ยืดอก พกไปเลย

วิทยา แสงอรุณ vitayamail @ gmail.com

คราวก่อนนู้น “อุปกรณ์” หมด พอเห็น 7-Eleven ผมเลยแว้บเข้าไป เผื่อจะ “ลองของ” ซักหน่อย เพราะหลังจากเห็นซีรีย์โฆษณาทางทีวีสักปลายปีที่แล้วที่มีสโลแกนว่า “ยืดอกพกถุง” นับแต่นั้นมา ผมก็รู้สึกว่า ดัชนีความกล้าของผมปรับตัวเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ส่วนความอายอ่อนตัวลงต่ำกว่าแนวต้านหลายจุด

จริงๆ แล้ว ดัชนีความอายของผมไม่ค่อยจะรุนแรงหรอกครับคุณผู้อ่าน เพราะมีงานที่ต้องคลุกคลีกับเรื่องเพศศึกษาอย่างสม่ำเสมอ เลยรู้สึก “เป็นกันเอง” กับ “อุปกรณ์”

ตรงชั้นวาง ยืนกวาดตาอยู่พักหนึ่ง ก็หยิบเอากล่องถุงยางที่ดูน่าสนใจมาทีละกล่อง อ่านข้อความด้านหน้า ด้านหลัง ดูชนิด ดูขนาด ดูกลิ่น อะไรล่ะอันนี้? อ้อ…ผิวเรียบ อันนี้ขรุขระ ราคาต่างๆ กันสารพัด

ปกติผมเองไม่ยึดติดอยู่กับยี่ห้ออยู่แล้ว เพราะในประเทศไทย ไม่มีบริษัทถุงยางเจ้าไหนส่งสัญญาณว่า อยากจะเอาใจผู้บริโภคที่เป็นผู้ชายรักผู้ชาย ผมก็เลยไม่มี “Brand Royalty” กับยี่ห้อใดๆ และอีกอย่างถุงยางในประเทศไทยส่วนใหญ่ก็ผลิตมาจากโรงงานเดียวกันนั่นแหละ

เลือกมาได้สองกล่อง (เผื่อเอาไว้ กันเหนียว) และเตรียมขยับตััวไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ เท้าข้างหนึ่งเกิดอาการอยากพาไปซื้อของอย่างอื่นจิปาถะเหมือนที่เคยทำก็จะได้เอามาปนๆ ตอนจ่ายเงินไงคุณ เผื่อคนขายจะได้ไม่ “มองหน้า”

แต่เอ๊ะ ทำไมต้องอายคนขายด้วย? คำว่า ยืดอกพกถุง ดังก้องในหัวอีกครั้ง ผมตรงไปจ่ายเงินเลยดีกว่า

และแล้วก็นึกขึ้นมาได้ ยังไม่ได้ซื้ออะไรบางอย่าง หันกลับไป กวาดสายตามองบนชั้นวางกล่องถุงยางอีกครั้ง และอีกครั้ง ก้มลงไปดูชั้นล่าง หริือร้านนี้ไม่ขายเจลหล่อลื่น? ร้านเซเว่นแถวบ้านผม เค้าก็วางขายเคียงคู่อยู่กับถุงยางนี่นา?

ผมหันไปที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน มีคนยืนเข้าแถวอยู่สองสามคนทั้งสองช่องทาง ทั้งผู้ชายทั้งผู้หญิง และมีผู้ชายคนหนึ่งวัยสักยี่สิบกว่าๆ หน้าตาพอใช้ได้กำลังมองมาทางผม ผมไม่รู้ว่า เค้ารู้สึรันทดกับอาการเลิกลั่กของผม หรือเค้ากำลังมองกล่องถุงยางในมือผม?

เอาน่ะ จะไปแคร์ทำไม “ยืดอกพกถุงๆ” ยืดๆ เข้าไว้ ผมท่องในใจ ไม่ใช่ปัญหานี่ครับที่คนเราจะมาซื้อถุงยางอนามัย มันน่าจะเป็นเรื่องน่าอายมากกว่าที่มาซื้อเหล้า ซื้อบุหรี่? แต่ตอนนี้ ปัญหาของผมคือ ผมจะหาเจลหล่อลื่นที่ไหนล่ะ? มันอยู่ไหน???

ถึงคิวจ่ายเงิน ผมสูดลมหายใจเข้าหนึ่งเฮือก ปั้นหน้าให้แสนจะธรรมดา บอกตัวเอง คิดซะว่า หาถ่านไฟฉายไม่เจอก็แล้วกัน แล้วผมก็เปิดปากออกไป

“เอ่อ น้องครับ แล้ว ‘เจล’ ไม่มีเหรอครับ?”

“อะไรนะคะ?”

ผมไม่แน่ใจว่า ผมพูดเบาเกินไปจนเธอไม่ได้ยิน หรือเธอคิดว่า ผมกำลังหาเจลใส่ผม

“เอ่อ…พอดี ปกติเซเว่นแถวบ้านพี่ เค้ามีเจลอยู่ใกล้ๆ กับถุงยาง ที่นี่ไม่มีขายเหรอ?”

พนักงานหญิงยังทำหน้างงๆ จนเพื่อนนเธอที่อยู่เคาน์เตอร์ถัดไปพูดขึ้นว่า “เจลหล่อลื่นไง เควายน่ะ!”

ดัชนีความอายของผมปรับตัวสูงขึ้นทันที มีคนต่อแถวอยู่ข้างหลังผม นี่เค้าคงได้ยินไปถึงหลังร้านแล้วละมั้ง?

แล้วเธอก็หันขวัับไปตรงชั้นวางของข้างหลัง ผมนึกในใจขึ้นมาทันที อย่าบอกนะว่า เก็บเจลหล่อลื่นไว้กับบุหรี่?

เปล่าหรอก หล่อนก้มตัวลง หยิบกล่องทรงยาวๆ ขนาดกะทัดรัดออกมา

นั่นแหละ พระเจ้า! มันอยู่นั่นเอง

แล้วทำไมต้องเอาไปซ่อนด้วย? อดไม่ได้แอบเคืองเล็กๆ ก็แทนที่ผมจะได้จ่ายเงินไวๆ และเดินจากไปอย่างไร้พันธะ ผมกลับต้องตกอยู่ในสถานการณ์
เป็นเป้าสายตาของชาวบ้านเพราะเอาเจลไปซ่อนไว้หลังเคาน์เตอร์

ขณะผมกุลีกุจอเก็บตังค์ทอนที่หล่อนคืนมา หันขวับออกไป ผมยังเจอผู้ชายคนเดิมยืนอยู่แถวๆ นั้น ไม่ต้องเดาเลยว่า
เหตุการณ์หน้าเคาน์เตอร์เมื่อครู่ก็อยู่ในสายตาของเขา

ดัชนีความอายของผมพุ่งปรี๊ดขึ้นจุดสูงสุด ผมไม่ได้ยินคำว่า ยืดอกพกถุงเลยในหัวผมเลยตอนนี้ บ้าจริงๆ

ผมพยายามสะบัดความคิดต่างๆ รวมถึงคำถามที่ผุดขึ้นมาเหมือนพลุ “มองอะไร มองทำไม (ฟะ)”

นี่ถ้าวันนั้น ผมไม่ได้มีนัดกับคนพิเศษ และนี่ถ้าตอนนั้น ผมไม่ไปสะดุดกับการซื้อสินค้าอุปโภคบริโภคอย่างถุงยางอนามัยกับเจลหล่อลื่น
ผมอาจจะถามหนุ่มคนนั้นดีๆ ว่า “มองอะไรหรือครับ…หรือว่า เราจะเอาไอ้นี่ไปใช้ด้วยกัน…ปัดโธ่”

แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไร

หนุ่มคนนั้นเดินออกจากร้านไปแล้้ว หัวใจที่เต้นแรงเพราะเหตุการณ์ที่ไม่ทันตั้งตัวค่อยๆ แผ่วลง ความร้อนบนใบหน้าหดหาย และแล้้ว
ผมก็ได้ยินคำว่า “ยืดอกพกถุง” อีกครั้งในหัว มันกลับมาแล้ว

แทนที่จะรีบเดินจ้ำอ้าวออกจากร้านไปอย่างด่วนๆ

ผมเปลี่ยนใจ ผมค่อยๆ เดินออกไป ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็แค่มาซื้อถุงยางนี่นะ

————————————–
ตรวจฟรี ชรช.

ไม่ต้องอาย ไม่ต้องบอกชื่อ ไม่ต้องบอกนามสกุล ทุกอย่างเป็นความลับ เจ้าหน้าที่รู้ดี เป็นมิตรสุดยอด เปิดแล้ว “สัปดาห์สุขภาพชายรักชาย” ศูนย์วิจัยโรคเอดส์ สภากาชาดไทยจัดตรวจฟรี ตรวจเชื้อเอชไอวี กามโรค มะเร็งปากทวารหนัก พร้อมแถมวัดปริมาณไขมันและกล้ามเนื้อให้อีกด้วย ปกติตรวจหลายรายการแบบนี้เสียตังค์ ไม่น้อย แวะไปที่คลินิคนิรนาม สภากาชาดไทย ถ. ราชดำริ 13 -17 ก.ค. 2552 เวลา 8.30-16.00 น. สอบถามข้อมูลก่อนเดินทาง 02-2564107-9 ต่อ 109, 209 หรือดูรายละเอียดก่อนที่ http://www.trcarc.org/home/view_pr.php?prID=24

ที่มา: จากคอลัมน์ “หน้าม่านมายา” กรุงเทพธุรกิจ 7 ก.ค. 2008