Archive for กรกฎาคม, 2009
บรูโน ฮาป่วน กวนทุกเพศ
เพิ่งกลับมาจากดูหนังเข้าใหม่เรื่อง Bruno ที่พารากอนครับ
รอบโปรโมทหนัง คนเต็มโรงเช่นเคย
ใครที่เคยดู BORAT คงรู้จักนักแสดงคนนี้ดี Sasha Baron Cohen
กัดทุกคน ตั้งแต่ชาวบ้านเดินถนน ยันทั่นรัฐมนตรี
ในเรื่องใหม่คุณซาช่า แสดงเป็นนักข่าวแฟชั่นชาวออสเตรียที่โดนไล่ออกจากงาน
และพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเอง “แจ้งเกิด” ในโลกมายา
เลยไปลุยอเมริกาเพื่อตามหาฝัน และได้ทำสิ่งที่คนดูต้องอ้าปาก
ตาค้าง แต่ละช็อต บรูโน กัดแหลก ทั้งชายหญิงทั่วไป และเหล่าเกย์
สูสียิงมุขแสบตลอด
ตอนหนังออกฉายที่อเมริกา น่าจะเมื่อต้นเดืิอน คนดูแตกความเห็นกันสองสามฝ่าย
กลุ่มไม่ชอบเลย บอกว่า เอาเกย์มาล้อเลียน อีกกลุ่มบอกว่า เค้ากำลังสอนคนเรื่อง
homophobia อีกกลุ่มไไม่แสดงความเห็นเท่าไหร บางคนก็ชอบพอๆ กับไม่ขอบ
วันนี้มาเปิดประเด็นไว้ก่อน เผื่อใครได้ดูแล้ว มาแลกเปลี่ยนความเห็นกันได้ครับ
วิทยา แสงอรุณ จะตีสอง (อีกแล้ว)
1 comment 0 กรกฎาคม 30, 2009
ใครโดนหลอกกันแน่?
วิทยา แสงอรุณ
“ดูข่าวนี้สิ” ผมบอกกับผู้ร่วมงานคนหนึ่ง แล้วอ่านย่อหน้าแรกให้เขาฟัง “รายงานคดีอาชญากรรมน่าสลด เมื่อชายชาวรัสเซียก่อเหตุยิงแฟนสาวเสียชีวิต หลังจากรู้ความจริงว่า หญิงสาวเคยเป็นผู้ชายมาก่อน” (ข่าวสด)
“ก็น่าอยู่หรอก ไปหลอกเค้าทำไมล่ะ” ผู้ร่วมงานคนนั้นประกาศเสียงขุ่นๆ
เรื่องมีอยู่ว่า วลาดิเมียร์ เอฟ วัย 33 ไปปิ๊งหญิงสาวสวยคนหนึ่ง อายุอ่อนกว่าเขาสามปี คามิลล่าและวลาดิเมียร์เริ่มออกเดท และไม่นานก็ย้ายข้าวของมาอยู่ด้วยกัน
ตามข่าวจากสื่อฉบับต่างประเทศ คามิลล่าไม่ค่อยชอบพูดเรื่องราวในอดีตให้แฟนหนุ่มฟัง ส่วนเขาเองก็ไม่ติดใจอะไร
อยู่กันมาสองปี ในที่สุดชายหนุ่มก็ตัดสินใจอยากขอแต่งงาน แต่อีกฝ่ายก็บ่ายเบี่ยงอยู่ตลอด อ้างว่ายังไม่พร้อมและการแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญที่เธอต้องการเวลา เขาเกิดสงสัย เธออาจมีคนอื่นแอบซ่อนอยู่? เลยไปรื้อค้นจดหมายหาหลักฐาน เขาก็ไม่พบร่องรอยอะไรว่า เธอแอบมีกิ๊ก หรือคิดไม่ซื่อ
แต่สิ่งที่ทำให้เขาถึงกับช็อคก็คือ จดหมายหลายฉบับที่เธอเขียนคุยกับเพื่อนๆ เธอเรียกตัวเองว่า “คีรีล” ซึ่งเป็นชื่อผู้ชาย
ยิ่งค้นก็ยิ่งช็อคเมื่อเขารู้ว่า เมื่อหลายปีที่แล้ว คามิลล่าเดินทางไปออสเตรเลียเพื่อผ่าตัดแปลงเพศ และทำเรื่องขอเปลี่ยนแปลงหลักฐานทางราชการเพื่อเป็นผู้หญิงอย่างสมบูรณ์แบบ ด้วยความโกรธ พอเธอกลับมาบ้าน เขาก็ลงมือยิงเธอ และพยายามจะฆ่าตัวตายตามด้วยการเชือดข้อมือ แต่ไม่ตาย
ผมหันไปถามผู้ร่วมงานคนนั้น ซึ่งเป็นผู้ชายทั่วไปว่าคิดยังไงหลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด เขานิ่งคิดอยู่สักพัก
ผมเลยถือโอกาสเล่าให้เขาฟังอีกเรื่อง
นักร้องดังคนหนึ่งผ่าตัดแปลงเพศแล้ว มีแขกของร้านอาหารตามจีบ ถึงขั้นจะขอแต่งงาน แต่เธอก็ไม่สานต่อด้วย เธอไม่แน่ใจว่า ควรจะบอกความจริงกับเขาหรือไม่ แต่อีกใจหนึ่ง เธอนึกทบทวนดู ตัวเธอเองก็ไม่เคยปกปิดกับใครๆ อยู่แล้วว่า เธอเคยเป็นผู้ชาย แล้วทำไมต้องพูดเรื่องนี้กับเขาด้วยล่ะ?
แต่ต่อมา พอเขารู้ความจริงเข้า มาดสุภาพบุรุษก็เปลี่ยนเป็นตรงกันข้าม เขาต่อว่าเธอเสียๆ หายๆ และเลิกคบ โชคยังดี นักร้องคนนี้ไม่เจอกระสุน
อีกเรื่องที่น่าสนใจ ผู้ชายคนหนึ่งมีแฟนสาวมาแล้วหลายคน แต่แล้วเกิดเหตุบังเอิญ เขาต้องนอนพักร่วมกับเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งซึ่งเป็นสาวประเภทสอง แล้วทั้งสองก็มีสัมพันธ์กัน (ผมสงสัยจริงๆ ว่า ใครนะจัดห้องให้ และยังสงสัยไม่หายว่า หรือเขาเองนั่นที่วางแผน)
จากนั้น เขาเล่าว่า มีความ“ตั้งใจ” เลยแหล่ะครับ เพียรหาความสุขทางเพศกับสาวประเภทสองอยู่ตลอด เรียกว่า แทบจะไม่ได้มองหาผู้หญิงเลย
เขาถามมาทางโทรศัพท์ผ่านรายการวิทยุที่ผมและเพื่อนจัดอยู่ว่า “ผมผิดปกติมั๊ย?”
จากเรื่องราวทั้งหมดนี้ คุณผู้อ่านคิดยังไง?
ความรู้สึกผิดหวัง โกรธแค้น และด้วยอารมณ์ชั่วแล่นทำให้วลาดิเมียร์ควักปืนมายิงใส่แฟนสาว? เช่นเดียวกับความรู้สึกโกรธแค้นคิดว่าตัวเองถูกหลอกลวง นักร้องสาวคนนั้นเลยตกที่นั่งลำบาก?
การที่เทคโนโลยีสมัยใหม่ทำให้กะเทยทั่วโลกที่ผ่าตัดแปลงเพศแล้วสวยเหมือนผู้หญิงได้ คงทำให้ประชากรที่เป็นกะเทยหรือสาวประเภทสองรู้สึกพึงพอใจ และในบางประเทศ ประชากรเหล่านี้สามารถเปลี่ยนแปลงหลักฐานทางราชการได้
แต่กระนั้น พวกเธอก็ยังถูกมองว่าเป็น “สาวเทียม” อยู่ดี ทั้งๆ จิตใจและจิตวิญญาณของพวกเธอ “เป็นผู้หญิงทั้งแท่ง” ตั้งแต่เกิดเลย
ความสูญเสียที่เกิดขึ้น ไม่ได้เป็นเพราะนายวลาดิเมียร์ถูกคามิลล่าหลอก แต่จริงๆ แล้ว เขาโตมาพร้อมกับสังคมที่หล่อหลอมและ “หลอก” ให้เขาคิด เชื่อ และรังเกียจไปเอง ถามว่า ถ้าเกิดจดหมายต่างๆ ที่เขาพบบ่งบอกเรื่องราวว่า แฟนสาวของเขาเคยติดคุก ติดยา หรือเคยเป็นหนี้การพนัน เขาจะเอาปืนไปยิงใส่เธอมั๊ย?
วันนั้น เรายืนยันอีกครั้งกับผู้ชายคนที่โทรศัพท์มาถามโดยบอกว่า เขาไม่ได้ผิดปกติ และผมอยากจะบอกเขาไปว่า ก็ทำไปแล้วมีความสุขดี ก็ทำต่อไปเถอะ แต่ผมก็เชื่อว่า ในที่สุด เขาก็เป็นคนส่วนใหญ่ที่ไม่เลือกที่จะมีแฟนเป็นสาวประเภทสอง ต่อให้สุขสุดยอดแค่ไหนบนเตียง หรือเธอคนนั้นเป็นคนนิสัยดีเลิศเลอคุณธรรมในสังคม
เพราะสังคมบอกว่า โลกนี้มีสองเพศ และเขา และเขา และเขา ก็มักจะเชื่อว่ายังงั้น
___________________________
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ เขาและเพื่อนจัดรายการอยู่คลื่น FM102 ทุกวันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน
ที่มา: หน้าม่านมายา 21 ก.ค. 2009 หนังสือพิมพ์ กรุงเทพธุรกิจ
3 comments 0 กรกฎาคม 22, 2009
ยืดอก พกไปเลย
![Abs-799874[2][1]](http://vitayas.files.wordpress.com/2009/07/abs-79987421.jpg?w=261&h=400 "Abs-799874[2][1]")
วิทยา แสงอรุณ vitayamail @ gmail.com
คราวก่อนนู้น “อุปกรณ์” หมด พอเห็น 7-Eleven ผมเลยแว้บเข้าไป เผื่อจะ “ลองของ” ซักหน่อย เพราะหลังจากเห็นซีรีย์โฆษณาทางทีวีสักปลายปีที่แล้วที่มีสโลแกนว่า “ยืดอกพกถุง” นับแต่นั้นมา ผมก็รู้สึกว่า ดัชนีความกล้าของผมปรับตัวเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ส่วนความอายอ่อนตัวลงต่ำกว่าแนวต้านหลายจุด
จริงๆ แล้ว ดัชนีความอายของผมไม่ค่อยจะรุนแรงหรอกครับคุณผู้อ่าน เพราะมีงานที่ต้องคลุกคลีกับเรื่องเพศศึกษาอย่างสม่ำเสมอ เลยรู้สึก “เป็นกันเอง” กับ “อุปกรณ์”
ตรงชั้นวาง ยืนกวาดตาอยู่พักหนึ่ง ก็หยิบเอากล่องถุงยางที่ดูน่าสนใจมาทีละกล่อง อ่านข้อความด้านหน้า ด้านหลัง ดูชนิด ดูขนาด ดูกลิ่น อะไรล่ะอันนี้? อ้อ…ผิวเรียบ อันนี้ขรุขระ ราคาต่างๆ กันสารพัด
ปกติผมเองไม่ยึดติดอยู่กับยี่ห้ออยู่แล้ว เพราะในประเทศไทย ไม่มีบริษัทถุงยางเจ้าไหนส่งสัญญาณว่า อยากจะเอาใจผู้บริโภคที่เป็นผู้ชายรักผู้ชาย ผมก็เลยไม่มี “Brand Royalty” กับยี่ห้อใดๆ และอีกอย่างถุงยางในประเทศไทยส่วนใหญ่ก็ผลิตมาจากโรงงานเดียวกันนั่นแหละ
เลือกมาได้สองกล่อง (เผื่อเอาไว้ กันเหนียว) และเตรียมขยับตััวไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ เท้าข้างหนึ่งเกิดอาการอยากพาไปซื้อของอย่างอื่นจิปาถะเหมือนที่เคยทำก็จะได้เอามาปนๆ ตอนจ่ายเงินไงคุณ เผื่อคนขายจะได้ไม่ “มองหน้า”
แต่เอ๊ะ ทำไมต้องอายคนขายด้วย? คำว่า ยืดอกพกถุง ดังก้องในหัวอีกครั้ง ผมตรงไปจ่ายเงินเลยดีกว่า
และแล้วก็นึกขึ้นมาได้ ยังไม่ได้ซื้ออะไรบางอย่าง หันกลับไป กวาดสายตามองบนชั้นวางกล่องถุงยางอีกครั้ง และอีกครั้ง ก้มลงไปดูชั้นล่าง หริือร้านนี้ไม่ขายเจลหล่อลื่น? ร้านเซเว่นแถวบ้านผม เค้าก็วางขายเคียงคู่อยู่กับถุงยางนี่นา?
ผมหันไปที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน มีคนยืนเข้าแถวอยู่สองสามคนทั้งสองช่องทาง ทั้งผู้ชายทั้งผู้หญิง และมีผู้ชายคนหนึ่งวัยสักยี่สิบกว่าๆ หน้าตาพอใช้ได้กำลังมองมาทางผม ผมไม่รู้ว่า เค้ารู้สึรันทดกับอาการเลิกลั่กของผม หรือเค้ากำลังมองกล่องถุงยางในมือผม?
เอาน่ะ จะไปแคร์ทำไม “ยืดอกพกถุงๆ” ยืดๆ เข้าไว้ ผมท่องในใจ ไม่ใช่ปัญหานี่ครับที่คนเราจะมาซื้อถุงยางอนามัย มันน่าจะเป็นเรื่องน่าอายมากกว่าที่มาซื้อเหล้า ซื้อบุหรี่? แต่ตอนนี้ ปัญหาของผมคือ ผมจะหาเจลหล่อลื่นที่ไหนล่ะ? มันอยู่ไหน???
ถึงคิวจ่ายเงิน ผมสูดลมหายใจเข้าหนึ่งเฮือก ปั้นหน้าให้แสนจะธรรมดา บอกตัวเอง คิดซะว่า หาถ่านไฟฉายไม่เจอก็แล้วกัน แล้วผมก็เปิดปากออกไป
“เอ่อ น้องครับ แล้ว ‘เจล’ ไม่มีเหรอครับ?”
“อะไรนะคะ?”
ผมไม่แน่ใจว่า ผมพูดเบาเกินไปจนเธอไม่ได้ยิน หรือเธอคิดว่า ผมกำลังหาเจลใส่ผม
“เอ่อ…พอดี ปกติเซเว่นแถวบ้านพี่ เค้ามีเจลอยู่ใกล้ๆ กับถุงยาง ที่นี่ไม่มีขายเหรอ?”
พนักงานหญิงยังทำหน้างงๆ จนเพื่อนนเธอที่อยู่เคาน์เตอร์ถัดไปพูดขึ้นว่า “เจลหล่อลื่นไง เควายน่ะ!”
ดัชนีความอายของผมปรับตัวสูงขึ้นทันที มีคนต่อแถวอยู่ข้างหลังผม นี่เค้าคงได้ยินไปถึงหลังร้านแล้วละมั้ง?
แล้วเธอก็หันขวัับไปตรงชั้นวางของข้างหลัง ผมนึกในใจขึ้นมาทันที อย่าบอกนะว่า เก็บเจลหล่อลื่นไว้กับบุหรี่?
เปล่าหรอก หล่อนก้มตัวลง หยิบกล่องทรงยาวๆ ขนาดกะทัดรัดออกมา
นั่นแหละ พระเจ้า! มันอยู่นั่นเอง
แล้วทำไมต้องเอาไปซ่อนด้วย? อดไม่ได้แอบเคืองเล็กๆ ก็แทนที่ผมจะได้จ่ายเงินไวๆ และเดินจากไปอย่างไร้พันธะ ผมกลับต้องตกอยู่ในสถานการณ์
เป็นเป้าสายตาของชาวบ้านเพราะเอาเจลไปซ่อนไว้หลังเคาน์เตอร์
ขณะผมกุลีกุจอเก็บตังค์ทอนที่หล่อนคืนมา หันขวับออกไป ผมยังเจอผู้ชายคนเดิมยืนอยู่แถวๆ นั้น ไม่ต้องเดาเลยว่า
เหตุการณ์หน้าเคาน์เตอร์เมื่อครู่ก็อยู่ในสายตาของเขา
ดัชนีความอายของผมพุ่งปรี๊ดขึ้นจุดสูงสุด ผมไม่ได้ยินคำว่า ยืดอกพกถุงเลยในหัวผมเลยตอนนี้ บ้าจริงๆ
ผมพยายามสะบัดความคิดต่างๆ รวมถึงคำถามที่ผุดขึ้นมาเหมือนพลุ “มองอะไร มองทำไม (ฟะ)”
นี่ถ้าวันนั้น ผมไม่ได้มีนัดกับคนพิเศษ และนี่ถ้าตอนนั้น ผมไม่ไปสะดุดกับการซื้อสินค้าอุปโภคบริโภคอย่างถุงยางอนามัยกับเจลหล่อลื่น
ผมอาจจะถามหนุ่มคนนั้นดีๆ ว่า “มองอะไรหรือครับ…หรือว่า เราจะเอาไอ้นี่ไปใช้ด้วยกัน…ปัดโธ่”
แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไร
หนุ่มคนนั้นเดินออกจากร้านไปแล้้ว หัวใจที่เต้นแรงเพราะเหตุการณ์ที่ไม่ทันตั้งตัวค่อยๆ แผ่วลง ความร้อนบนใบหน้าหดหาย และแล้้ว
ผมก็ได้ยินคำว่า “ยืดอกพกถุง” อีกครั้งในหัว มันกลับมาแล้ว
แทนที่จะรีบเดินจ้ำอ้าวออกจากร้านไปอย่างด่วนๆ
ผมเปลี่ยนใจ ผมค่อยๆ เดินออกไป ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็แค่มาซื้อถุงยางนี่นะ
————————————–
ตรวจฟรี ชรช.
ไม่ต้องอาย ไม่ต้องบอกชื่อ ไม่ต้องบอกนามสกุล ทุกอย่างเป็นความลับ เจ้าหน้าที่รู้ดี เป็นมิตรสุดยอด เปิดแล้ว “สัปดาห์สุขภาพชายรักชาย” ศูนย์วิจัยโรคเอดส์ สภากาชาดไทยจัดตรวจฟรี ตรวจเชื้อเอชไอวี กามโรค มะเร็งปากทวารหนัก พร้อมแถมวัดปริมาณไขมันและกล้ามเนื้อให้อีกด้วย ปกติตรวจหลายรายการแบบนี้เสียตังค์ ไม่น้อย แวะไปที่คลินิคนิรนาม สภากาชาดไทย ถ. ราชดำริ 13 -17 ก.ค. 2552 เวลา 8.30-16.00 น. สอบถามข้อมูลก่อนเดินทาง 02-2564107-9 ต่อ 109, 209 หรือดูรายละเอียดก่อนที่ http://www.trcarc.org/home/view_pr.php?prID=24
ที่มา: จากคอลัมน์ “หน้าม่านมายา” กรุงเทพธุรกิจ 7 ก.ค. 2008
14 comments 0 กรกฎาคม 8, 2009
เชิญโหลด คลิปรายการ Bangkok Radio For Men on air 5 ก.ค. 2552
น้องๆ Wonder Gay ทำให้พี่ๆ Bangkok Radio For Men
ประทับใจไม่รู้ลืมกับความน่ารัก ฉลาด วางตัวดีของน้องๆ
(เรียงชื่อตามภาพข้างบน จากซ้ายมือคนอ่านไปทางขวา)
4 comments 0 กรกฎาคม 6, 2009
