อะไรที่ไม่เคยเห็น ก็มีให้เห็น : ที่สุดแห่ง 2007

เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ vitayamail@gmail.com เมโทรไลฟ์ หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ ฉบับวันเสาร์ 29-30 ธ.ค. 2007

ปีที่ผ่านมาวงการเกย์ในบ้านเราเป็นยังไงบ้าง รายการเคเบิลทีวีช่องหนึ่งถามมา ผมก็ตอบไปว่า ก็ดีขึ้นกว่าปีก่อนๆ เยอะ ผมรู้สึกมีพลัง กระปรี้กระเปร่า มีอะไรให้ติดตามเยอะแยะ และที่สำคัญมีความสนใจในแง่บวกเกิดขึ้นในสังคมเกี่ยวกับชาวสีรุ้ง แต่ก็มีบางเรื่องที่อด “เสียดาย” ไม่ได้

บางเรื่องที่ผ่านมา ผมเพียงได้แค่สัมผัส บางเรื่องรับรู้เพียงผิวเผิน แต่มีบางเรื่องที่มีโอกาสเข้าไปเกี่ยวข้องเต็มๆ สารภาพก่อนสิ้นปีเลยล่ะครับว่า ก็มีบางครั้ง ผู้เขียนก็ต้องเอาตัวเข้าแลกนิดนึงถึงจะได้เรื่อง คือบางครั้งอยากให้ตัวเองซาบซึ้งถึงแก่นน่ะครับ จะได้เข้าใจ แต่ผมไม่บอกหรอกนะว่า เรื่องไหนที่เขียนไปแล้ว

คอลัมน์สุดท้ายของปี 2007 นี้ (เปลี่ยนเรื่องพูดทันที) คิดไว้นานแล้วล่ะครับว่า น่าจะทำหน้าที่บันทึกและทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดปีที่ผ่านมา คงเหมือนใครบางคนที่อยากทบทวน หรืออยากปรับปรุงตัวเอง คล้ายๆ กับคำมั่นสัญญาว่า “ว่าจะ” “ว่าจะ” ว่าจะทำอะไรใหม่ๆ ให้ตัวเองใน ปีหน้า (หรือก็พูดเหมือนปีนี้แหละ)

ปี 2007 ผมอยากจะเรียกว่า ปีที่อะไรไม่เคยเห็น ก็มีให้เห็น

วง Venus Flytrap
ประเทศไทยมีนักมวยนะยะสร้างชื่อเสียงดังก้องโลกมาแล้ว หมอผ่าตัดทำจู๋ให้เป็นจิ๋มก็เป็นที่รู้จักกันจนไทยแลนด์กลายเป็นศูนย์ “ทำฝันให้เป็นจริง” บรรดาต่างชาติมาเมืองไทยก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่า เมืองไทยใจดีนักหนา แล้วทำไม บ้านเราจะมีวงสาวประเภทสองไม่ได้?

ต้องขอบคุณค่ายโซนี่บีเอ็มจี ล่ะครับที่ทำอัลบั้มนักร้องสาวสุดสวย “Venus Flytrap” วงนี้ประกอบไปด้วยห้าสาวที่เคยเป็นชาย คัดเค้นมาจากการแข่งขัน ร้องเก่งเต้นเก่ง ต้องบอกว่า “ตัวแม่” กันทุกคน แถมมีมิวสิควิดีโอเซ็กซี่ให้เห็นกระทั่งบนรถไฟฟ้า พวกเธอน่าจะดังเปรี้ยงปร้างได้ แต่เหตุไฉน ไม่ไปไกลอย่างที่หวัง? รู้สึกเสียดายอย่างยิ่งล่ะครับ ผมไม่แน่ใจว่า เป็นเพราะแนวเพลง หรืออะไรที่ทำให้พวกเธอเบียดเข้าวงการเพลงได้ลำบากเหลือเกิน แต่ช่วงปลายปีที่ผ่านมาพวกเธอได้สมาชิกใหม่มาแทนคนเก่า แถมยังจะมีหนังอีกตะหาก หวังว่าจะได้เห็นผลงานอีกเร็วๆ

มดประจัญบานสะท้านโนโวเทล

ใครจะไปคิดว่า สาวประเภทสองคนหนึ่งจะหาญกล้าท้าทายได้ใจขนาดนี้ “น้องมด” โดนเลือกปฏิบัติชนิดที่เรียกว่า เสียเกียรติภูมิความเป็นคนเมื่อ CM Square ผับของโนโวเทล แจ้งว่าเธอว่าไม่ต้อนรับสาวประเภทสอง เธอลุกขึ้นมาต่อสู้ สื่อทั่วโลก กระทั่ง CNN ยังลงข่าว กลุ่มเกย์ในอังกฤษเลิกใช้เครือโนโวเทล แรกๆ คงนึกว่าเรื่องจะเงียบๆ แต่แล้ว ก็ต้องเคารพกติกา ออกมาขอโทษอย่างเป็นทางการ “น้องมด” ตอนนี้ เป็นแรงบันดาลใจให้สาวประเภทสองที่โดนเลือกปฏิบัติ รู้จักลุกขึ้นมาสู้ สู้ สู้ เรื่องสิทธิต่างๆ ไม่ว่า คำนำหน้าชื่อ หรือเรื่องเรื่องปฏิบัติในงาน ก็หวังว่า พวกเธอจะสู้กันต่อไป

บัตร KTC  “I AM NOT”

ทำหน้าเศร้าๆ กันใหญ่ พอพูดถึง บัตรเครดิตบริษัทนี้

หลังการวี้ดวิ้วกิ้วก้าวกับผลงานสื่อโฆษณาทางโทรทัศน์ที่สร้างกระแสฮือฮาได้ไม่น้อยใน ช่วงครึ่งปีแรก ซึ่งมาแรงใช้ได้ พากันดีใจที่ KTC เป็นผู้นำและเห็นความสำคัญของลูกค้ากลุ่มนี้ พอครึ่งปีหลัง ไหงเปลี่ยนทิศ? ไม่รู้เบื้องหลังเบื้องลึกเป็นยังไง ผมว่าดีมานด์น่ะมีแน่ แต่ซัพพลายใจโลเลไปซะก่อน น่าจะอึดกันอีกสักนิด ทั้งๆ ที่ผู้บริหารและคนทำงาน ก็กลุ่มเดียวกับคนอยากจะถือบัตร ไหงถอดใจกลายเป็น KTC I AM ‘NOT’

วงการหนังฮือฮาสุดๆ

ทั้งหนังไทย หนังเทศทั้งที่มีเนื้อหาเกย์ กะเทย เป็นหลัก หรือไม่ก็เป็นส่วนผสมสำคัญ มาระดมกันฉายตลอดปี 2007 ไล่เลียงกันไม่หมดล่ะครับ หากตกไป ไม่ได้พูดถึง เรื่องใด ขออภัย

ปลายปี ต้องยกนิ้วให้ “รักแห่งสยาม” ที่ครองใจผู้ชมได้อย่างล้นหลาม หนังรักครอบครัวที่มีเรื่องเกี่ยวกับเกย์ที่โดนใจเรื่องนี้ จะอยู่ในหัวใจผู้คนตราบนานเท่านาน ปลุกกระแสประเด็นเกย์ในสังคม และเปิดตัว “สาว Y” หรือบรรดาผู้หญิงรักหนังที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ชายรักชายได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น ไปดูกันคนละ 3-5 รอบ ตอนนี้คงรอดูเวอร์ชั่น 3.40 ชั่วโมง ฉายด้วย DVD ที่ House Rama วันธรรมดา ฉายรอบเดียว เสาร์-อาทิตย์ สองรอบ รายละเอียดดูที่ www.houserama.com

ฮือฮาไม่น้อยอีกเรื่องก็ เพื่อนกูรักมึงว่ะ ในที่สุด มีเดียกระแสหลักก็มีหนังเกย์ชัดๆ เข้าไปแทรกได้ ด้วยเรื่องราวและความแรงหวือหวาในฉากวาบหวิว หนังเรื่องนี้จะได้รับการกล่าวขวัญไปอีกนานเช่นกัน ประวัติศาสตร์ต้องมีคนกล้าทำอะไรแตกต่าง ผมเชื่อนะครับว่า ถ้าคนเราคิดอะไรเหมือนเดิม ทำอะไรเหมือนเดิม ก็ไม่เกิดอะไรเปลี่ยนแปลง ใครมีโอกาสออกมาเถอะครับ ลงมือทำ อย่าคอยพูดวิจารณ์อย่างเดียว

หนังไทยเรื่องอื่นๆ ที่อยากจะพูดถึงก็มี ตั๊ดสู้ฟุด ที่มีเนื้อหา ไม่ขายความฮาเอาตัวรอดไปวันๆ แต่ให้แง่คิดกับคนดู Me…Myself กระทบใจคนได้มากมายกับคำถามว่า จะรักกันได้มั๊ย และฉันคืออะไร โกยเถอะเกย์ คือความน่าเสียดายที่พอเดาได้ก่อนไปดู ขณะที่ คู่แรด ไม่ได้ให้อะไรใหม่ นอกจากไปทักทายหนุ่มเซกิ พระเอกในเรื่อง

ปีที่ผ่านมา มีค่ายหนังอื่นๆ นอกจากสหมงคล เริ่มเอาหนังเนื้อหาเกี่ยวกับเกย์จากต่างประเทศมาบ้านเรามากขึ้น อย่าง Poltergay หนังฮาเบาๆ จากฝรั่งเศส อีกเรื่อง The Witness ((Les témoins) ที่พูดถึงมิตรภาพได้ดีเสียเหลือเกิน ส่วนเรื่องที่หาความเป็นเกย์ไม่เจอ และบ่นกันหนาหูหลังออกจากโรงแทบทุกคน หนีไม่พ้น Best of Times ประโยคเด็ดของคนดูคือ “มันเกย์ตรงไหน (วะ)”

จาก Hollywood ก็ใช่ย่อย ใครยังไม่ดู I Now Pronounce You Chuck & Larry ไปซื้อ VCD/DVD ได้แล้ว หนังเพลงถูกใจโดนใจปีนี้ หนีไม่พ้น Hairspray และ Dream Girls ซึ่งฉุดเอาเพลง One Night Only กลับมากระหึ่มผับ บาร์ กันอีกครั้งหนึ่ง

ที่ House ผมและเพื่อนได้จัดฉาย หนังเกย์เกี่ยวกับ HIV ไป “Club M2” ตอนนี้ เร่งรีบส่งฉายเทศกาลต่างประเทศอยู่ เผื่อจะมีโอกาสดีๆ เข้ามา อีกเรื่องที่ต้องบอกว่า คนไม่ตั้งใจ คงไม่ทำแน่ๆ เพราะเป็นงานเหนื่อยยากทั้งกายและใจที่มาจากความอดทนโดยแท้ Boyfriend THE MOVIE หนังการ์ตูนไทยเรื่องแรกเกี่ยวกับเกย์ (พอดีไปดูไม่ทันน่ะครับ ขออภัย ไม่ได้มาเขียนเล่าให้ฟัง)

เลิกแอบ เพราะไม่ตั้งใจ

ปีนี้ ต้องบอกว่า นอกบ้านเรา นักการเมืองหัวอนุรักษ์นิยมถูกค้นพบว่า เป็นเกย์กันเยอะ แถมแต่ละคนสร้างวีรกรรมทำฉาวแทบทั้งนั้น สะเทือนวงการการเมืองสหรัฐที่สุด ก็ “คุณลาร์รี่ เครก” จากพรรครีพับลิกันนั่นแหละ ดั้นไปขอมีเซ็กซ์กับตำรวจ เลยดังข้ามโลกเลย แต่เจ้าตัว ยังปากแข็งว่า ผมไม่ได้เป็นเกย์ เอาเข้าไป

ใครที่เป็นแฟนหนังของ “คุณโจดี้ ฟอสเตอร์” โปรดร่วมยินดีกับเธอ ในที่สุดเธอก็เลิกหลบๆ ซ่อนๆ แล้ว ล่าสุดเธอออกมาขอบคุณแฟนสาวที่อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ส่วนใครๆ ที่เคยสงสัยผู้ประกาศหนุ่มหล่อแห่งซีเอ็นเอ็น “คุณแอนเดอร์สัน คูเปอร์” โปรดรับทราบไว้ว่า เขาเป็นเกย์ ถึงแม้ไม่เคยยอมรับอย่างเป็นทางการ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ ได้ยินมาว่ามีแฟนแล้วด้วย หล่อเหมือนกัน

ปีหน้า รอข่าวใหญ่
วงการประกันชีวิต รอพบกับจุดเปลี่ยนที่สำคัญ เพราะถ้าลูกค้าของบริษัทหนึ่ง สามารถใส่ชื่อคู่ชีวิตที่เป็นเพศเดียวกันได้ และเป็นผู้รับผลประโยชน์ได้ ต้องทำได้เท่าเทียมกันทุกคน ถ้าคุณมีแฟน และรักกันมาก และแน่ใจแล้วว่าจะยกสมบัติพัสถาน เงินประกันให้กับเขาหรือเธอคนนี้ เตรียมเอกสารไว้ให้เรียบร้อยรอเปลี่ยนชื่อผู้รับผลประโยชน์ได้เลย

สวัสดีปีใหม่ครับ พบกัน 2008 (เปลี่ยนอีเมล์ใหม่นะครับ vitayamail@gmail.com)

-end-

ใครไปดูมามั่ง Miss ACDC

สวัสดีครับ เพื่อนๆ น้องๆ คุณผู้อ่านที่รัก สัปดาห์นี้ ใน Metro Life จะไม่มีคอลัมน์ครับ งดหนึ่งสัปดาห์
ต้องขออภัยอย่างยิ่ง ตอนแรกว่าจะเล่าเรื่อง Miss ACDC แต่ก็เขียนไม่ทันน่ะครับ (เหนื่อยมาก เพราะ
ความสวยของพวกหล่อน) ใครไปดูมามั่ง เสาร์ที่แล้ว รบกวนเล่าให้เพื่อนๆ ฟัง ก็จักขอบพระคุณยิ่ง
(ดูสิ ไม่เขียน แล้วยังบอกให้คนอื่นเล่าให้ฟังอีก) เอารูปมาฝากก่อนก็แล้วกัน ปีนี้ Miss จาไมก้า
หรือ น้องตาม นศ. จากม. กรุงเทพ ได้ที่หนึ่ง เธอเป็นกะเทยร่างยักษ์ สูง 180 มั่นใจ และที่สำคัญ
ฉลาด ร้องเพลงเพราะมากๆ ใครอยากประกวดปีหน้า เตรียมได้เลย ตั้งแต่บัดนี้

Mother knows best

เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ vitadam2002@yahoo.com 15-16 ธ.ค. 2007 เซคชั่น Metro Life นสพ. ผู้จัดการรายวัน ฉบับวันเสาร์

ตั้งแต่เขียนคอลัมน์นี้มานะครับคุณผู้อ่าน เรื่องที่เขียนแล้วทำให้ผมรู้สึกดีใจ อิ่มใจ สุขใจก็หนีไม่พ้น เรื่องที่พ้องกับชื่อคอลัมน์นี่แหละ “เลิกแอบเสียที”

ถ้าคอลัมน์นี้เป็นองค์กรแห่งหนึ่ง Vision ของมันน่าจะเป็น…. “แหล่งรวบรวมข้อมูล ที่พึ่งพาทางใจ และผู้ถ่ายทอดเรื่องราวที่ช่วยให้เกย์ไทยเลิกแอบและมีความสุขในชีวิตขึ้น” ฟังดูเว่อร์ไปมั๊ยเนี่ย? ส่วน Mission ก็คือ… “ไม่หยุดยั้งที่จะเอาเรื่องของชาวบ้านมาเม้าธ์อยู่บ่อยๆ” อันนี้จริง ไม่เว่อร์

สำหรับสัปดาห์นี้ เป็นเรื่องของ “นายก้อ” (นามสมมุติ) หนุ่มน้อยมาดแมน รูปร่างสูงโปร่ง แต่หากใครได้ฟังสัมภาษณ์ผ่านรายการ “ฮอตไลน์สายสีรุ้ง” เมื่อวันเสาร์ที่ 8 ธันวาคม ก็จะได้รู้ชื่อเล่น จริงๆ เค้าแหละครับ

ผมจำไม่ได้ว่า รู้จักกับก้อมานานแค่ไหนแล้ว และรู้จักกันยังไง แต่ถ้าจะให้เดา เขาก็น่าจะเป็นคุณผู้อ่านคอลัมน์นี้คนหนึ่งที่เคยรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับสิ่งที่ตัวเองเป็น และรู้สึกกลัวที่จะพูดความจริง

ก่อนหน้านี้ เขาอยู่ลำปาง จำได้ว่า คุณพ่อดุมาก เขาบอกว่าคงไม่มีวันยอมรับได้หากรู้ว่าลูกชายเป็นเกย์ และเขาคงไม่มีวันบอกความจริงกับพ่อ แต่ด้วยวัยยี่สิบต้นๆ ต้องบอกว่านายก้อโชคดีกว่าใครอีกหลายๆ คนที่ได้พูดกับความจริงกับที่บ้านแล้วในที่สุด แต่ไม่ใช่กับพ่อ เพราะพ่อของเขาเสียไปเมื่อช่วงเวลานี้ของปลายปีที่แล้ว ตอนนี้เขาย้ายมาอยู่กทม. แล้ว เราเลยได้คุยกันบ่อยขึ้น

วันทำบุญครบรอบคุณพ่อจากไป เขาเล่าว่า เขาอยู่กับพี่ชายและคุณแม่ ช่วงนั้นคุณแม่ร้อนใจ เพราะมีเรื่องชวนเวียนศีรษะเกี่ยวกับที่ทาง บ้านช่อง อยากจะพูดกับใครสักคน หรือขอคำปรึกษากับคนที่ไว้ใจได้ พองานบุญเสร็จเรียบร้อย คุณแม่ก็หนีบคุณลูกชายสองคนออกไปข้างนอกเลยทันที

“แม่ดูรายการทางเคเบิ้ลทีวีมาน่ะครับ บอกว่าคนนี้เก่งมาก ผมก็เฉยๆ นะ เห็นแม่อยากไป ก็ไปด้วย” นายก้อเริ่มเล่า และบอกด้วยว่า ปกติเขาเป็นคนไม่ค่อยเชื่ออะไรอยู่แล้ว

พวกเขาไปดูหมอกัน คุณหมอวัยหนุ่มแถวประชาชื่นท่านนี้ใช้วิธีดูวัน เดือน ปีเกิด ดูโหงวเฮ้ง พร้อมดูลายมือประกอบ เขาไม่ได้เล่าว่ากว่าจะได้คิวนานมั๊ย แต่หลังจากที่หมอดูดวงให้แม่ และพี่ชายไปเรียบร้อย ก็ถึงคิวของนายก้อ

“ตอนแรกก็สองจิตสองใจอยู่ แต่เห็นเขาดูพี่ชายกับคุณแม่ถูกไปประมาณ 90% ผมก็เลยคิดว่า อ้ะนะ ดูซะหน่อย”

พอนั่งลงตรงโต๊ะหน้าหมอ หมอดูเงยหน้าขึ้นมอง คำแรกที่หมอทักอย่างไม่คาดฝันก็คือ

“เป็นเกย์ใช่มั๊ย?”

คุณผู้อ่านจะรู้สึกยังไงถ้าโดนแบบนี้ ข้างหลังมีคุณแม่ นั่งฟังอยู่? โชคดีพี่ชาย ไม่ได้นั่งรับรู้อยู่ตรงนั้นแล้ว

นายก้อยืนยันว่า วันนั้นเขาไม่ได้มีอาการอะไรกระโตกกระตากให้ใครเดาว่าเป็นเกย์ ทั้งการแต่งตัว เครื่องประดับ ผมเผ้า ก็ไม่น่าจะใช่ เพราะธรรมดา เขาก็ดูเป็นผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง

“ผมก็นั่งหน้าซีด เหงื่อตก คุณแม่ก็ได้ยิน ตอนนั้นพี่ชายไม่อยู่ ลุกไปทำธุระ แต่คุณแม่ก็นั่งเงียบ ผมก็นั่งเงียบ มองดูตัวเอง ไม่รู้ทำไง แต่ผมก็ต้องปฏิเสธไปตามสูตรล่ะครับว่า…ไม่ใช่”

แต่ไม่จบแค่นั้นสิครับ หมอดูแม่นๆ ยิงคำถามมา “แน่ใจเหรอ? จริงหรือเปล่า?”

เท่านั้นแหละ นายก้อก็หน้าซีดลง คอตกลงไปอีก หมอสังเกตเห็นว่า ลูกค้าคงอึดอัด เลยแก้เก้อว่า “สงสัย เราไม่ค่อยได้กินหอยมั้ง คงต้องหัดไปกินหอยซะหน่อยนะ”

คำพูดของหมอเรียกเสียงหัวเราะของแม่ได้ แต่เจ้าตัวยังคงหน้าซีดต่อไป

สิบกว่าวันผ่านไป สองแม่ลูก มีโอกาสอยู่ตามลำพังอีกครั้ง ขณะขับรถกลับลำปาง กัน

“ผมก็คิดอยู่ว่า จะบอกดีหรือไม่บอกดี เพราะความจริง คุณแม่ดูไม่รังเกียจเดียดฉันท์อะไรกับคนที่เป็นเกย์ ตอนนั้น ผมเลยชวนคุณแม่ว่า จะพาไปดูหนังเรื่อง ‘รักแห่งสยาม’ ผมไปดูมาแล้วสองรอบว่า จะชวนไปดูดีมั๊ย แต่แม่ว่า ไว้ค่อยทำธุระเสร็จค่อยพูดกัน”

ประเด็น “ชี้ชวน” เข้าเรื่องของเขาไปไม่ถึงดวงดาว นายก้อยังไม่ลดละ เขามีแฟนแล้ว และเขาก็รู้สึกอึดอัด สิบกว่าปี ก่อนหน้าจะพบกับแฟนคนปัจจุบัน เขาก็มีแฟนมาก่อน ใครถามก็ต้องคอยปิดบัง และด้วยที่คิดว่า ถึงจุด “อิ่มตัว” ของตัวเองแล้ว คงถึงเวลาพูดความจริงเสียที เขาขับๆ ไป ก็คิดขึ้นได้เรื่องหนึ่ง

“ผมเปิดประเด็นใหม่ว่า เมื่อก่อนคราวก่อนที่ดูหมอกัน หมอบอกว่าเป็นเกย์ ถ้าก้อเป็นจริงๆ แม่จะว่ายังไง”

แล้วเขาก็รอคำตอบ

“แม่ไม่ว่าอะไรหรอก ถ้าลูกเป็นคนดี แม่ไม่ถืออะไร”

เขาหันไปมองหน้าคุณแม่ทันที แล้วพูดเร็วๆ ว่า “ผมเป็นเกย์นะครับ”

แม่ของเขานิ่งไปนิดหนึ่ง แล้วก็พูดว่า “อือ รู้มานานแล้วล่ะ แต่จะรอให้พูดเท่านั้นแหละ”

ก้อบอกว่า เหมือนยกภูเขาออกจากอก ความรู้สึกนี้นะครับ ให้เล่ายังไงๆ ก็คงไม่รู้สึกเข้าถึงหรอกครับ คุณผู้อ่าน ต้อง “ลอง” เอง ถึงจะรู้ว่าเป็นยังไง

จากนั้นคุณแม่ก็ทำให้เขามั่นใจยิ่งขึ้นว่า แม่รู้มานานแค่ไหน

ตอนสามขวบ ช่วงนั้นคุณแม่เป็นผู้จัดการส่งนางงามประกวด วันหนึ่ง ก็เห็นลูกชายคนเล็ก เอาผ้า เอาเสื้อมาห่มทำเป็นนางงามประกวด ใส่ส้นสูง สำหรับตัวเขาเองแล้ว เขาพยายามนึก แต่ก็จำ “ซีน” นั้นไม่ได้เลย แต่ด้วยความเป็นห่วง ก็ย้ำกับพี่ชายให้พาน้องไปเล่นอะไรๆ “แบบผู้ชาย”

เท่านั้นยังไม่พอครับคุณผู้อ่าน คุณแม่ของก้อ เผยอีกด้วยว่า

“อ้ออีกอย่าง ไอ้ของที่แกเก็บไว้ในตู้ พวกซีดี หนังสืออะไรนั่นน่ะ แม่เห็นมาหมดแล้ว”

แชะ! แชะ!  คุณเพ็นนี หว่อง เข้ารับตำแหน่งรัฐมนตรี (Minister for water and climate change) ในคณะบริหารประเทศนำโดยนายกรัฐมนตรีนายเควิน รัดด์ เธอเป็นหญิงรักหญิงที่เปิดเผย งานแรกเธอทำ ก็คือไปประชุมเรื่อง “อากาศเปลี่ยน” ที่บาหลี อินโดนีเซีย ขอแสดงยินดีกับคนเก่งอีกคน แชะ! แชะ! เป็นเรื่องขึ้นมาเลยล่ะ คุณเวร่า ฉุนจัดเพราะจะไปเที่ยวที่ไนต์คลับเกย์แห่งหนึ่งในประเทศไอร์แลนด์ แต่ถูกกีดกันเพราะเธอเป็นหญิงทั่วไป ไม่ได้รักผู้หญิง ผู้จัดการคลับรีบออกมาขอโทษขอโพยใหญ่ พร้อมยินดีบริจาคเงินเข้ากองทุนการกุศลที่เธอระบุเพื่อไถ่โทษ แชะ! แชะ! งานเกย์พาเหรดดังก้องโลกของออสเตรเลีย “Sydney Mardi Gras” อาจถึงจุดเปลี่ยน เมื่อผู้จัดออกมาบ่นว่า ไม่ค่อยได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลท้องถิ่นทั้งๆ ที่ทำเงินด้านการท่องเที่ยวถึง 46 ล้านดอลล่าร์ หรือจะจัดเล็กๆ กันในสวนสาธารณะแบบอบอุ่นเฉพาะชาวเรากันดี? แชะ! แชะ!

รักวัยเรียน หัวเกรียน กางเกงขาสั้น

เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ vitadam2002@yahoo.com เมโทรไลฟ์ หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ ฉบับวันเสาร์ 8-9 ธ.ค. 2007

ความทรงจำสมัยมัธยมปลายของคุณเป็นยังไง? ผมเชื่อว่ามีน้อยคนนักที่จะบอกว่า สวยงาม น่าทะนุถนอม แต่เกือบทุกคนกลับยังจำฝังใจไม่รู้ลืม ลองถามอีกครั้งสิ คุณยังคงเล่าได้เหมือนเดิม เหมือนฉายหนังสด วนซ้ำ แต่ก็ยังสด

ในช่วงที่ร่างกายกำลังเปลี่ยนจากเด็กสู่ผู้ใหญ่ หนุ่มวัยใส น้อง “เดี่ยว” เขียนมาเล่าให้ฟังว่า เขาไปเจออะไรมาบ้าง เขายังคงเก็บความทรงจำนั้นอยู่ และเขาก็ไม่อาย หากใครจะว่าเขาโง่
หนังวัยทีนของเขาฉายวนสองรอบ

1. “คนที่ผมไม่รัก”

สวัสดีครับพี่วิทยา ผมชื่อเดี่ยว อายุ 16 ย่าง 17 ปี ผมได้เมล์พี่จากหนังสือ”เลิกแอบเสียที”
ผมเป็นเกย์ครับ ผมบอกเพื่อน บอกแม่แล้วเป็นเกย์ แต่แม่ไม่เชื่อ แม่บอกว่า ผมแค่ชอบคุยกะผู้ชาย

เพื่อนก็คอยบอกว่าไม่อยากให้เป็น บางทีผมก็รู้สึกอึดอัด ไม่รู้จะระบายกับใครดี เพราะไม่มีเพื่อนที่สนใจฟังสักคน พ่อผมเป็นคนที่เกลียดเกย์-กะเทยมากๆ ผมเลยไม่อยากให้พ่อรู้ครับ ผมเลยอยากมีเพื่อนที่เป็นคนคำปรึกษาได้ หรือว่าพี่ๆ ก็ได้ ไม่รู้ว่าจะหาจากไหนดี?

ผมตัดสินใจที่จะบอกเพื่อนอีกหลายๆ คนที่เค้าถาม เพราะผมได้อ่านหนังสือของพี่ (วิทยา: พี่ดีใจนะที่มีคนกล้าพูดความจริง และยอมรับมันเพิ่มขึ้นอีกคน) ผมรู้สึกว่า ตัวเองมาถูกทางที่บอกเพื่อนสนิทก่อน อีกอย่าง ผมมีปัญหาครับ ผมไม่ใช่เด็กดีอะไร ผมรู้ครับว่า มันไม่เหมาะที่อายุอย่างผมจะมีเพศสัมพันธ์กับใคร แต่ผมก็มีไปแล้ว (ผมพยายามจะไม่มีอีก)

ตอนผมอยู่ม.3 ผมเริ่มเล่นเอ็ม+แชทบ้างเล็กน้อย แล้วผมก็ต้องตกเป็นเหยื่อของมัน มีพี่คนหนึ่งอายุ 18 กำลังเรียนอยู่ในชั้น ม.6 ของโรงเรียนในเครือเดียวกัน แอดมาคุยกะผม พี่เค้าชอบคนอวบอ่ะครับ ผมเองก็ใช่ ตอนนั้นก็ 15/69/169 พี่เค้าก็หล่อดี (จากรูป) เค้าชื่อพี่นิตย์

ผมรู้สึกหวั่นไหวเวลาคุยกับพี่เค้า คงเป็นเพราะเค้าเป็นคนแรกที่เป็นเกย์ที่ผมรู้จัก แต่ก็รู้ดีว่า มันไม่ใช่ความรักหรอกครับ ผมชอบก็เพราะพี่เค้าหล่อ เราก็คุยกันไปเรื่อยๆ

จนวันหนึ่งพี่เค้าก็ให้ผมแอดพี่อีกคนหนึ่ง (เป็นนายทหารบก) บอกว่าเป็นญาติกัน ชื่อพี่มนต์ ผมก็ใช้เวลาคุยด้วยตั้งนานนะครับ กว่าจะตัดสินใจเจอกัน ผมรู้ดีว่ามันไม่ถูกไม่ควร แต่ความอยากรู้อยากลองของเด็ก (ใจแตกรึป่าว) ก็มีมากกว่าสติจะสำนึก ผมนัดพี่เค้ามาหาที่บ้านในวันที่พ่อกะแม่และน้องไม่อยู่บ้านเลย

พอมาถึง พี่เค้าก็ขึ้นไปที่ห้องผม แล้วก็ถอดเสื้อผ้าออกหมดเลย ผมรู้สึกแปลกใจว่า ทำไมพี่เค้าไม่อายเลย เค้าบอกว่า “อยากทำไรก็ทำ”

ผมก็ทำตามที่อยาก ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่อ้ะครับ มันไม่ได้อร่อยอย่างที่คิด รสชาติจืดสนิท ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น ไม่มีรส แล้วสักพักมันก็มีรส แต่ผมไม่ชอบรสของมันเอาซะเลย ตอนที่พี่เค้ากระแทกแทรกเข้ามาตรงนั้น ผมเจ็บและทรมานมากๆ มันจุกรู้สึกเหมือนปวดถ่าย ทั้งๆ ที่ใช้ยาหล่อลื่นแล้ว

อ้อครั้งแรกของผม ผมไม่ใช้ถุงครับ จริงๆ แล้วผมยังไม่เคยใช้ถุงเลย ก็เค้าไม่ยอมใช้ ผมก็ไม่รู้วิธีปฏิเสธ

เราเจอกันแล้วก็มีอะไรกันอยู่สองครั้งครับ จนกระทั่ง พี่เค้าบอกว่า พี่นิตย์ทำมอเตอร์ไซค์เพื่อนล้ม ต้องใช้หนี้ พี่นิตย์เค้าไปกู้นอกระบบมา ผมก็เชื่อ ตอนนั้นผมมีเงินเก็บในบัญชี (ก็มาจากเงินประจำวันที่พ่อแม่ให้วันละ 60 + แต๊ะเอียตรุษจีนที่สะสมไว้) ก็ประมาณ 8,000 กว่าๆ ครับ พี่เค้าก็ติดอยู่ 8,000 พอดี ตอนแรกผมตัดสินใจให้เค้ายืมแค่ 5,000 แต่สุดท้ายก็ให้ยืมอีก 3,000

พี่เค้าเลิกติดต่อมาเลยครับ

ยังไม่จบครับ ผมก็ยังหวังที่จะได้เงินคืน ผมเลยยังคงติดต่อพูดคุยกะพี่มนต์อยู่ด้วย แล้ววันที่เรานัดเจอกันครั้งที่สาม ผมหลับเป็นตายคงเพราะยากระตุ้นเซ็กส์ที่พี่เค้าเอามาให้กิน ตื่นมาอีกที รู้ว่าของในบ้านหายไป (แม่บอกว่ารวมมูลค่าเฉียดแสน) ผมไม่กล้าบอกเรื่องจริงกับพ่อแม่หรอกครับ บอกแค่ว่าหลับไปเพราะไรไม่รู้ แต่เปิดประตูบ้านทิ้งไว้ ผมก็โดนว่า ผมเสียใจมากครับกับสิ่งที่ทำ ผมก็พยายามโทรหาพี่เค้า แล้วพี่เค้าก็บอกมาว่า

“พี่ขอโทษด้วยจริงๆ พี่ไม่น่าทำอย่างงี้เลย แม่พี่ตากำลังจะบอดครับ แต่ตอนนี้บอดแล้ว พี่ก็เลยต้องทำ..กรรมใดที่พี่ทำไว้กับเดี่ยว เดี๋ยวมันก็สนองพี่เอง..พี่ขอโทษ ถ้าพี่หาได้ พี่จะใช้คืน”

แล้วนานๆ ทีผมจะติดต่อพี่เค้าได้สักครั้งหนึ่ง (เบอร์โทรยังมีอยู่+เมล์ปัจจุบันด้วย) ผมตัดสินใจแล้วผมอยากให้เรื่องนี้มันจบๆไปอย่างงี้ ไม่อยากให้เป็นเรื่องเป็นราวใดๆ อีก

2. “คนที่ผมรัก”

หลังจากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ผมก็รู้จักพี่อีกคนหนึ่ง เป็นนักกีฬาประจำทีมจังหวัด (ปัจจุบันย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ แล้ว) ตอนนั้นพี่อายุ 17 เรียนอยู่ ม.5 ชื่อจอมครับ เราเป็นแฟนกันหลังจากคุยกันผ่านโทรศัพท์มือถือแค่ไม่กี่นาที คงไม่แปลกใช่ไหมที่คนไกลกัน เราใช้เซ็กส์โฟนระบายอารมณ์ปรารถนาในใจ

ตอนแรกๆ ก็มีอะไรคุยกันเยอะครับ ตอนหลังก็เพื่อสิ่งนั้นสิ่งเดียว แล้วพี่เค้าก็โกรธผมเอามากๆ ตอนที่เข้าใจผมผิดว่า ผมไม่ได้สนใจด้วยแล้ว ก้อเค้าเป็นคนทำอยู่ฝ่ายเดียวตลอด ผมรักพี่เค้าครับ ไม่รู้เพราะอะไร

หลังจากที่เราคบกัน เป็นแฟนกันประมาณสองอาทิตย์ พี่เค้าก็ไม่มีตังค์ใช้ เค้าบอกว่าจะไปขายตัว
ผมตกใจมาก ผมเลยตัดสินใจส่งเงินไปให้ (500) เค้าจะได้ไม่ไปขายตัว แต่เค้าถลุงเงินเก่งมากครับ โทรศัพท์ผมก็เป็นคนเติมตังค์ให้ ผมไม่ได้รวยนะครับ ผมก็เก็บเงินค่าขนมมาเติมให้เค้า

แล้วแม่ก็เริ่มรู้ว่า ผมคุยกะพี่คนนี้ แม่เค้าด้วย (ผมก็คุยกะแม่พี่เค้า) ช่วงแรกๆ ที่เราเริ่มทะเลาะกัน
พี่เค้าบอกว่า “ลองเลิกคุยกันมั้ยสามวัน แล้วค่อยมาคุยกันใหม่ อะไรๆ อาจจะดีขึ้น”

ผมตกลงตามนั้น พี่ครับ ใจผมว้าวุ่นที่ไม่ได้คุยกับเค้า ผมได้แต่นั่งคิดว่า เมื่อไหร่จะหมดหนอ
เวลาสามวัน แต่แล้วยังไม่ทันหมดวันของเช้าวันใหม่ เค้าก็โทรมา แล้วร้องไห้ บอกว่า”พี่ทำไม่ได้เดี่ยว พี่ทำไม่ได้ พี่รักเดี่ยวนะ”

เค้ายังบอกผมว่า “เขาจะไม่ทิ้งผมไป”

ปกติ ผมไม่เคยร้องไห้ไปกับเค้าเลยสักครั้ง สงสัยเค้าจะเข้าใจผิดไปเองว่า ผมร้อง ทั้งๆ ที่ผมยืนยันว่าไม่ได้ร้อง แต่ผมก็รักพี่เค้ามากครับมากจริงๆ

พอเวลาผ่านไป อะไรๆก็เริ่มเปลี่ยน พี่เค้าเริ่มไม่โทรหา ครั้งนี้เป็นอาทิตย์ เป็นเดือน พอโทรมาทีไร ก็มีแต่ทะเลาะกัน ผมว่า ผมก็อยู่ได้นะครับตอนพี่เค้าไม่โทรมา อีกอย่างแม่ของผมเริ่ม “กีดกัน” โดยการยึดโทรศัพท์ เช็คค่าโทร จำกัดค่าโทรสารพัด แล้ววันหนึ่งผมโทรไปหาเค้า

ผมก็ต้องปวดใจสุดๆ เมื่อได้ยินประโยคนี้จากปากของเค้า “ไม่ต้องโทรมาแล้วนะ รำคาญ! พี่มีแฟนใหม่แล้ว”

ผมวางหูทันที ผมจะไม่โทรไปอีกแล้ว ผมได้แต่นั่งแช่งอยู่ในใจว่า ขอให้เค้าคบกะใครไม่ได้นาน ขอให้ไม่มีใครรักเค้าจริงเหมือนกับที่ทำกับผม…

พี่วิทยาครับ แต่ทุกวันนี้ผมยังตัดใจจากเค้าไม่ได้เลย ทำไงดี พี่ช่วยแนะนำได้ไหม วิธีตัดใจ
ทุกครั้งที่ผมเห็นร้านขายโจ๊ก มันเหมือนมีอะไรมาทิ่มใจ พี่คงเข้าใจใช่ไหมครับ?

-end-

ตามคำเรียกร้อง ฟังคลิปย้อนหลังสัมภาษณ์ “รักแห่งสยาม”

 

(สวัสดีครับ ไฟล์ที่ชื่อ boomp3 ไว้สำหรับฟังบนเว็บ หากต้องการดาวน์โหลด กดไฟล์ zshare ฟังคลิปสัมภาษณ์เรื่องอื่นๆ คลิก ฟังคลิปวิทยุด้านบน ครับ ใครต้องการภาพถ่ายเพิ่มเติม ยังไม่สะใจ โปรดลงชื่อไว้ หรือต้องการคอมเม้นท์ /แสดงความเห็น ยินดีครับ ด้านล่างนี้ โปรดใช้ถ้อยคำสุภาพครับ สัมภาษณ์เมื่อวันพุธที่ 28 ธันวาคม ออกอากาศ 1 ธันวาคม ขอขอบคุณทีมประชาสัมพันธ์ กองบรรณาธิการเดอะเนชั่น คุณมะเดี่ยว น้องพีช น้องมาริโอ้ที่เห็นความสำคัญของผู้ฟังและผู้ชมทุกๆ คน)
 
สัมภาษณ์ผู้กำกับ “มะเดียว” 1 
1. http://boomp3.com/m/54a91ba0afd8
http://www.zshare.net/audio/53392588209217/
[URL=http://www.zshare.net/audio/53392588209217/]1rainbow_hotlinefm95.75_madiew1_dec1_2007.mp3.mp3 – 10.89MB[/URL]

สัมภาษณ์ผู้กำกับ “มะเดียว” 2 
2. http://boomp3.com/m/3f2dadce00e8
[URL=http://www.zshare.net/audio/533934943bf669/]2rainbow_hotline95.75_dec1_madiew2.mp3.mp3 – 9.17MB[/URL]
http://www.zshare.net/audio/533934943bf669/

สัมภาษณ์พีช 1  
3. http://boomp3.com/m/9157ce8e682a
[URL=http://www.zshare.net/audio/5339544abc05a3/]3rainbow_hotline95.75_peach_dec1.mp3.mp3 – 24.79MB[/URL]
http://www.zshare.net/audio/5339544abc05a3/

สัมภาษณ์พีช 2
4. http://boomp3.com/m/4b78876614d8
http://www.zshare.net/audio/53406060b23534/
[URL=http://www.zshare.net/audio/53406060b23534/]4rainbow_hotline95.75_peach_final_mario_dec1.mp3.mp3 – 9.67MB[/URL]

สัมภาษณ์มาริโอ้ 
5. http://boomp3.com/m/c8bf1f560358
http://www.zshare.net/audio/5339700926d008/
[URL=http://www.zshare.net/audio/5339700926d008/]5rainbow_hotline96.mario_final_dec1.mp3.mp3 – 14.00MB[/URL]

“รักแห่งสยาม” ผู้หญิง เกย์ ได้เฮ ผู้ชาย (เกเร) ได้กรี๊ด

เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ 1-2 ธ.ค. 2007 เซคชั่น Metro Life นสพ. ผู้จัดการรายวัน ฉบับวันเสาร์

กลายเป็นปรากฏการณ์สำคัญต้องจารึกไว้แล้วล่ะครับ กระแส “รักแห่งสยาม” ที่ส่งผลกระทบหลายอย่างที่ชวนติดตาม เหลือล้น และเหนือความคาดหมายจริงๆ

ผมไม่อยากพูดถึงเนื้อเรื่องในหนังสักเท่าไหร่ เพราะคุณผู้อ่านหาอ่านได้จากบล็อคและเว็บมากมาย แต่อยากจะพูดถึงบางประเด็นที่อยู่นอกหนัง

ความจริงคอลัมน์นี้ควรพูดถึงหนังเรื่องนี้ในสัปดาห์ที่แล้ว แต่เพราะผู้เขียนเอง “ไม่มีแรงจูงใจ” เอาซะเลย เพราะตามที่ใครๆ ก็เข้าใจจากตัวอย่างหนัง หน้าหนัง และบรรดาข่าวโปรโมทที่ทยอยออกมาหลายเดือนก่อนหน้า รักแห่งสยามก็คงเป็นหนังวัยรุ่นใสๆ อีกเรื่อง ถึงแม้จะรู้เป็นเลาๆ ว่า มี “ประเด็นเกย์” อยู่ด้วย แต่ก็ไม่รู้ว่าแบบไหน + แค่ไหน

ได้ยินชื่อแรกๆ ยังนึกไปว่า คำว่า สยาม คงหมายถึงสยามประเทศ

ลึกๆ แล้ว โดยส่วนตัวนะครับ ก่อนจะไปดูหนังทีไร ก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่า ไปดูแล้วจะมานั่งทดท้อเบื่อโลกหรือเปล่า ถ้าเจอมุกตลกล้อเกย์ กะเทยแบบดาดๆ ที่ยังผลิตซ้ำออกมาไม่รู้เบื่อกันอีก อีกเรื่องแล้วหรือเปล่า?

สรุป…ไม่ดูดีกว่า คงรู้สึกเหมือนใครอีกหลายคน

ผมเลยรู้สึกเห็นอกเห็นใจและพยายามเข้าใจคุณผู้ชมที่เป็นคุณผู้ชายทั่วไปน่ะครับที่ไปดูหนังเรื่องนี้ แล้วก็คาดหวังอีกอย่างหนึ่ง ตามหน้าหนังและตัวอย่างหนังที่เห็น

ก็ไม่ผิดปกตอะไรที่คุณๆ จะตั้งใจจะพาหวานใจไปหวานต่อกันในโรง หรือหนุ่มๆ ในก๊วนเพื่อนซี้กะว่าจะแห่ไปดูสาวๆ หน้าใสให้น้ำลายไหลกัน และแล้วพวกเขาหลายๆ คนก็อดรู้สึกโมโหไม่ได้ที่รับรู้ความจริง บางคนหัวฟัดหัวเหวี่ยงมากเมื่อพบว่า หนังเรื่องนี้ ผู้ชายไม่ได้รักผู้หญิง แถมยังมีบทจูบของผู้ชายให้รู้สึก “แหยง” อีก พวกเขาเลยมีเสียงโวยตามมาว่า

“นี่มันหนังเกย์นี่หว่า!”

ส่วนบรรดามนุษย์สีรุ้งและ “สาว Y” บางคนที่ไปดูหนังเรื่องนี้มา (คนละหลายรอบ) มักจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “สะใจ” (สาว Y คือกลุ่มผู้หญิงที่นิยมชมชอบการ์ตูนและสื่อเกี่ยวกับชายรักชาย)

ปรากฏการณ์ความขัดแย้งทางอารมณ์ในคนสองกลุ่มกำลังสวนทาง และสลับขั้วกันอย่างน่าติดตาม

ฝ่ายแรกกำลังประท้วงว่า เจ้าของค่ายและผู้กำกับฯ ปกปิดข้อมูล ไม่มีความจริงใจ เพราะไม่บอกว่า หนังเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับเกย์ แต่นำจุดขายว่า เป็นหนังวัยรุ่นวัยใสมาล่อให้ชม ถ้ารายที่หงุดหงิดมากๆ ก็จะกล่าวหาว่า ผู้ผลิตเข้าข่ายหลอกลวงผู้บริโภค!

คุณๆ ที่มีความรู้สึกเช่นนี้ กำลังรู้สึกอีกอย่างหนึ่งที่จะปฏิเสธไม่ได้เลยว่า กำลังคิดว่า “ตัวเองกำลังตกเป็นเหยื่อ”

แต่พวกเขาคงลืมไป หรือคงไม่เคยรับรู้ หรือคงไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า มีกลุ่มคนบางคนที่รู้สึก “ตกเป็นเหยื่อ” มาก่อนหน้านี้แล้ว และบางคนก็รู้สึกอย่างนั้นอยู่ตลอดชีวิต

เราควรโทษผู้ผลิตหนังและผู้กำกับหรือไม่ สำหรับหนังเรื่องนี้ ที่ไม่บอกผู้บริโภคว่า มีเนื้อหา และตัวละคอนเกี่ยวกับความรักในเพศเดียวกัน?

ถ้าอย่างนั้น ควรขึ้นคำเตือนเลยหรือไม่ในตัวอย่างหนัง?

“ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเนื้อหาความรักของคนเพศเดียวกัน โปรดใช้วิจารณญาณในการรับชม”?

ผมไม่ทราบว่า เป็นเจตนารมณ์ของค่ายหนังและผู้กำกับหรือเปล่าที่ไม่มีการ “เล่าแจ้งแถลงไข” ให้ชัดเจน แต่หากมองในมุมกลับ มีหนังกี่เรื่องแล้วล่ะที่คุณไปดูแล้วพบว่า ตัวอย่างหนังตัดออกมาแล้วสื่อแบบหนึ่ง ส่วนตัวหนังจริงๆ ไม่ได้สื่อตามที่เห็นมาก่อน?

หนังเรื่องนี้เป็นหนังเกย์หรือไม่?

แล้วตกลงอะไรที่ทำให้คุณเรียกหนังเรื่องหนี่งว่า หนังเกย์ หรือหนังไม่เกย์?

ความจริงก็คือ ในส่วนลึก คนเรายังผูกคำว่า เกย์ กับคำว่า การมีเซ็กซ์ อยู่อย่างแยกออกจากกันไม่ได้ คุณผู้ชายที่รู้สึก “แหยง” เลยถูกบังคับให้คิดอะไรๆ ใน “มิติเดียว” บางคนคิดไปไกลด้วยการเอาตัวเองไปแทนที่ในสถานการณ์นั้น “ถ้าตูต้องจูบกะผู้ชายเนี่ย…”

รักแห่งสยาม เป็นหนังที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเกย์ แต่เนื้อหาเกี่ยวกับเกย์ ไม่ได้เป็นตัวเดินเรื่องหลัก ความรัก ความเหงา และการดิ้นรนของมนุษย์ต่างหากที่ทำให้หนังเรื่องนี้ดำเนินไป

พอคนเราพะยี่ห้อหนังเรื่องใดว่า “เป็นหนังเกย์” ก็มักจะอดไม่ได้ที่จะลากเอาภาพลบที่พบจากสื่อมาตัดสินเรื่องอื่นๆ ในเนื้อหนัง จนแยกแยะไม่ออกว่า

ตัวคุณกำลังตกเป็นเหยื่อของอะไรกันแน่?

ระหว่าง การที่ผู้ผลิตและผู้กำกับฯ ไม่ได้พูดถึงเรื่องเกย์ในหนัง กับความไม่รับรู้เรื่องราวความเป็นไปในสังคมที่อยู่ในตัวของคุณเอง?

“รักแห่งสยาม” อาจจะทำให้คุณๆ ผู้ชายผิดหวังที่ไม่ได้รับความหวานซึ้งจากแผ่นฟิล์มในแบบที่ถูกทำให้คาดหวัง

“รักแห่งสยาม” อาจเป็นยาขมเม็ดขื่นสุดฝืน ที่คุณคิดว่าถูกบังคับให้กิน

แต่ที่แน่ๆ “รักแห่งสยาม” ทำให้คุณผู้ชายหลายคนได้เห็นผู้ชายจูบกันเป็นครั้งแรกในชีวิต และคุณน่าจะขอบใจหนังเรื่องนี้ที่อาจทำให้คุณรู้ว่า เกย์ กะเทย ไม่ใช่เป็นแค่ตัวตลก ดูไร้สาระ ไร้แก่นสาร และน่าสงสาร แต่พวกเขา ก็คือคนๆ หนึ่งที่มีลมหายใจ และรับรู้สึกได้เหมือนคนทั่วๆ ไป

นานๆ ทีจะมีหนังไทยที่ทำได้ “ลงตัว” ในทุกๆ จุดเช่นนี้ ใครที่จะไปดูรอบที่สี่ ยกมือขึ้น!

แชะ! แชะ!

เซคชั่นปิดท้ายแชะ! แชะ! สัปดาห์นี้ ผมมีผู้ช่วยครับ ขออนุญาตนำความรู้สึกของคนดูหนังมาสื่อต่อกัน มีใครเหมือนใครบ้างก็ไม่รู้ล่ะ แต่ทุกคนเหมือนกันอย่างหนึ่ง-เป็นเกย์หมด เริ่มจากคุณ ITK…อึ้งที่สุด ฉากจบผมร้องไห้เลย บอกไม่ถูกว่าดีใจหรือเสียใจ แต่ลึกๆ ไม่อยากให้หนังจบเลย ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานาน ความรู้สึกเหมือนดู Brokeback Mountain / คนของความสะใจ…ปกติแล้วเป็นคนไม่ค่อยชอบดูหนังไทย เรื่องนี้ 10 เต็มค้าบบบบบ…/ สาวอิสานรอรัก ความรักเป็นสิ่งมีค่า ความรักอาจถูกห่อหุ้มด้วยผ้าหลากสี อาจถูกห่อด้วย ผ้าสีน้ำเงิน ผ้าสีดำ ผ้าสีเทา หรือผ้าสีสายรุ้ง แต่ข้างในนั้นก็คือความรักมิใช่หรือ?/ Cyui …ดูรอบ 2 ตอนพระเอก 2 คนแสดงความรักต่อกัน ผู้หญิงในโรงจะกรี๊ด ผู้ชายจะโห่ หรือร้องอึ๋ย ส่วนผมปรบมือ ใช่คับ ผมปรบมือ อาจเพราะผมไปกัน 3 คน แต่ผมสัญญากับตัวเองเลยว่า จะทำแบบนี้ทุกครั้ง/ เด็กน้อย…บรรยากาศพาไปมากๆ แต่รู้สึกว่ามีใครร้องเพราะรังเกียจ ส่วนใหญ่จะส่งเสียงเพราะเก็บอาการไม่อยู่มากกว่า/ b_tar…ไปดูมาแล้ว 2 รอบ และคิดว่าจะมีรอบที่ 3 แต่คงทิ้งระยะอีกสักพัก กะว่าจะไปดูในบรรยากาศที่คนเริ่มน้อยๆ เพื่อซึมซับไอหนัง แชะ! แชะ!