Apple + Steve Jobs + Gay

หน้าม่านมายา 12 ตุลาคม 2554 วิทยา แสงอรุณ facebook.com/vitayas

ก่อนยุค iPad, iPhone, iPod, iTunes, และ iMac ถ้าเห็นผู้ชายคนไหนกำลังใช้คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะหรือโน้ตบุ้คยี่ห้อ Apple จะมีคนคิดว่า “หมอนี่น่าจะเป็นเกย์” จนมีคำแซวกันขำๆ ว่า “If you are a Mac, You are a fag!” (ถ้าคุณใช้แมค คุณเป็น “ตุ๊ด” ชัวร์)

ทำไมแบรนด์ Apple ถึงถูกเชื่อมโยงเข้ากับเกย์ หรือความเป็นเกย์?

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เหล่าเกย์เป็นสาวกพันธุ์แท้ยุคแรกๆ ของ Steve Jobs และ Apple Computer ซึ่งน่าจะอธิบายได้จากผลิตภัณฑ์ยุคแรกๆ ของ Apple ที่เป็นคอมพิวเตอร์ที่มีความสามารถสูงในการประมวลผล โดยเฉพาะสำหรับงานกราฟฟิค

คงไม่ใช่เพราะภาพลักษณ์หรือคำพูดที่ได้ยินบ่อยๆ ว่า ใครใช้เครื่องแมค จะดูหรู เท่ มีตังค์ และเหล่าเกย์ เป็นคนที่ชอบความหรู เท่ และมีตังค์ เลยใช้แมค

แต่น่าจะเป็นเพราะว่า เหล่าเกย์ ทำงานในแวดวงดีไซน์เป็นจำนวนมาก เราจึงมักเห็น Apple ปรากฏตัวพร้อมกับเหล่ากราฟฟิคดีไซเนอร์ และบังเอิญ คนที่ทำงานในแวดวงนี้ ถ้าเป็นเกย์ ก็มักจะไม่แอบ ไม่ปกปิดกัน

ภาพลักษณ์ของ Apple ถูกตอกย้ำให้สนิทแนบกับเกย์ และความเป็นเกย์มากยิ่งขึ้นด้วยโลโก้เฉดสีรุ้ง (ก่อนจะมาเปลี่ยนเป็นสีโครมเมื่อเร็วๆ นี้ หลัง Apple บุกตลาดคอนซูเมอร์มากขึ้นด้วยการออกผลิตภัณฑ์ตระกูล “i” สารพัด)

แต่ความจริงแล้ว ไม่มีหลักฐานบ่งชี้แน่ชัดว่า Steve Jobs เลือกโลโก้เป็นรูปแอปเปิ้ลแหว่งสีรุ้งเพราะอะไร แต่ที่แน่ๆ คือ สีรุ้งเป็นสีหนึ่งของสัญลักษณ์เกย์ กะเทย ทอม ดี้ หรือกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

และเป็นที่รู้กันว่า แบรนด์ Apple คือแบรนด์ที่เป็นมิตรกับเกย์ หรือ gay-friendly มากที่สุดแบรนด์หนึ่งของโลก นอกจากจะเป็นแบรนด์ที่ได้รับการสำรวจว่า เป็นแบรนด์ในดวงใจของบรรดาผู้บริโภคทั่วโลกแล้ว

อย่างในปี 2008 Apple ก็ได้รับการโหวตว่าเป็นแบรนด์ gay-friendly สูงสุดอันดับสอง (รองจากสถานีโทรทัศน์เคเบิ้ลชื่อ BRAVO) จากการสำรวจกว่า 2,000 คนโดยเว็บเกย์ชื่อดัง PlanetOut ร่วมกับบริษัทโฆษณาแห่งหนึ่ง

ตัวชี้วัดการเป็นแบรนด์ขวัญใจมนุษย์สีรุ้งที่ชัดเจนที่สด น่าจะมาจากนโยบายของบริษัทที่เป็นที่รู้กันในแวดวงไอทีว่า พนักงานที่เป็นเกย์ กะเทย ทอม ดี้ ที่นี่ ไม่ต้องแอบ ไม่ต้องปกปิดตัวเอง เพราะบริษัทสนับสนุนให้พนักงานเป็นตัวของตัวเอง แถมยังมีโนบาย Equalityในเรื่องประโยชน์ต่างๆ และให้ความเท่าเทียมกันในการก้าวหน้าในตำแหน่งการงาน

จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เมื่อเร็วๆ นี้ Tim Cook ได้รับเลือกเป็นทายาทของ Steve Jobs ในการกุมบังเหียนบริษัทแห่งนี้ ถึงแม้ Tim Cook จะไม่เคยพูดถึงความเป็นเกย์ของตัวเอง เขาก็ไม่เคยปฏิเสธ และในบริษัทแห่งนี้ก็สนับสนุนให้พนักงานเป็นตัวของตัวเอง (คุณจะดูใบหน้าของเหล่าเกย์ เลส ทอม ดี้ และผู้หญิงข้ามเพศได้ในวิดีโอแคมเปญดังรณรงค์ไม่ให้เหล่าเกย์วัยรุ่นฆ่าตัวตาย It Gets Better: Apple Employee http://www.youtube.com/watch?v=iWYqsaJk_U8)

นอกจาก Tim Cook แล้ว ก็ยังมีบุคคลอื่นๆ ในตำแหน่งสำคัญของ Apple อีกที่เป็นเกย์ เช่น Randy Ubillos หนึ่งในผู้สร้างโปรแกรมตัดต่องานภาพยนตร์และวิดีโอ Final Cut (และ Premier) และ Steve Demeter ผู้ริเริ่มคิดค้นเกมที่เล่นกับ iOS

นโยบายสนับสนุนความเท่าเทียมกันของ Apple และ Steve Jobs ถือเป็นจุดยืนที่ชัดเจน ในอเมริกา หากเมืองไหนที่ Apple จะไปเปิดสำนักงานหรือเปิดการค้าร่วมด้วยนั้นไม่สนับสนุนองค์กรที่สนับสนุนความเท่าเทียมกัน Apple ก็เลือกจะไม่ไปลงทุน

……………………………………………………………………………………………..
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์ และพิธีกรรายการ Pink Mango วาไรตี้ชั้นนำสำหรับผู้ชายเช่นคุณ ห้าทุ่ม ทางแมงโก้ทีวี www.pinkmango.tv

Emerging Family ครอบครัวยุคใหม่มีแม่/พ่อสองคน

หน้าม่านมายา 22 Feb 2011 วิทยา แสงอรุณ facebook.com/vitayas

“คนที่เลี้ยงดูผมมา ไม่มีผลทำให้ผมผิดแผกแตกต่างจากใครๆ”

แซค วอห์ล หนุ่มน้อยวัย 19 กำลังพูดถึงผู้หญิงสองคน คนหนึ่งเป็นมารดาผู้ให้กำเนิด และอีกคนเป็นคู่ชีวิตของเธอ นักศึกษาหนุ่มจากคณะวิศวกรรมศาสตร์คนนี้เลยมีแม่สองคน เขาไม่รู้หรอกว่า พ่อเป็นใคร เพราะเขาเกิดจากสเปิร์มของผู้บริจาค เช่นเดียวกับน้องสาวของเขาซึ่งเกิดจากสเปิร์มของผู้บริจาคคนเดียวกัน

คุณผู้อ่านรู้สึก “อึ้ง” หรือรู้สึก “ทึ่ง” ครับ?

มาลองนึกดู เรามักได้ยินเรื่องดารา นักร้อง และเรื่องอุ้มบุญ หรือไม่ก็เห็นจากในหนังฮอลลีวู้ด แต่ส่วนใหญ่มักเป็นคู่ชาย-หญิง และใครๆ ก็ไม่ค่อยทึ่งหรืออึ้ง หรือตั้งคำถามว่า เด็กที่โตมาจะเป็นยังไง เพราะเด็กมีพ่อและมีแม่ เป็นผู้ชายหนึ่งคน และเป็นผู้หญิงหนึ่งคน

แต่ถ้าเป็นคู่ชาย-ชาย รับเด็กมาเลี้ยง หรือคู่หญิง-หญิงรับบริจาคเสปิร์ม เพราะอยากมีลูก ผู้คนมักจะตั้งคำถามว่า แล้วเด็กที่เกิดมาล่ะ ได้เห็นผู้ชายสองคนอยู่ด้วยกัน หรือเห็นผู้หญิงสองคนอยู่ด้วยกัน จะทำให้เด็กสับสน หรือจะทำให้เด็กมีปัญหามั๊ย?

คำถามเหล่านี้ก็ยังคงวนๆ อยู่เพราะเรามีกรอบคิดบนฐานเดิมๆ ที่ว่า ครอบครัวที่ดีควรประกอบด้วยพ่อและแม่ มีเพศหญิงและคู่กับเพศชาย จะได้อบอุ่น อะไรที่ผิดจากกรอบนี้ จะเป็นปัญหา

เราคงลืมไปแล้วว่า เมื่อสังคมเปลี่ยนแปลงไป ผู้คนหย่ากันได้ง่าย เหมือนตอนได้กัน สถาบันครอบครัวที่มีพ่อหนึ่งและแม่หนึ่งอยู่ด้วยกันกับลูกๆ เลยเปลี่ยนไป เราจึงได้ยินคำว่า “แม่เลี้ยงเดี่ยว” กันบ่อยๆ แต่ก็น่าแปลกนะครับ ไม่ค่อยได้ยินคำว่า “พ่อเลี้ยงเดี่ยว”

คำถามตรงนี้ก็คือ แล้วเด็กจะมีปัญหามั๊ยที่มีพ่อหรือมีแม่เพียงคนเดียวที่เลี้่ยงมา? ถ้าเกิดครอบครัวแม่หนึ่งลูกหนึ่งนี้อยู่ดีมีสุข ผู้คนก็คงเฉยๆ แต่ถ้าลูกเป็นเด็กมีปัญหา ผู้คนก็รีบบอกว่า เพราะเด็กมันไม่มีพ่อ

ตกลงจริงๆ แล้ว เด็กจะดีหรือจะมีปัญหาเป็นเพราะอะไรกันแน่ เพราะมีแม่เลี้ยงเดี่ยวอยู่คนเดียว? หรือเพราะกำพร้าพ่อ เลยไม่มีแบบอย่าง? ชีวิตเด็กดีคือมีคนทั้งชายและหญิงเป็นผู้เลี้ยงดู?

ทั้งๆ ที่เราก็รับรู้ และเห็นอยู่บ่อยๆ ว่า เด็กที่มีทั้งพ่อและแม่ (แถมมีย่า มียาย มีพี่เลี้ยงและมีพี่น้อง) ก็กลายเป็นเด็กมีปัญหาได้เหมือนกัน

สำหรับหนุ่มแซค เขายืนขึ้นอย่างสง่าผ่าเผยและพูดต่อหน้าบรรดาผู้หลักผู้ใหญ่ที่กุมการตัดสินใจในสภาล่างของรัฐไอโอว่าเรื่องการแต่งงานของคนเพศเดียวกัน ซึ่งเคยอนุมัติไปแล้วว่า ควรจะมีการเปิดโหวตหยั่งเสียงประชามติอีกครั้งมั๊ยว่าจะยกเลิกหรือไม่

คำปราศรัยของแซคซึี่งใช้เวลาเพียง 3 นาทีนั้นกระชับ ได้ใจความ ตรงประเด็น ไม่กล่าวโทษใคร ไม่มีใส่อารมณ์สร้างสีสันแต่อย่างใด ตรงไปตรงมาอย่างที่สุด และเป็นคำถามง่ายๆ ที่บรรดาผู้ที่ไม่เห็นเด้วยกับการแต่งงานของคนเพศเดียวกันไม่อยากจะตอบ

เขาถามว่า คนสองคนรักกัน และอยากจะแต่งงานจดทะเบียนกัน รัฐไม่มีสิทธิห้าม เพราะคนเหล่านั้นเป็นพลเมือง ครอบครัวของเขาไม่ได้ต่างจากครอบครัวที่มีพ่อและมีแม่ ครอบครัวของเขามีทะเลาะเบาะแว้งกัน เขาก็มีช่วงชีวิตที่น่าเบื่อบ้าง ต้องทำงานบ้าน มีเรื่องกับน้องสาวบ้าง แต่นั่นก็คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับครอบครัวอื่น ไม่ใช่เหรอ?

คนส่วนใหญ่ที่คัดค้านการแต่งงานจดทะเบียนของคนเพศเดียวกันรู้สึกว่า สถาบันการแต่งงานที่ควรเป็นเรื่องของชายและหญิงกำลังสั่นคลอน โดยไม่อยากรับรู้ความจริงว่า คนหย่าร้างกันมากขึ้นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน และยังยึดติดว่า การแต่งงานและจดทะเบียนกันเป็นองค์ประกอบหนึ่งของการธำรงไว้เพื่อความศักดิ์สิทธิ์แห่งการครองคู่

เกย์และเลสเบี้ยนไม่ได้ต้องการ “ความศักดิ์สิิทธิ์” สิ่งที่พวกเขาต้องการก็คือ การไม่เลือกปฏิบัติ และสิทธิในฐานะคนเสียภาษีคนหนึ่ง เรื่องการแต่งงานหรืออยู่ด้วยกันของคนเพศเดียวกันนั้น หากได้รับการรับรอง ชีวิตของทั้งสองคนจะได้รับประโยชน์นานับประการ ประโยชน์ที่คู่ชายหญิงทั่วไปได้รับมาตลอด แต่คนกลุ่มนี้ไม่เคยได้สัมผัส

ผมคิดว่า คำว่าแต่งงานหรือ “marriage” เป็นสิ่งสมมุติ การปฏิบัติต่อกันและการมีส่วนในชีวิตของคนที่อยู่ด้วย สำคัญกว่าแต่ต้องมีการรับรองและรับรู้อย่างที่คู่ชาย-หญิวได้รับ ซึ่งในที่สุดแล้ว เราจะเรียกว่า civil union หรือเรียกว่าคู่ชีวิต หรือคู่ครองก็แล้วแต่ แต่สิทธิและผลประโยชน์ต้องได้ไม่ต่างกัน

ถ้าคุณอยากจะฟังคำปราศรัยของนายแซคแบบเต็มๆ ค้นที่ YouTube พิมพ์คำว่า Zach Wahls Speaks About Family คนดูเลยหลักล้านแล้ว

…………………..
วิทยา แสงอรุณเป็นคอลัมนิสต์ โปรดิวเซอร์ และผู้จัดรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men ทาง iRadio (www.nationradio.coth คลิก iRadio คืนวันอาทิตย์เวลา 22.00) และรายการ Pink Mango ทาง แมงโก้ทีวี ชมย้อนหลัง www.youtube.com/PinkMangoTV

เมื่อลูกสาวแปลงเพศเป็นลูกชาย

she knows what she wants.

หน้าม่านมายา 8 February 2011 วิทยา แสงอรุณ facebook.com/vitayas

ตอนที่ น.ส. “แชสติตี้” บอกคุณแม่ “แชร์” ว่า หล่อนเป็นเลสเบี้ยนเมื่อหลายปีก่อน คุณแม่นักร้อง-นักแสดงคนดังถึงกับออกอาการ “รับไม่ได้อย่างรุนแรง” ทั้งๆ ที่คุณแม่มีสาวกเกย์อยู่ทั่วโลกและได้ขึ้นแท่นในฐานะ “Gay Icon” คนหนึ่งของโลกมานานนับปี

ทั้งๆ ที่คลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิง มีเพื่อนเป็นเกย์ เป็นเลสเบี้ยนมากมาย แต่ทำไม๊คุณแม่แชร์ถึงมีปฏิกิริยาเป็นลบที่ลูกสาวมาพูดความจริงกับเธอว่า หล่อนไม่ได้รักผู้ชาย?

ผมมานั่งคิดๆ ดู คิดถึงบรรดาคนที่บอกว่า รับได้ถ้าเพื่อนเป็นเกย์ เป็นเลสเบี้ยน เพราะ “ฉันมีเพื่อนเกย์ กะเทย เลสเบี้ยนเยอะแยะ ฉันเข้าใจพวกเค้า” แต่เอาเข้าจริง เพื่อนก็คือเพื่อน เพื่อนไม่ใช่สายโลหิต คุณป้าแชร์ก็ไม่ได้เบ่งเพื่อนออกมาแต่เบ่งลูกสาวออกมา ตามมาพร้อมความคาดหวังต่างๆ ที่ได้บุตรเป็นทารกเพศหญิง ดังที่คุณแม่คนไหนๆ ก็รู้สึกเช่นนั้น

แต่บุตรสาวคนนี้เริ่มรู้สึกว่าตัวเองแตกต่างจากคนอื่นตั้งแต่อายุ 10 กว่าขวบ ตอนนั้นเด็กอายุขนาดนี้คงไม่กล้าเดินไปบอกว่า แม่หรอกว่า แม่จ๋า หนูเป็นเลสเบี้ยน คงได้แต่เก็บความรู้สึกนั้นไว้คนเดียว แล้วก็เครียดๆ ลึกๆ อยู่คนเดียวเหมือนเด็กที่เป็นเกย์ กะเทย เลสเบี้่ยนอีกมากมายที่เคยทรมานอยู่กับอาการพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

สำหรับคุณแชสติตี้ จริงๆ แล้ว คุณพ่อต่างหากที่รู้เรื่องนี้ก่อน และปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว ผิดกับคุณแม่แชร์ที่ใช้เวลาพักใหญ่ๆ ถึงจะยอมรับว่า จริงๆ แล้ว เธอไม่ได้เบ่งลูกสาวออกมา แต่เธอมีลูกชายต่างหาก!

ราวปี 2008 แชสติตี้เริ่มชัดเจนกับตัวเองมากขึ้นว่า เธอไม่ได้แค่เป็นหญิงรักหญิง แต่จริงๆ แล้ว เธอเป็น “Transgender” เพราะเธอรู้สึกอึดอัดกับสภาพความเป็นหญิงทั้งทางร่างกาย และการที่สังคมปฏิบัติกับเธอเหมือนเธอเป็นผู้หญิง Transgender น่ะครับ คุณผู้อ่านคือ บุคคลที่สรีระ อวัยวะต่างๆ ไม่ได้ตรงความรู้สึกของจิตใต้สำนึกของตัวเอง

เช่นเดียวกับบรรดากะเทยที่คิดจะแปลงเพศทั้งหลาย พวกเขาไม่ใช่ผู้ชาย แต่เป็น Transgender ต่างหาก แต่สังคมมักจะมองผ่านเลนส์เดิมๆ ว่า ไอ้หมอนี่ เป็นผู้ชายดีๆ ไม่ชอบ อยากจะเป็นผู้หญิง เสียชาติเกิด!

ถึงเวลาแล้วที่ควรจะมองอะไรใหม่ๆ ว่า พวกเขาเป็น Transgender ไม่ใช่ผู้ชายทั่วๆ ไป ไม่ใช่ผู้หญิงทั่วๆ ไป ซึ่งทุกคนมีสิทธิ์ที่เลือกว่า อยากจะอยู่ในร่างผู้ชาย หรือร่างผู้หญิง พวกเขาไม่ใช่คนวิกลจริต ผิดเพศ เพี้ยน หรือป่วยที่อยากจะแปลงกะจู๋ให้เป็นกะจิ๋มซะงั้น กระบวนการแปลงเพศจากเพศชายไปเป็นเพศหญิงหรือ Male to Female (MTF) หรือ จากเพศหญิงเป็นเพศชาย Female to Male หรือ FTM ไม่ได้ทำกันง่ายๆ ต้องมีการเตรียมพร้อม เช็คแล้วเช็คอีกว่าเพื่อให้ชัวร์ว่า คนที่กำลังจะแปลงเพศเป็น Transgender จริงๆ

ผมเชื่อว่า คนที่อ่านข่าวไทยรัฐเรื่อง ทอมแห่มา “ต่อจู๋” ที่เมืองไทย คงมีบ้างที่คิดว่า “พวกนี้เพี้ยน” และความคิดอย่างนี้นี่เองที่ทำให้สังคมมองคนเป็นเกย์ กะเทย เลสเบี้่ยน และเพศอื่นๆ ผิดเพี้ยนกันไป พาลคิดไปว่า สังคมจะยิ่งเสื่อมลงเพราะมีคนเหล่านี้อยู่

คุณผู้อ่านครับ ถ้าคุณมีชีวิตดีๆ แล้วมีความสุขกับสิ่งที่คุณเป็น คุณก็คงไม่กระเสือกกระสนทำอะไรให้ยุ่งยากลำบาก แต่ถ้าคุณอยู่ในร่างที่มัน “ไม่ใช่” คุณย่อมมีความทุกข์และพยายามหาทางออกเช่นเดียวกัน

ตอนนี้ คุณแชสติตี้ ได้กลายเป็นคุณ “แชส” อย่างเต็มภาคภูมิแล้ว ศาลในแคลิฟอร์เนียได้ตัดสินใจอนุญาตให้เขาใช้คำนำหน้านามเป็นมิสเตอร์ได้ และให้เปลี่ยนเพศในเอกสารต่างๆ ให้เป็นชาย แชสทำงานเป็นคอลัมนิสต์และเป็นคนต่อสู้เพื่อสิทธิเกย์ กะเทย เลสเบี้ยนอย่างขยันขันแข็งระดับผู้นำเลยทีเดียว

ผมไม่แน่ใจว่าคุณแม่แชร์วัย 63ของคุณแชส รู้สึกยังไงในตอนนี้ แต่ถ้าเห็นลูกคนนี้มีความสุขขึ้นในวัยเริ่มสี่สิบ และตั้งใจทำงานให้สังคมอย่างขยันขันแข็งอย่างนี้ การมีลูกชายแทนที่จะเป็นลูกสาว และหัดเลิกตั้งความหวังหรืออยากเห็นอะไรต่างๆ จากตัวลูก ก็คงทำให้เธอมีความสุขขึ้นเช่นกัน
…………………..
วิทยา แสงอรุณเป็นคอลัมนิสต์ โปรดิวเซอร์ และผู้จัดรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men ทาง iRadio (www.nationradio.coth คลิก iRadio คืนวันอาทิตย์เวลา 22.00) และรายการ Pink Mango ทาง แมงโก้ทีวี ชมย้อนหลัง www.youtube.com/PinkMangoTV

Talk Sex สำรวจพฤติกรรมเกย์วัยรุ่น

Teens love to display themselves.

หน้าม่านมายา หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ วิทยา แสงอรุณ facebook.com/vitayas

“เค้าชวนผมขึ้นรถไป ผมก็ตามเค้าไป ผมไม่ได้พกอะไรไปเลย แล้วเค้าก็ไม่พกอะไรมาเลย จำได้ว่า เค้าบอกว่าเรียนเภสัช ส่วนผมก็ไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อน ตอนนั้น อายุ 19 เราก็เลยมีอะไรกันโดยไม่ได้ใส่ถุง”

หนุ่มคนหนึ่งโทรเข้ามาแชร์ประสบการณ์กับเราในช่วง “Talk Sex” ช่วงเปิดใหม่ในรายการ Pink Mango เพิ่งออกอากาศไปได้เทปแรกด้วยตอนที่ชื่อว่า “เซ็กซ์ด่วนๆ ในสวนสาธารณะ” รายนี้โทรมาเล่ากับเราว่า เค้าไปเดินสวนสาธารณะแห่งหนึ่งยามวิกาล เพราะอยากรู้อยากเห็น จึงได้พบกับหนุ่มคนนั้นที่ใจตรงกัน

Talk Sex อยากจะเป็นเวทีเปิดโอกาสให้คุณผู้ชมได้มีส่วนร่วมแชร์ประสบการณ์เรื่องเพศสัมพันธ์และความสัมพันธ์ในแบบ “เปิดอกคุยกัน” คุยกันได้ทุกเรื่อง คุยอย่างไม่ต้องอาย โดยเฉพาะเกี่ยวกับวัยรุ่น

ตอนแรกทีมงานบอกว่า ไม่แน่ใจว่าจะมีคนโทรเข้ารายการบ้างหรือเปล่า เพราะชื่อรายการก็ “ส่อ” เสียเหลือเกิน และอีกส่วนหนึ่งก็ไม่แน่ใจว่า คนส่วนใหญ่จะมองเหล่าชายรักชายว่า “บ้าเซ็กซ์” และ “มั่วเซ็กซ์” ซะอีกหรือไม่ เพราะเวลาที่พูด อะไร หรือว่าอะไรเกี่ยวกับเกย์แล้ว คนฟังมักจะนึกถึงกิจกรรมบนเตียงอยู่ร่ำไป

แต่จริงๆ แล้ว เรื่องเซ็กซ์เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตมนุษย์ สำคัญแค่ไหนก็ต่างกันไปแต่ละคน และแต่ละคู่ และไม่จำเป็นต้องอยู่บนเตียง เราปฏิเสธไม่ได้ว่า เรื่องเซ็กซ์นี่แหละที่ทำให้ชีวิตมนุษย์ยุ่งเหยิง โดยเฉพาะมนุษย์เกย์ที่โดนตีตราอยู่เสมอๆ ว่า ทำผิด ทำบาป ยิ่งเป็นเรื่องเซ็กซ์ คนกลุ่มนี้น่าจะบาปเยอะอยู่ เซ็กซ์กับบาป ในความจริง ไม่น่าจะต้องอยู่เคียงคู่กัน ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์เกย์ หรือมนุษย์ชายหญิง เวลามีอะไรกัน แบบไหน ก็ถึงจุดสุดยอดได้เหมือนกัน และหลายๆ ก็อยากจะทำ ถ้าได้ทำ

เรื่องของมนุษย์เกย์ ยังมีชีวิตของเกย์อีกหลายคนที่ยังต้องเล่นซ่อนแอบอยู่ เป็นชีวิตที่น่าสนใจ ขณะที่ใครๆ ไม่รู้ว่า เขาชอบบริโภคบุรุษเพศเหมือนกันมานานแล้ว ขณะที่สังคมหรือครอบครัวยังปฏิเสธเขาอยู่ ยิ่งทำให้เขาต้องเนียน แอบซ่อน “ความอยาก” เอาไว้ แต่ความรู้สึกอยากระบาย ความรู้สึกอยากจะมีอะไรกับใครซักคน อยากจะกอดใครซักคน มันมีอยู่ในทุกคนนะครับ แล้วคนที่ยังแอบอยู่ เค้ามีวิธีการระบายความต้องการของเขาได้ยังไง?

เซ็กซ์ที่ต้องซ่อนเร้น เซ็กซ์ที่ต้องแสวงหาในที่ที่ไม่น่าไปหา อย่างสวนสาธารณะหรือในส้วม ดั้นด้นไปยังสถานที่ที่ทรัพย์ของคุณอาจถูกปลด หรือคุณอาจไม่มีลมหายใจกลับออกมา กลายเป็นสิ่งกระตุ้นความอยากให้ทวีขึ้นไปอีก มันลึกลับ มันซ่อนเร้น ตื่นเต้น ไม่รู้ว่าจะออกหัวออกก้อย จะได้ใครระบายความใคร่มั๊ย แต่ที่แน่ๆ ไม่มีใครอยาก “จั่ว” ได้ HIV กลับมา ทั้งๆ ที่เตือนกันอยู่แล้ว แต่ทุกวันนี้ ในสวนสาธารณะต่างๆ ก็ยังมีเงามืดๆ ตะคุ่มๆ เดินไปเดินมาขวักไขว่ และวัยรุ่นเกย์เป็นกลุ่มเสี่ยงสูงสุดที่ติดเชื้อ HIV ในปัจจุบันนี้

ผมเคยไปเดินสำรวจอยู่หลายสวนทั้งในกรุงเทพและต่างจังหวัด ถ้าคุณคิดว่า เซ็กซ์ในสวนเป็นที่สำหรับคนหาเช้ากินค่ำ คนรายได้น้อย หรือคนที่หน้าตา “ขายไม่ออก” แน่ๆ ในตอนกลางวัน คุณก็คิดไม่ต่างจากผม จนกระทั่งเห็นด้วยตาตัวเองว่า ทุกอย่างตรงกันข้าม ในนั้น มีทุกรูปแบบ (นี่ผมกำลังกระตุ้นความอยากให้คุณรู้สึกอยากจะไปเดินในสวนหรือเปล่าเนี่ย?)

“Talk Sex” ในสัปดาห์ต่อๆ ไป จะยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เพราะคนจัดและทีมงานคึกกันหนัก แต่เพราะว่า มีเรื่องราวอีกหลายเรื่องที่ถูกปิดบังมานาน ไม่มีใครกล้าพูดถึง และถึงมีคนกล้าพูดถึง ก็จะไม่พูดกันตรงๆ จน มีอีกมากมายที่ผู้ใหญ่ไม่เข้าใจ ทำไมวัยรุ่นเกย์ถึงมีพฤติกรรมอย่างนั้น เราอยากจะรู้และเข้าใจ

ไม่ว่าจะเป็น ชีวิตเด็กหอ หลังจากจบม. หก ในช่วงที่เปลี่ยนผ่านจากวัยมัธยมนุ่งกางเกงขาสั้นไปสู่วัยอุดมศึกษา เด็กหลายคนเพิ่งจะจากบ้านมาครั้งแรก อยู่คนเดียว และมีหลายสิ่งอย่างที่ยังไม่เคยทำมากมาย พวกเขาปรับตัวกับสภาพแวดล้อมที่ให้อิสรเสรีอย่างเต็มที่ ณ สถานการณ์ “นอกสายตา” พ่อแม่ยังไง? เราจะเรียกตอนนี้ว่า “เมื่อนกน้อยออกจากรัง”

เทคโนโลยีนำคนให้มาพบกัน และมีอะไรกันได้อย่างง่ายดาย “Talk Sex” จะไปสำรวจเว็บบอร์ด ห้องแชทรูม
แคมฟรอก, MSN, Skype, Grindr (แอพริเคชั่นฮ็อตๆ ในมือถือที่จะช่วยให้ผู้ใช้หาคนถูกใจอีกคนได้ในระยะทางตามต้องการ เค้าอาจจะอยู่ 500 เมตรห่างจากคุณ) ดูซิว่า วัยรุ่นยุคนี้ก้าวล้ำไปกับเทคโนโลยีที่เปลี่ยนชีวิตและสร้างประสบการณ์ของพวกเค้าได้อย่างไร

และมีเรื่องราวอื่นๆ อีกมากมายที่น่าค้นหาเกี่ยวกับเกย์วัยรุ่นและการใช้ชีวิตของพวกเค้า เราจะออกไปสำรวจกัน หากคุณผู้อ่านสนใจอยากจะเข้ามาแลกเปลี่ยนประสบการณ์ เป็นแขกรับเชิญในรายการ เพื่อให้ข้อมูลเป็นวิทยาทาน หรือมีเพื่อนหรือญาติที่จะแนะนำ (ขออายุไม่เกิน 24 ปีนะครับ) อีเมลามาได้ที่ pinkmangoTV@gmail.com มีค่าตอบแทนให้ตามสมควร

“Talk Sex” อยู่ในรายการ Pink Mango ซึ่งออกอากาศทุกวันเสาร์เวลา 23.00 ถึงตีหนึ่ง สองชั่วโมงเต็มทางช่องแมงโก้ทีวี มาเปิดใจคุยกัน (ชมทางจานดาวเทียมหรือทางเน็ตได้ที่ www.mangoTV.TV)
……………………..
วิทยา แสงอรุณเป็นคอลัมนิสต์ โปรดิวเซอร์ และผู้จัดรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men ทาง iRadio (www.nationradio.co.th คลิก iRadio คืนวันอาทิตย์เวลา 22.00) และรายการ Pink Mango ทาง แมงโก้ทีวี ชมย้อนหลัง www.youtube.com/PinkMangoTV

คุณพี่ขา เค้าเป็นเกย์มั๊ยคะ?

หน้าม่านมายา 11 ม.ค. 2011 คุณพี่ขา เค้าเป็นเกย์มั๊ยคะ?
วิทยา แสงอรุณ www.facebook.com/vitayas

คนที่รู้ตัวว่า ตัวเองเป็นเกย์และยังแอบๆ อยู่ จะเหมือนกับคนที่ “หลอกลวง” คนอื่นมั๊ย? แล้วถ้า…คนๆ นั้นยังไม่พร้อมจะบอกใคร ไม่ได้ตั้งใจจะให้ใครเข้าใจผิด แต่คนส่วนใหญ่เข้าใจไปเองว่า เค้าเป็นชายที่รักชอบผู้หญิงแต่พอความจริงปรากฎ ชายเกย์คนนั้น เข้าข่าย “หลอกลวง” หรือเปล่า?

ผู้หญิงที่ตามติดผู้ชายคนหนึ่ง และคิดว่า เค้าน่าจะเป็นสามีในอนาคต เป็นพ่อที่ดีของลูกได้ หล่อนทุ่มเทใกล้ชิดสนิทสนม ช่วยเหลือ แต่ไม่เคยได้เชยชมชายคนนั้น ผู้หญิงคนนี้ควรล้มเลิกความพยายามแล้ว “ทำใจ” มั๊ย? ลองมาอ่านบทสนทนาด้านล่างดู ถ้าคุณเป็นชายคนนี้ หรือผู้หญิงคนนี้ คุณจะทำยังไง?

วิทยา: คุณน้องเป็นใครน่ะครับ คุณผู้ฟัง คุณผู้ชม Pink Mango หรือว่าคุณผู้อ่าน มาแอดพี่เนี่ย?

หญิง: เป็นผู้ฟังค่ะ ฟังมานานแล้วล่ะค่ะ…แต่ไม่กล้าแอด…ตอนนี้มีเรื่องกลุ้มมากเลยค่ะ เลยแอดไป อยากถาม
อ่ะค่ะ

วิทยา: อ้ะจ้า ถามมาทาง message นี้ได้เล้ย

หญิง: พี่คะ มีวิธีสังเกตผู้ชายเป็นเกย์หรือเป็นไบมั๊ยคะ แล้วผู้ชายที่ใส่บิ๊กอายเนี่ยะ จำเป็นต้องเป็นเกย์มั้ยพี่…แบบเพื่อนที่เป็นเกย์ยังมองไม่ออกเลย…เพื่อนหนูฝากมาขอบคุณรายการพี่ด้วยนะ ตอนนี้มันมีคนมาให้เลือกเต็มเลย อิอิ

วิทยา: บอกยากมากนะน้องนะ บางคนแอบสนิทปิดประตูตาย ดูยังไงก้อไม่รู้ มีวิธีเดียว ถามเลย ถ้าปฏิเสธ แต่หนูไม่แน่ใจ ก้ออย่าไปเข้าใกล้นะจ๊ะ เดียวเค้าทำบิ๊กอายใส่! แล้วเพื่อนคนที่ฟังรายการพี่นี่ เป็นเก้งกวางเหรอจ๊ะ?

หญิง: เพื่อนหนูเป็นเกย์ค่ะ มันชอบรายการพี่มากๆๆๆๆ แต่ผู้ชายที่หนูสงสัยว่าเป็นเกย์มั้ย เค้าเป็นคนที่หนูแอบชอบมาหลายปีแล้ว ไม่เห็นว่าเค้าจะมีแฟน…มีแต่คนพูดว่าเค้าเป็น พอหนูลองๆ พูดเรื่องนี้…เค้าโกรธมากเลย หนูไม่รู้จะเอาไงต่อดี กลัวชอบไปมากกว่านี้ แล้วเค้าเป็นเกย์ หนูจะถอนตัวไม่ขึ้น เลยอยากหาวิธีสังเกตอ่ะค่ะ

วิทยา: อ้ะนะ หนูถอนเลย เค้าเป็นเกย์ชัวร์จ้ะ ผู้ชายทั่วไป (ไม่ใช้คำว่า ผู้ชายแท้นะ) เค้าไม่โกรธหรอก ถ้ามีคนไปสงสัยว่า เค้าเป็นเกย์เปล่า แต่ชายเกย์ที่ยังต้องแอบๆ อยู่ เค้าจะโกรธมาก และยิ่งถ้ารู้ว่า หนูแอบชอบเค้าอยู่ เค้าจะรู้สึกอึดอัดมากมาย แต่เค้าจะใจดีมากกับทุกคน หนูค่อยๆ เปลี่ยนความรู้สึกเป็นเพื่อนกันซะดีกว่านะจ๊ะ เพื่อนน่ะ บางทีคบกันได้ยาวกว่าแฟนนะ

หญิง: พี่วิทยา ที่พี่พูดมาตรงๆๆๆ กับที่หนูเป็นมากเลย…เวลาที่อยู่กับหนูสองคน เค้าจะเกร็งมาก เกร็งจนหนูรู้สึกได้ เค้าสุภาพกับคนอื่นมาก พูดจาดีกับคนอื่นมาก…แต่จะร้ายใส่หนู เวลาจะใช้งานที…เค้าก็จะมาพูดดีใหม่…หนูสงสัยว่าเค้ายังไม่รู้ตัว

วิทยา: ที่บอกว่า เค้ายังไม่รู้ตัวน่ะ พี่ว่าไม่จริง…(หนูคูณห้าไปเลยนะคำว่าไม่จริงของพี่เนี่ย) เค้ารู้ตัวแล้วตะหาก เค้าถึงอึดอัด ไม่สบาย ไม่เป็นตัวของตัวเอง เค้าเห็นหนูงเป็นนางซินนะ พยายามปรับตัวเสียใหม่ เป็นนางซินไม่สนุกนะหนูนะ ทางที่ดีถ้าอยากจะช่วยเค้า บอกเค้าไปเลยว่า ชั้นรู้แล้วว่า เธอชอบผู้ชาย ไม่ได้ชอบผู้หญิง เธอไม่ต้องมาปฏิเสธ ให้ชั้นเป็นเพื่อนเธอต่อไป ชั้นยินดี ทำได้มั๊ย ถ้าเค้าทำไม่ได้ พี่วิทยาขอแนะนำให้หนูปลีกตัวมาสักพัก ให้เค้ารู้สำนึกว่า มีเพื่อนดีๆ อยู่คนหนึ่งแล้วรักษาไม่ได้ ต่อให้เค้าเป็นคนเรียนเก่ง เป็นที่ชื่นชมของใครต่อใคร หรือจะไปเรียนต่อถึงดอกเตอร์ เค้าก็ต้องค้นหาตัวเองให้เจอ และยอมรับมัน โอมะ?

หญิง: แต่พี่ค่ะ เค้าเคยบอกว่า ชอบผู้หญิง เรียบร้อย อ่อนหวาน น่ารัก…เรียนเก่งเพอร์เฟคทุกอย่างล่ะค่ะ…แต่หนูได้แค่เรียนเก่ง…เลย ลองทำดีอ่ะค่ะ เผื่อเค้าจะเห็นใจ…แต่ฟังพี่พูดหนูก็ เคค่ะพี่ ไม่ทนเหมือนกันที่จะรองรับอารามณ์ ลืมบอกค่ะ เคยห่างมาพักหนึ่งแล้วมันก็ดึงหนูกลับมา ด้วยคำพูดดีๆๆหวานๆๆ

วิทยา: นั่นมันหญิงในจินตนาการ เค้าไม่ได้คิดจะหาใครจริงจังหรอก แค่พูดไปงั้นๆ หนูอย่าบ้าจี้สิจ๊ะ นี่แสดงว่ารักบังตามากๆ ทางที่ดี หยุดซะตรงนี้ ค่อยๆ ปรับอารมณ์ของเราให้มองเค้าเป็นแค่เพื่อน ไม่ใช่สามี และหยุดทำตัวเป็นเครื่องรองรับอารมณ์ของเค้าซะนะ ชีวิตหนูจะดีขึ้น และมีทิศทางที่ชัดเจน หนูจำไว้ว่า ไม่ใช่หนูคนเดียวที่ตกหลุมรักคนที่ไม่ใช่ คนที่ใช่ต่างหากคือตัวหนู ใช่ที่จะรู้และยอมรับว่า มันไม่ใช่

หญิง: ขอบคุณค่ะพี่ ตาสว่างวาบ เหอะๆ คิดแล้วเศร้า

วิทยา: ดีแล้ว เศร้าไป แต่อย่านาน สัญญานะ ห้ามนาน ยุติธรรมกับโลกใบนี้ด้วย มีคนรอคอยให้หนูช่วยเหลือพวกเค้าอยู่ สู้ๆ

…………………
วิทยา แสงอรุณ เป็นโปรดิวเซอร์และผู้จัดรายการ Bangkok Radio For Men (www.nationradio.co.th) และ รายการ Pink Mango ทางแมงโก้ทีวี (www.youtube.com/PinkMangoTV)

วัยรุ่นเกย์ฆ่าตัวตาย

นสพ. กรุงเทพธุรกิจ หน้าม่านมายา 7 ต.ค. 2010 วิทยา แสงอรุณ
facebook.com/vitayas

สังคมอเมริกันกำลังสั่นสะเทือนด้วยเหตุวัยรุ่นเกย์ฆ่าตัวตายเป็นใบไม้ร่วง เดือนกันยายนเพียงเดือนเดียวตายไปแล้วสี่ เท่าที่มีการบันทึกไว้

สาเหตุหลักก็คือ ถูกเพื่อนล้อ กลั่นแกล้ง และข่มเหงไม่ว่าจะในรูปแบบคำพูดหรือการกระทำ

ด.ช. อัชเชอร์ บราวน์ จากรัฐเท็กซัส วัย 23 ยิงกบาลตัวเอง ผู้ปกครองบอก น้องโดนเพื่อนล้อว่าเป็นตุ๊ด เป็นแต๋วอยู่เป็นประจำจนในที่สุดหมดความอดทนขอลาโลกไป ที่รัฐอินเดียน่า ด.ช. บิลลี่ ลูคัส วัย 15 แขวนคอตายสมใจ ส่วนที่รัฐมินิโซต้า ด.ช. เซท วอล์ชต้องนอนแซ่วอยู่โรงพยาบาล 8 วัน และเสียชีวิตไปหลังพยายามแขวนคอตาย

และรายล่าสุดที่ทำให้ครู ผู้ปกครอง เจ้าหน้าที่รัฐหันมาพูดถึงเรื่องนี้อย่างจริงจังก็คือ กรณีของ
นายไทเลอร์ คลิเมนติ นักศึกษาปีหนึ่ง เพิ่งเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยชื่อดังของรัฐนิวเจอร์ซีย์ “รัทเกอร์ ยูนิเวอร์ซิตี้” ที่กระโดดสะพานตายหลังเครียดที่พบว่า เพื่อนร่วมห้องแอบเปิดเว็บแคมแล้วบันทึกวิดีโอขณะที่เขากำลังมีอะไรกับเพื่อนชายอีกคนในห้องนอน เพื่อนร่วมห้องเอาวิดีโอขึ้นเน็ต แล้วป่าวประกาศให้ชาวเน็ตแห่มาดูกัน

ไทเลอร์แจ้งเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องแล้ว แต่เขาก็ไม่รู้จะทำอะไรต่อไปได้อีก ความเครียด ความอาย และการที่เขายังไม่พร้อมจะบอกที่บ้านหรือใครๆ ว่า เป็นเกย์ทำให้ในคืนวันหนึ่ง เขาเอาโน้ตบุ๊ค และมือถือเดินไปที่สะพาน (สะพานขนาดใหญ่เหมือนสะพานพุทธ) โพสต์ข้อความอำลาบนเฟซบุ้คว่า
“กำลังจะโดดสะพาน ผมขอโทษ” แล้วเขาก็โดดลงไปจริงๆ อีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา เจ้าหน้าที่ถึงจะพบศพของเขา

กรณีไทเลอร์สร้างกระแสแรงที่สุดในบรรดาผู้เสียชีวิต ส่วนหนึ่งเป็นเพราะว่า ความตายของเขาเกี่ยวข้องกับชีวิตบนไซเบอร์สเปซ

นักวิชาการ นักสื่อสารมวลชน ต่างออกมาให้ความเห็นว่า การที่โลกไซเบอร์ ซึ่งตอนนี้มี Facebook มี Twitter มี Webcam ต่างๆ เหล่านี้ ทำให้ผู้คนแยกแยะความเป็นส่วนตัวกับความเป็นจริงไม่ออก โดยเฉพาะเยาวชนที่ยังขาดการยั้งคิด

เพื่อนร่วมห้องของไทเลอร์ และเพื่อนของหนุ่มคนนั้นซึ่งเป็นผู้หญิงเจ้าของคอมพ์ที่ใช้นั่งดูไทเลอร์กับผู้่ชายอีกคนมีเซ็กซ์กัน ตอนนี้โดนตั้งข้อหาละเมิดสิทธิส่วนบุคคล และมีสิทธิ์โดนจำคุกหลายปี แต่หลายฝ่ายเห็นว่า ทั้งสองทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ทำไปเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องสนุกที่จะป่าวประกาศให้ใครๆ มาดูคนสองคนมีเซ็กซ์กันทางออนไลน์
แต่เรื่องนี้มีประเด็นเรื่องการเป็นเกย์วัยรุ่นปนอยู่ด้วย ไม่ใช่เรื่องไซเบอร์สเปซแต่อย่างเดียว

จากการศึกษาพบว่า วัยรุ่นที่เป็นเกย์ เลสเบี้ยน กะเทย มีอัตราความเสี่ยงจะฆ่าตัวตายสูงกว่าวัยรุ่นชายหญิงทั่วไป เพราะความกดดันที่ต้องปกปิดตัวเอง คนที่ตัวเล็ก ดูอ่อนแอ หรือคนที่เกิดมาแล้วอ้อนแอ้น ดูเป็นหญิง มักจะเป็นเป้าให้โดนล้อเสมอ ซึ่งปกติ คนอ้วน คนผอม คนอ่อนแอ ก็มักโดนเพื่อนแกล้งอยู่แล้ว และหากเป็นเด็กโฮโมเซ็กช่วลด้วย ก็จะยิ่งโดนหนัก

ส่วนเกย์ที่ไม่ได้แสดงออก เป็นหนุ่มแข็งแรง หล่อเหลา หรือเป็นนักกีฬาโรงเรียนก็จะเอาตัวรอดได้ไม่ยาก นั่นคือ แอบไว้ให้สนิท ถ้าไม่สนิท ก็จะโดนแกล้งอย่างแน่นอน วิธีการอย่างหนึ่งที่จะ “เนียนๆ” หรือเรียกว่า “ตามน้ำ” เอาชีวิตรอดไป นั่นก็คือ ต้องหันไปร่วมแกล้งเด็กที่เป็นเกย์ตามเพื่อนด้วย เพื่อนแกล้ง กรูก็แกล้ง เตะ ต่อยซ้ำเข้าไปเพื่อแสดงว่า “กรูไม่เป็น”

ความตายของไทเลอร์ นักศึกษาปีหนึ่งซึ่งเป็นนักไวโอลินที่มีพรสวรรค์ทำให้คนดังทั้งเป็นเกย์ เลสเบี้ยนและไม่ใช่ ต่างออกมาแสดงความเห็นและเรียกร้องให้สังคมหันมาจริงจังกับเรื่องนี้ได้แล้ว

จริงๆ แล้ว การกลั่นแกล้ง ข่มเหง ดูถูกด้วยวาจาหรือการกระทำที่เรีกกว่า “bully” มีมานานแสนนานและมีหน่วยงานที่ตั้งขึ้นเพื่อช่วยเหลือ ป้องกัน และเป็นที่พึ่งให้เด็กที่เจอปัญหาเหล่านี้ แต่คำถามก็ยังเกิดขึ้นว่า แล้วทำไมเด็กเหล่านี้ไปเข้าไปหาที่พึี่งเหล่านี้ล่ะ?

อย่าลืมนะครับว่า อเมริกาเป็นประเทศใหญ่ และเด็กหลายคนที่เป็นเกย์ เป็นเลสเบี้ยน ความช่วยเหลือไม่ได้มีทุกที่ คนที่มีความหลาดกลัวมีอยู่ และสำคัญกว่านั้น คือ ยอมรับตัวเองไม่ได้ เพราะส่วนหนึ่ง เด็กเหล่านี้คิดว่า สิ่งที่เป็นเป็นสิ่งที่สังคมรังเกียจ ตั้งแง่ และมีปัญหาตามมาถ้าเขาจะเปิดเผยตัว สิ่งเหล่านี้เองที่ทำให้วัยรุ่นเหล่านี้ ไม่มีที่พึ่ง

กรณีของไทเลอร์ เขาหันไปพึ่งเว็บบอร์ดเกย์ โดยใช้ชื่อปลอม คนที่ได้อ่านข้อความที่เขาโพสต์ไว้จะพบว่า เขายังรู้สึกอยู่เลยว่า สิ่งที่เขาโดนกระทำ “มันไม่เป็นไรหรอก” เพราะเขาเป็นเกย์ อาการอย่างนี้เรียกว่า ยังเป็นคนที่มี “internalized homophobia” อยู่สูง

หมายความว่า มีคนที่เป็นเกย์ เป็นเลสเบี้ยนเองที่ไม่รู้สึก “เคารพตัวเอง” และยังเกลียดกลัวสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่ พอโดนแกล้ง โดนกระทำ ก็ไม่ต่อสู้เรียกร้องอะไร ปล่อยๆ ไปเพราะคิดว่า สมควรแล้ว ชาตินี้เกิดมามีกรรมให้คนแกล้งซะ ซ้ำเติมตัวเองอยู่อย่างนั้น

การที่คนเป็นโฮโมเซ็กช่วลมีอาการ “internalized homophobia” สูงๆ เช่นนี้ ชีวิตของพวกเขาจะมีปัญหาอยู่เสมอ โดยเฉพาะในเรื่องความสัมพันธ์กับมนุษย์คนอื่น โดยเฉพาะการมีคู่ เพราะในที่สุด เวลาที่ปัญหากัน แม้เพียงเล็กน้อย คนเหล่านี้จะไม่มองให้ทะลุว่า จริงๆ แล้วปัญหามันอาจจะมาจากตัวเราเองที่ยังไม่ได้ แก้ปม “internalized homophobia” ของตัวเองนั่นเอง
จึงไม่น่าสงสัยเลยว่า เรามักจะได้ยินเกย์ เลสเบี้ยน บ่นเสมอว่า หารักแท้ไม่เจอ จริงๆ แล้ว หลายคนยังหา “ตัวเอง” ไม่เจอต่างหาก

ล่าสุด เพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่เกิดขึ้นไม่ให้มีกรณีเกย์วัยรุ่นซึ่งน่าจะเติบโตเป็นกำลังของชาติบ้านเมืองที่ดีต้องฆ่าตัวตายเพิ่มอีก นักแสดง คนดังหลายคนเลยร่วมสนับสนุนโครงการที่ช่ื่อว่า “It’s get better” ไม่ว่าจะเป็นคนดังหรือคนทั่วไป ที่ตอนนี้โตแล้ว “รอดพ้น” จากวิกฤติชีวิตตอนเรียนประถม มัธยม มหาวิทยาลัยแล้ว ต่างบันทึกวิดีโอแล้วส่งมารวมกันภายใต้โครงการนี้ พวกเขาเล่าเรื่องเหตุการณ์ที่เคยโดนแกล้งสมัยเด็ก คุณอาจจะเคยโดนมาบ้างหรือเคยทำกับคนอื่นมาบ้าง แวะไปศึกษากันครับที่ http://itgetsbetter.org

ตอนเด็กๆ ผมก็โดนแกล้งเหมือนกัน
………………………………………….
วิทยา แสงอรุณ เป็นโปรดิวเซอร์ และนักเขียนอิสระ ปัจจุบันผลิตรายการ Pink Mango ทาง Mango Channel ทุกคืนวันเสาร์ เวลาใหม่ ห้าทุ่ม www.facebook.com/vitayas และรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men FM102 วันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน

เกย์-กะเทย ในสื่อ-บอกอะไร?

นสพ. กรุงเทพธุรกิจ หน้าม่านมายา เกย์-กะเทย ในสื่อ-บอกอะไร? 14 ก.ย. 2010 วิทยา แสงอรุณ

วันนี้มาชวน “ชำแหละสื่อกันครับคุณผู้อ่าน และในฐานะคนทำสื่อคนหนึ่ง การ “ชำแหละ” ครั้งนี้ ต้องบอกว่า สะใจไม่น้อย เพราะมีพันธมิตรที่เต็มใจมาร่วมวงกันชำแหละอย่างอบอุ่น

ศุกร์ที่ 24 กันยายนนี้ หลายหน่วยงานรวมตัวกัน จัดเสวนาเรื่องนี้ขึ้นโดยเฉพาะ คุณผู้อ่านกาปฏิทินไว้เลย จัดที่ห้องประชุม ดร. เทียม โชควัฒนา คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาฯ เริ่ม 13.00 น. ไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ

น่าจะเรียกได้ว่า เป็นการจัดหัวข้อแนวนี้ครั้งแรกเลยก็ว่าได้ครับ ชื่อเสวนาคือ

“ตีตรา ตีตรวนตัวตนเกย์: การสร้างภาพเพศวิถีชายรักชายในสื่อไทย ปี 2552-2553”

ถ้าจะให้เจาะลึกกันทุกสื่อ และนำมาเสนอกันให้หมด คงต้องจัดข้ามวัน ทางคณะผู้จัดจึงตัดสินใจเลือกเจาะเฉพาะสื่อในช่องทางหลักๆ และผู้ชมอาจจะเคยพบเคยเห็น “การตีตราและการตีตรวน” อยู่บ้าง

งานนี้ผู้อภิปรายซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญในแต่ละสาขาจะต้องค้นคว้า และนำตัวอย่างมาแสดงด้วย ผู้เข้าร่วมฟังเสวนาจะได้รับรู้ความเคลื่อนไหวของการนำเสนอภาพลักษณ์และตัวตนของเกย์-กะเทย ในสื่อบ้านเราที่ผ่านออกมาในช่องทางของงาน ละครทีวี ภาพยนตร์ ดนตรี-มิวสิควิดีโอ และขาดไม่ได้เลยคือ สื่อโฆษณา

คุณจำได้ไหมว่า เมื่อสี่ห้าปีที่แล้ว มีผลงานโฆษณาทางโทรทัศน์ชิ้นหนึ่งที่ดูแล้ว “ฮา” มาก แม้แต่คนเป็นเกย์ หรือเป็นกะเทย ยังอด “ฮา” ตามไม่ได้ เปิดเรื่อง สถานที่เกิดเหตุ: ห้องน้ำชาย กะเทยนางหนึ่ง (ซึ่งมีใบหน้า วิกผม และการแต่งหน้า ที่ไม่ต่างอะไรกับดาราตลกชายหน้าประหลาดๆ แล้วทำตัวอุบาทว์ๆ หน้าจอทีวี ) กะเทยเริ่มเข้าหาผู้ชายคนหนึ่งที่ดันไปอยู่ในห้องน้ำเวลาเดียวกัน นางถามขึ้นว่า “กี่โมงแล้วฮะ” พร้อมให้ท่าสุดฤทธิ์

ชายคนนั้นหันมามองแล้วตอบห้วนๆ “ไม่มีนาฬิกา” พลันกะเทยก็หยิบนาฬิกาขึ้นมาชูให้เห็น แล้วถามด้วยน้ำเสียงยั่วยวนอีกครั้ง “อยากได้มั๊ย”

ชายหนุ่มเดินเข้ามาหา คล้ายกับว่าจะมาคว้านาฬิกาไป แต่เปล่า “เปรี้ยง” เขาซัดหมัดหนักตรงเข้าไปยังใบหน้ากะเทยอย่างจัง วิกผมสีทองของหล่อนเปิดออก แล้วเสียงโฆษกก็พูดขึ้นว่า “อย่าเอาครับ…เพราะวันนี้ แว่นท็อปเจริญ ซื้อแว่นแถมนาฬิกาฟรี”

นี่เป็นงานโฆษณาชิ้นหนึ่งของเอเยนซี่โฆษณายักษ์ใหญ่ และชิ้นนี้ที่ทำให้ผมกับเพื่อนบางคน ขำไม่ออก คุณผู้อ่านอาจจะดูแล้ว บอกว่า ตลกดี บางคนก็อาจจะบอกว่า ก็สมแล้วนี่ เอานาฬิกาไปล่อผู้ชายถึงในห้องน้ำอย่างนั้น ก็น่าจะได้รับการตอบแทนอย่างนี้

จริงๆ แล้วเรื่องนี้ น่าสนใจมากๆ นะครับ เพราะไม่เพียงคุณผู้อ่านทั่วไปที่เป็นชายหญิงทั่วไป หลายคนทีเดียวที่บอกว่า ไม่ได้รู้สึกอะไรกับโฆษณาชิ้นนี้ คนที่เป็นเพื่อนผมเองที่เป็นกะเทย และเป็นเกย์เอง อีกหลายคนก็บอกว่า ไม่เห็นเป็นไรเลย

จำได้ดีเลยล่ะครับว่า ตอนที่ ได้ยินอย่างนั้น “ของขึ้น” ครับ!

ถ้าเป็นต่างประเทศ โฆษณาชิ้นนี้จะต้องโดนประท้วงอย่างหนัก เพราะนำคนชายขอบ หรือบุคคลที่สังคมมีอคติทางเพศอยู่แล้ว มาทำให้เป็น “เหยื่อ” เพื่อผลประโยชน์ทางการค้า โดยที่ครีเอทีฟ เจ้าของผลิตภัณฑ์ กบว. ที่ดูแลโฆษณา นักแสดง และคนดู ต่างเห็นความตลกขบขันเป็นที่ตั้ง โดยไม่ได้ดูเนื้อแท้เลยว่า โฆษณาชิ้นนี้กำลังบอกอะไร

คนที่บอกว่า ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ สำหรับผมแล้ว คือคนที่ไม่มีจิตสำนึกเรื่องความแตกต่างหลากหลายของคนในสังคม กะเทย เกย์ เป็นบุคคลชั้นสองหรือชั้นสามที่จะสามารถหยิบยกมานำเสนอให้เป็นที่ตลกขบขัน และเป็นเหยื่อได้ โดยที่คนในสังคมส่วนใหญ่จะ “ไม่ว่าอะไร”

ลองตั้งคำถามง่ายๆ สิครับว่า ถ้าไม่เอากะเทยมาในห้องน้ำ แล้วจะเอาใครมาทำตลกดี? มันง่ายแสนง่ายทีี่ครีเอทีฟจะหยิบยกเอากะเทยมาเล่นสนุก และทำเป็นตัวตลก ใช่มั๊ย?

องค์กรอาสาสมัครแห่งหนึ่ง (บางกอกเรนโบว์) ได้ชักชวนให้คนเป็นเกย์ เป็นเกะเทย และภาคีสมาชิกร่วมกันประท้วงไม่ใช้สินค้าและบริการของห้างนี้ สิ่งที่เจ้าของโฆษณาทำก็คือ ให้เอเยนซี่โฆษณาเขียนจดหมายมาชี้แจง

คุณผู้อ่านคงไม่ทราบว่า จดหมายฉบับนั้น เขียนได้ “ห่วยแตก” มากมาย พอดีได้อ่านครับ คนเขียน อ้างเรื่องข้างๆ คูๆ แล้วพยายามปัดความรับผิดชอบ แม้กระดาษ หัวจดหมายยังไม่มีตรา หรือที่อยู่ของเอเยนซี่เลย และไม่มีเสียงใดๆ จากผู้บริหารผลิตภัณฑ์มาพูดถึงเรื่องนี้

แล้วเรื่องก็ค่อยๆ ….เงียบไป

นับตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ จะห้าปีแล้ว ปกติผมไม่ได้เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นนะครับคุณ แต่เวลาเดินผ่านร้านสาขาแว่นท็อปเจริญที่ไหนทีไร อดไม่ได้ที่จะนึกถึงโฆษณาชิ้นนั้้น ภาพกะเทยหน้าตาประหลาดโดนตั๊นหน้าเข้าให้ในห้องน้ำ วิกผมกระจุย

ผมจำสโลแกนอะไรไม่ได้ ผมจำไม่ได้ว่า นักแสดงที่เป็นผู้ชายต่อยกะเทย หน้าตาเป็นยังไง แต่ภาพของกะเทยหน้าประหลาดคนนั้น ผมจำได้แม่น มันเป็นภาพสโลว์โมชั่นตลอดที่เกิดขึ้นในหัว เวลาเห็นแบรนด์ “ท็อปเจริญ” และความรู้สึก “แย่ๆ” ก็เกิดตามมา นี่เป็นความรู้สึกส่วนตัวนะครับ

แต่มันคือผลของพลังสื่อ พลังโฆษณา และจะมีพลังของเพลง หนัง มิวสิควิดีโอ ละครทีวี ลองไปฟังการเสวนาครั้งนี้ดูนะครับ นำเสนอบนเวทีโดย อ.อลงกรณ์ ปริวุฒิพงศ์ ภาควิชาวารสารสนเทศ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาฯ สัณห์ชัย โชติรสเศรณี ผู้เชี่ยวชาญจากมูลนิธิหนังไทย ศรุพงษ์ สุดประเสริฐ Columnist คอลัมน์ Soho หนังสือพิมพ์ The Nation และฝ่าย Music บริษัทลักษ์เรดิโอ จำกัด อรรถสิทธิ์ เหมือนมาตย์ นิตยสาร Positioning, Media Specialist บริษัท ไทยเดย์ดอทคอม จำกัด 13.00-16.00 สอบถามรายละเอียด 02-752-6697 (บริษัทไซเบอร์ฟิช มีเดีย จำกัด) ฟังฟรีครับ

………………………………………….
วิทยา แสงอรุณ เป็นโปรดิวเซอร์ และนักเขียนอิสระ ปัจจุบันผลิตรายการ Pink Mango ทาง Mango Channel ทุกคืนวันเสาร์ ห้าทุ่มครึ่ง www.facebook.com/vitayas และรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men FM102 วันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน

เวลาเปลี่ยน ความคิดเปลี่ยน ใจคนเปลี่ยน?

นสพ. กรุงเทพธุรกิจ หน้าม่านมายา
วิทยา แสงอรุณ 1 กันยายน 2553

ความล้าหลัง หรือก้าวหน้าในประเด็นที่เกี่ยวกับเกย์ และเลสเบี้ยนในบ้านเมืองไหนๆ เราสามารถตรวจวัดจับชีพจรกันได้โดยดูจากการนำเสนอในสื่อมวลชน

ที่บ้านเขา

ข่าวสำคัญหน้าบันเทิงชิ้นหนึ่งเร็วๆ นี้ ก็คือ นักแสดงซีรีย์ทางทีวีชื่อดังคนหนึ่ง คุณพอร์เทีย เดอ รอสซี ยื่นคำร้องต่อศาลขอเปลี่ยนนามสกุลเป็น “ดีเจเนอเรส” ซึ่งเป็นนามสกุลของคุณเอลเลน ดีเจนเนอเรส พิธีกรสาวชื่อดัง

ทั้งสองสาวแต่งงานกันเมื่อเดือนสิงหาคม สองปีที่แล้ว

ทั่วโลกรู้จักเอลเลนดีเพราะตอนนี้เธอขึ้นแท่น “หญิงรักหญิงที่โด่งดังที่สุดในวงการบันเทิง” ถ้าคุณพอจะจำได้ คุณเอลเลน “เลิกแอบ” ว่า ตนเป็นหญิงรักหญิงผ่านตัวละครที่เธอนำแสดงในซิทคอมที่ใช้ชื่อเดียวกันกับชื่อจริงของเธอ นับว่าเป็นการ “เปิดเผยตัว” ที่เก๋ เท่ไม่เบา เมื่อหลายปีที่แล้ว เพราะแทนที่จะรับรู้กันแค่ญาติสนิท มิตรสหาย แต่วิธีการของเธอ เปิดทั้งทีต้องให้กระหึ่มสามมิติ!

ต่อมาซิทคอมของเธอเรตติ้งเริ่มแป้ก ผู้คนต่างพากันสมน้ำหน้าเธอที่อยู่ดีไม่ว่าดี พูด “ความจริง” ออกไปทำไม? ถือว่าเป็นการฆ่าตัวตายบนเส้นทางอาชีพชัดๆ แต่ทีมผู้จัดซิทคอมยันว่า ละครเร่ื่องเอลเลนออกอากาศมามานานแล้ว เรตติ้งเริ่มตกลงไป ก็เป็นสามัญ อย่าไปตกอกตกใจหรือโยงใยเรื่องที่เธอ “พูดความจริง”

คุณเอลเลนหายตัวไปพักใหญ่จากวงการจอแก้ว แต่แล้ว เธอก็กลับมาอีกครั้งพร้อมรายการทอล์คโชว์ของตัวเองในชื่อเอลเลนอีก คราวนี้จะเอาอะไรมาฉุดก็หยุดเธอไม่ได้ รายการของเธอเป็นที่ถูกอกถูกใจคุณผู้ชมทั้งหลายทั้งชาย หญิง และเก้งกวาง

คนดูไม่ได้มองเธอว่าเป็นหญิงรักหญิงกำลังจัดรายการสำหรับหญิงรักหญิง แต่มองเธอว่าเป็นพิธีกรหญิงระดับแถวหน้ามากฝีมือของประเทศที่ทำรายการได้ถูกอกถูกใจผู้ชม (search keywords คำนี้ใน YouTube ของคุณ: ellen degeneres show 2010)

ส่วนคุณพอร์เทีย คู่สมรสของเธอให้สัมภาษณ์ไว้ว่า ตอนเริ่มดูใจและจีบกันใหม่ๆ เธอก็กลัว กลั๊วกลัวเอามากๆ ว่า คนจะรู้ว่าเธอเป็นหญิงใจรักหญิง แถมช่วงนั้นยังรับงานละครอยู่ด้วย ไม่รู้ผู้จัดและ
สปอนเซอร์จะว่าไง
เธอออกมาให้สัมภาษณ์ในภายหลังว่า ตอนนั้นรู้สึกเกร็งและอึดอัดมากที่เริ่มรักกับอัลเลนแต่ต้องซ่อนความจริงข้อนี้ ไม่ให้ใครๆ รู้

ที่บ้านเรา

ข่าวใหญ่เร็วๆ นี้ที่ได้รับการตีพิมพ์ไล่เลี่ยกันกับข่าวของพอร์เทีย-เอเลน ก็คือข่าวของ “ป๋า” ป๋าต็อบ-ปีใหม่ หลังจากประกาศใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน และฮันนี่มูน กันไม่ทันไร ก็มีข่าวเลิกรากันเสียแล้ว (และอีกไม่นานก็มีข่าวกลับมาคืนดีกัน)

ตอนประกาศเลิกกัน หนังสือพิมพ์บางฉบับพาดหัวข่าวว่า “ฉิ่งแตก ป๋าต๊อบเลิกปีใหม่แล้ว” ก่อนหน้านี้ก็มีคำ เรียกคู่รักต่างวัยนี้ว่า “คู่รักฉิ่งฉับ”

ความชัดเจนของ “ป๋าต๊อบ” มีอยู่แล้ว เพราะเธอแสดงออกและยอมรับว่า เป็น “ทอม” และเป็นทอมที่มีความเป็นสุภาพบุรุษสูง ไม่ออกมาด่าคู่รักของเธอเสียๆ หายๆ

สังคมส่วนใหญ่เคยชินกับภาพ การกระทำ และความคิดของคุณต๊อบ เพราะเธอเป็นทอมที่ไม่ได้ท้าทายใคร ไม่ได้ท้าทายสังคม ไม่ได้ทำคน “กลัว” และรู้สึกอยากต่อต้าน ซึ่งตรงนี้น่าจะเป็นจุดสำคัญที่ทำให้เธอได้รับการยอมรับ แต่เราก็ต้องยอมรับด้วยว่า ที่สำคัญส่วนหนึ่งก็คือ เธอมีภาพลักษณ์เป็นมิตรกับทุกๆ คน

ส่วนน้องปีใหม่วัยอ่อนกว่าหลายปี ด้วยวััยที่ห่างกันมากและไม่มีตัวชี้วัดใดๆ จะมาบ่งบอกว่า เธอเป็นหญิงรักหญิงของแท้ ผู้คนจึงอดสงสัยไม่ได้ว่า ที่เธอเดินควงป๋าต๊อบปริญญาซึ่งแก่กว่าเธอมากมาย และยอมประกาศจะอยู่กินฉันท์สามีภรรยากันด้วย เพราะเธอมีความสุขกับอย่างอื่นมากกว่าตัวป๋าต๊อบ จริงหรือไม่ เรื่องนี้ยังเป็นข้อกังขาแก่สายตาสาธารณชนอยู่?

แต่ลึกๆ แล้ว สังคมก็ยังมองความรักของทั้งคู่ด้วยสายตาที่แปลกๆ เพราะไม่เชื่อว่า คนเพศเดียวกันจะรักกันได้ และจะมีรักแท้ให้แก่กัน (คงต้องแสดงตัวกันบ่อยๆ นะ คู่รัก)

คนที่อ่านข่าวสองข่าวนี้ ทั้งข่าวบ้านเขา และข่าวบ้านเรา อาจจะบอกได้ว่า ที่นักข่าวหรือคนพาดหัวข่าวนำเสนอเรื่องราวของเอลเลนและพอร์เทียแบบเบาๆ ก็เพราะเนื้อเรื่อง “มันเบาๆ” ก็นี่แค่เรื่องขอเปลี่ยนนามสกุล ก็เท่านั้น

แต่ข่าวของป๋าต๊อบ มีมูลค่า “ความน่าสนใจ” สูงกว่าเพราะเป็นคนดังที่เป็นข่าวมาตลอด แสดงภาพรักดูดดื่มกันตลอด แต่สุดท้ายไปไม่รอด

การเลือกใช้คำอย่าง “ฉิ่งฉับ” หรือ “ตีฉิ่ง” สะท้อนให้เห็นถึง อคติทางเพศของผู้เขียน และความไม่ “สมประกอบ” ของผู้ทำงานในสื่อสารมวลชนที่ไม่ก้าวไปให้ทันโลกอย่างเห็นได้ชัด สื่อที่ไม่ทำตัวเป็นผู้นำในการเปลี่ยนแปลงสังคม แต่ยังคง “เกาะกระแส” ความรู้สึกลบๆ ในใจคนอยู่่ร่ำไป โดยคิดเหมาเอาเองว่า คำว่า ฉิ่งฉับหรือตีฉิ่งเป็นคำที่ยอมรับกันได้ทุกเพศ ทุกวัย และทุกเบื้องหลังการศึกษา

ผมอยากจะเห็นข่าวแบบนี้มากกว่า อีกข่าวหนึ่ง

“สองดาราหนุ่ม ประกาศได้ลูกแฝดจากการอุ้มบุญ”

และในเนื้อเรื่องของข่าว ก็ไม่ได้พุ่งเป้าสนใจไปตั้งคำถามที่ว่า ไอ้สองคนนี้ มันรักกัน อยู่ด้วยกันได้ยังไง (วะ)? แต่พูดถึงการเตรียมตัวเป็นพ่อคนของทั้งสองคนที่กำลังจะมีลูกแฝด ที่ยกมานี้เป็นข่าวที่เกิดขึ้นจริง และหน้าบันเทิงบ้านเขา ก็ไม่ได้มีการใส่สีสันหรือใช้คำ ที่หากแปลเป็นไทยในการพาดหัวเรื่องนี้ในแบบบ้านเรา ก็คือ

“คู่รักป่าเดียวกัน กำลังจะได้ลูกแฝด”

ผมคิดว่า สื่อมวลชนไม่ต้องอ้างไปว่า คำเหล่านี้ หรือวิธีคิดแบบนี้ (ในแง่ลบ) เป็นภาพสะท้อนของสังคมในยุคปัจจุบัน เลยต้องพาดหัวหรือเขียนตามๆ เพื่อดึงสายตา และความสนใจของคนอ่าน

ก็ในเมื่อสังคม มีอคติทางเพศอยู่แล้ว หน้าที่ของสื่อที่ดีไม่ควรไปตอกย้ำ หรือทำร้ายเพิ่มเติมขึ้นไปอีก แต่ควรเสนอทางเลือกใหม่ๆ ให้ประชาชนได้คิด และได้ให้ประชาชนสามารถลดอคติทางเพศลง นี่แหละการศึกษาเรื่องเพศที่เกี่ยวกับทุกคนอย่างสร้างสรรค์

………………………………………………………….
วิทยา แสงอรุณ เป็นโปรดิวเซอร์ และนักเขียนอิสระ ปัจจุบันผลิตรายการ Pink Mango ทาง Mango Channel ทุกคืนวันเสาร์ ห้าทุ่มครึ่ง www.facebook.com/vitayas และรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men FM102 วันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน

เกย์+เลสฯ ใช้ Facebook, Twitter, Blogs, etc. มากกว่าช.ญ.ทั่วไป

นสพ. กรุงเทพธุรกิจ หน้าม่านมายา เกย์+เลสฯ ใช้ Facebook, Twitter, Blogs, etc. มากกว่าช.ญ.ทั่วไป

เป็นผลสำรวจที่อเมริกาล่าสุด ทำมาแล้วหลายปีโดยบริษัทวิจัยชื่อดัง Harris Interactive ซึ่งผมคิดว่า ไม่น่าจะแตกต่างจากที่อื่นๆ เท่าไหร่ ยกเว้นประเทศไทยที่น่าจะมีมาก มาก มากกว่าหลายเท่า! ครับ ที่พูดนี่เดาเอาเองน่ะครับจากประสบการณ์ เพราะวันๆ ทำงานด้านนี้ ก็เจอแต่เกย์บนเฟซบุ๊ค

ในปีนี้ แฮร์ริสสำรวจคนทางอินเตอร์เน็ตจำนวน 2,412 คน อายุ 18 ขึ่้นไปที่ใช้เน็ตเป็นประจำ เริ่มสำรวจกันวันที่ 14 มิ.ย. ที่ผ่านมา โดยร่วมกับสำนักตักศิลาแห่งตลาดเกย์ อย่าง Witeck-Combs Communications, Inc.

ต่อไปนี้จะเรียกเกย์และเลสเบี้ยนว่า GL นะครับ ส่วนชายหญิงทั่วไปจะใช้คำว่า Straights

ถอยไปในปี 2006 GL อ่านบล็อคราว 32% เทียบกับ Straights 26% แต่ในปีนี้ GL อ่านบล็อคเพิ่มเป็น 54% ขณะที่ Straights อ่านเพิ่มเป็น 40% และในทุกๆ ปีที่มีการสำรวจ โดยเฉลี่ยแล้ว GL จะอ่านบล็อคมากกว่า Straights ตัวเลขก็เพิ่มขึ้นในทั้งสองกลุ่มนะครับ แต่กลุ่ม GL จะเพิ่มสูงกว่าอยู่เสมอ และยิ่งเป็นบล็อคเกี่ยวกับพวกเค้าโดยตรง ก็จะอ่านมากและให้ความสนใจเป็นพิเศษ

ตรงนี้เอง มีการคาดเดากันว่า เพราะข่าวสารส่วนใหญ่ในกระแสหลัก ไม่ค่อยนำเสนอเรื่องของ GL อย่างหลากหลาย เว็บหรือบล็อคที่เกี่ยวกับ GL จึงเป็นที่นิยม และอ่านกันมาก ขณะที่เมื่อเทียบกับความสนใจด้านข่าวสารบ้านเมือง ยิ่งเป็นช่วงเลือกตั้งประธานาธิบดีแล้ว กลุ่ม GL ก็สนใจข่าวสารพวกนี้เช่นเดียวกัน และจากผลสำรวจพบว่า กลุ่ม GL เข้าหาข่าวสารเรื่องบ้านเมืองสูงกว่า Straights อยู่หลายเปอร์เซ็นต์ทีเดียว โดยอ่านผ่านบล็อคและสื่อออนไลน์ต่างๆ

มาดู Social Network ในส่วนอื่นๆ บ้างนะครับ พบว่า บน Twitter มีกลุ่ม GL สนใจใช้อยู่ล้นหลาม และใช้บ่อยกว่าอีกต่างหากทั้งต่อสัปดาห์ และต่อวัน

29% ของกลุ่ม GL ใช้ Twitter ขณะที่ 15% ของกลุ่ม Straight ใช้เจ้านกสื่อสารชนิดนี้ ส่วนบน Facebook พบว่า ตัวเลขคือ 73% ในกลุ่มสำรวจที่เป็น GL ใช้ Facebook ขณะที่ 65% ของกลุ่มที่สำรวจใช้ Facebook

ส่วนบน Myspace และโซเชียลเว็บเพื่อธุรกิจอย่าง LinkedIn ก็มีผู้ใช้เป็น GL มากกว่า Straight ผลสำรวจว่าอย่างนั้น

ในด้านความบ่อยและความถี่ ก็สูงกว่าเช่นกัน บริษัททั้งสองพบว่า จาก 100 คน ในกลุ่ม GL มีเกินกว่าครึ่งคือ 55 คนบอกว่าแวะเข้าเว็บที่เป็น Social Network อย่างน้อย 1 ครั้งใน 1 วัน ส่วน 100 คนของกลุ่ม Straight จะมี 41 คนบอกว่าแวะอย่างน้อย 1 ครั้งในหนึ่งวัน

ยังมีประชากรกลุ่ม “แวะประจำ” ด้วยนะครับ ในกลุ่ม GL นั้น 3 ใน 10 คนบอกว่า ในวันหนึ่ง จะแวะไปหลายหน ซึ่งผมก็ขอสารภาพว่า ผมอยู่ในกลุ่มนี้แน่นอน ยิ่่งช่วงหลังกๆ มักจะบ่อยและถี่ โดยตอนนี้จำไม่ได้แล้วว่า วันๆ แวะไปหน้าเฟซบุ๊คตัวเองกี่หน เรียกได้ว่า ถ้าไม่อ่านผ่านมือถือก็แวะไปดูว่า มีใครมาโพสต์อะไรในหน้า Wall ของเราบ้าง จะได้โต้ตอบได้ทันใจไงคุณ

คุณผู้อ่านที่สนใจผลสำรวจชิ้นนี้ ดูได้ที่ http://www.harrisinteractive.com/ หัวข้อคือ Gay and Lesbian Adults Are More Likely and More Frequent Blog Readers: Social Networks, Blog Popularity Remain High for Gay Americans over Past Three Years

แล้วทำไม GL ถึงเป็นนักท่องเว็บ และใช้เว็บอย่าง Social Network กันเยอะ?

มีหลายคนมองจากหลายมุมครับ บ้างก็ว่า เพราะคนกลุ่มนี้มีเวลาเยอะกว่าไง ขณะที่กลุ่ม Straight ที่มักจะมีครอบครัว ก็จะอุทิศเวลาสร้างครอบครัว กลุ่ม GL ที่มีแฟนและมีโอกาสในการสร้างครอบครัวน้อยกว่า อาจเพราะขาดการสนับสนุนจากสังคมโดยรวม เลยใช้เวลาทำสิ่งที่สนุกสนานอย่างท่องไปใน Social Network

ในมุมมองหนึ่งก็คือ ข้อจำกัดในสังคมส่วนรวมที่ทำให้ GL หลายคน ไม่กล้าจะเป็นตัวของตัวเอง จึงหันไปพึ่งเว็บ และต้องการจะสื่อสารติดต่อกับคนกลุ่มเดียวกัน ข่าวสารข้อมูลที่สื่อกระแสหลักมี ก็ไม่ได้ตรงกับความต้องการ เรียกว่า อยู่บนเว็บแล้วสบายใจ เป็นตัวของตัวเองได้ คุณเลยไม่ต้องสงสัยว่า ทำไมถึงมี GL อยู่เยอะบนเว็บต่างๆ

ช่วงปีสองปีนี้แหละครับ การที่สังคมใจกว้างมากขึ้น การแต่งงานของคนเพศเดียวกันมีให้เห็นในข่าวบ่อยขึ้น อีกทั้งคนไทยเริ่มรู้ข้อเท็จจริงมากขึ้น นักการตลาดจะบอกว่า “ไม่รู้ว่าจะหาคอนซูเมอร์ที่เป็นเกย์และเลสเบี้ยนที่ไหน” ก็ไม่ได้อีกแล้ว เพราะตอนนี้มีเว็บมากมายที่เกี่ยวข้องกับคนกลุ่มนี้ และยิ่งใน Facebook คุณจะเห็นการจัดตั้ง Group หรือ Fan Page โดยกลุ่ม GL มากมาย เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพียงแค่กด Search หาดู

ผมเชื่อว่า ถ้าจะนับ GL ในประเทศไทย วิธีการหนึ่งที่น่าสนใจก็คือ นับด้วยโทรศัพท์มือถือ อาจจะไม่ตรงมาก เพราะบางคนใช้หลายเบอร์ แต่ก็น่านับอยู่นะครับ

ถ้าคุณต้องการคำนวณแบบคร่าวๆ ว่า มีลูกค้าของคุณเป็น GL แค่ไหน ก็ลองใช้ตัวเลข 7 หรือ 10 ซึ่งเป็นตัวเลขประมาณการณ์ในการตลาดเกย์ที่ใช้ในต่างประเทศมาคูณเข้าไป ก็จะได้ผลออกมา เช่น AIS มีลูกค้าในระบบอยู่ประมาณ 30 ล้านคน ถ้าคูณ 10% บริษัทนี้ก็มีลูกค้ากลุ่ม GL ราว 3 ล้านคน ขณะที่ Dtac น่าจะมีลูกค้า GL อยู่ 2 ล้านคน ห้าล้านแล้วนะคุณ
……………………………………….
วิทยา แสงอรุณ เป็นโปรดิวเซอร์และนักเขียนอิสระ บริษัทไซเบอร์ฟิช มีเดีย ปัจจุบันผลิตรายการ Pink Mango ทาง Mango Channel ทุกคืนวันเสาร์ ห้าทุ่มครึ่ง www.facebook.com/vitayas และรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men FM102 วันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน

Professional Gay Networking

นสพ. กรุงเทพธุรกิจ หน้าม่านมายา Professional Gay Networking 3 ส.ค. 2010 วิทยา แสงอรุณ

จำนวนคนใช้ Facebook ทะลุไปแล้ว 500 ล้านคน และจำนวนเพื่อนที่คุณ “Add” มา หรือคุณขอแอดเค้าไปก็พุ่งพรวดๆ แทบทุกวัน

บางคนรับเพื่อนใหม่ไม่ได้อีกต่อไปแล้วตอนนี้ เพราะจำนวนเพื่อนที่รับมาก่อนหน้านี้ ตัวเลขพุ่งปรี๊ดไปเกือบ 5,000 คน ซึ่งเต็มพิกัดที่เฟซบุคตั้งไว้ พอคุณกด request ขอแอดไป ระบบก็จะตอบกลับมาว่า นายคนนี้เพื่อนเต็ม รมย์เสียเลย…หล่อนะนั่นน่ะ หลายคนด้วย….

อ้ะ แต่ถามจริงๆ เถอะคุณ คุณสามารถคุยกับเพื่อนได้ซัก 10% จาก 5 พันมั๊ยต่อวัน? คงมีน้อยมากนะที่ทำได้
แต่คุณก็แอบหวังว่า คนทั้งห้าพันจะได้เห็นสิ่งที่คุณโพสต์เก๋ๆ ไว้ในวันนั้น และตอบอะไรกลับมาบ้าง ซึ่งก็…ไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะเพื่อนคนอื่นๆ ของเพื่อนคุณอีกหลายพันคนก็โพสต์บางสิ่งบางอย่างที่เก๋ๆ เหมือนกันในแต่ละวัน โพสต์กระหน่ำกันเข้าไป

ท้ายสุด เอาเข้าจริง คุณก็คุยกับคนเดิมๆ นั่นแหละในแต่ละวัน เพราะคนอื่นๆ ก็ไม่ได้มีเรื่องคุยที่คุณต้องการจะคุย ก็ได้แต่ทักกันไป ทักกันมา เผลอๆ อดถามตัวเองไม่ได้ว่า นี่ชั้นแอดหมอนี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่?

ในมุมมองนี้ Facebook จึงไม่ต่างอะไรจากสนามเด็กเล่น และคุณก็มีเพื่อนวิ่งเล่นเป็นประจำอยู่จำนวนหนึ่ง หรือไม่ก็เหมือนสถานที่ผ่อนความตึงเครียด ด้วยการรีบตื่นเช้าๆ หรือกลับบ้านเร็วๆ เพื่อไปเก็บผัก บางทีก็ต้องคอยขอก้อนอิฐจากชาวบ้าน เพราะติดใจเกมอย่างฟาร์มวิลล์ ซึ่งต้องบอกว่ายังมีคนเล่นอยู่เยอะ และอีกเยอะก็เลิกคลั่งไปแล้ว

งั้นมาลองคิดกันใหม่ สมมุติว่า ถ้าคุณมีเพื่อนร่วมอาชีพหรืออยู่ในสายงานอาชีพคล้ายๆ คุณ สัก 10 หรือ 20 คนที่มีความสนใจใกล้เคียงกันกับคุณ แทบทุกคนมี “profile” และประสบการณ์ทำงานมานาน เป็น “Expert” ในจุดนั้นๆ และพร้อมที่จะแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน

มันจะเป็นเรื่องน่าสนุกได้บ้างมั๊ย?

“LinkedIn” (อ่าน ลิ้ง-ธึ-อิน มาจาก Linked+ In) เป็นอีกทางเลือกหนึ่งของคนทำงาน และต้องการจะสร้าง
คอนเนคชั่นกับคนที่ทำงานใกล้เคียงกันในด้านธุรกิจ หาโอกาสในการค้าขาย หางาน และ ประกาศรับสมัครงาน

การทำงานของ LinkedIn ก็คล้ายๆ กับ Facebook แหละครับ แอดเพื่อนได้ รับแอดได้ แถมยัง “follow” หรือ ตามคนใน LinkedIn ได้คล้ายๆ ฟังก์ชั่นของ Twitter

ผมไม่ได้จะเอา Facebook หรือ Twitter มาเปรียบเทียบกับ Social Network ตัวนี้ แล้วบอกว่า มันดีเด่นกว่ายังไงนะครับคุณผู้อ่าน แต่จะบอกว่า สำหรับคนทำงานที่ต้องการขยายมุมมองใหม่ๆ มีคนที่คุณพูดคุยเรื่องงานโดยเฉพาะ ไม่ต้องอ่านเจอคนโพสต์เรื่องบ่นๆ ไปเรื่อยๆ เปื่อยๆ เหมือนจะเรียกร้องความสนใจ อยากได้คนมาโอ๋ และตัดเรื่องบนเตียงไปได้เลย

LinkedIn จึงเป็นทางเลือกหนึ่งที่คุณควรสมัครเอาไว้

ผู้ใช้ส่วนใหญ่ยังไม่กระจายมาทางเอเชียเท่าไหร่ น่าจะเกิน 50% เป็นคนอเมริกันที่อยู่ในอเมริกา และน่าสนใจมากก็คือ มี Groups ให้สมัครเยอะแยะมากมายเลยครับ และการโพสต์ข้อความก็ไม่ยาก

จริงๆ ใน Facebook ก็มีกระดานบอร์ดให้โพสต์แลกเปลี่ยนความเห็นเหมือนกันนะครับ เป็นปุ่มที่เรียกว่า Discussions แต่น่าแปลก ไม่ค่อยมีคนโพสต์หรืออ่านอะไร ทำอะไรในนี้เท่าไหร่ คนส่วนใหญ่ไปโพสต์ไว้หน้าแรก บางครั้งก็ยากจะอ่านตามให้หมด มันไหลยาวไปหลายหน้า

สำหรับผม Facebook เป็นฟังก์ชั่นที่ใช้พูดคุยกันแลกเปลี่ยนความเห็น ที่เป็นการสื่อสารแบบ one-on-one คือ ระหว่างเพื่อนกับเจ้าของเฟซบุ๊คนั่นแหละเสียส่วนใหญ่

กลับมาที่ LinkedIn สมัครตามขั้นตอนของ LinkedIn ไปแล้ว ก็ลองมองดูตรงช่อง Search นะครับ มีการแบ่งหัวข้อให้ คุณ Search เช่น หางาน (Jobs) หาคน (People) หาคำตอบ (Answers) หรือกระทั่งหาบริษัท (Companies) เลือกตามต้องการ

ผมเริ่มต้นที่กรุ๊ปก่อน เพราะบางทีนะครับคุณผู้อ่าน ก็รู้สึกเหงาๆ เหมือนกัน รู้สึกบางทีเหมือนโดดเดี่ยวตัวคนเดียว เพื่อนคุยเล่นมีเยอะแยะมากมายครับ แต่เพื่อนคุยเรื่องงานไม่ค่อยจะมีน่ะครับ และนี่แหละ ก็คงได้เวลาหาเพื่อนนอกประเทศไว้คุยแลกเปลี่ยนเรียนรู้เรื่องงานบ้าง

ผมลองสมัครไปสามสี่กรุ๊ป ก็มี GLBT Professionals and Friends (คำ GLBT ย่อมาจาก gay, lesbian, bisexual, and transgender); Gay Professional Network; Gay & Lesbian Travel Forum; Out Professional และอันนี้ตั้งชื่อได้โดนใจมากๆ ครับ Gay Digital Media Mafia บางกลุ่มก็มีคนหลายร้อย บางกลุ่มก็มีคนไม่กี่สิบคน

อาสิครับ ไม่แน่ใจว่าจะยังไงต่อไป เค้าจะรับเรามั๊ย ผมก็เลยส่งข้อความไปที่คนดูแลกรุ๊ป ซึ่งจะมีชื่อให้กดส่งข้อความได้ บรรเลงเลยว่า ผมเป็นเกย์อยู่เมืองไทย ทำงานด้านมีเดีย แล้วก็อยากเข้ากลุ่มของคุณ รับผมหน่อย

คุณครับ เวลาคงจะตรงกัน อีกฝ่ายคงว่างอยู่ ผมได้รับเมลมาจากหัวหน้ากรุ๊ปเลยภายในไม่กี่นาที ตอนแรกนึกว่าเป็นพวก auto reply mail แต่จริงๆ เป็นเมลที่เค้าเขียนเองนะครับ เลยโต้ตอบเมลไปสองสามฉบับ สนุกมากครับได้คุยกับคนเก่งๆ

ลึกๆ แล้ว ก็อยากให้มีกลุ่ม Gay Professionals ของไทยมานั่งล้อมวงคุยกันนะครับ ไม่ว่าจะเป็นคนทำงานออฟฟิศ หรือคนที่เปิดกิจการตัวเอง หรือคนที่ทำงานเป็นฟรีแลนซ์ นี่ก็เป็นอีกแนวทางหนึ่งของความหลากหลาย

คุณผู้อ่านที่เป็นชายหญิงทั่วไป ลองสมัคร LinkedIn ดูสิครับ งานของคุณ มุมมองของคุณอาจจะเปลี่ยนไป และไม่แน่นะครับ อาจจะได้ไอเดียเก๋ มาทำให้งานของคุณ ไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ไปโลด เหมือนได้ปรึกษาผู้เชี่ยวชาญหรือผู้บริหารที่เข้าถึงตัวได้ง่าย คล้ายๆ ได้รู้ว่าเฮียฮ้อ-อาร์เอสรู้สึกยังไงบนทวิตเตอร์

………………………………………….
วิทยา แสงอรุณ เป็นโปรดิวเซอร์ และนักเขียนอิสระ ปัจจุบันผลิตรายการ Pink Mango ทาง Mango Channel ทุกคืนวันเสาร์ ห้าทุ่มครึ่ง www.facebook.com/vitayas และรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men FM102 วันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน

อิตาลี วาติกัน เกย์หนุ่มคู่นั้น

วิทยา แสงอรุณ เลิกแอบเสียที Hiding No More, Metro Life หนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน ฉบับวันเสาร์ vitayamail@gmail.com 20-21 กันยายน 2008

มีหนังอีกเรื่องมาเล่า สัปดาห์ที่แล้วเล่าไปเรื่องหนึ่ง ของไทย รอบนี้ เป็นของอิตาลี ตกลงคอลัมน์นี้จะกลายเป็นคอลัมน์รีวิวแต่หนังหรือเปล่าเนี่ย? คงไม่หรอกครับคุณผู้อ่านที่รัก แต่ไม่แน่ สัปดาห์หน้าอาจมีอีกเรื่อง

กุสตัฟและลูคาทำงานด้านสื่อสารมวลชนทั้งคู่ ชีวิตพวกเขาเรียบง่าย แต่แล้วหลายอย่างก็เปลี่ยนไป

เมื่อสองปีที่แล้ว ที่อิตาลี มีร่างกฎหมายใหม่กำลังนำขึ้นสู่สภา (มีชื่อย่อว่า DICO) จึงเป็นที่มาของสารคดีการผจญภัย กระเทาะสังคม “homophobia” ของอิตาลีที่สองหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ พากล้องวิดีโอหนึ่งตัวไปตามเก็บหลักฐานผ่านบทสัมภาษณ์ของผู้คนบนท้องถนนแห่งกรุงโรม รวมถึงย่านที่อันตรายที่สุด ถ้าคุณเป็นเกย์

ที่จริงเขาสองคนนั่งอยู่เฉยๆ ทำงานที่ตัวเองรักไปวันๆ ก็ได้ ไม่เดือดร้อนอะไร แต่เผอิญ เขารู้สึกว่า สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นจะส่งผลกระทบเข้าอย่างจังกับสิ่งที่มีร่วมกัน นั่นคือ ชีวิตคู่

แปดปีที่อยู่ด้วยกัน แปดปีที่ดูแลกัน โดยไม่มีอะไรมารองรับ หากใครเกิดเป็นอะไรไป สิ่งที่หามา ทำมา คงพังทลายไป และในที่สุด จะต้องมีคนหนึ่งคนใดในนั้นตกเป็นเหยื่อของความไม่เท่าเทียมในสังคม และการกีดกันทางเพศอย่างรุนแรง แล้วจะเอาอะไรมาเรียกร้อง?

ประเด็นการรองรับชีวิตคู่คนเพศเดียวกันทางกฎหมาย ดูห่างไกลสุดเอื้อม และไม่น่ามีวี่แววจะเกิดขึ้นในบ้านเรา ใช่มั๊ย?

และอีกอย่าง หลายๆ คนยังคงบ่นว่า โธ่…พี่ แฟนยังหาไม่ได้เลย จะให้มาสนใจเรื่องพวกนี้ทำไม?

ก็จริง แต่ถามจริงๆ เหอะ อยากมีมั๊ยละแฟน คนที่จะกลายมาเป็น “คู่ชีวิต” น่ะ?

คนที่อิตาลี ก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน พวกเขาไม่เคยคิดว่า เกย์ และเลสเบี้ยน คนรักเพศเดียวกัน ควรจะได้รับอะไร หรือมีสิทธิ์อะไร

ปีที่แล้วทั้งปี ตั้งแต่กุมภาฯ เรื่อยมา ประเด็นการรองรับชีวิตคู่คนเพศเดียวกันกลายเป็นประเด็นการเมืองขั้นรุนแรง ข่าวทีวี ข่าวหนังสือพิมพ์ การเดินขบวนประท้วง เนื้อหารายการทอล์คโชว์ทางทีวี ต่างก็หยิบยกเรื่องนี้มานำเสนออย่างเผ็ดร้อน อดนึกถึงทีวีบ้านเราไม่ได้ คงได้ดูอย่างนี้สักวัน…

สิ่งเหล่านี้แหละที่สองหนุ่มบันทึกไว้เป็นวิดีโอความยาวรวมกว่า 30 ชั่วโมง แล้วตัดออกมาเป็นสารคดี 80 นาที

สารคดีเรื่องนี้ ได้รับคำนิยมตามเทศกาลหนังต่างๆ ทั่วโลก เพราะความคิดสร้างสรรค์ อารมณ์ขัน และความกล้านำเสนอสิ่งทีี่ขัดกับเสียงคนส่วนใหญ่ หรือแม้กระทั่งขัดกับความรู้สึกของตัวเอง

คงเป็นเพราะกรุงวาติกันอยู่ในย่านนั้นมั้ง คงเป็นเพราะคนอิตาเลียนให้คุณค่ากับสถาบันครอบครัวอย่างสูงสุดมั้ง และเวลาโป๊ปพูดอะไร พวกเขาไม่มีทาง ไม่เชื่อ พวกเขาจึงมองเห็นว่า DICO เป็นมหันตภัยคุกคามชีวิตและทรัพย์สินที่ควรจะต่อต้านอย่างหัวชนฝา

ทั้งๆ ที่ ความจริง เจ้า DICO ตัวนี้ ไม่ได้รองรับคู่เพศเดียวกันเท่านั้น แต่ยังให้สิทธิ์ใครก็ได้ที่อยู่ร่วมกัน และใช้ชีวิตคู่ อย่างน้อย 9 ปี (ได้สิทธิทางมรดก) และ 3 ปี (ได้สิทธิได้รับค่าเลี้ยงดู) แต่สำหรับคนอิตาเลียนหัวโบราณและเคร่งศาสนา (เพราะมีกรุงวาติกันอยู่ใกล้ๆ?) รับไม่ได้อย่างยิ่ง พวกเขาเลยออกมาต่อต้านกันยกใหญ่

ถ้าเป็นผู้สื่อข่าวคนอื่น ยื่นไมค์ถามคนเดินถนนหนทางคงเป็นสารคดีข่าวธรรมดา แต่นี่เป็นสองหนุ่มนักสื่อสารมวลชนและเป็นเกย์ เขาทำมากกว่านั้น

กุสตัฟ ไม่เพียงแต่ถามความเห็นคนเดินถนนว่า รู้สึกยังไงกับ DICO เขาเอาตัวเองกับแฟน เป็นส่วนหนึ่งของบทสนทนาด้วย “แล้วอย่างผมกับแฟนล่ะ เราอยู่ด้วยกันมาแปดปีแล้วนะ มันไม่ใช่เรื่องสำคัญเหรอ” กุสตัฟบอกคนโดนสัมภาษณ์อย่างนั้น อย่างไม่ปิดบัง ผมนึกถึงตัวเอง จะกล้าเหมือนเขามั๊ยเนี่ย?

ผมว่า การนำเสนอในจุดนี้น่าสนใจมากๆ ขณะที่คนถูกสัมภาษณ์ส่วนใหญ่ ยกเหตุผลว่า มันผิดธรรมชาติ มันผิดบาป มันทำลายสถาบันครอบครัว คนที่พูดสิ่งพวกนี้ออกมาก็บอกหรืออธิบายอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้

ตัวสารคดีนำเสนอความเห็นซ้ำๆ แบบนี้ ซ้ำแล้วซ้ำอีก ผ่านบทสัมภาษณ์ของผู้คนมากมายนับไม่ถ้วน บางคนก็ออกอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยง บ้างก็ทำหน้าขวยเขินที่รู้ว่า คนสัมภาษณ์กับคนอยู่หลังกล้องวิดีโอเป็นแฟนกัน

ผมว่า ผู้ชมคนอื่นๆ ในโรงคงรู้สึกเหมือนผม เหมือนกับว่า เรากำลังดูผู้คนที่เป็นหุ่นยนต์ถูกไฟฟ้าช็อต หรือตกมาจากที่สูง พูดจาซ้ำๆ ซากๆ วนไปวนมา

วันนั้น ผมไม่อยากได้ยินคำว่า “ครอบครัว” อีกเลย ดูมันเป็นคำที่ไม่มีความอบอุ่นเหลืออยู่แม้แต่น้อย โดยเฉพาะเวลาที่คนส่วนใหญ่ในสารคดีนี้อ้างถึงมัน

ผู้คนในกรุงโรมยังมองเกย์ในมุมมองเดิมๆ ผมเพิ่งรู้สึกว่า อิตาลีล้าหลังกว่าหลายประเทศในยุโรป ก็ตอนนี้เอง

คุณผู้อ่านคงคิดว่า เป็นสารคดีสุดเครียด แต่ความจริงไม่ใช่ นี่เป็นฝีมือการผสมผสานอย่างลงตัว พวกเขาสอดแทรกอารมณ์ขัน ตั้งแต่ต้นเรื่องจนจบ

ฉากหนึ่ง สองหนุ่มนอนอยู่บนเตียง กำลังจะเข้านอนแล้วล่ะ แต่ยังอดคุยกันเร่ื่องสิทธิ์ต่างๆ ไม่ได้ ถ้า DICO ไม่ผ่าน พวกเขาจะเป็นยังไง? เขาตั้งคำถามกันและกันอย่างเคร่งเครียด

หลังจากสาธยายผลลัพธ์อันน่าเศร้าไปแล้ว พวกเขาก็เฉลยให้คนดูรู้ว่า นี่เพิ่งพูดจบไปน่ะ อ่านตามบทอยู่นะ ไม่ได้พูดสดๆ เหมือนตอนเดินสัมภาษณ์คนบนท้องถนน มันเป็นฉากที่เขาสองคนตั้งใจ “เมก” ขึ้นมา แต่มันได้ผลนะครับ เพราะคนดูเข้าใจเรื่องสิทธิ์ที่เข้าใจยาก ได้ง่ายขึ้น

ตกลงแล้วอิตาลี ก็ไม่มีข้อยุติเรื่อง DICO แต่สองหนุ่มก็ยังคงใช้ชีวิตคู่ของพวกเขาต่อไป

ส่วนตัวผมเอง ผมไม่ได้เชื่อในเรื่องการแต่งงาน แต่ผมคิดว่า คนเราควรมีสิทธิ์เลือกว่าจะแต่งหรือจะจดทะเบียน หรือจะอยู่ด้วยกันเฉยๆ มันเป็นทางเลือก และทุกๆ ทางเลือกไม่ได้ดีทุกอย่างเสมอไป แต่ประชาชนทุกๆ คนควรได้สิทธิ์เสมอกันที่จะเลือก

หนังเรื่องนี้ชื่อ Suddenly, Last Winter (2007) ถ้า Suddenly Last Summer จะเป็นหนังอีกเรื่องหนึ่ง

แชะ! แชะ!

ที่อังกฤษ สองหนุ่ม เจนนี่ หรือพอล และเอเอน หรืออาเลน วัยเกษียณแล้วทั้งคู่ เคยมีลูกแล้วทั้งคู่ ลูกก็โตแล้ว สองคนก็ผ่าตัดแปลงเพศแล้ว ตอนนี้ ตกลงมาใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกัน สองคนมีความสุขดี รวมทั้งความสุขบนเตียงอีกต่างหาก ผมว่า เมืองไทยก็มีนะแบบนี้ เห็นบ่อยๆ หรือรับรู้บ่อยๆ ซะ เดี๋ยวคงชินกัน แชะ! แชะ!

อิตาลีเคยมีนักการเมืองเป็นสาวประเภทสองมาก่อน เธอชื่อว่า Vladimir Luxuria ถือเป็นนักการเมืองสาวประเภทสองคนที่สองของโลก แต่เป็นคนแรกของยุโรป ถัดจากก่อนหน้าที่เป็นชาวนิวซีแลนด์ คุณวลาดิเมีย เป็นนักแสดง พิธีกรรายการทีวี และเคยขายบริการทางเพศมาก่อนในอดีต เพราะขัดสนเงินทอง กว่าจะเปลี่ยนชีวิตตัวเอง ขึ้นสู่อาชีพสูงสุดในชีีวิต เธอได้รับเลือกตั้งในปี 2006 ครั้งหนึ่งเธอเล่าว่า ไปเข้าห้องน้ำผู้หญิงในสถานที่ราชการนั่นแหละ เธอโดนนักการเมืองหญิงอาวุโสชื่อดังท่านหนึ่งโวยวาย บอกว่าเป็น sexual violation เรียกร้องให้เธอไปเข้าห้องน้ำผู้ชายแทน พร้อมเสนอให้มีการสร้างห้องนำ้เฉพาะของสาวประเภทสองแยกออกมาต่างหาก คุ้นๆ มั๊ย เรื่องแนวนี้?

แก่ๆ แล้ว ใครจะดูแล?

วิทยา แสงอรุณ เลิกแอบเสียที Hiding No More, Metro Life หนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน ฉบับวันเสาร์ vitayamail@gmail.com 27-28 กันยายน 2008

หลานมั้ง?
รับเด็กมาเลี้ยงสิ!
เก็บตังค์ไว้ เข้าบ้านพักคนชรา
อ้าว ถ้างั้น แล้วเวลาเหงาๆ ใครจะมาเยี่ยม?
หลานคงแต่งงานมีลูก วุ่นอยู่กับการทำมาหากิน
เด็กที่รับมาเลี้ยง ก็คงมีหนทางชีวิตคล้ายๆ กับหลาน
โว้ย…อย่ามัวคิดมาก รีบๆ ทำงานหาเงิน เก็บไว้ใช้ตอนแก่
ก็ถ้าหากเอ็งเจ็บป่วยไป เดี๋ยวพวกเพื่อนๆ มันก็เยี่ยมเองแหละ
อ้าว แล้วถ้าเพื่อนก็ชราเหมือนกัน เจ็บป่วยเหมือนเราล่ะ ใครจะมา?

ใครมีคำตอบมั่งมั๊ยเนี่ย?

ตอนแรกว่าจะตั้งชื่อตอนว่า เกย์…แก่แล้วไปไหน? แต่ฟังหดหู่เหมือนวิญญาณเร่รอน ยังไงก็ไม่รู้ สำหรับผม เคยคิดเสมอว่า ถ้าเกิดเจ็บป่วย ก็ขอไม่ต้องทรมานมาก ตายไปเร็วๆ เลย ผมก็ว่า…โอแล้วนะ ชีวิตนี้

และถ้าชาติหน้า เกิดมาเป็นเกย์อีก…ก็ไม่ว่าไร

แต่เดี๋ยว เอาปัจจุบันก่อน ในชาตินี้ ถ้าแก่ๆ แล้ว ใครจะดูแล?

คนมีแฟนก็คงหวังลึกๆ แฟนคงจะดูแลเรา และเราก็จะดูแลกัน แต่ถ้าเกิดแฟนเจ็บป่วย แล้วต้องจากไป ก็ค่อยไปหาแฟนใหม่มาดูแลเรา งั้นเหรอ?

แล้วจะหาใครมาดูแล และอยู่ด้วยทันมั๊ยล่ะ กว่าจะพัฒนาความสัมพันธ์ดีๆ ขึ้นมาอีกรอบ? อีกคำถาม ฟังดูเจ็บปวด แต่มันก็เป็นความจริง…ก็แก่ขนาดนั้น ใครจะมาเอา?

เอ…หรือจะขอตายตามไปเลย ให้จบๆ?

คงไม่ใช่ทางออกที่น่าเป็นไปได้แน่ๆ

หนึ่งกับสอง (ตั้งชื่อง่ายๆ อย่างงี้แหละ) อยู่ด้วยกันมานานหลายปี ทั้งสองอายุห่างกัน 8 ปี พอพวกเขาเริ่มอายุมากขึ้นเรื่อยๆ สองคนเรียนรู้ และอดทนกันและกันมาตลอด ผ่านพ้นอุปสรรคนานัปการ แล้วก็ได้ตัดสินใจและสัญญาว่า จะไม่ทิ้งกันไป ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

หนึ่งเคยมีนอกลู่นอกทางอยู่บ้าง แต่สองก็ไม่ว่าอะไร เพราะรักเขาคนนี้สุดหัวใจ ความดีของสองทำให้หนึ่งรู้ดีว่า ใครคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตเขา (นี่ไม่ใช่เรื่องสมมุติ แต่เป็นเรื่องจริง)

อย่างนี้เรียกว่า เป็นความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างจะมั่นคง

ต่อไปนี้เป็นเรื่องสมมุติ

วันหนึ่ง หนึ่งป่วยหนัก ปางตาย สองก็เฝ้าดูแลพยาบาล ไปเฝ้าไข้อยู่ตลอด เป็นธุระให้ทุกสิ่งทุกอย่าง หนึ่งเริ่มสังเกตเห็นผมสีขาวๆ บนศีรษะของคนรัก เขาเพิ่งเริ่มสังเกตจริงๆ จังๆ ว่า สองก็เริ่มอายุมากขึ้น ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้สังเกตหรอก เพราะเห็นหน้ากันอยู่ทุกวัน เลยไม่รู้ว่า มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป

ทั้งสองคนไม่คิดจะอุปการะหลาน ลูกของพี่ชาย ส่วนเรื่องรับเด็กมาเลี้ยง แทบจะไม่ต้องพูดถึง และก็ไม่คิดจะเลี้่ยงหมาเป็นลูก

หนึ่งหายดีขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่ตาย แต่ประสบการณ์เฉียดตายทำให้หนึ่งคิดว่า ถ้าเขาจากไป ใครจะดูแลสอง?

คุณแม่ คุณพ่อของเหล่าเกย์ทั้งหลายคงคิดอย่างนี้กับลูกชายเกย์ ยิ่งถ้ารู้ว่า ลูกชายยังไม่มีแฟน แล้วจะไป “ฝากผีฝากไข้” กับใคร?

ผมเริ่มคิด แล้วถ้าคำตอบคือ เริ่มหาอีกคน ซะตอนนี้เลยล่ะ ตอนยังไม่แก่ มีแรง และมีสติดีอยู่?

Three Boyfriends ไม่ใช่เรื่องที่เคยเขียนไปแล้วนะครับ แต่เป็นคอนเซ็ปท์ประหลาดๆ ที่อยากจะแชร์กัน ฟังดูไม่น่าเป็นไปได้ เอาไว้คิดเล่นๆ ดูละกัน ส่วนคนยังไม่มีแฟน อย่าเพิ่งงอนไป เอ้า…ฟังก่อน ก็พอมีแฟนแล้ว ค่อยกลับมาอ่านอีกทีก็ได้ไง

หลังจากหนึ่งฟื้นคืนสภาพ มาแข็งแรงเหมือนเดิม หนึ่งกับสอง ก็เริ่มมองหาว่า ใครควรจะเป็น “สาม” ดี เพราะหากหนึ่งตายจากไปจริงๆ สองก็ยังมีสามอยู่ โดยที่หนึ่งก็สบายใจ เพราะรับรู้ก่อนตายว่า คนรักของเขาจะมีคนมาดูแล (อย่าลืมทำพินัยกรรม ไม่งั้น ญาติของหนึ่งโผล่มาแน่)

สองกับสามก็ดำเนินชีวิตต่อไป โดยเมื่อถึงเวลาแล้ว สองก็จะกลายเป็นหนึ่ง และสามก็จะกลายเป็นสอง ตอนนี้ เราอยู่ด้วยกันสองคน และเมื่อพร้อม สองคน ควรช่วยกัน มองหาสามต่อไป

ฟังดูประหลาดแท้ Three Boyfriends คุณๆ อาจเถียงว่า เขียนน่ะมันง่าย จะทำจริงได้
เหรอ ก็ไม่เถียงแหละครับ ผมถึงเขียนก่อนนี่ไง แต่รอคนทำให้ดูอยู่ แต่ตอนนี้ รอคุณๆ แชร์ความเห็นกันก่อน

ส่วนผมคิดว่า Three Boyfriends น่าจะเป็นรูปแบบความสัมพันธ์ใหม่ของโลกยุคใหม่ คิดดูสิ ก่อนหน้านี้ ใครๆ ก็คิดว่า หญิงหย่าสามี ต้องเลี้ยงลูกอยู่คนเดียวเป็น Single Mom คงทำให้ลูกโตขึ้นมาแล้วมีปัญหา ก็มีให้เห็นในหลายๆ ประเทศ อย่าไปมองตะวันตกเลย ประเทศไทยนี่แหละ ลองดูสิครับ คุณรู้จักใครที่เป็น Single Mom มั่งมั๊ย?

มนุษย์สีรุ้งคงคิดเรื่อง แก่ชราแล้วใครจะดูแล เพราะยังไง ผมเชื่อว่า เกย์ส่วนใหญ่ก็ไม่คิดว่า พอมีแฟนอยู่กินกัน แล้วจะไปหาเด็กมาเลี้ยงเป็นลูก หรือไปรับหลานมาดูแล นั่นคงเป็นทางออกหนึ่ง และหวังว่า เด็กที่โตขึ้น คงจะดูแลเราตอนแก่ชรา เรื่องนี้ตัดสินใจไม่ได้ว่า ผิดหรือถูก ถ้าคุณได้หลานกตัญญู ก็ดีไป

ก็แทนที่จะหาเด็กมาเลี้ยงเป็นลูก หรือไปรับดูแลหลานลูกของน้องสาว หรือพี่ชาย ทำไม ไม่สร้างครอบครัวของตัวเอง?

ทุกอย่าง มีข้อดีและข้อเสียอยู่แหละ จะเป็นยังไง ถ้าสาม ที่เข้ามาร่วมชีวิตกับสอง เกิดไม่ถูกกับหนึ่ง? จะทำยังไง ถ้าสาม เกิดถูกชะตากับหนึ่งมากกว่ากับสอง? จะทำยังไงถ้าสามอยากมีสี่ ขึ้นมา สารพัดจะคิดแนว what if…เนี่ยละครับ แต่ผมคิดว่า ชีวิตควรมีทางเลือก

หนึ่งกับสอง ควรไปรับสมัครหาสามด้วยกัน คุณเกิดมีคำถามว่า แล้ว สามคน ต้องมีเซ็กซ์กันด้วยหรือเปล่า?

ผมว่า ถ้ามี แล้วมันจะแปลกพิสดารนักเหรอ?

เซ็กซ์กับความสัมพันธ์เป็นเรื่องซับซ้อน

ส่วนตัวผมเชื่อว่า เซ็กซ์ไม่ใช่คำตอบทั้งหมด อยู่ที่ว่า เซ็กซ์นั้นมีความหมายกับคนๆ นั้นยังไงมากกว่า? เป็นแค่เครื่องมือบำบัดความใคร่ให้จบๆ ไป? (ต.ย. one-night stand ทั้งหลาย) เซ็กซ์เป็นเครื่องมือบอกรักแท้ (ต.ย. ชั้นจะไม่มีเซ็กซ์กับใครพร่ำเพรื่อ ชั้นจะมีเซ็กซ์กับคนที่ชั้นรักเท่านั้น) เซ็กซ์ทำให้เรารู้จักกันมากยิ่งขึ้น เซ็กซ์สนุก (ต.ย. เรามามีเซ็กซ์กันเถอะ มีอะไรกันแล้ว ไม่ชอบ ก็เป็นเพื่อน คุยกันได้นะ) หรือ เซ็กซ์ไม่ได้ช่วยอะไร ความเข้าใจกันต่างหาก (ต.ย. ข้ออ้างของคนที่อาจต้องพึ่งไวอากร้า)

ผมคิดว่า ความหมายของครอบครัว มันเปลี่ยนไปแล้ว ครอบครัวอาจจะแปลว่า ผู้ชายสามคนอยู่ด้วยกัน หรือผู้หญิงสามอยู่ด้วยกัน หนึ่งกับสอง เป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่มีลูก ถ้าสามยังเรียนหนังสืออยู่ หรือเพิ่งเริ่มต้นทำงาน หนึ่งกับสองก็คือที่ปรึกษา และผู้สนับสนุนชั้นดี

สังคมควรอยู่ด้วยการเกื้อกูลกัน

มีเกย์หลายคน ชอบรับบท “พี่ชายใจดี” ซึ่งมักเกิดขึ้นกับคนอายุสามสิบกว่าๆ เพราะเริ่มอยู่ตัวเรื่องรายได้ และการทำมาหากิน เลยคิดแบ่งปัน รับเลี้ยง และดูแลน้องวัยทีน ที่เพิ่งเข้ามหา’ ลััย และขาดรายได้

ลึกๆ พวกเขาก็หวังว่า อาจได้เจอแจ็คพอต น้องเป็นเด็กกตัญญู ไม่ลืมบุญคุณที่คอยช่วยเหลือยามเขาเดือดร้อน ผมว่า นี่ก็เป็นรูปแบบความสัมพันธ์อีกแบบหนึ่ง คนมีมาก ก็ควรเผื่อแผ่ จริงมั๊ยครับ แต่ถ้าคิดหวังสิ่งตอบแทนเกินไป ก็คงเป็นทุกข์ใจ

Three Boyfriends อาจเป็นคอนเซ็ปต์บ้าๆ บวมๆ แต่ถ้าคุณมีแฟน คุณรักแฟนของคุณ ห่วงแฟนของคุณ แล้วคุณต้องจากไปในอีกไม่กี่วัน ความคิดหนึ่งที่แวบเข้ามา ก็คงเป็น

ฉันน่าจะช่วยใครสักคนไว้ดูแลเขา ก่อนตายนะ ฉันจะได้สบายใจ

แชะ! แชะ!
ข่าวพีอาร์กระจายว่า จ๊อบ นิธิ สมุทรโคจร บอกถูกใจได้เล่นเป็นเกย์ในละครช่องสามเร่ือง สะใภ้ลูกทุ่ง “ตอนที่ได้รับการติดต่อให้มาเล่นเป็นเกย์ ก็รับทันที เพราะได้พลิกบทไปจากเดิมๆที่เคยเล่น…เพราะไม่ยึดติดกับบทพระเอกอยู่แล้ว ซึ่งพอเล่นแล้วก็สนุก บทจะเป็นเกย์แต่แอ๊บแมน แล้วก็จะหลงรักเอส-วรฤทธิ์ ยอมทำทุกอย่าง ขนาดยอมแต่งงานกับผู้หญิง เพื่อเอาเงินจากคุณย่ามาช่วยจ่ายหนี้ให้ บทจะมีสีสันมาก สีหน้าจะออกหมดเลย” อ่านแล้วรู้สึกชื่นชมจ๊อบนะครับ แต่ดูบทที่เขียนให้เล่นแล้ว ไม่รู้คนจะเข้าใจเกย์หรือมีอคติขึ้นกันแน่ แชะ! แชะ!รอฟังผลงานของสาวประเภทสองKim Petrasอายุแค่ 16 แปลงเพศตอนอายุ 12 เพลงของสาวเยอรมันคนนี้เริ่มจากคนฟังกลุ่มเล็กๆ แล้วบริษัทเพลงก็เพิ่งเซ็นสัญญาไป จะออกอัลบั้มเร็วๆ นี้ แวะไปเชียร์เธอกันหน่อย http://www.myspace.com/kimilinlein แชะ! แชะ!
ประมาณเดือนที่แล้ว เนเธอร์แลนด์ออกนิตยสารเกย์สุดเท่ winq ตั้งเป้าเป็นนิตยสารเกย์แห่งโลก gay global culture หาซื้อได้ที่บุ๊คกาซีน รูปเด็ดมาก น่าจะมีคนทำนิตยสารเกย์แห่งเอเชียซะทีนะแชะ! แชะ!

เมื่อ “Idol” เลิกแอบ: “ชั้นรีบวิ่งไปปิดวิทยุแทบไม่ทัน”

วิทยา แสงอรุณ เลิกแอบเสียที Hiding No More, Metro Life หนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน ฉบับวันเสาร์ vitayamail@gmail.com 4-5 ตุลาคม 2008

สัปดาห์นี้นิตยสารบันเทิงยักษ์ใหญ่ “People Magazine” จะวางแผง ผู้คนทั่วสหรัฐ กำลังรออย่างใจจดใจจ่อ เพราะสัปดาห์ที่แล้ว ทางพีอาร์ของนิตยสารปล่อยข่าวใหญ่ออกมาจนฮือไปทั่วโลก

“New Dad Clay Aiken. YES, I’M GAY.”

พร้อมลงรูปนักร้องหนุ่มคนดัง กำลังอุ้มทารกวัยไม่ถึงสองเดือน

เคลย์ เอเคน เป็นนักร้องเสียงนุ่มเสน่ห์แรง ดังเปรี้ยงมาจากการประกวดร้องเพลงรายการใหญ่ของสหรัฐ American Idol

ผู้เข้าแข่งขันจะถูกคัดข้นมาจากทั่วประเทศ แต่ไม่ได้โดนจับมาขังอยู่ในบ้านเดียวกัน เอากล้องไปส่อง 24 ชั่วโมง จนคนดูรู้สึกเหมือนได้อยู่บ้านเดียวกันกับพวกเขา

รายการ American Idol เน้นผู้เข้าแข่งขันเสียงร้องคุณภาพเป็นพื้นฐาน ร้องเพี้ยน ร้องคร่อมจังหวะ ไม่มีทางได้ขึ้นเวที ต่อให้เกาหลีแค่ไหนก็เถอะ (จริงๆ ยังไม่มีหน้าเกาหลี เข้ารอบเลยนะ)

ช่วงซีซั่นสองของรายการ (ปี 2003) คะแนนของหนุ่มผิวซีดๆ ร่างผอมๆ ก็เบียดสีตีคู่มากับหนุ่มผิวหมึกร่างยักษ์ “รูบิน สตัดเดิร์ด” (Rubin Studdard) หลังโหวต มือถือสั่งลาทั่วประเทศ เคลย์ก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เป็นที่สองของรายการ

แต่ปรากฎว่า เขาเป็นนักร้องรองชนะเลิศชายที่ดังที่สุดของรายการ American Idol จวบจนปัจจุบัน ขึ้นแท่นแข่งรัศมีกับเจ้าแม่ Idol คนแรก เคลลี่ คลาคสัน (Kelly Clarkson เจ้าของเพลงดัง Since U Been Gone, Because of You, etc.)

ตอนนี้รูบิน บินหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

ยิ่งดังเท่าไหร่ ก็ยิ่งตกเป็นข่าว ทั้งแมงเม้าธ์ แมงโม้เลยล่ะ เคลย์ปฏิเสธมาตลอดว่า ไม่ได้เป็นเกย์ แฟนๆ หลายคน ซึ่งเรียกตัวเองว่า “Claymate” ซึ่งส่วนมากเป็นผู้หญิง ก็ออกมาเถียงแทนบอกว่า “เคลย์เค้าจะเป็นเกย์ได้ไง เค้าแค่เป็นเด็กคงแก่เรียน สุภาพเรียบร้อย แล้วตอนเรียน เค้าก็ใส่แว่นหนาๆ แต่งตัวเชยๆ ผู้หญิงเลยไม่สน เค้าเลยยังคงเวอร์จิ้นอยู่นี่ไง อ้อ อีกอย่างเค้าเป็นคริสเตียนที่เคร่งครัดจะตาย”

ใครได้ดู American Idol ปีนั้น คงทึ่งกับเสียงของหนุ่มเคลย์ (search ชื่อเขาใน You Tube นะ) การแต่งตัว ทำผม และหน้าเด๋อๆ ของเขา ไม่ผิดอะไรกับหนอนหนังสือของแท้ เขาดูเป็นมิตรกับทุกคน แต่พอเขาเปล่งเสียงร้องเพลงออกมานั่นแหละ คุณจะมองข้ามภาพลักษณ์ไร้ราศีของเขาไปทันที

เขายอมเปลี่ยนลุคใหม่ในที่สุด ผมดูแล้ว ต้องบอกว่า สุดยอด Make-over มากๆ ย้อมผมเป็นสีเข้ม ด้านหน้ายาวเลื้อยมาปรกหน้า อีกอย่างที่น่าทึ่งคือ เขาไม่เป็นเด็กผอมแห้งแรงน้อยขาดอาหารอีกแล้ว เขาบอกนักข่าวตอนเปลี่ยนลุคว่า ดูตัวเองเหมือนตัวละครเด็กในหนังทีวีสมัยโบราณเรื่องหนึ่ง ผมดูรูปเทียบแล้ว ผมว่า ลุคใหม่ของเขาเหมือน k.d lang นักร้องหญิงรักหญิงที่ดังที่สุดมากกว่า

ปีนี้เขาอายุ 29 และพร้อมแล้วที่จะเลิกปิดบังใครๆ เพราะเขาเป็นพ่อคนแล้ว

เมื่อต้นเดือนสิงหา เคลย์เป็นข่าวดัง เมื่อประกาศว่า ได้ลูกชายด้วยการทำผสมเทียม สาวคนที่ยอมอุ้มบุญให้เขาก็คือ โปรดิวเซอร์คนสวยของเขานั่นเอง เจ็มส์ ฟอสเตอร์ “Jaymes Foster” ซึ่งเป็นน้องสาวของนักดนตรีดังเดวิด ฟอสเตอร์ ไม่น่าเชื่อ หล่อนอายุ 50 ไม่รู้ข่าวลงผิดหรือเปล่า

พอมาปลายเดือนกันยาฯ ที่ผ่านมา เขาก็ยอมให้สัมภาษณ์ลงหน้าหนึ่งนิตยสาร People

ผมว่า ต่อๆ ไป นักร้องหรือดาราคนไหนจะเลิกแอบ คงต้องเรียกใช้บริการของ People นี่แหละ ก่อนหน้า หากคุณผู้อ่านอาจจำได้ Lance Bass หนุ่มหล่อผมทองที่เต้นไม่ค่อยเก่งจากวง ‘N Sync ก็เลิกแอบผ่านนิตยสารฉบับนี้ ปีนี้ อายุ 29 เหมือนกัน พอถูกถามข่าวเกี่ยวกับเคลย์ แลนซ์แซวขำๆ ว่า เคลย์น่าจะคิดวิธี “come-out” ของตัวเอง ไม่เห็นต้องมาเลียนแบบผมเลย…

แม่เคลย์รู้สึกยังไง? เคลย์ให้สัมภาษณ์ว่า ตอนเขาบอกแม่ เขากำลังขับรถอยู่ เขาเองก็ไม่แน่ใจว่า ทำไมอยู่ๆ ก็คิดถึงเรื่องบอกความจริงกับแม่ ตอนนั้นเขารู้สึกอึดอัดมาก ถึงกับทนไม่ไหวระเบิดออกมา ร้องไห้เหมือนเด็กๆ แม่บอกให้รีบหยุดรถ แล้วเขาก็บอกความจริงออกไป เขาเล่า

ตอนนั้น แม่ของเขาก็ร้องไห้เหมือนกัน แต่ก็เข้าใจ และปรับตัวอยู่

เว็บไซต์หนึ่งสำรวจความเห็นบรรดา “Claymate” หรือแฟนคลับของเขาอย่างไม่เป็นทางการพบว่า ประมาณ 98 เปอร์เซ็นต์ บอกว่า รับได้ ความจริงที่เขาเป็นเกย์เป็นเรื่องธรรมดา เพราะก็พอรู้ๆ กันอยู่แล้วแหล่ะ แต่ก็มีบางส่วนบอกว่า รับไม่ได้เลย เหมือนโดน “หลอก” มาตลอดตั้งหลายปี อย่างรายนี้

“มันเป็นวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตชั้นเลยล่ะค่ะ เหมือนตื่นมา แต่อยากให้เป็นแค่ความฝัน ช่วยบอกชั้นหน่อยสิคะว่า มันไม่จริง! แล้วชั้นก็ไม่ได้เป็นคนเดียวที่รู้สึกช็อคขนาดนี้! ชั้นตัวชาไปทั้งตัว พูดกันมาได้ไงว่า เป็นเรื่องธรรมดา จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป ไม่จริง ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว ชั้นอยากส่งความปรารถนาดีให้เค้านะคะ แต่ (เน้นตัวหนา) มันช่วยไม่ได้ ชั้นรู้สึกเหมือนถูกหลอกมาตลอด เค้าน่าจะบอกตั้งนานแล้ว ไม่ได้ปล่อยให้พวกเรารู้สึกเหมือนถูกหลอกใช้อย่างนี้”

อีกรายเป็นคุณแม่ลูกสอง แฟนคลับตัวจริงของเคลย์เลยล่ะ หล่อนเล่า

“เช้าวันนั้น ตอนกำลังให้ลูกสองคน เก้าขวบคน อีกคนสิบขวบกินมื้อเช้าอยู่ ชั้นได้ยินเสียงดังจากวิทยุ เปิดประเด็นว่า “อดีตนักร้องจากรายการAmerican Idol….” เท่านั้นแหละค่ะ ชั้นรู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร ชั้นรีบวิ่งไปปิดวิทยุแทบไม่ทัน ชั้นไม่อยากให้ลูกๆ ของชั้นได้ยินเรื่องนี้ แล้วมาถามคำถามชั้น สำหรับชั้นแล้ว มันเป็นเรื่องเศร้าที่สุดเลยล่ะ”

คุณๆ อ่านจบแล้ว คิดถึงนักร้องไทยคนไหนมั่ง? คงคนเดียวกับผม แล้วคุณจะรู้สึกเหมือนแฟนคลับสองคนนี้มั๊ย? หรือคุณจะรู้สึกเหมือนแฟนคลับอีก 98 เปอร์เซ็นต์ของเขา?

แชะ! แชะ! เว็บ www.fridae.com รายงาน ปลายปีที่แล้ว เพื่อนรักกลุ่มหนึ่งจากไต้หวันหลงเสน่ห์ “รักแห่งสยาม” เข้าอย่างจัง ทนไม่ไหวอยากให้ไปฉายที่ไทเป พอรู้ว่าสายหนังซื้อหนังเตรียมฉาย แต่เปลี่ยนใจไม่ฉายเพราะตลาดซบเซา ห้าเพื่อนซี้เลยควักเงินลงขันซื้อลิขสิทธิ์ต่อ แถมโปรโมทเอง หารห้าแล้ว ก็ควักกันไปคนละเกือบสองแสน รวมเงินโปรโมท บิลบอร์ดใหญ่ยักษ์ ค่าตั๋วให้น้องพีชกับพี่มะเดี่ยวผู้กำกับไป meet & greetแฟนคลับที่นั่น สาระตะ งานนี้ก็เกินล้านบาทหน่อยๆ แต่ผลที่ได้รับเกินคาด นี่แหละ Gay Power! ของแท้ แชะ! แชะ! ที่เมืองจีน หนังเรื่องนี้ไม่ได้ฉาย แต่เกย์ประเทศจีนก็ได้ดูกันถ้วนหน้า เพราะแอบดาวน์โหลดใต้ดิน วันก่อนงานมหกรรมบันเทิงที่พารากอน นักข่าวหนุ่มมาจากปักกิ่ง เห็นสินจัย เปล่งพานิช ก็ไปถ่ายรูป บอกสวยดี พอรู้ว่า เป็นดาราคนเดียวกะที่เล่นเป็นแม่ในรักแห่งสยาม เท่านั้นแหละ นักข่าวหนุ่มถึงกับตาค้าง ขอนัดสัมภาษณ์เป็นการใหญ่ แชะ! แชะ! เดือนพ.ย. ชาวแคลิฟอร์เนียจะตัดสินสนับสนุนหรือคัดค้านเรื่องสิทธิ์เกย์แต่งงาน นอกจากแบรด พิตต์ สตีเวน สปีลเบอร์ก แล้วก็บรรดาคนดังทั้งหลายที่บริจาคเงินสนับสนุนกฎหมายให้เกย์แต่งกันได้ ล่าสุดบริษัทการตลาดและเสิร์ชยักษ์ใหย่กูเกิล้ ก็ออกมาสนับสนุนเช่นกัน แต่ไม่ได้บอกว่าจะควักให้เท่าไหร่ ขายแอดรวยแล้ว แบ่งมั่งนะ แชะ! แชะ!

สื่อ-เกย์-กะเทย อะไรยังไง

วิทยา แสงอรุณ เลิกแอบเสียที Hiding No More, Metro Life หนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน ฉบับวันเสาร์ vitayamail@gmail.com 11-12 ตุลาคม 2008

ช่วงเช้าเสาร์ที่แล้ว ได้มีโอกาสไปงานกึ่งวิชาการที่โรงแรมเอเชีย ตรงรถไฟฟ้าราชเทวี ผ่านประตูแว้บเข้าโรงแรม ก็จะพบบอร์ดแจ้งหมายงาน: “สื่อ เกย์ กะเทย” นึกถึงตัวเองขึ้นมา ถ้าเป็นเมื่อก่อนโน้นตอนยังเล่นซ่อนแอบอยู่ คงรีบเดินผ่านไป หายวับ แล้วก็ไม่หันกลับไปมอง ซักนิด

แต่อีกใจหนึ่งก็อยากรู้ว่า เขาพูดอะไร ทำอะไรกัน

ชื่ออย่างเป็นทางการของงานนี้คือ “สื่อของเกย์และกะเทยในสังคมไทย” เป็นงานสำคัญของ “ครูใหญ่ต่างชาติ” ท่านหนึ่งในวงการวิชาการที่ติดตามศึกษาเรื่องเกย์กะเทยในบ้านเราอย่างใกล้ชิดเกือบทั้งชีวิตของท่านเลยล่ะครับ

ในวงการศิลปะ คุณคงได้ยินชื่อ อ. ศิลป พีระศรี ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยศิลปากร ท่านมาจากอิตาลี วงการผ้าไหมไทย ต้องยกให้คุณจิม ทอมป์สัน ส่วนเรื่องวิชาการเกย์ กะเทยแล้วละก้อ คนที่เรียนป. โท ป. เอก ที่เกี่ยวข้อง คงต้องเคยอ้างอิงงานเขียนของอ. ปีเตอร์ แจ็คสัน ชาวออสเตรเลียแน่ๆ

ท่านฟัง พูด อ่าน เขียนภาษาไทยได้คล่องแคล่ว เพราะเคยมาเรียนหนังสือสมัยหนุ่มๆ ที่เมืองไทย และคิดว่า เมื่อชาติที่แล้ว ท่านเคยเกิดมาเป็นคนไทย

ด้วยที่ท่านเป็นนักประวัติศาสตร์ อ. ปีเตอร์ จึงสนใจ และรับเป็นโต้โผใหญ่อีกครั้ง ตั้งใจจะรวบรวมผู้อยู่เบื้องหลังสื่อ คนทำสื่อ คนติดตามสื่อที่เกี่ยวกับเกย์-กะเทยเอาไว้ในงานเดียว เรียกว่า one-stop gay shopping กันเลยทีเดียว เพื่อให้คนทำสื่อมาเจอกัน และได้แลกเปลี่ยนความรู้กัน งานนี้เลยมีคนทำสื่อเดินหัวไหล่ชนกัน ผมเองก็เพิ่งได้รู้จักหลายๆ คน ก็ในงานนี้

ที่เรียกว่า งานกึ่งวิชาการ ก็เพราะว่า คนมางานและคนบนเวทีไม่ใช่นักวิชาการทั้งหมด ผมก็ไม่ใช่นักวิชาการ แถมยังอ่านหนังสือวิชาการเรื่องเกย์-กะเทย น้อยกว่าเพื่อนพ้อง งานนี้เลยโดนใจเอามากๆ ได้เวลาคิดทบทวน และหาอะไรมาเติมหัวสมอง

ดูรวมๆ แล้ว ไม่ได้นับจริงๆ หรอกครับ ก้อน่าจะมีคนมาร่วมงานเกินร้อยทีเดียว หัวข้อที่นำมาเสนอครอบคลุมสื่อแทบทุกด้าน นิตยสารวับๆ แวมๆ หนังสือแจกฟรี นิตยสารสำหรับชุมชน เว็บไซต์ ภาพยนตร์ ฯลฯ

ขอยกตัวอย่างบางหัวข้อ เผื่อคุณผู้อ่านอยากติดตามในรายละเอียดต่อไป

ช่วงเช้าถึงบ่าย ไล่เรียงกันไปเลย พูดกันเรื่อง นิตยสารเกย์-กะเทยจากอดีตถึงปัจจุบัน กว่าทศวรรษกับบทบาทนิตยสารเกย์ ผู้ชายถ่ายนู้ดและท่าทีของกะเทยบรรณาธิการนิตยสารเกย์รุ่นเก่าถึงรุ่นใหม่

ส่วนทางด้านวิชาการ ก็มีหัวข้ออย่าง ร่างและตัวตนของเกย์-กะเทยในสิ่งพิมพ์และไซเบอร์สเปซ พื้นที่ ภาพตัวแทน และร่างกายในสื่อเกย์ ความเป็นชายกับตัวตนเกย์ไทยในไซเบอร์สเปซ

มุมมองและประสบการณ์ของผู้ผลิตนิตยสารเพื่อชุมชนเกย์-กะเทย เสวนา ปัญหาและอุปสรรคของผู้ทำเว็บไซต์เกย์-กะเทย แนะนำโครงการสะสมเอกสารเกย์ กะเทย เสียงสะท้อนของผู้บริโภคและนักการตลาดเพื่อสื่อเกย์ ประสบการณ์คนทำสื่อ

ผมมองว่า รายการ หัวข้อ และสื่อที่หยิบยกมาในงานนี้เป็นสื่อที่สื่อถึงกลุ่มเป้าหมายอย่างชัดเจน และตั้งใจเป็นตัวแทนของเหล่ามนุษย์สีรุ้ง น่าจะมีอีกสักรายการ พูดถึงนิตยสารกระแสหลัก ที่สนใจนำเสนอเรื่องเกี่ยวกับเกย์ กะเทย และนิตรสารไลฟ์สไตล์ที่เอาใจ สาวๆ และชาวสีรุ้งไปพร้อมๆ กัน

ในงาน คุณอาจไม่เคยได้ยิน หรือได้รู้จัก นิตยสารบางเล่ม ไม่ว่าจะเป็นนิตยสารแจกฟรีตามสถานบันเทิง ถ้าคุณไม่ใช่นักเที่ยว นักท่องราตรี หรือผู้นิยมแวะไปตามสถานบริการต่างๆ คุณก็จะไม่มีวันได้เห็นสิ่งเหล่านี้

หรือจะเป็นนิตยสารเล่มบางๆ ที่คนทำงานด้านเกย์กะเทย จัดทำกันขึ้นมา ข้างในอัดแน่นด้วยเนื้อหาสาระ รวมไปถึงนิตยสารภาพวับแวมแค่วาบหวิว ถึงแนวซู่ซ่าร้อนฉ่าอะร้าอร่าม น่าจะเรียกว่า community booklets

บางคนอาจตั้งคำถามว่า ทำไมนะ บ้านเราถึงยังไม่มีนิตยสารเกย์ในระดับ Out, Gay Times, Attitude, Genre, หรือ DNA ที่มีโฆษณาจากบริษัทใหญ่ๆ มีภาพ และเนื้อหาที่น่าอ่าน ดูดีไปหมดซะทุกหน้า?

ก่อนอื่นเลยนะครับ อย่างที่ทราบกัน การทำนิตยสารต้องใช้เงินทุนสูง และนิตยสารส่วนใหญ่ รวมทั้งหนังสือพิมพ์ ก็ไม่ได้อยู่ได้ด้วยยอดขาย หรือเงินจากการรับสมัครสมาชิก และที่สำคัญกว่านั้นในบ้านเรา ตลาดเกย์บ้านเรา ต้องถึงว่า ยังใหม่ สด ซิง

ผมคิดว่า เว็บไซต์ ถึงจะมีข้อจำกัด แต่ก็ลดปัญหาเรื่องการเข้าถึงได้พอสมควร และเหล่าเกย์ส่วนใหญ่ก็ใช้ชีวิตส่วนหนึ่งอยู่บนเว็บไซต์อยู่แล้ว คนทำเว็บเพียงแค่ปรับเปลี่ยนเนื้อหา คอยพัฒนา คิดค้น ตอบโจทย์ความต้องการของผู้ใช้เว็บ และที่สำคัญ อย่าพยามยามตั้งความหวังว่า เว็บไซต์จะให้ทุกอย่างแก่ผู้เข้าเว็บได้เหมือนแม็กกาซีนทั้งหมด

เพราะมันเป็นคนละสื่อกัน มันคนละธรรมชาติกัน และมันมีความสามารถ ที่ต่างกัน

ปัจจุบัน หลายๆ เว็บไซต์อยู่รอดกันแล้ว ด้วยเงินโฆษณาจากสถานบันเทิง บาร์ ซาวน่า สินค้าเฉพาะกลุ่มบางรายการ และมีหลายเว็บไซต์ที่อยู่ได้เพราะรูปเปลือย โดยมีสมาชิกยินยอมชำระเงินรายสามเดือนบ้าง หกเดือนบ้าง หรือเป็นรายปี

สิ่งเหล่านี้ไม่มีถูกผิดหรอกครับ เพราะสื่อที่ทำขึ้นมา ก็ตอบโจทย์ความต้องการของผู้ใช้ที่แตกต่างกัน

ผมคิดว่า ในภาพรวมแล้ว สื่อที่ต้องการลูกค้าเกย์เป็นหลัก ควรพึ่งพาระบบสมาชิกมากกว่าระบบโฆษณา และคนทำสื่ออย่าใจร้อน อยากเห็นผลเร็วๆ ขณะเดียวกัน ก็อย่าละเลยเรื่องการให้บริการ และการสร้างความน่าเชื่อในหมู่ผู้บริโภค เพราะสิ่งเหล่านี้จะค่อยๆ รักษาลูกค้าได้ดี และยาวนานที่สุด

ยังมีอีกหลายมุมอยากจะพูดถึงล่ะครับ และอีกส่วนก็อยากบันทึกอะไรหลายๆ อย่างไว้ และเอาไว้เก็บไปคิดต่อ และอีกอย่าง เพราะต่อไป ในอนาคต คอลัมน์นี้อาจทำหน้าที่เป็น จดหมายเหตุ อย่างหนึ่ง

● นิตยสารแนวภาพผู้ชายเซ็กซี่ แถมพร้อมวีซีดี จะยังเจริญเติบโตต่อไป ผู้คนนิยมซื้อไว้สะสม ปีหน้าจะมีหัวใหม่ๆ อีกหลายหัว
● ในงานสัมมนา ผมรู้สึกประทับใจนักศึกษาป. เอกท่านหนึ่งที่ศึกษาเรื่องเกี่ยวกับคดีประทุษร้ายเกย์ กะเทย ท่านเป็นตำรวจ และไม่ได้ปิดบังตัวเองว่าเป็นเกย์ ท่านพูดกลางที่สัมมนาว่า เป็นตำรวจ และเป็นเกย์ น่ารักจริงๆ (ตัวจริง ก็น่ารักด้วยล่ะ)
● บริษัทประกันชีวิตเริ่มหันมาสนใจตลาดเกย์มากขึ้นแล้ว รอดูกันต่อไป ใครทำจริงจัง ใครทำเล่นๆ
● รูปภาพเกย์ที่ดูกำยำ การแต่งตัว การออกกำลังกายผลิตกล้าม คือมุมสะท้อนของสังคม เรื่องการปรุงแต่งที่เหล่าเกย์ ไม่ได้สร้างมาด้วยตัวเอง แต่มีความเป็นไปในสังคมเป็นตัวกำหนด ใช่หรือไม่?
● ตกลงเกย์มีวัฒนธรรมหรือไม่ และวัฒนธรรมนั้นคืออะไร?
● วัฒนธรรมเกย์ไทย กับตะวันกตก ในเรื่องความเป็นชายต่างกันมั๊ย?
● ต่อไปนี้สังคมจะเริ่มชินชามากขึ้นกับภาพเกย์ เพราะในทีวี มีนักแสดง แสดงเป็นเกย์มากขึ้น เมื่อเทียบกับจำนวนตัวละครที่เป็นกะเทย
● แล้วคนดู จะแยกแยะ หรือเข้าใจเรื่องเกย์ กะเทย ได้ดีขึ้นหรือไม่?

ฝากไว้คิดเล่นๆ กันต่อล่ะครับ

แชะ! แชะ! ใครมีนิตยสาร หนังสือ เอกสาร หรือสิ่งพิมพ์เกี่ยวกับเกย์ กะเทย เลสเบี้ยน ไม่ใช้แล้ว ไม่สนใจใยดีแล้ว ขอเชิญร่วมบริจาคเข้าโครงการ “Thai Rainbow Archives Project” หรืออีเมล์ติดต่อคุณติโม  timoojanen@hotmail.comแชะ! แชะ!
เชิญร่วมงานประชุมวิชาการ“วิถีเพศ วิถีสุขภาวะ” ตีแผ่เรื่องเพศในทุกมุมมอง 13 ต.ค. 51, 13-14/10/2008 ร่วมงานประชุมวิชาการ “วิถีเพศ วิถีสุขภาวะ” ตีแผ่เรื่องเพศในทุกมุมมอง- เผยข้อมูลลึกของทุกเพศ ชาย หญิง ชายรักชาย หญิงรักหญิง และทุกรสนิยมทางเพศของทุกคน- มั่ว สำส่อนใจแตกใช้กับใคร เซ็กส์และถุงยางอนามัย – คำถามยอดฮิตในคอลัมน์ถามตอบปัญหาเพศ
- นิทรรศการตอบลึกทุกปัญหาเพศที่คุณเองก็แอบสงสัย- อาทิ “กระจกส่องจิ๋ม” “ ฝึกการใช้อุปกรณ์เพื่อการมีเพศสัมพันธ์ที่ปลอดภัย” รวมถึง บอกเล่าความรู้สึกตัวเอง เพื่อจุดเริ่มต้นการสื่อสารเรื่องเพศเชิงบวก ที่โรงแรมรามา การ์เด้นส์ ห้องคอนเวนชั่น เซ็นเตอร์
ฟรี สอบถามโทร 085-9771031 และ 081-6671970

เพศศึกษาล้าหลังในหลักสูตรโรงเรียนไทย

วิทยาแสงอรุณ Metro Life หนังสือพิมพ์ผู้จัดการฉบับ เสาร์-อาทิตย์ 18-19 ตุลาคม 2551

แว่วๆ ว่า ทั่นรัฐมนตรีเฉลิม อยู่บำรุงกำลังงงๆ กับบรรดาโครงการรณรงค์ทั้งหลายที่เกี่ยวกับเรื่องเพศ โดยเฉพาะแคมเปญ “ยืดอก พกถุง” ตอนนี้ประเด็น “ชี้โพรงให้กระรอก” จึงถูกหยิบออกมาวางบนโต๊ะอีกครั้ง ทั้งๆ ที่มันน่าจะโดนฝังไปแล้วในยุคก่อนโน้น

ฝ่ายคนทำงานลงพื้นที่และเห็นกับตาว่า เกิดอะไรขึ้นในโรงเรียนไทยยุคอินเทอร์เน็ตพากันออกมายันว่า

หากรัฐยังยึดความคิดในแบบเดิมๆ กระรอกเด็กหญิงก็จะพากันท้อง ส่วนกระรอกเด็กชายก็จะเติบโตไป “กระรอก” หญิงต่อไปโดยไม่รู้จักป้องกัน เพราะคิดไม่ถึงว่า ความสนุกเพียงชั่วคราวในโพรงกระรอกที่ตนเองไม่รู้จักจะมีผลพวงอะไรตามมา

ในงานสัมมนาเรื่องเพศครั้งใหญ่ประจำปีชื่อว่า “เพศวิถี สุขภาวะทางเพศ” เมื่อต้นสัปดาห์ที่แล้วโดยมูลนิธิสร้างความเข้าใจเรื่องสุขภาพผู้หญิง (ส.ค.ส.) เหล่านักวิจัยระบุว่า ในช่วงปีสองปีที่ผ่านมาพบว่า การสอนเยาวชนเรื่องเพศศึกษาในสถานศึกษา ไม่ได้ไปช่วย “ปลุกกำหนัด” ให้เยาวชนลุกขึ้นมาเซ็กซ์กันมากขึ้น แต่เยาวชนมีความรู้ และความเข้าใจเกี่ยวกับตัวเอง และความสัมพันธ์กับอีกฝ่ายมากขึ้น

รัฐจึงควรทบทวนบทบาท โดยไม่จำเป็นต้องคอยทำตัวเป็นผู้กำกับ เป่านกหวีดปี๊ดๆ ว่า อะไรทำได้ อะไรทำไม่ได้

การเรียกร้องและห้ามปรามอย่าง “โครงการรณรงค์ให้หญิงรักนวลสงวนตัว” จึงไม่ต่างอะไรกับลมกรอกหูหนึ่งไปทะลุอีกหู เพราะในทางปฏิบัติ หญิงยุคใหม่ ฉลาดขึ้น เก่งขึ้นได้รับการยอมรับมากขึ้น และมีสิทธิ์ในเนื้อตัวของตัวเองมากขึ้น (ยกเว้น ยามที่พวกเธอตกเป็นทาสของสื่อยัดเยียดความขาว) ผู้หญิงยุคใหม่จึงเลือกได้เองว่า จะทำอะไรกับร่างกายของเธอ และจิ๋มของเธอโดยไม่ต้องฟังความเห็นใคร

ตัวแปรสำคัญเพื่อให้ทุกๆ หน่วยก้าวทันความเปลี่ยนแปลงก็คือ หลักสูตรเพศศึกษาในโรงเรียน รวมถึงคุณครู และผู้เรียน

ผู้อภิปรายในวงสนทนาเรื่องหลักสูตรเพศศึกษา ท้าวความเบื้องลึกเบื้องหลังได้อย่างน่าฟังว่า หลักสูตรเกี่ยวกับเพศศึกษาของชาติไทยมีอายุอานามไม่น้อย คือ เฉพาะร่างโครงน่ะทำไว้ตั้งแต่ยุคก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2

พอสงครามยุติ ก็ปัดฝุ่นทำต่อ ซึ่งในเวลาถัดมา มีการปรับปรุงหลักสูตรเป็นระยะ แต่ถึงกระนั้น ก็ยังไม่สามารถตอบโจทย์ความเป็นไปที่แท้จริงของสังคมไทยในโลกปัจจุบันได้ โดยเฉพาะเรื่องความหลากหลายทางเพศ หรือความรักในเพศเดียวกัน ซึ่งเป็นหัวข้อใหญ่และหิน สำหรับแทบทุกโรงเรียนในปัจจุบัน

แต่ละโรงเรียนเตรียมตัว และมองเรื่องเหล่านี้ต่างๆ กันไป นอกจากระดับอคติของครูหรือผู้บริหารในโรงเรียนแล้ว ตัวแปรสำคัญอีกอย่าง ก็คือ หลักสูตรที่รัฐจัดทำให้นั่นแหล่ะ

บางโรงเรียนได้รับแนวทางที่เรียกว่า “ใบความรู้สำหรับผู้เรียน” จากภาครัฐเพื่อนำไปสื่อสารกับนักเรียนต่ออีกทอดหนึ่ง และตอนนี้ ก็ยังมีใช้กันอยู่

ใจความหนึ่งน่าสนใจมาก ผมขอเจ้าของงานวิจัยมาอ่านดูแล้วรู้สึก “งานเข้า” อย่างแรง

ขอยกข้อความบางส่วนมาให้อ่านกันนะครับ (ในวงเล็บไม่เกี่ยว เป็นความรู้สึกส่วนตัว)

“…รักร่วมเพศ เป็นพฤติกรรมทางเพศที่พบมากที่สุดในจำนวนพฤติกรรมทางเพศที่ผิดไปจากลักษณะที่คนปกติทั่วไปประพฤติกัน (คนอ่าน…เป็นเชื้อโรคอย่างหนึ่ง ชัวร์) เป็นได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิง (คนอ่าน….เหมือนป่วยไง ป่วยได้เท่าเทียมด้วยนะทั้งชายและหญิง)

แต่ก่อนนั้นทางจิตเวชถือเป็นความผิดปกติ แต่ปัจจุบันไม่ถือว่า รักร่วมเพศเป็นความผิดปกติ (คนอ่าน….แล้วที่เขียนมาก่อนหน้าล่ะ ฟังดูผิดปกติชัดๆ จะเอาไงเนี่ย?)

แต่จะถือว่ารักร่วมเพศผิดปกติต่อเมื่อพฤติกรรมนี้ ก่อให้เกิดความยุ่งยากทางจิตใจ ปัญหาการดำรงชีวิต และเกิดความคับข้องใจ เกิดปัญหาทางอารมณ์ อาการซึมเศร้า เบื่อชีวิต คิดฆ่าตัวตาย (คนอ่าน….ถ้าสังคมไม่มีอคติทางเพศ อาการ หรือสิ่งที่ว่ามานี้ จะเกิดขึ้นมั๊ย?)

การเปลี่ยนแปลงพวกรักร่วมเพศนี้ทำได้ยากมาก (คนอ่าน….นั่นไง หมายถึง ‘รักษาได้ ใช่ปะ?” นอกจากผู้นั้นมีความตั้งใจอย่างแท้จริงที่จะเก้ไขพฤติกรรม (….แสดงว่า ถ้าลองตั้งใจลืม ลองตั้งใจไม่คิด ลองตั้งใจไม่รู้สึก ก็คง ‘หายได้’ งั้นสิ?) ซึ่งจะต้องปรึกษาจิตแพทย์ (…คนไหนดี จิตแพทย์คนไหนเคย ‘รักษา’ ได้?) จึงเน้นที่การป้องกันมากกว่า (….เหมือนพ่นเสปรย์กันปลวก?)

เมื่อมีเพื่อนเป็นคนที่มีพฤติกรรมรักร่วมเพศ ไม่ควรรังเกียจ และคิดว่า เป็นคนผิดปกติ (ก็อ่านมาตั้งนาน อ่านดูแล้ว ผิดปกติชัดๆ จะไม่ให้ไม่รังเกียจได้ไง?)

รักร่วมเพศส่วนมากมีสาเหตุมาจากได้รับการเลี้ยงดูที่ไม่ถูกต้องตั้งแต่อยู่ในวัยด็ก ฉะนั้นจึงไม่ใช่ความผิดของผู้ที่เป็นรักร่วมเพศ (โทษคนเลี้ยงซะงั้น? พ่อแม่ควรเสียใจกับการกระทำของตัวเอง?) ควรยอมรับเขา และไม่สร้างความกดดันให้เขา ซึ่งจะทำให้เขาอยู่ในสังคมได้อย่างเป็นสุข (อ่านแล้ว กดดันชะมัด คงจะสุขอ้ะนะ) (จาก กระทรวงศึกษาธิการ, สพฐ 2550ค, น. 182 )

คุณผู้อ่าน อ่านจบแล้ว อยากจะรู้จักตัวคนเขียนมั๊ย ผมล่ะ อยากเห็นหน้า อยากรู้จักผู้นั้นมากๆ แล้วขออนุญาตสืบสาวตัวท่านไปถึงวัยเด็ก การเลี้ยงดู ประวัติครอบครัว และประสบการณ์ทางเพศเลยทีเดียว

ใครจะไปรู้ล่ะ ท่านผู้นั้น อาจชื่อ เฉลิม

การศึกษาด้านเพศของไทย ยังต้องดำเนินต่อไป ในภาพรวม ผมเห็นว่า มีคนเข้าใจเพิ่มขึ้นแล้ว ดีกว่าเมื่อหกเจ็ดปีมาก โรงเรียนไม่ควรมองว่า การรักเพศเดียวกันเป็นปัญหา แต่มองว่า เป็นสิ่งที่ต้องเรียนรู้ร่วมกัน เพื่อให้เท่าทันโลก ที่สำคัญ ผมคิดว่า คนเป็นครูควรได้สัมผัส รับรู้ และหันมาจัดการกับอคติทางเพศของตัวเองก่อนจะไปสอนใครๆ

แชะ! แชะ! เว็บไซต์ “เกย์รักรถ” ของฝรั่งชื่อ www.gaywheels.com สำรวจมาสดๆ ร้อนๆ ว่า โวคสวาเกนท์ VW Rabbit ครองใจอันดับหนึ่ง ตามด้วย รุ่น Eos จากแบรนด์เดียวกัน อันดับสามเป็นของมาสด้า MX-5 Milata ครองตำแหน่งควงคู่กับ Audi A3 อันดับสี่เป็นมาสด้า MAZDA3 ส่วนอันดับห้าเป็นของโตโยต้า Yaris อืมม์ คล้ายกับที่เมืองไทยมั๊ย? แชะ! แชะ! ก่อนพูดอะไร คิดนิดนึง แคมเปญใหม่ที่ชักชวนให้วัยรุ่นระวังคำพูดที่แสดงความรู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์เกย์และเลสเบี้ยน คำหนึ่งที่ขอรณรงค์กันก็คือ “That’s so gay” แปลไทยน่าจะประมาณว่า “โคตรเกย์เลย” โครงการรณรงค์ได้นางเอกวัยรุ่นอย่างฮิลารี่ ดัฟฟ์ มาพูดให้ฟัง ไปดูกันที่ www.ThinkB4YouSpeak.com แชะ! แชะ!

คุณตำรวจเกย์ครับ

วิทยาแสงอรุณ Metro Life หนังสือพิมพ์ผู้จัดการฉบับ เสาร์-อาทิตย์ 25-26 ตุลาคม 2551

สองอาทิตย์ก่อนโน้น ได้มีโอกาสเขียนถึงนายตำรวจท่านหนึ่ง แต่ไม่ได้เอ่ยชื่อของเขา เขามาร่วมงานสัมมนาครั้งสำคัญที่โรงแรมเอเชีย ซึ่งจัดขึ้นใหญ่โตเป็นครั้งแรกในหัวข้อสื่อและเกย์

ในงานนั้น พอประเด็นทางกฎหมายได้รับการพูดถึงบนเวที เขาก็เดินไปที่ไมโครโฟน แล้วแนะนำตัวเอง

“ผมชื่อร้อยตำรวจเอกสิทธิพัฒน์ เฉลิมยศ ผมเป็นเกย์…”

แล้วเสียงปรบมือก็ดังก้องทั่วทั้งห้อง

“ผู้กองตั้ม” เล่าให้ผมและเพื่อนๆ ฟังผ่านรายการสัมภาษณ์ทางวิทยุในเวลาต่อมาว่า เป็นเกย์และยอมรับตัวเองมาตั้งแต่เด็กๆ ใฝ่ฝันอยากจะเป็นตำรวจมาตั้งแต่ยังจำความได้

พอเข้าเรียนในโรงเรียนตำรวจก็ตั้งใจมาก ผลการเรียนจึงอยู่ในระดับที่ 1-10 มาตลอด

สำคัญยิ่งกว่านั้น เขาย้ำ การที่เขาเป็นเกย์ ไม่ได้สร้างปัญหา หรือทำให้ใครเดือดร้อนทั้งสมัยเรียนหนังสือและเรื่อยมาถึงช่วงทำงาน ก็คงเป็นเพราะ เขาเป็นคนเปิดเผย ตรงไปตรงมา เข้ากับทุกๆ คนได้

พวกเราที่กำลังรุมสัมภาษณ์เขาอยู่ มองหน้ากันอย่างงงๆ (และบางคนก็เกิดอาการอยากจะจีบตำรวจ) อดสงสัยไม่ได้

เขาผ่านจุดล่อแหลมบางอย่างมาได้ยังไง?

“ตอนเรียนหนังสืออยู่ ก็ต้องมีอาบน้ำรวมๆ กัน ใช่ไหมครับ ก็ไม่มีปัญหาอะไรนะครับ” เขาตอบอย่างอารมณ์ดี

เขาเล่าต่ออีกว่า เพื่อนร่วมอาชีพคนหนึ่งที่เขารู้จัก ก็เป็นเกย์ แต่ไม่สามารถเปิดเผยได้ เพราะไม่รู้สึกปลอดภัย ต่อมาพอเพื่อนคนนี้มีแฟนเป็นชาวต่างชาติ เลยตัดสินใจลาออกจากราชการตำรวจ แล้วไปใช้ชีวิตคู่อยู่นอกประเทศไทย

เสียดาย ยังไม่เคยมีสถิติว่า กรมตำรวจสูญเสียตำรวจเกย์ไปมากน้อยแค่ไหน? แล้วรู้สึกเสียดายมั่งมั๊ย?

ผมเดาว่า ผู้กองตั้ม “คงโชคดี” กว่าใครๆ ที่ผู้บังคับบัญชา ผู้ร่วามงาน และลูกน้อง ต่างก็รักใคร่เอ็นดู แต่จะมีกี่คนที่ได้รับโอกาสอย่างนี้?

มันทำให้ผมนึกถึงหนังเรื่อง “เพื่อนกูรักมึงว่ะ”

หากใครจำได้ ในช่วงที่หนังยังไม่มีกำหนดชัดเจนว่าจะเข้าโรงเมื่อไหร่ ก็ตกเป็นข่าวร้อน ร้อนไปถึงหลายๆ คนที่เกี่ยวข้อง
ในช็อตหนึ่ง นักข่าวได้สัมภาษณ์ความเห็นตำรวจชั้นผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง ท่านก็พูดแนวปรามๆ ผสมขอร้องแกมบังคับคนทำหนังเรื่องนี้ว่า ขออย่าเอาเรื่องตำรวจไปผูกเรื่องในหนัง ยิ่งบอกว่า ในหนังมีตำรวจเป็นเกย์แล้ว จะทำให้ภาพลักษณ์ของตำรวจเสียหาย

อีกนัยหนึ่ง เหมือนท่่านกำลังจะบอกว่า วงการสีกากีไม่มีเกย์เป็นตำรวจ และตำรวจเป็นเกย์ก็คงไม่มี (ซะงั้น) ได้ยินได้ฟังแบบนี้แล้ว ถึงตอนนี้ ผมก็อดนึกถึงผู้นำประเทศอิหร่านที่โดนชาวโลกประณามหลังแขวนคอวัยรุ่นเกย์สองคนไม่ได้ ท่านประกาศคล้ายๆ กันว่า “ประเทศอิหร่านไม่มีเกย์”

ถ้ามนุษย์เรากล้ายอมรับความจริง ผมคิดว่า อะไรๆ ในโลกนี้ มันคงง่ายขึ้นเยอะ เพราะเรานิยมโกหกตัวเอง และโกหกคนรอบข้างอยู่อย่างนี้ไม่ใช่หรือ ที่ทำให้เราๆ ท่านๆ ทำอะไรไม่ได้เต็มที่ สำหรับคุณผู้อ่านที่เป็นเกย์ ยิ่งคุณแอบ คุณจะยิ่งกลัว

ผู้กองตั้ม ยอมรับความจริงของตัวเองมานานแล้วอย่างไม่น่าเชื่อ และการเป็นเกย์ และเป็นเกย์อย่างเปิดเผยของเขาอาจมีส่วนทำให้ชีวิตของเขา และคนอื่นๆ พลิกผัน

เขากำลังจะจบปริญญาเอกที่มหาวิยาลัยราชภัฏสวนดุสิต เขาเลือกหัวข้อดุษฎีนิพนธ์ที่หลายๆ คนคงเมิน เพราะเข้าถึงข้อมูลได้ยากหากไม่ได้มีเครื่องแบบ

“แนวทางในการผลักดันการสร้างมาตรการป้องกันแก้ไขปัญหาการตกเป็นเหยื่ออาชญากรรมของเกย์ในกรุงเทพมหานคร” (Approaches to Leverage Measures to Prevent and Correct Problems of Criminal Victimization Among Bangkokian Gay Members)

ผมมีโอกาส ก็รีบไปฟังเขา “defense” งานวิจัยของเขาต่อหน้าคณะกรรมการและประธานผู้ทรงคุณวุฒิ กรรมการท่านหนึ่งคือ รศ. ดร. เสรี วงศ์มณฑา และต้องบอกว่า ไม่เคยไปงาน defense ป. เอกมาก่อนเลยล่ะครับ

ประเด็นหลักของดุษฎีนิพนธ์ของผู้กองหนุ่มคนนี้ก็คือ แนวทางผลักดัน ซึ่งผมเชื่อว่า สิ่งที่เขาทำตอนนี้ จะช่วยจุดประกายให้ตำรวจและเกย์ “ทำงานร่วมกัน” มากขึ้น เมื่อเกิดอาชญากรรม ไม่ว่าจะเป็นที่ใด

“ตอนเข้าหาแหล่งข้อมูล อย่างเพื่อนตำรวจ หรือตำรวจจากที่ทำหน้าที่สอบสวน พวกเขาก็จะมองหน้า บางคนหัวเราะหึๆ แล้วก็เดินจากไป ด้วยอาการ “ตูไม่เห็นว่า เรื่องนี้มันจะสลักสำคัญ” อะไรเลย”

แต่เขาก็ได้ข้อมูลมาจนครบล่ะคับ เขาสัมภาษณ์และทำแบบสอบถามเกย์ไปจำนวน 400 คน และได้คุยกับพนักงานสอบสวนไป 326 คน

ดุษฎีนิพนธ์ของเขาอ้างอิงว่า หลายๆ สถานที่ที่เกย์ไปมีเพศสัมพันธ์ล้วนมีความเสี่ยง แต่ไม่เท่ากัน

อย่างสวนสาธารณะ สถานบริการเฉพาะกลุ่ม เซาน่า บาร์/ไนท์คลับ สปานวด สถานกีฬา ห้างสรรพสินค้า ห้องน้ำสาธารณะ ฟิตเนส ผ่านเครือข่ายอินเตอร์เน็ต ที่ “บ้านนาย” หรือ “ที่บ้านเรา”

อย่างที่ทราบกันล่ะครับ สถานที่ที่มีโอกาสเจอแจ็คพ็อต ตกเป็นเหยื่ออาชญากรรม ก็หนีไม่พ้น สวนสาธารณะ มาเป็นอันดับหนึ่ง นึกภาพสวนสาธารณะมืดๆ ตอนหลังเที่ยงคืน สถานกีฬา ห้างสรรพสินค้าและห้องน้ำ ตอนไม่ค่อยมีผู้คน ก็น่าเสี่ยงอยู่ไม่น้อยถ้าอยากจะมีหวาดเสียว นี่ยังไม่นับ นัดกันผ่านอินเตอร์เน็ต

ความเหงา ความอยาก และความตื่นเต้น ทำให้หลายๆ ยินดีที่จะเดินไปหาความเสี่ยง

ฝ่ายหนึ่งย่อมตกเป็นเหยื่อ และไม่กล้าแจ้งความ ต้องยอมรับความจริงว่า เกย์หลายๆ คน “ชอบเสี่ยง” เจ็บน้อยก็เสียทรัพย์สินหรือไม่ก็โดนทำร้ายร่างกาย อย่างแรงก็คือ ได้ขึ้นหน้าหนึ่ง และคงจะไม่มีวันได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ใครฟังได้

แนวทางสำคัญที่ทำให้ช่วยลดอัตราเสี่ยงและทำให้งานของตำรวจง่ายขึ้นก็คือ “การสร้างความเข้าใจ” งานวิจัยของเขาระบุไว้อย่างนั้น ขณะที่มาตราการทางกฎหมายคงค่อยๆ เป็น และช้าๆ

ดุษฎีนิพนธ์ของเขายังมีจุดน่าสนใจอยู่มากครับ คงพูดไม่ได้หมดในคอลัมน์นี้ ส่วนที่ผมอาจแชร์ได้บ้างก็คือ หากมองจากมุมสังคมวิทยา มานุษยวิทยา ผมคิดว่า หลายๆ คำพูด และหลายๆ ความหมายที่ใช้ในดุษฎีนิพนธ์ของเขาน่าจะปรับเปลี่ยน แม้เขาจะไม่ได้เกี่ยวกับสังคมวิทยา หรือมนุษยวิทยาโดยตรง เพราะหลายๆ คำ หลายๆ ความหมายที่ใช้ ยังคงสร้างภาพลบให้คนเกย์อยู่

โดยส่วนตัวแล้ว ผมไม่คิดว่า ตัวเองจะเรียนให้ถึงขั้นปริญญาเอก และผมคำว่า ดอกเตอร์ไม่ได้สำคัญนักกับชีวิตผม แต่ก็อดทึ่งไม่ได้นะครับ ที่ผู้คนหลายๆ คน อยากได้คำนำหน้านี้กัน

สำหรับผู้กองตั้ม เขามีแผนการชีวิตที่ชัเจนมากๆ หลังจากนี้ว่า นอกจากจะอยู่กับแฟนคนปัจจุบันต่อไป ก็คงจะลาออกจากอาชีพตำรวจ ไปสอนหนังสือ และเขียนหนังสือ หนังสือที่เขาอยากจะเขียนเล่มหนึ่งก็คือ Gays in uniform

สายๆ ของวันนั้น

กรรมการให้บรรดาผู้ไม่เกี่ยวข้องออกนอกห้อง เพื่อประชุมกันเองส่วนตัว ผมรู้สึกดีใจที่ไม่ต้องรีบกลับ สักพักใหญ่ คนฟังกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง พร้อมได้ยินข่าวดีว่า เขาสอบผ่าน

ผู้กองตั้มคงลิงโลดไม่น้อย เขามอบพวงมาลัยให้บรรดาคณาจารย์ กล้องวิดีโอ ยังคงจับภาพต่อไป กล้องถ่ายรูปก็ทำงานไปพร้อมๆ กัน และในจังหวะนั้น เสียงเพลงคุ้นหูท่อนหนึ่งก็ลอยมาจากคอมพ์พิวเตอร์โน้ตบุ๊คของเขา ตอนเขากำลังกราบขอบพระคุณอาจารย์และกรรมการ

ได้ชิดเพียงลมหายใจ
แค่ได้ใช้เวลาร่วมกัน…
…เธอจะมีใจหรือเปล่า…

อยากรู้จักตำารวจเกย์คนอื่นๆ อีกจัง

แชะ! แชะ! คนดูทีวีที่อังกฤษร้องเรียนบีบีซีกันยกใหญ่ ที่เผยแพร่ภาพนักแสดงชายในละครทีวีจูบกัน “EastEnders” เป็นละครทีวีเรื่องดัง และฉากที่มีผู้ชายจูบกัน ก็ไม่ใช่ครั้งแรก ตกใจกันไปทำไม บีบีซีบอกว่า เคยมีมาแล้ว ปี 1987 ตอนนั้นเป็นข่าวใหญ่ลงนสพ. ในสภาก็อภิปรายกันขรม บีบีซี ตอบบรรดาคนร้องเรียนอย่างง่ายๆ ว่า EastEnders สะท้อนภาพจริงของชีวิตคน ซึ่งก็หมายถึงภาพของคนที่มาจากต่างความเชื่อ ต่างเพศ ต่างศาสนากัน การที่ตัวละครชายสองคนจูบกัน เป็นเรื่องแสนธรรมดา นึกไม่ออกว่า ถ้าเป็นทีวีไทย คงรีบสั่งถอดรายการ ทั้งๆ ตัวละครชายหญิงในละครไทย จูบกันเป็นว่าเล่น ตั้งนานแล้ว แชะ! แชะ! งาน ปาร์ตี้ปีใหม่ ยิ่งใหญ่อลังการกำลังเกิดขึ้นที่เมืองไทยแล้ว “fantasia NYE 09” จัดโดยมือโปรอย่าง Gcircuit เข้าไปดูรายละเอียดที่เว็บ www.gcircuit.com มีบัตรแจก สองท่าน ท่านละ สองใบ ไปงานวันแรก สนใจอีเมลกลับมาที่ vitayamail@gmail.com แล้วบอกเล่า “วิธีการเลิกแอบ” ของคุณ สั้นๆ 5-10 บรรทัด โดนใจ รับไปเลย แชะ! แชะ!

Men’s Health นิตยสารผู้ชาย-งานประกวดผู้ชาย ให้ผู้ชายดู?

วิทยาแสงอรุณ Metro Life หนังสือพิมพ์ผู้จัดการฉบับ 1-2 พฤศจิกายน 2551

นิตยสาร Men’s Health จัดประกวดคุณสุภาพบุรุษสุขภาพดี ดูดี และจิตใจดี ภายใต้ชื่อ “Guy’s Challenge” ปีนี้จัดเป็นปีที่สองแล้ว ปีที่แล้ว ผมไม่ได้ไป ปีนี้ ขอไปซึมซับซักนิดก็รู้ๆ อยู่น่ะว่า อะไรเป็นอะไร และอาจจะเจออะไร แต่ก็อยากจะเห็นกับตา และอยากจะรู้สึกอะไรบางอย่าง

จำได้ว่า ผมเองเคยซื้อนิตยสาร Men’s Health เวอร์ชั่นภาษาไทยฉบับปฐมฤกษ์ ตอนเพิ่งวางแผงวันแรกๆ ก็อยากเป็นคนรักสุขภาพกะเค้ามั่ง ว่างั้นเหอะ

งาน Men’s Health ปีนี้ จัดที่โรงแรมพูลแมน ซอยรางน้ำ โรงแรมสวย ห้องจัดงานขนาดดกำลังพอดีๆ

จริงๆ ลึกๆ แล้ว ก็อยากไปงานนี้ จะได้รู้ว่าจัดงานกันยังไง? เพราะปกติผมเองเป็นคนชอบดูการจัดงาน ชื่นชมกับส่วนประกอบ ความคิดที่อยู่ในนั้น ตั้งแต่ประตูทางเข้ายันสคริปต์ของพิธีกรไปถึงเลิกงาน งานนี้ถือว่า เป็นอีกงานหนึ่งที่น่าสนใจ โถ…คุณ มีงานประกวดผู้ชายซักกี่แห่งในเมืองไทย? ถ้าไม่นับหนุ่มโดมอน ตอนนู้น หนุ่มคลีโอ ตอนนี้ ก็คงมีตามผับบาร์แสงสีตอนดึกๆ

แต่ก่อนจะไป ก็คิดๆ อยู่เหมือนกันนะครับคุณผู้อ่านว่า งานนี้ท่าทางจะจัดยาก เพราะโจทย์ที่เขาตั้งไว้ สุดหิน!

ลองคิดดู…

ประการแรก นิตยสารผู้ชายฉบับหนึ่งที่มีแต่คอลัมน์เสริมเสน่ห์ แนะนำการออกกำลังกาย การกิน การอยู่ ไลฟ์สไตล์ แล้วก็คำแนะนำเรื่องเซ็กซ์เด็ดๆ สำหรับผู้ชายยามจะขึ้นเตียงกับผู้หญิงโดยเฉพาะ เอาให้ชัดๆ เขาตั้งใจทำนิตยสารให้ผู้ชายทั่วไปที่รักผู้หญิงอ่าน ไม่ใช่เหล่า “เก้ง-กวาง” อย่างผมอ่าน อันนี้ พอรู้อยู่ ทิศทางของเขาชัดเจน

ประการสอง ในการรับสมัคร ผู้สมัครก็ไม่จำเป็นต้องหล่อลากดิน เป็นแค่คนธรรมดาสามัญที่สนใจเข้าร่วมโครงการ มันท้าทายมากนะคุณ เอาคนหน้าตาธรรมดา ไม่มี Profile มา Makeover แป๊บๆ แล้วก็ให้สาธารณชนโหวต

นอกจากจะโปรโมทตัวนิตยสารด้วยอีเว้นท์ งานนี้ก็จะช่วยกระตุ้นให้ผู้ชายรู้จักดูแลเอาใจใส่สุขภาพตัวเองมากขึ้น ตรงนี้เห็นด้วยสุดๆ กับคุณูปการเพื่อสังคมของ Men’s Health เพราะฉะนั้นคนที่ดูดีที่สุด มีพัฒนาการดีที่สุด และได้รับเสียงโหวตมากที่สุด ก็สมควรเป็นผู้ชนะ แฟร์ดี

สรุปแล้ว ยากมั๊ย?

ก็ยากนะครับ เพราะนิตยสาร Men’s Health เค้ามีนโยบายสั่งตรงมาจากเมืองนอกไม่ให้ความสำคัญและสนับสนุนผู้อ่านที่เป็นเกย์ มันเลยยากไงคุณ!

การนำเสนอ และทัศนคติของนิตยสารย่อมสะท้อนให้เห็นได้จากสิ่งที่นำเสนอ อย่างงานปาร์ตี้ประกวดผู้ชาย Guy’s Challenge ที่ผ่านมานี่แหละ ผมละอึ้ง มันมีคำถามตัวโตๆ ลอยมาจากเวทีเลยล่ะ

จัดประกวดไปทำไม?

คุณต่าย นิทรา กิตติยากร ณ อยุธยา บก. อำนวยการ คนเก่ง (และสวยเปรี้ยวมาก) เคยให้สัมภาษณ์ว่า นิตยสารเล่มนี้ ก็มีผู้หญิงอ่านอยู่เหมือนกัน

แต่ผมคิดว่า คงน้อยถึงน้อยมาก เพราะเนื้อหาในนิตยสารจัดทำและกำหนดให้ผู้ชายอ่านอยู่แล้วทั้งนั้น นิตยสารสำหรับผู้หญิงก็เกลื่อนจนล้นแผง จะมีผู้หญิงซักกี่คนที่จะซื้อนิตยสาร Men’s Health เพื่อจะ “เข้าใจ” ผู้ชายของตัว หรือจะหาผัวได้ (ขออภัยคุณผู้หญิง พอดีคำมันสัมผัสลงตัว และคำว่า ผัว ก็เป็นคำไทย)

ที่สำคัญที่สุด จัดประกวดผู้ชาย แล้วจะให้ใครโหวต?

ในเมื่อผู้หญิงก็ไม่ใช่คนอ่านหลักอยู่แล้ว หรือจะให้ผู้ชายทั่วไปที่ไม่ได้เป็นเกย์ มาโหวต? ก็ไม่น่านะครับ ผู้ชายจะโหวตให้ผู้ชายด้วยกันทำไม มันไม่มันส์

ปรากฏการณ์เรื่องธรรมดาโลกนี้ เกิดมาแล้วกับประกวด “AF” ตั้งแต่แข่งมา กี่ซีซันมาแล้วล่ะคุณ? ยังไม่เคยมีผู้หญิงชนะการประกวดซักครั้ง ทั้งๆ ที่ผู้เข้าแข่งขันผู้หญิงในแต่ละซีซันร้องเพลงดีกว่า แสดงออกดีกว่าอย่างเห็นๆ สุดท้ายมีแต่ผู้ชายได้โหวต ก็ใครล่ะที่ทุ่มเทโหวต ถ้าไม่ใช่ผู้หญิง ผู้หญิงย่อมไม่โหวตให้ผู้หญิงด้วยกันเอง ส่วนเก้ง-กวาง เท่าที่ผ่านๆ มา ก็ไม่โหวตให้ผู้หญิงเช่นกัน

สำหรับ Men’s Health ก็คงเป็นเพราะนโยบาย ในเมื่อเค้าบอกมาแล้วไม่ “target” ผู้อ่านที่เป็นเกย์ และนั่นสิ พอไม่มี “องค์ประกอบเกย์” ในงาน งานมันก็เลย

“จืดชืดมากกกก” ตลอดทั้งงาน ยกเว้น สามอย่าง: อาหาร เครื่องดื่ม และ “ป๊อด
โมเดิร์นด็อก

พยายามนับผู้หญิงในงานดู ก็ไม่น่าจะไม่เกิน 10% และในเมื่อนิตยสารไม่ได้สนใจกลุ่มผู้อ่านเก้ง-กวางอยู่แล้ว แล้วคนในงานน่ะ “เป็นใครกัน?”

เท่าที่สังเกต ผมอาจจะผิดนะครับ คนไปในงาน ก็เพื่อนๆ คนเข้าประกวดนั่นแหละ เสียงกรี๊ดที่พอได้ยิน ก็มาจากเพื่อนคนเข้าประกวดนั่นแหละ แล้วนี่ถ้าคุณเป็นผู้ชาย ถามหน่อยเหอะ คุณจะไปยืนกรี๊ดๆ ผู้ชายด้วยกันมั๊ย? แล้วนี่ ถ้าคุณเป็นเกย์ คุณจะไปกรี๊ดผู้เข้าประกวดมั๊ย? ก็ไม่

เพราะพอดี งานนี้ โดยหลักการ “ไม่ต้อนรับเกย์” ดังนั้น โดยหลักการ “เกย์มีสติ” ก็ไม่น่าจะกรี๊ดในงานนั้น เพราะเดี๋ยวโดนคนมอง และในเมื่อตัวตนของคุณ ไม่ได้รับการรับรู้จากผู้จัดงาน โดยหลักการแล้ว เหล่าเกย์จะไปโหวต จะไปกรี๊ด ทำไม?

พิธีกรสาว ตั้งแต่จุด “red carpet” ยันพิธีกรคนสวยบนเวที ก็มีสคริปต์ที่เรียกว่า “ไม่ได้ให้ความสนใจ” คนดูที่เป็นเก้ง-กวางอยู่แล้ว จากคำถาม คำพูด อารมณ์ มันบ่งชัดเห็นๆ ว่า ที่นี่ “ไม่ใช่ที่ของคุณ”

เอ๊ะ หรือผมคิดไปเอง? กลับมา หลังงาน อีกวัน ลองถามเพื่อนที่พอเห็นๆ ในงาน ก็บอกๆ กันว่า รู้สึกแปลกๆ “ไม่แปลกหรอกแก ก็เค้าเป็นงานของผู้ชาย เก้งกวาง ไม่เกี่ยวไง” เออ เออ พยักหน้ากันหงึกๆ

ในงานวันนี้ พอถึงท่อนกลาง รายการคอนเสิร์ตคั่นเวลาของป๊อดก็จบลง และเริ่มมีรายการประกาศมอบรางวัล ผมก็ขอลา

“ไปดูโก-โก้ บอยที่ จูปีเตอร์มะ?” แล้วผมกับเพื่อน ก็เดินออกไป

แชะ!  แชะ! เหงาๆ เราไปแดนซ์กันปีใหม่นี้ งาน  gcircuit ไม่ลืมคนไทย คนไทยซื้อในราคาพิเศษ :  ตั๋วชุดราคาพิเศษสุดสำหรับเข้างาน 2 วัน gPass combo ticket ราคา 1,600 บาท (ประหยัดกว่าซื้อหน้างาน 1,000 บาท) เริ่มจำหน่าย 14 ตุลาคม 2551 ที่ห้างเซน แผนกลูกค้าสัมพันธ์ ชั้น 6, บาบีลอน, ร้าน CB celebrity Bangkok อตก พิเศษสุดสำหรับ 100 คนไทยแรกเมื่อซื้อตั๋วชุดจะได้รับบัตรสมาชิก Fridae Perk 12 เดือน มูลค่า 1,700 บาทฟรีทันที  และ สำหรับ 400 ท่านถัดไป จะได้รับ บัตรสมาชิก Fridae Perks 6 เดือน มูลค่า 1,000 บาทฟรีทันที www.gcircuit.com เข้าเว็บแล้วอีเมลมาบอกว่า ใครมาบอกว่า จะแต่งตัวแบบไหนไปงานวันแรกดี gcircuit แชะ!  แชะ!
-end-

Love Audition รอบเดียว TK Park เสาร์ที่ 8 พย. นี้

หนังใหม่ที่เคยเขียนถึงครับ เป็นแนวหนังสั้นกึ่งซีรีย์ ความยาว 45 นาที
เป็นหนังปิดรายการ หนังสั้นสีรุ้ง อยากให้ไปดูกัน ฉายฟรี ไม่ต้องตีตั๋ว
ไปถึงดูได้เลย

ถ้าไปอยู่ที่่นั่นทั้งวันก็นั่งดูตั้งแต่เช้า ยันสองทุ่มได้ ถ้าไหว หุ หุ หุ
http://www.thaiqueershortfilm.net

รายละเอียดหนังวันเสาร์ ที่ 8 พ.ย. 2008

กำหนดการงานมอบรางวัลการประกวดหนังสั้นสีรุ้ง ครั้งที่ 1

วันที่ 8 พฤศจิกายน 2551 เวลา 10.00-19.00 น.
ณ อุทยานการเรียนรู้ (TK Park) อาคารศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ ชั้น 8 โซน D

จัดโดย โครงการหนังสั้นสีรุ้ง Thai Queer Short Film ร่วมกับ
คณะอนุกรรมการด้านส่งเสริมโอกาสและความเสมอภาค
ในคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
สนับสนุนโดย แผนงานสร้างเสริมสุขภาวะทางเพศ และ อุทยานการเรียนรู้(TK Park)
ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์

10.00-10.30 น. ชมนิทรรศการ/ร่วมกิจกรรมตามซุ้มองค์กรที่ทำงานด้านส่งเสริมสิทธิ
มนุษยชนของบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศและองค์กรที่ทำงานด้านการ
ส่งเสริมสิทธิมนุษยชน

10.30-10.45 น. กล่าวต้อนรับ โดย ดร. ทัศนัย วงศ์พิเศษกุล รองผู้อำนวยการ
อุทยานการเรียนรู้ (TK Park)*

10.45-11.00 น. กล่าวชี้แจงวัตถุประสงค์ โดย ฉันทลักษณ์ รักษาอยู่
ผู้ประสานงานโครงการหนังสั้นสีรุ้ง

11.00-12.00 น. ฉายหนังสั้น 5 เรื่อง เพื่อให้ผู้ชมลงคะแนนประชานิชม

The Inconvenient Truth โดย สุมน อุ่นสาธิต
หนี่งในดวงใจ โดย สร้างสรรค์ สันติมณีรัตน์
กาลครั้งหนึ่งเมื่อฉันเรียกชื่อแกโดย จิตตรัตน์ วงศ์บูรณะ
พระจันทร์เป็นพยานโดย กัญญพิชญ์ ปวิดาภา
ป่าในดวงใจ โดย นารีรัตน์ สุวรรณ

12.00-13.00 น. พักรับประทานอาหารกลางวัน/ชมนิทรรศการ/ร่วมกิจกรรมตามซุ้ม

13.00-13.30 น. ประกาศผลผู้ได้รับรางวัล/มอบรางวัล 4 รางวัล
รางวัลชนะเลิศ
รางวัลรองชนะเลิศ อันดับ 1
รางวัลรองชนะเลิศ อันดับ 2
รางวัลประชานิยม
มอบรางวัลโดย คุณหญิงอัมพร มีศุข กรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ

13.30-14.00 น. สัมภาษณ์ผู้ได้รับรางวัล

14.00-14.45 น. ฉายหนังสั้นที่ได้รับรางวัล 3 เรื่อง
เป็นใคร??(เรื่องของเรื่องที่ไม่มีชื่อเรื่อง) โดย ชลธิชา ตั้งวรมงคล
ชั้นที่ 12 A โดย นภดล พันธา
เสียงในใจ(ผู้เลือก) โดย ทศพล ทิพย์ทินกร

14.45-16.30 น. ฉายหนังสั้นที่ได้รับทุนจากโครงการ 7 เรื่อง
ไม่มีชื่อคือความรู้สึก โดย เมธิณี จงศรี
ความแตกต่างที่ไม่แตกต่าง(ตลอดไป)โดย จริยา สร้อยศรี
(S)he โดย ณัฐพล พลรักษา
คมสัน โดย บรรจง ทานันท์
ถ้าโลกนี้ไม่มีผู้ชาย โดย ประภัสสร อัศวธีระเสถียร
ตู้ปลาที่มีมีตุ๊ด (ปลา) อยู่ในตู้ โดย ปรีชายุทธ แซ่จัง
รักไม่รู้จบ โดย ดวงพร ปิยวรนนท์

16.30-16.45 น.พักรับประทานอาหารว่าง

16.45-17.45 น เสวนา “มนต์แห่งหนังกับการเปลี่ยนสังคม?”
เปรมปพัทธ Jr ผลิตผลการพิมพ์ ผู้กำกับฯ หนังสั้นจำนวนมาก
สุมน อุ่นสาธิต ผู้กำกับฯ เรื่อง The Inconvenient Truth
กัญญพิชญ์ ปวิดาภา ผู้กำกับฯ เรื่องพระจันทร์เป็นพยาน
สร้างสรรค์ สันติมณีรัตน์ ผู้กำกับฯ เรื่องหนึ่งในดวงใจ
ดำเนินรายการโดย ฉันทลักษณ์ รักษาอยู่

17.45-18.00 น. กล่าวปิดงานโดย ณัฐยา บุญภักดี ผู้จัดการแผนงานสร้างเสริม
สุขภาวะทางเพศ

18.00-19.00 น.ฉายหนังสั้นLGBT
ฮะซัน โดย อรรถพล ปะมะโข
เธอไม่หายใจแล้วในวงกลม โดย สายลม บูรณศิริ
เมื่อมันไม่ใช่ โดย พฤทธพล สิริมิตรานนท์
**ซีรี่ส์ Love audition โดย ไซเบอร์ฟิซมีเดีย ภาพยนตร์โดย อนุชา บุญยวรรธนะ**

ใครอ้ะ “Harvey Milk”?

Hiding No More เลิกแอบเสียที วิทยาแสงอรุณ Metro Life หนังสือพิมพ์ผู้จัดการฉบับ 8-9 พฤศจิกายน 2551

ตอนแรกว่าจะเขียนถึงคุณไคลี มีโนก ที่กำลังจะมาเปิดคอนเสิร์ตในบ้านเราทำเอาชาวสีรุ้งคึกคักกันถ้วนหน้า แต่แล้ว…เปลี่ยนใจ เดี๋ยวค่อย “ลัน ลัน ลา” เกี่ยวกับเธอก็ได้ เพราะเรื่องของเขาคนนี้ เอาไม่ออกจากหัวซะที!

พอรู้ว่า สามีเก่าคุณมาดอนนาคือ คุณฌอน เพนน์ อดีตแบดบอยจะมารับบทเป็นฮาร์วีย์ มิลค์ ผมก็นึกภาพไม่ค่อยจะออก แต่พอเห็นตัวอย่างบางฉากในหนัง อ้ะนะ…ดูละม้ายทีเดียว แม้เค้าโครงหน้าจะไม่ใช่ แต่ผมเผ้า เสื้อผ้า เวลายิ้ม ถอดออกมาได้ใกล้เคียงตัวจริงมากๆ

คงไม่ค่อยมีใครรู้จักเขาหรอก นายฮาร์วีย์ มิลค์ นี่เป็นใครกัน? แต่สิ่งที่เขาได้ทิ้งเอาไว้ ได้สร้างความเปลี่ยนแปลงในสังคมอย่างใหญ่หลวง ไม่ใช่แค่ในอเมริกา แต่ที่อื่นๆ ทั่วโลก

เขาเป็นนักการเมืองคนแรกของประเทศที่เปิดเผยว่า ตัวเองเป็นเกย์ และทำให้ใครๆ รู้ว่า คนเป็นเกย์ไม่จำเป็นต้องยอมตกเป็นเบี้ยล่าง และเป็นเหยื่อของสังคม

คนรุ่นหลังน่าจะได้ศึกษา ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ไม่ต้องเป็นเกย์ก็ได้ เพราะมันเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชน เรื่องใกล้ตัวที่เรามักจะลืม

ปลายเดือนที่แล้ว หนังเรื่อง “Milk” (ผู้สร้างทีมเดียวกับ Brokeback Mountain) ฉายเปิดตัวที่ซานฟรานฯ และได้รับคำชื่นชมอยู่ไม่น้อย แต่ในบ้านเรา ไม่รู้ว่าจะได้เข้ามาฉายหรือเปล่าเพราะดูแล้ว ห่างไกลจากความสนใจชาวไทยกระแสหลักเสียเหลือเกิน แต่ไม่แน่ อาจได้ชิงออสการ์ เพราะนักวิจารณ์หลายคนบอกมาเป็นเสียงเดียวกันว่า หนังฟอร์มเล็กเรื่องนี้มาแรง

คุณฮาร์วีย์ เป็น “role model” หรือแบบอย่างที่ดีของคนหัวก้าวหน้าในยุค 1970 ที่กล้าต่อสู้เพื่อคนไร้สิทธิ์ไร้เสียงในสังคม ไม่ใช่เพื่อเกย์เท่านั้น

เขาเป็นชาวบ้านธรรมดา ไม่ได้จบกฎหมายจากเยล ฮาร์เวิร์ด หรือแสตนฟอร์ด เกิดและเติบโตที่นิวยอร์ค เคยเป็นครูโรงเรียนมัธยม ทำงานมาหลายอาชีพ เขาเคยย้ายจากนิวยอร์คมาอยู่ซานฟรานหนหนึ่ง แล้วก็ย้ายกลับ แต่ต่อมาเขาตัดสินใจ กลับมาอีก เปิดร้านขายกล้องถ่ายรูปในแคสโตร ย่านเกย์ชื่อดังของอเมริกากับแฟนหนุ่มซึ่งเพิ่งได้งานบริหารละครเวทีในเมืองซานฟรานฯ ตอนนี้แหละที่เขาลิ้มรสเสรีภาพแห่งความเป็นมนุษย์คนหนึ่งอย่างแท้จริง

ก่อนหน้าจะมาอยู่ซานฟรานฯ เขาก็ยังแอบๆ อยู่เหมือนหลายๆ คน ตั้งแต่เล็กจนโต ตัวฮาร์วีย์เองก็สนใจเรื่องราวทางสังคม แต่เป็นสังคมในภาพใหญ่ เขาเป็นคนหนึ่งที่คอยตั้งคำถามกับสิ่งรอบตัว โดยเฉพาะสิ่งที่รัฐบาลบอกให้ทำ

พอเขาเริ่มรู้จักคนมากขึ้น เรียนรู้มากขึ้น เขาจึงได้พบว่า อิสระที่แท้จริงก็คือ การเป็นตัวของตัวเอง ไม่ใช่เล่นซ่อนแอบไปวันๆ และไม่ต้องปิดบังใครอีกแล้ว

ย้ายมาซานฟรานฯ ครั้งที่สองนี้ ฮาร์วีย์ก็เริ่มเปิดตัวเองมากขึ้น ตอนนี้เขาเป็นตัวของตัวเองทั้งในที่ลับและในที่แจ้งอย่างแท้จริง เรียกว่า หนึ่งเดียวคนนี้ แหละยุคนั้น ก็ลองคิดดูสิสิครับ ในช่วงเกือบสี่สิบปีที่ผ่านมา แทบจะไม่ชายเกย์คนไหนกล้าเปิดเผยตัวกับสาธาณชน แล้วบอกจะลงเล่นการเมือง

ตัวจุดประกายให้เขาเริ่มสนใจเล่นการเมือง ก็เพราะคดีประวัติศาสตร์ฉาวโฉ่ของอเมริกานั่นเอง คดีวอเตอร์เกตในช่วงต้นปี 1970 เป็นคดีที่รัฐบาลโดนจับได้ว่าเข้าไปจารกรรมข้อมูลของคู่แข่งฝ่ายตรงข้าม และในที่สุดประธาธิบดีริชาร์ด นิกสันต้องลาออก

ฮาร์วีย์คิดว่า เขาน่าจะทำอะไรให้สังคมได้บ้าง เลยลงสมัครชิงเก้าอี้สภาที่ปรึกษาของเมือง และตำแหน่งทางการเมืองอื่นอีกหลายครั้ง สอบตกตลอด แต่เขาก็ไม่ท้อ เพราะคนยังไม่รู้จักเขา กระทั่งเกย์ด้วยกัน จนในที่สุด รอบที่สี่ เขาได้รับเลือกเข้าไปในนั่งในฐานะที่ปรึกษาสภาเมืองสมใจ เป็นนักการเมืองตนแรกของอเมริกันที่เป็นเกย์อย่างเปิดเผย สง่างาม

ด้วยลีลาและลูกเล่นในการหาเสียง และใช้สื่อเป็น และการที่เขาเปิดเผยในที่สาธารณะว่า เขาเป็นเกย์ ทำให้คนเริ่มสนใจตัวเขามากขึ้น ชุมชนเกย์ในซานฟรานฯ เทคะแนนให้เขาอย่างท่วมท้น จนได้รับสมญานามว่า นายกเทสมนตรีแห่งแคสโตร ซึ่งจริงๆ ตำแหน่งนี้ ไม่มี ผู้สื่อข่าวจะชอบเขามาก เพราะเขาเป็นผู้ให้สัมภาษณ์ที่สร้างสรรค์ตลอด

เขาเสนอแก้กฎหมายที่ไม่เป็นธรรมหลายฉบับ คุณผู้อ่านรู้หรือเปล่าว่า ในอเมริกายุคนั้น ถ้าเกย์คนหนึ่งโดนฆ่าตาย แล้วคนฆ่าบอกว่า โดนเกย์ลวนลามหรือเข้าหาละก้อ คณะลูกขุนและศาลจะค่อนข้างเชื่อทีเดียว และจะตัดสินลงโทษแบบไม่รุนแรง เพราะอะไร? ก็เพราะทัศนคติของคนในยุคสมัยนั้นๆ ล้วนๆ

ฮาร์วีย์เป็นแนวหน้าคนหนึ่งที่พยายามสร้างความเท่าเทียมกันและความยุติธรรมในเรื่องนี้ เขานำเสนอกฎหมายและการเปลี่ยนแปลงทางสังคมหลายๆ อย่างสำหรับคนกลุ่มน้อยในสังคม อย่างคนชรา และคนผิวสี นอกจากเกย์

ความนิยมของเขาในหมู่ชาวซานฟรานเริ่มเป็นที่ประจักษ์ แต่แล้ว เขาก็มาพบจุดจบอันน่าเศร้า นั่งในตำแหน่งไม่ถึงปี ก็ต้องมาเสียชีวิตลงเพราะโดนยิง

อดีตกรรมการสภาเมืองคนหนึ่งชื่อ แดน ไว้ท์ ซึ่งลาออกไปแล้ว เพราะไม่พอใจเกี่ยวกับกฎหมายเกี่ยวกับสิทธิเกย์ แต่เขาอยากกลับเข้ามาทำงานอีก ขอกลับมา แต่โดนปฏิเสธ เลยวางแผนสังหารทั้งนายกเทศมนตรี ซึ่งเป็นเจ้านายของเขาโดยตรง และฮาร์วีย์ ซึ่งเป็นคู่แข่งทางการเมืองของเขา ก่อนเขาจะลาออกไป

นายไวท์ลอบเข้าไปในศาลาว่าการ ที่ทำงานของทั้งสอง ยิงนายกเทศมนตรีก่อนที่ศีรษะหลายนัด และลำตัว แล้วก็ออกมายิงฮาร์วีย์ต่อที่ศีรษะและตามตัวอีกหลายนัดเช่นกัน

อารมณ์ของประชาชนตอนนั้น เรียกได้ว่า ช็อคไปทั้งอเมริกา เพราะเป็นการกระทำที่อุกฉกรรจ์ ไม่น่าเชื่อว่า จะเกิดเรื่องแบบนี้ได้ เพราะคนยิงไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นนักการเมืองเหมือนกัน ทำให้ใครๆ หลายๆ คนนึกถึงบรรยากาศ ช็อคประเทศคล้ายๆ กันก็คือ การลอบสังหารประธานาธิบดีจอห์น เอฟ เคเนดี้ เมื่อ 15 ปีก่อนเลยทีเดียว อันนี้ไม่ได้โม้
หลังจากยิงคนตายไปสอง เมียนายไวท์ ซึ่งมีปัญหากันอยู่ก็พาสามีเข้ามอบตัว การใต่สวนดำเนินไป และกลายเป็นคดีประวัติศาสตร์อีกหน้าหนึ่งของอเมริกา เมื่อทนายของไวท์บอกว่า ลูกความของเขา มีสติและอารมณ์ไม่อยู่กะร่องกะรอยในช่วงนั้น เนื่องจากเป็นโรคซึมเศร้า ตกงาน และมีปัญหากับเมีย ทั้งนี้ สาเหตุหลักมาจาก “กิน junk food” มากเกินไป junk food ในที่นี้หมายถึง ขนมชนิดหนึ่งที่นายไวท์สวาปามประจำ เป็นขมมเค้กสอดไส้ครีม

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อละครับ ศาลซื้อข้ออ้างนี้ หลังจากมีบรรดานักจิตเวชมายืนยันเข้าข้างหลายคน ในที่สุด เลยตัดสินใว่า นายไวท์ฆ่าคนตายไปสองเพราะ “ไม่มีเจตนา แต่เนื่องจากควบคุมตัวเองไม่ได้” คือ แทนที่จะตัดสินเป็นคดีฆาตกรรม (murder) กลายเป็นคดี manslaughter ซะฉิบ (ฆ่าผู้อื่นโดยไม่เจตนา)

คดีนี้เลยเป็นที่รู้จักกันดีในชื่อของ “Twinkies Defense” Twinkies เป็นชื่อของขนมที่นายไวท์สวาปามเข้าไป

ตลกมั๊ยล่ะ?

พอข่าวออกมาว่า นายไวท์ ได้รับโทษจิ๊บจ๊อย จำคุก 4-5 ปี แทนที่จะโดนตัดสินประหารชีวิตตามที่หลายๆ คนคาดไว้ ก็เกิดความโกลาหล ป่วนทั้งเมืองเลยสิครับ เพราะนอกจากจะมีประท้วงติดต่อกันหลายวันแล้ว ยังมีการจลาจลตามมาอีกหลายระลอก เหตุการณ์นี้ก็มีชื่อเรียกนะครับ เรียกว่า “White Night Riots”

นายไวท์นั้น อยู่ในคุกได้สี่ห้าปีก็ได้รับอิสระ แต่เขารู้สึกทุกข์มาก เพราะหลายๆ เรื่อง ออกมาประมาณปี ก็ตัดสินใจฆ่าตัวตาย

เริ่มสนุกแล้วสิ ถ้าได้ดูหนังเรื่องนี้?

เรื่องราวชีวิตของนายฮาร์วีย์ ไม่ธรรมดา เรียกได้ว่า เป็นจุดหักเหทางสังคมครั้งใหญ่เลยทีเดียว หนังเรื่อง “Milk” นอกจากจะได้นักแสดงคนเก่งอย่างคุณฌอน มารับบทนำแล้ว ยังมีสุดหล่อของหลายๆ คนจากสไปเดอร์แมน คุณเจมส์ ฟรังโก้ มารับบทเป็นชายคนรักของ Milk ด้วย ผลงานผู้กำกับคนเกย์เปิดเผยอีกคน คุณกัส แวง แซงต์ มาโชว์ฝีมืออีกเรื่อง ตอนโน้นที่มีข่าวว่า คุณแมท เดมอนจะมารับบทเป็นแดน ไวท์ แต่เอาเข้าจริง ไม่ได้มาร่วมงานกัน

ปี 1984 มีหนังเกี่ยวกับฮาร์วีย์ มิลค์ออกมาเรื่องหนึ่งเป็นสารคดี ชื่อ The Times of Harvey Milk ซึ่งคว้ารางวัลภาพยนตร์สารดียอดเยี่ยมในงานออสการ์มาแล้ว

ถ้าฮาร์วีย์ ยังไม่ตาย เขาคงดีใจมากนะครับที่เห็นความก้าวหน้าเรื่องสิทธิเสรีภาพ และความเท่าเทียมกันในสังคม และถ้าเขาไม่ตายเสียก่อน ผมคิดว่า เขาคิดไปไกลถึงสมัครชิงประธานาธิบดี

อ้ะ คุณคิดว่า เป็นไปไม่ได้เหรอ? เมื่อก่อน ใครๆ ก็คิดว่า ไม่มีวันที่เกย์จะจดทะเบียนแต่งงานกันได้ แต่ตอนนี้…ดูสิ ทุกอย่างจะค่อยๆ เปลี่ยนไป ถ้าเราเปลี่ยนตัวเองก่อน

แชะ! แชะ! วันเสาร์ที่ 8 พ.ย. นี้ อย่าลืม ไปร่วมเทศกาลหนังสั้นเกย์และเลสเบี้ยนที่ TK Park ณ อุทยานการเรียนรู้ ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ ชั้น 8 โซน D อยู่ได้ทั้งวัน เริ่ม 10.00-19.00 น. และอย่าพลาด หนังปิดเทศกาล หนังซีรีย์ขนาดสั้นเรื่องใหม่ ที่หลายๆ คนถามถึง “Love Audition” จะเป็นหนังปิดเทศกาล เริ่ม 18.00 ไม่ต้องโทรจอง ไม่ต้องซื้อตั๋ว งานนี้ฟรีล้วนๆ อย่าลืมเอาเสื้อหนาวไปด้วย ในโรงหนาวๆ รายละเอียดโปรแกรมการฉาย ดูที่ http://www.thaiqueershortfilm.netแชะ! แชะ!

-end-

น้ำลงที่กระบี่

Hiding No More เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ เสาร์-อาทิตย์ 15-16 Nov 2008
 เมโทรไลฟ์ หนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน

ตอนที่เขียนต้นฉบับนี้ ผมกำลังอยู่ที่สุโขทัยครับ มาถึงที่จังหวัดนี้ก่อนหน้าวันลอยกระทง วันที่เหลือ ตั้งใจว่าจะแวะไปเชียงราย และปิดท้ายด้วยเชียงใหม่

แต่จริงๆ แล้ว พักร้อนประจำปีนี้ของผมเริ่มต้นที่กระบี่ ต้องมีจังหวัดนี้อยู่ในโปรแกรมด้วยเพราะมี ‘รีเควส’ มาจากแดนไกล

เพื่อนสนิทของผมพาแฟนตาน้ำข้าวที่อยู่ด้วยกันมาเกือบแปดปีมาเยี่ยมเมืองไทย เพื่อนคนนี้ย้ายนิวาสถานไปอยู่เมืองซานฟรานฯ เกือบจะยี่สิบปีแล้วละมั้ง และคงไปโม้ไว้เยอะจนคุณแม่ของแฟนลั่นว่า อยากมาด้วย หล่อนอยากเห็นชายหาดสวยๆ ลงเรือ ชมปะการัง และว่ายน้ำ อยากรู้นักว่า จะต่างจากฟลอริดาบ้านของเธอยังไง ทริปนี้คุณแม่ตื่นเต้นมาก เพราะเป็นการเดินทางออกนอกประเทศ เป็นครั้งแรกในชีวิตผู้หญิงวัยแปดสิบกว่าๆ

ผมไม่เคยเดินทางไกลๆ “เป็นครอบครัวเกย์” แบบนี้มาก่อนเลยล่ะครับ เลยรู้สึกแปลกๆ และต้องไปกระบี่อีกครั้ง จะมีอะไรให้ตื่นเต้นมั๊ย?

คนที่เคยไปเที่ยวกระบี่ คงจะสังเกตว่า จังหวัดนี้มีแต่ฝรั่งนักท่องเที่ยวชาวยุโรปส่วนใหญ่ เราจะไม่ค่อยเห็นหน้าคนญี่ปุ่น จีน แขกขาว แขกดำ หรือชาติเอเชียอื่นๆ และนักท่องเที่ยวส่วนมากจะเป็นคู่สามีภรรยา ทั้งรุ่นหนุ่มสาว และรุ่นสูงอายุ หรือไม่ก็เป็นครอบครัวใหญ่ๆ มีลูกเดินกันมาเป็นขบวน อยู่กันเป็นอาทิตย์ๆ

สามวันที่กระบี่ ลงเรือ เที่ยวเกาะ กินอาหารทะเล ซื้อของ เดินเล่นตามชายหาด ทำให้นึกอยากไปเสม็ดแทนซะรู้แล้วรู้รอด ไม่ใช่ว่าหาดไม่สวย น้ำไม่ใส อากาศไม่แจ่ม แต่เพราะมันไม่มีเหล่ามนุษย์พันธุ์สีรุ้งให้คอยส่งสายตาวิบๆ หรือขอแค่เหลือบมอง เพื่อจะบอกว่า “รู้กัน”

ไหนใครพูดว่า สมัยนี้เกย์เยอะ ไปที่ไหนๆ ก็เจอ?

ปีที่แล้ว ราวๆ ต้นปี มากระบี่แล้วหนหนึ่ง คราวนั้น ต้องบอกว่า โชคดีมากที่อย่างน้อย เดินเจอบาร์เกย์ให้นั่งเล่น มันเป็นร้านเล็กๆ ซ่อนตัวอยู่ในย่านบาร์ทั่วไป บรรยากาศบาร์คล้ายๆ ในซอยที่พัฒน์พงษ์ หรือซอยคาวบอยที่สุขุมวิท แต่ตอนนี้ สำรวจดูอย่างถ้วนถี่ ย่านที่ว่า ซึ่งอยู่ในดงบาร์ตรงอ่าวนาง มีการปรับปรุงพื้นที่กันยกใหญ่ ร้านรวงสำหรับนั่งดริงค์ หายไปเกลี้ยงทั้งแถบ ทั้งแถบเลยจริงๆ ไม่ต้องเดาเลยก็รู้ว่า บาร์ที่เคยมีธงสีรุ้งสวยๆ แห่งนั้นติดอยู่ คงหายไปตลอดกาล

“ที่กระบี่นะพี่ หาพวกเราไม่เจอหรอก เหล่าเก้งกวางที่พี่อยากเห็นน่ะ ยากส์ นักท่องเที่ยวเค้ามากันเป็นครอบครัว อย่างผมเลิกคิดจะหาแล้วล่ะ คงมีอยู่บ้างนะ แต่ดูไม่ออกหรอกครับๆ คนที่เป็นเกย์ที่นี่ ก็ไม่ค่อยทำตัวให้ใครรู้หรอก”

“อิน” หนุ่มนิสัยดีเล่าให้ฟัง เขาเป็นคนสงขลา ไปเรียนและทำงานที่กรุงเทพฯ แทบตลอดทั้งชีวิต แต่ย้ายมาทำงานที่กระบี่สองปีแล้ว

ตอนย้ายมาทำงานที่นี่ใหม่ๆ แฟนของอินเป็นห่วงเขามาก ถึงขนาดเดินทาง “ลงพื้นที่” สำรวจแทบทุกซอกทุกมุม เออ ก็ดูๆ เค้าเป็นห่วงเป็นใยดีนะ ผมว่า

“ดีใจหายเลยล่ะพี่ พอลงมาดูแล้ว เขาบอกโอเคๆ เลย ชอบมาก เพราะไม่ค่อยมีเกย์แถวนี้ เขาห่วง ผมจะเจอใครน่ะครับ”

แต่ดูเหมือนนายอินจะไม่เดือดร้อนที่ไม่มี ‘gay scene’ ให้กระดี๊กระด๊า เพราะวันเวลาหมดไปกับการทำงานเช้ายันมืด ผมถามตัวเองว่า ถ้าเป็นผม มาทำงานที่นี่ ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เหมือนเขา จะทำได้หรือเปล่า?

มันออกจะ… แห้งแล้งเหมือนช่วงน้ำลง เหลือชายหาดเปลือยๆ เอามากๆ

ลึกๆ แล้ว ผมคิดว่า ถ้าหากผมไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรกับชีวิตและผู้คนที่ค้นพบแล้ว ไม่รู้สึกอยากจะรู้ว่า คนอื่นๆ ใช้ชีวิตกันยังไง สิ่งรอบตัวจะเป็นยังไงก็ช่าง ผมคงรอวันแห้งเหี่ยวอับเฉา และเมื่อถึงเวลาก็ลาจากโลกนี้ไปอย่างจืดชืดที่สุด

คุณผู้อ่านคิดว่า มาเที่ยวกระบี่แล้วน่าจะดีใจแล้วนะ อากาศดี ทะเลสวย น้ำใส ผู้คนสดชื่น แต่จะบอกว่า ขาดสาร “อาหารตา” อย่างที่สุด บอกเว่อร์ๆ ก็คือ ทรมานจัง ไม่มีไรให้ดู

ผมก็แค่อยากเห็นคนอื่นๆ ที่เหมือนกับผม ได้มองหน้ากัน ส่งสายตาให้กัน หรือจะสื่อสารล้ำลึกถึงกันว่า ชั้นเห็นแกแล้วนะ ยิ่งถ้ามียิ้มโปรยให้ แม้เพียงนิด มันก็ดีไม่ใช่เหรอ?

ผมถามอินต่อไปอีกว่า ยังไงๆ คนเราก็ต้องกิน “ต้องใช้” เวลาของขึ้นขึ้นมา เขาก็ต้องมองหามั่งล่ะ ถึงแม้ที่นี่จะดูร้างไร้ความตื่นเต้นในชีวิตอย่างบอกไม่ถูก เขาทำยังไง ?

“จะบอกให้นะพี่ มันหายากมาก ๆ เวลาอยากๆ น่ะ แล้วถ้าเกิดทำใจดีสู้เสื้อ เห็นใคร เข้าไปจีบ มีอยู่สองอย่างที่จะได้”

อะไร? รุกกับรับเหรอ?

“เปล่า ไม่ ได้ ‘ค..ย’ ก็…’ตีน’” เขาหัวเราะร่า

“คนใต้ไม่เหมือนคนภาคอื่นหรอกพี่ คนภาคอื่นๆ ค่อนข้างจะรับได้กับการเป็นเกย์ หรือเป็นกะเทย ถึงไม่ชอบแต่ก็ไม่แสดงออกว่าไม่ชอบ แต่คนใต้ไม่ได้เลยนะ เค้าจะแสดงความไม่ชอบออกมาให้เห็น ผมรู้สึกเลย ครอบครัวก็เหมือนกัน ผมว่า ครอบครัวคนใต้เค้าจะใกล้ชิดกันมาก เป็นพวกพ้องกันมาก บ้านไหนมีอะไร บ้านอื่นรู้หมด” นายอิน ซึ่งเคยคบคนเหนือ คนภาคกลาง คนภาคอิสานทั้งอิสานใต้ และอิสานกลาง และอิสานเหนือ รวมถึงคนใต้ให้ความเห็น

แล้วหนุ่มใต้ที่เคยได้มา โรแมนติคมั๊ย?

“น้อยมากถึงที่สุดล่ะพี่ แฟนเก่าผมคนเหนือ กับคนอิสาน คนละเรื่องกับตอนคบคนใต้เลย ความเห็นส่วนตัวผมนะ หนุ่มใต้ ไม่ค่อยโรแมนติก เวลามีอะไรกัน ก็จบๆ ไป ไม่ค่อยรู้สึกอย่างอื่นร่วมกันเท่าไหร่”

คุณผู้อ่านที่เคารพครับ ไม่ได้จะเขียนทำความแตกแยกให้ประชาเกย์นะครับ ข้างบน เป็นความเห็นส่วนตัว ส่วนตัวครับส่วนตัว

ส่วน “ไกร” หนุ่มวัยสามสิบกว่าๆ ยังรู้สึกว่า ชีวิตเขายังไม่ต้องการหยุดพัก เขาเป็นคนหนึ่งที่ยังคงค้นหาคนที่ใช่ต่อไป ชีวิตของเขาเปิดเผยอะไรมากไม่ได้ที่กระบี่ บ้านเกิดเขาเอง เขาคิดว่า จะหาเวลาเที่ยวดีๆ เวลาเป็นส่วนตัวดีๆ ต้องไปหาที่ถิ่นอื่น แดนไกลปู้น

“ถ้าไม่ไปไกลๆ เลยอย่างกรุงเทพฯ ก็ไปหาดใหญ่ ไปภูเก็ต ถ้าไปกรุงเทพฯ จะไปดูโชว์ แล้วก็ไปบาร์อ็อฟเด็ก”

ผมว่า สามสี่วันที่กระบี่สำหรับผมคงพอแล้ว เพื่อนๆ ผมพอเห็นอาการเซ็งๆ ที่ไม่มี ‘gay scene’ ให้สนุกบอกว่า ไม่ได้รู้สึกอยากไปบาร์เหมือนผมหรอก เพราะรู้อยู่แล้วว่า ที่นี่คงไม่มีอะไร แต่ก็รู้สึกอดเสียดายไม่ได้ว่า บาร์เล็กๆ แห่งนั้นหายไป

และถ้างั้น ถ้าที่นี่ไม่มีอะไร ก็น่าจะทำให้มันมี เพื่อนคนหนึ่งร้องบอก

“ไว้ชั้นมาเปิดรีสอร์ต แล้วติดต่อเรือครุยส์ ขนเกย์มาเต็มลำ ขึ้นบกที่กระบี่ แล้วจัดแดนซ์กระจายก็แล้วกัน เออ ทำเขาวงกตตรงริมชายหาดเลยก็ดีนะ ไม่เคยมีใครทำ”

ก็ไม่เลวนะครับ

แต่ผมว่า ปล่อยกระบี่ให้เป็นกระบี่อย่างนี้แหละ เราไปซ่าส์ที่เสม็ด ก็แล้วกัน

แชะ! แชะ! โอบามาชนะ แต่เกย์ชาวแคลิฟอร์เนียแพ้หลุดลุ่ย ในที่สุด ผลโหวตคนในรัฐ ชี้ชัดว่า ไม่อยากเห็นเกย์แต่งงานกันได้อย่างถูกกฎหมายในรัฐนี้ ผลนับคะแนนออกมาในวันเดียวกันกับผลเลือกตั้งประธานาธิบดีนั่นแหละ เกย์นักเคลื่อนไหว ก็ออกมาชุมนุมกันเป็นพันๆ ตามจุดต่างๆ ตอนนี้ ไม่มีใครรู้แน่ๆว่า ที่แต่งๆ กันไปเป็นหมื่นๆ คู่เมื่อต้นปีที่ผ่านมาน่ะ จะเป็นโมฆะหรือเปล่า แล้วจะแก้เกมครั้งนี้กันยังไง โอบามาสนับสนุนเกย์อยู่แล้วตั้งแต่ลงสมัครตำแหน่งประมุขสูงสุดของประเทศ แต่โอบามา ก็ไม่เชื่อเรื่องการแต่งาน เขายังเชื่ออยู่ว่า การแต่งงานหมายถึง คู่ชายหญิง แต่เขาสนับสนุนให้มีกฎหมายรองรับคู่รักที่เป็นเกย์ในด้านต่างๆ แชะ! แชะ!

วันหลากหลายทางเพศแห่งชาติ

Hiding No More วิทยา แสงอรุณ 22-23 พ.ย. 2008 เมโทรไลฟ์ หนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน เสาร์-อาทิตย์


คิดถึง “เจ๊เดย์” เม้าธ์และลิปซิงค์มันส์ๆ อยากดูลีลานาย “กั๊ก” กับละครเวที อยากฟัง “อ. เสรี” พูด อยากเจอ “อ. วิโรจน์” ตัวเป็นๆ ศรัทธา อ.วิทิต มันตาภรณ์ นักกฎหมาย อยากรู้ว่านพ.สุกมล วิภาวีพลกุลมาพูดเรื่องอะไร มาพบกันครับ งานนี้ งานเดียว ไม่เสียตังค์อีกต่างหาก

งาน “วันสิทธิความหลากหลายทางเพศ” หรือชื่อภาษาปะกิตยาวเหยียดแบบไม่ยอมให้ท่องจำ “The 1st National Human Rights Day for Sexual Diversity” วันเสาร์ 29 พ.ย. ตั้งแต่ 9 โมงเช้า ยัน 5 โมงเย็น ที่ลิโด สยามสแควร์ ใจกลางเมืองเลย ไม่ต้องไปจัดแอบๆ ซ่อนๆ หลบๆ อยู่ซอกตึก และไม่จำเป็นต้องไปเดินพาเหรด หรืออยู่กันแค่สีลม

โปรดบอกต่อๆ กันไป อย่าเก็บไว้คนเดียว รายละเอียดอื่นๆ ดูเว็บ www.sapaan.org

แว่วว่า ถ้ามีคนไปเยอะๆ คนจัดงานจะกระตือรือร้น เสนอขอทางการบรรจุลงปฏิทินการท่องเที่ยว เป็น “วันหลากหลายทางเพศแห่งชาติ” ซะเลย ถ้าขอการท่องเที่ยวฯ ไม่ได้ ผมว่า ก็น่าจะลองขอกทม. ดูก็ดี เพราะมีหน่วยงานสนับสนุนการท่องเที่ยวเหมือนกัน

ลอนดอน และเมืองหลวงหลายๆ แห่งของโลกเขาก้าวไกล จัดโปรโมทกิจกรรม และการท่องเที่ยวสำหรับคนกลุ่มนี้ตั้งนานแล้ว ทั้งซื้อแอดลงนิตยสาร รวมถึงอบรมเจ้าหน้าที่ให้รู้จักบริหารจัดการ และต้อนรับนักท่องเที่ยวสีรุ้งอย่างเป็นกันเองสุดๆ

ผู้บริหารกทม. น่าจะศึกษา และเตรียมตัวไว้

ไม่ได้พูดเล่นๆ ต่อไปมันจะเป็นเรื่องธรรมดา งานแบบนี้ ไม่ต้องตื่นตกใจไป ก้อทำไมล่ะ? ประชาชนชาวโลกจะได้รู้ไงว่า ประเทศไทย สังคมไทย คนไทย เมืองหลวงของไทย ใจกว้างอย่างแท้จริงๆ ไม่ได้เป็นเพียงแค่คำพูดต่อๆ กันมา ที่มาจากปากนักท่องเที่ยวที่มาเดินสีลมสองวัน หรือนั่งทัวร์ไปดูโชว์ทิฟฟานี อัลคาซ่าที่พัทยา แล้วบอกว่า กะเทยบ้านเราสวย จริงๆ สวย ฉลาด และน่าสนใจอีกตะหาก

ถึงเวลาแล้วที่สังคมเราต้องยอมรับความจริงว่า ประชาชนในประเทศไม่ใช่มีแต่เฉพาะชายกะหญิง ยังมี เก้ง กวาง บ่าง (หน้าตาเป็นไง?) ชะนี กะเทยหัวโปก กะเทยมีนม กะเทยผมยาว น้องเตย สาวห้าว ดี้สวย ทอมหล่อ สาวประเภทสองผ่าแล้ว และยังไม่ผ่า คนรักสองเพศ รวมถึงคนที่ยังสับสนตนเอง ไม่รู้ว่า ชอบอะไรกันแน่

ซึ่งคนกลุ่มนี้เอง เรียกรวมๆ กันว่า ความหลากหลายทางเพศ หรือ Sexual Diversity ประเทศไหนๆ เขาก็เรียกกันอย่างนี้ มีแต่คนบางคนในประเทศไทยที่ยังไม่เปิดหู ไม่เปิดตา แต่หลับหู หลับตา เรียกอยู่ได้ว่า “กลุ่มเบี่ยงเบนทางเพศ” (Sexual Deviation)

ฟังแล้วกลุ้มน่ะครับ ยิ่งเป็นคนจากภาครัฐ หรือผู้หลักผู้ใหญ่ที่เป็นอาจารย์ เป็นครูสอนคน เวลาได้ยินทีไร ผมล่ะอายแทน

ทีหน้าทีหลัง ผมว่า เห็นหน้าคนที่พูดว่า “เบี่ยงแบน” แล้ว โปรดร่วมใจกันมองหัวจรดเท้า แล้วมองหน้าอีกที ตีสีหน้าใส่บอกไปเป็นนัยว่า “นี่คุณ ไปอยู่ไหนมาจ๊ะ” แต่ถ้าคุณใจดีและมีเวลาพอ ไม่กลัว “งานเข้า” บอกออกไปเลยว่า “สมัยนี้เค้าเรียก ว่า ‘พวกหลากหลายทางเพศ’ น่ะ คำว่า ‘เบี่ยงเบน’ เขาเลิกใช้กันตั้งนานแล้ว”

เอ้า ยังไม่เข้าใจอีกว่า หลากหลายทางเพศ มันคืออะไร มันหน้าตาเป็นยังไง ก็ขอเชิญไปงานนี้

ที่เขาจัดกันเนี่ย ไม่ใช่อยากจะเอา “มันส์” มันมีเหตุ

คืองี้ วันที่ 29 พ.ย. ถูกเลือกให้เป็น “วันสิทธิความหลากหลายทางเพศ” เนื่องจากวันนี้ เป็นวันที่กลุ่ทคนทำงานด้านหลากหลายทางเพศ ได้ยื่นฟ้องต่อศาลปกครอง กรณีกระทรวงกลาโหม ไม่ยอมแก้ไขข้อความในใบรับรองผลการตรวจเลือกทหารกองเกิน (สด. 43) ที่ได้ออกไปแล้วสำหรับบุคคลข้ามเพศ หรือสาวประเภทสองที่เข้ารับการตรวจเลือกทหารกองเกินเข้าประจำการ และถูกบันทึกไว้ในใบสด.43 ว่า

เป็น “โรคจิต” “โรคจิตวิปริต” “โรคจิตถาวร” ผลก็คือว่า สาวประเภทสองที่โดนบันทึกด้วยคำเหล่านี้ มีปัญหาในการดำรงชีวิตตามมาเป็นทอดๆ คิดดูสิ ไปสมัครงานที่ไหน เขาเห็นในสด. 43 ระบุว่า หล่อนเป็นโรคจิต จิตวิปริต หรือบางคนโดนอย่างจัง เป็นโรคจิตถาวร ใครจะรับเข้าทำงาน?

“29 พ.ย. ครบรอบสองปีพอดี คดีความก็ยังไม่ตัดสิน ยังอยู่ที่ศาลปกครอง ฟ้องศาลไปแล้ว ก็ต้องถือว่า งานวันสิทธิความหลากหลายทางเพศเป็นการจัดงานเพื่อทบทวนการทำงาน และดูความคืบหน้าประเด็นต่างๆ และให้ประชาชนทั่วไปรับทราบว่า มีความเคลื่อนไหวอะไรเกิดขึ้นบ้างในบ้านเรา” คุณไพศาล ลิขิตปรีชากุล (ลี้ –โสด + น่ารัก) ผู้ประสานงาน เล่าให้ฟัง

พอไม่ยอมแก้ไข ก็ต้องทำเรื่องฟ้องกันไปล่ะครับ เป็นขั้นตอนปกติ อีกเหตุหนึ่งในการจัดงานก็คือ ในภูมิภาคเรา มีการเรียกร้องให้เคารพสิทธิความหลากหลายทางเพศ ซึ่งถึงเป็นเรื่องของสิทธิมนุษยชนอย่างหนึ่ง มีการลงนามร่วมกัน เรียกว่า หลักการ “ยอกยาการ์ตา (The Yogyakarta Principles)” ซึ่งว่าด้วยการใช้กฎหมายสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ ในประเด็นวิถีทางเพศและอัตลักษณ์ทางเพศ

อ่านแล้วอย่าเพิ่งงง ชื่ออะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด ผมเองก็จำไม่ได้หรอกครับ แต่ก็ให้พอผ่านๆ หูไว้ ก็ดี

ตกลง ไปงานนี้แล้วได้อะไร?

นอกจากจะมีบูธ งานออกร้านต่างๆ มีทอล์คโชว์ มีละครเวที มีปาฐกถา มีหนังสั้นให้ดู มีของให้ซื้อแล้ว เขายังเตรียมแจกร่มแสนสวยสีรุ้งอีกต่างหาก งานนี้ไม่เหมือน “เกย์พาเหรด” นะคุณที่อยากสนุก ต้องแต่งตัวไปเต้นตามท้องถนน หลายๆ คนเห็นแล้วไม่สบายใจ คิดว่า เป็นพวกเลียนแบบฝรั่ง
สำหรับงานนี้ เขาจะแจกร่มอย่างน้อย 300 คัน ถ้าคุณสนับสนุนสิทธิมนุษยชน ก็เดินถือร่มไปกัน อย่าเพิ่งแอบหนีบกลับบ้านไป เดินถือร่มสีรุ้ง จากลิโด้ ไปศูนย์ศิลปะวัฒนธรรมกรุงเทพฯ ใกล้ๆ กันนั่นแหละ เพื่อให้ปวงประชาได้เห็นความพร้อมเพรียง และตระหนักว่า สังคมเรา มีคนที่แตกต่างอยู่ เดินขบวนถือร่ม ไม่ได้แสดงตนว่า เข้าข้างสีเหลือง หรือสีแดง เพราะร่มนี้ มีหลากสี

“กลัวร่มไม่พอครับพี่ แต่ไม่เป็นไร ถ้าใครยังไม่มีร่ม ก็ขอไปเข้าร่ม เดินไปด้วยกันก็ได้ ไม่ผิด
กติกา เพราะเราอยู่ร่วมกันได้ทั้งนั้น”

งานวันสิทธิความหลากหลายทางเพศ “จนกว่าจะถึงวันฟ้าใส”
29 พฤศจิกายน 2551 เวลา 9.00 -17.00 ณ โรงภาพยนตร์ลิโด้ สยามสแควร์ กรุงเทพฯ

9.00 น. นิทรรศการ/กิจกรรมจากบูธขององค์กรร่วมจัด และองค์กรทำงานด้านความหลากหลายทางเพศ
10.00 – 10.15 น. ต้อนรับทักทาย กิจกรรมบนเวที เล่นเกม แจกของที่ระลึก
10.15 – 10.30 น. การแสดงละครสั้นเปิดงานโดย คุณวรรณศักดิ์ ศิริหล้า (กั๊ก)
10.30 – 11.00 น. พิธีเปิด
คุณกมลเศรษฐ์ เก่งการเรือ กล่าวรายงานวัตถุประสงค์การจัดงาน
อาจารย์จอน อึ้งภากรณ์ ประธาน กล่าวเปิดงาน
รศ.ดร. เสรี วงศ์มณฑา ปาฐกถาเรื่อง “สิทธิความหลากหลายทางเพศบนสื่อไทย”
ศจ.วิทิต มันตาภรณ์ กล่าวถึงหลักการ “ยอกยาการ์ตา”
คุณอลิสา พันธุ์ศักดิ์ กล่าวถึงรัฐธรรมนูญมาตรา 30

11.00 – 11.30 น เวทีสีรุ้ง 1 ตั้งกระทู้ “คำนำหน้านามสำหรับฉันสำคัญไฉน” โดย ตัวแทนชุมชนคนข้ามเพศ
11.30 – 11.45 น. การแสดงบนเวที โดยเยาวชนเครือข่ายความหลากหลายทางเพศ
11.45 – 12.15 น. เวทีสีรุ้ง 2 ตั้งกระทู้ “รักแห่งสยาม บทเรียนเพื่อความเข้าใจลูก” โดย นพ.สุกมล วิภาวีพลกุล และตัวแทนเยาวชนคนที่มีความหลากหลายทางเพศ

12.15 – 12.30 น. กิจกรรมบนเวที และเล่นเกม
12.30 – 12.45 น. การแสดงบนเวที โดย เยาวชนเครือข่ายความหลากหลายทางเพศ
12.45 – 13.15 น. เวทีสีรุ้ง 3 ตั้งกระทู้คุยกันเรื่อง “กฎหมายจดทะเบียนคู่คนรักเพศเดียวกัน” โดย คุณกิตตินันท์ ธรมธัช คุณฉันทลักษณ์ รักษาอยู่ คุณรริศิวพร เปงเฟย
13.15 – 13.45 น. การแสดง Talk Show หัวข้อ “ชีวิตที่เลือกได้” โดย เจ๊เดย์ (ฟรีแมน)
14.00 – 15.10 น. เสวนาเรื่อง “สังคมไทยจะไปทางไหน กับอดีต ปัจจุบัน อนาคต ของสิทธิของความหลากหลายทางเพศ” โดย คุณสุวรรณี หาญมุสิกวัฒนกูร ผู้ประสานงาน คอนซอร์เทียม คุณดนัย ลินจงรัตน์ ผู้อำนวยการสมาคมฟ้าสีรุ้งแห่งประเทศไทย คุณนิรุตติ์ สระบัว แกนนำเยาวชนเพศศึกษา-อาชีวศึกษา ผู้อำนวยการ สำนักงานกิจการสตรี และสถาบันครอบครัว กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ และ
รศ.ดร. กฤตยา อาชวนิจกุล** สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล

15.10 – 15.40 น. ชมภาพยนตร์สั้นจากโครงการประกวดหนังสั้นสีรุ้ง (Thai queer short film) เรื่อง เป็นใคร? โดย ชลธิชา ตั้งวรมงคล, เรื่อง เสียงในใจ โดย ทศพล ทิพย์ทินกร

15.40 – 16.00 น. แจ้งกำหนดการการเดินขบวนร่มสีรุ้ง
16.00 – 16.15 น. เตรียมพร้อมการเดินขบวนร่มสีรุ้ง “ร่มสีรุ้งจากวันนี้ ถึงวันฟ้าใส” นำโดย อ.วิโรจน์ ตั้งวาณิชย์
16.15 – 16.45 น. เดินขบวนจากโรงภาพยนตร์ลิโด้ ถึงศูนย์ศิลปะวัฒนธรรมกรุงเทพฯ
16.45-17.00 น. การกล่าวคำปฏิญาณจากตัวแทนชุมชนความหลากหลายทางเพศ
17.00 น. เสร็จสิ้นงาน

ผม…เกย์ ไบ รับ ถุย ถุย

Hiding No More เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ 29-30 พ.ย. 2008

เดาว่า น่าจะเป็นผู้หญิงญี่ปุ่น เห็นหน้าขาวผ่องเป็นยองใย แล้วพนักงานก็พาพวกหล่อนนั่งลงตรงโซฟาถัดจากโต๊ะของผมกับเพื่อนไป นารีทั้งสี่ไม่ได้แสดงสีหน้า ตกตื่นอะไรกับความอะร้าอร่ามที่นักแสดงอะโกโก้คนหนึ่งเพิ่งจะงัดมันออกมาโชว์อยู่บนเวที ดูท่า น่าจะเป็น “พวกขาประจำ”

ผมพยักเพยิดให้ “อรรณพ” มองตามเหล่าแขกต่างชาติที่เพิ่งเข้ามาในร้าน แต่เพื่อนรุ่นน้องตัวดีของผมคนนี้ทำหน้าเฉยๆ เขาคงไม่รู้สึกสะทกสะเทิ้นเขินอายอะไรอีกแล้วที่มีผู้หญิงเข้ามาอยู่ในพื้นที่เดียวกันกับเขา
และกำลังจะทำแบบเดียวกับที่เขากำลังจะทำ ก็แค่เลือกผู้ชายซักคนบนเวที แล้วก็พาออกไปข้างนอก

เขาบอกว่า มาเที่ยวแบบนี้ สนุกดี รวดเร็ว ประหยัดเวลา ไม่ต้องนั่งแชท ไม่ต้องคอยโทรจีบ ไม่ต้องโทรนัดกินข้าว หรือเข้าโรงหนัง เมื่อไหร่ที่อยากขึ้นมา ก็แวะมาสอยเอา อ้อ อีกอย่าง ไม่ต้องรักและผูกพันอะไรหลังกิจกรรมเสร็จสิ้นจังหวะของมันลง

อรรณพอายุสามสิบเศษๆ เขาคิดว่า เขารับผิดชอบตัวเองได้แล้ว และนี่ก็เป็นสิทธิ์ของเขาที่จะมาเที่ยว แต่ที่น่าทึ่งก็คือ เขามีกฎประจำตัวด้วยนะครับ ลูกค้าอย่างเขาจะไม่โทรนัด “เด็ก” ให้มาพบส่วนตัว เขาจะมาหาเองถึงที่ จ่ายเงินให้ทางร้าน เพื่อจะปลดปล่อย “น้อง” สักคน เขาทำตามระบบที่ไม่มีใครกำหนดไว้อย่างเคร่งครัด ราวกับสัตยาบัน อีกอย่าง เขาชอบอะไรที่คุ้นเคย

แต่วันนี้ น้องที่คุ้นเคยไม่อยู่ สงสัย เพราะไม่ได้แวะมาทีนี่ซะตั้งนาน ผมเองก็จำไม่ได้แล้วว่า มาเที่ยวที่ร้านนี้ ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ แต่ผมก็ยังจำหน้าบางคนได้ บนเวที

“น้องเคน กลับต่างจังหวัดน่ะ” มาม่าซังผมแดงใส่เสื้อสูทบอกเเขา อรรณพทำหน้ามู่ทู่เป็นคำตอบ มามาซังคนนี้ คงเพิ่งมาใหม่ แล้ว “โปรโมเตอร์” คนเดิมที่รู้ใจ กัน หายไปไหนแล้ว หรือ หล่อนอำลาวงการ?

“มีตัั้งหลายคนอยู่บนเวที ถูกใจน้องคนไหนบอกได้เลยนะครับ” มาม่าซังหัวแดงคะยั้นคะยอ

“ไม่ถูกใจซักคน” อรรณพตอบตรงๆ พลางกวาดสายตาดูหนุ่มหุ่นปึ้กกับกางเกงขาสั้นจุ๊ดบนเวทีอีกครั้ง เผื่อพลาดอะไรไป แต่นี่เราสองคนส่องกันอยู่ตรงนี้เกือบสองชั่วโมงแล้วนะ

“เอ่อ…ผมชอบน้องที่เป็นเกย์น่ะ ไม่เอาผู้ชาย ไม่เอาสาว ไม่เอาหน้าหวาน อยากได้ แบบรับเก่งๆ คุยเก่งๆ มีเปล่า…?”

มามาซังโพล่งออกมา “มีอยู่คน หุ่นดี เพิ่งเล่นกล้าม บริการดี แต่…มันมีเมีย”

“ไม่ชอบครับ อยากได้เกย์ ไม่อยากได้ผู้ชายไง” อรรณพย้ำ ผมกวาดสายตาไปรอบๆ อีกครั้ง ส่วนใหญ่แล้วคุณผู้อ่าน ในบาร์อะโกโก้ผู้ชาย ไม่ว่าที่ไหน จะมีผู้ชายเป็นพนักงานบริการเกินกว่าครึ่งแทบทั้งนั้น ถึงได้มีลูกค้าผู้หญิงมาร่วมใช้บริการด้วยไง ผมคิดเสมอว่า ผู้ชายไปเที่ยวซ่อง ไปอาบ อบ นวด แล้วก็นาบได้ แต่ผู้หญิงไม่ค่อยมีที่ไป เกย์ยังดีซะกว่า มีที่ให้ปลดปล่อยอารมณ์งุ่นง่านออก

แต่อรรณพ ไม่ค่อยชอบมีอะไรกับผู้ชาย เขาชอบเกย์ด้วยกัน

มาม่าซังเริ่มจับทางได้ “แต่น้องคนนี้ มันชอบมากนะ เวลาโดนเ…็ดน่ะ รับรองถูกใจคุณน้อง” หล่อนพูดพลางหัวเราะชอบใจ

“ไหนล่ะ อยู่ไหนบนเวทีเหรอ?”

“เปล่า ไม่ได้ให้ขึ้นเวทีหรอก”

“อ้าว ทำไม”

“มันตัวเตี้ย”

ผมขำแทน ส่วนอรรณพถอนหายใจ พอเห็นลูกค้าออกอาการเซ็งๆ มามาซังรีบส่งเสริมยอดขายทันที

“คุณน้อง คนที่พี่จะแนะนำให้น่ะ รับรองถึงใจ ตัวเล็กๆ อย่างนี้สิดี พลิกคว่ำตะแคงหงาย ได้หมดหมดทุกท่า รับรองสนุก เชื่อพี่สิ”

เขาทำท่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดออกไปแบบเสียไม่ได้ “คนไหนล่ะพี่ ไม่ต้องเรียกมานั่งนะ แค่บอกว่าคนไหน”

หล่อนแล่นปรู๊ดไปยังประตูทางเข้าด้านหน้าตรงเคาร์เตอร์บาร์ ณ จุดนั้น พนักงานบริการชายหลายคนนั่งเรียงรายอยู่ หล่อนกวักมือหยอยๆ ทำท่าชี้ๆ ให้ดู โหย คนเยอะจะตาย ผมบอกอรรณพ มองไม่เห็นหรอก มืดอีกต่างหาก

“สงสัยจะเตี้ยจริง” อรรณพบอก แล้วก็ลุกขึ้น พุ่งตรงไปทันที เขาคงค้นพบอะไรเข้าแล้ว เห็นหายไปนาน

ในเวลาต่อมา “น้องศักดิ์” ก็เป็นสมาชิกใหม่ที่โต๊ะของเราด้วยความสูง ไม่น่าจะเกิน 160 ผิวสองสี มัดกล้ามที่แขนของเขาทำเอาเสื้อเชิ้ตตึงเปรียะ ดูแล้ว ภายใต้กระดุม น่าจะมีแผงหน้าอก ริมฝีปาก ใบหน้าคม และท่าทางกระตือรือร้นทำให้เขาดูน่ารักขึ้นเป็นกอง แต่น้องเป็นผู้ชายนะ มีเมียแล้วอีกต่างหาก ผมกระซิบหรอก หลังเขาจ้องน้องตาเป็นมัน

“พี่ชอบรุกน่ะครับ เรารับได้จริงเหรอ?” อรรณนพ ถามผู้มาเยือน

“ครับ ครับ ผมได้หมดครับ แล้วแต่พี่จะชอบ” เขาให้คำตอบ

“มีเมียยัง?” ผมช่วยสัมภาษณ์

“ยังครับ” เขาตอบยิ้มๆ

“ก็เห็นมามาซัง บอกว่า น้องมีเมียแล้วนี่” ผมมองหน้าเขาอย่างคาดคั้น

“อ๋อ แฟนน่ะครับ พอดีเค้าไม่อยู่ ไปต่างจังหวัด”

แล้วผมก็ปล่อยให้เขาสองคนค้นหากันและกันต่อไป เพื่อดับความเขิน แต่เดาว่า เดี๋ยวอีกแป๊บ คงแก้ผ้ากันแล้ว จะคุยนานๆ ไปทำตุ้มอะไร ผมสังเกต อรรณพน่าจะพึงพอใจไม่น้อย และไม่ออกอาการหงุดหงิดใส่ผมหากเขาต้อง”กลับบ้านมือเปล่า”

เขาเล่าให้ผมฟังว่า น้องๆ ส่วนใหญ่ที่เขาเจอจะแนะนำโรงแรมเล็กๆ หรือไม่ก็ม่านรูด จ่ายเงินเป็นรายชั่วโมง พวกเด็กๆ จะไม่ชอบตามแขกกลับไปที่พัก เท่าที่เขาเจอมา ส่วนใหญ่ น้องจะไม่อยากเสียค่ารถขากลับ ถึงแขกให้ค่ารถก็เถอะ แต่ถ้าบ้านแขกไกล ก็ไม่คุ้ม เสียเวลาเดินททาง ผมเดาเอาว่า การไม่คุ้นกับสถานที่น่าจะเป็นอีกปัจจัย ม่านรูดเป็นสิ่งที่พนักงานบริการคุ้นเคยมากกว่า แต่ถ้าไปที่พักของแขก เขาคงไม่รู้สึกว่าเป็นที่ของเขา

นอกจากจะมีเงื่อนไขเรื่องสถานที่แล้ว อรรณพเผยให้ผมฟังว่า น้องศักดิ์สุดหล่อชอบดูหนังโป๊

“ที่ม่านรูด มีหนังโป๊เกย์ด้วยเหรอ” ผมโพล่ง

“บ้าเหรอ หนังโป๊ผู้ชายผู้หญิงโว้ย” อรรณพทำคิ้วขมวด

คืนวันนั้น หลังจากเปิดห้อง จ่ายเงิน และอาบน้ำแล้ว ศักดิ์ก็หยิบรีโมททีวีถึงพบว่า บนจอมีแต่ช่อง 3-5-7-9 ศักดิ์ยกหูโทรศัพท์ “พี่ปล่อยหนังมาให้หน่อย” ไม่นาน หนุ่มตัวเล็กวัยยี่สิบสอง (อายุตามที่่อรรณพถามมา จริงเปล่าไม่รู้) ก็เพลิดเพลินกับเสียงผู้หญิงญี่ปุ่นบนจอ หล่อนครวญครางปานจะขาดใจ มีผู้ชายร่างท้วมกำลังอยู่บนร่างกายหล่อน

“แล้วแก ไม่รำคาญ แกมีอารมณ์เหรอ ดูหนังโป๊แบบนั้น”

“ก็เห็นน้องเค้าแข็งขึ้นมาทันทีเลย คงได้อารมณ์ แต่เราไม่สนอยู่แล้ว ขอคนรับได้เป็นพอ”

ต่อไปนี้ คุณผู้อ่าน เป็นซีนอีโรติค ผู้อ่านอายุต่ำกว่า 18 ควรได้รับคำแนะนำจากผู้ปกครอง

อรรณพสาธยายว่า น้องศักดิ์จูบเก่งมาก เขาจูบอย่างมาราธอน จนอรรณพเคลิ้มลิ้น ตอนที่ผลัดกันซุกไซร้ซอกคอ ไล่มาถึงยอดอก แล้วก็หน้าท้อง ทำเอาเขาซี้ดซ้าด ไม่เป็นส่ำ เสียงครางประสานกับเสียงจากทีวี แผ่นหลังของศักดิ์แน่นมาก ไม่ต้องพูดถึงแผ่นอก มันเป็นแผงนูนกำลังพอดี วิดีโอโป๊ก็กำลังวนๆ ทำหน้าที่ของมันไป พร้อมเสียงผู้หญิงญี่ปุ่นครางอย่างมาราธอน อรรณพบอกว่า ฟังแล้ว ดูแล้ว น่ารำคาญอยู่เหมือนกัน แต่ศักดิ์ออกอาการ…ชอบมาก

อรรณพหยิบถุงยาง และเจลหล่อลื่นจากหัวเตียงออกมา เขาเตรียมไปเอง แล้วอีกไม่กี่อึดใจ เขาก็ได้ทำในส่ิงที่เขาอยากทำ

“มันส์มั๊ย” ผมว่า

“สุดยอด มามาซังว่าไว้ ไม่มีผิด” อรรณพยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่ “แต่แปลกดีว่ะ”

เขาเล่าว่า เขาถามน้องศักดิ์ตอนเสร็จกิจว่า ถามตรงๆว่า ตกลง เราเป็นอะไรกันแน่ “เป็น เกย์ เป็นไบ หรือเป็นผู้ชาย?”

ศักดิ์บอกอย่างรวดเร็ว ผมว่า “ผม เป็น…เกย์ ไบ รับ”

โอ้วแม่เจ้า ผมเกาหัวแกรกๆ ก็เคยได้ยินมาแหละคำนี้ และเคยได้เห็นคนประกาศอย่างนี้เหมือนกันในบอร์ดต่างๆ แต่ผมไม่ค่อยเข้าใจ

อรรณพเล่าต่อว่า “เราว่า น้องมันเป็นเกย์ ไบ รับอย่างว่าแหละ พอตอนเราเอาเค้าอยู่นะ ตาเค้าก็มองที่ทีวี แถมยังบอกอีกว่า ชอบดูหนังโป๊
ตอนผู้หญิงโดน ชอบดูหน้า ดูหุ่น แล้วจะยิ่งดี ถ้าโดนเอาไปด้วย”

อดไม่ได้ ต้องถามแบบนี้ ขออภัยท่านผู้อ่านที่ไม่สุภาพ แต่เรื่องนี้ It’s a must – ต้องถาม

“แล้วน้องมันแตกมั๊ย?”

“แหงล่ะสิ ก่อนซะอีก ตอนโดนโซ้ยอยู่นั่นแหละ” อรรณพเล่า ไม่มีปิดบัง

ผมขมวดคิ้ว พยายามคิดตามกับคำนิยาม “เกย์ ไบ รับ”

แล้วไงอีก มีไรประทับใจอีกมั๊ย อดไม่ได้ล่ะครับ ถามแล้วถามเลย เดี๋ยวจะหาว่า ไม่สู่รู้

“รายนี้มาแปลกว่ะ เวลาไซร้ๆ กัน น้องมันชอบ…ถุยน้ำลาย”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” อดไม่ได้ครับ “บ้า จริงดิ นายไม่ได้อาบน้ำหรือเปล่า คงเค็มน่ะ”

“อาบโว้ย รู้มะ น้องมันถุยน้ำลายที่พื้่นรอบเตียงเลย ถุยแล้ว ถุยอีก ไอ้เราก็ว่า เฮ้ย ถุยทำไมวะ ถุยจนไม่กล้าเหยียบลงพื้นเดินเข้าห้องน้ำเลย สงสัยมันติดนิสัย หรือไม่ชอบเรา เลยลองถามไปตอนเสร็จเรียบร้อยว่า ตอนโดนพี่เอาอยู่ คิดถึงใคร”

“ไปถามเขาทำไม”

“รู้ปะ ไอ้นี่ปากหวาน น้องตอบว่า ก็คิดถึงพี่สิ ไม่งั้นจะแตกเหรอ”

ผมหัวเราะ น้องน่าจะตอบว่า “คิดถึง กระโถน”

“แล้วทำไม ไม่ให้น้องมันถุยน้ำลายลงบนตัวซะเลยล่ะ”

“ไอ้บ้า”อรรณพหัวเราะชอบใจ

แชะ! แชะ! แล้วหล่อนก็ไม่ทำให้บรรดา “สาวก” ผิดหวัง ไคลีย์ มิน็อกระเบิดความมันส์ให้แฟนๆ ได้ชมกันในคอนเสิร์ตอาทิตย์ที่แล้ว เปิดโชว์ตรงเวลา เลิกตรงเวลา พร้อม “encore” อีกสามสี่รอบ ไม่เคยเบื่อหล่อน เพลงส่วนใหญ่มาจากอัลบั้มใหม่ ยังไม่ค่อยคุ้น แต่สาวกได้เพลินกับบรรดาแดนเซอร์ ถ้าไม่เรียก “ตัวแม่” ก็ไม่รู้จะเรียกอะไร ยิ่งชุดแดนเซอร์กะลาสีเรือ ทำเอาได้เฮกันสนั่น บัตรเกือบเต็มทั้งฮอลล์ ข้างบนราคาไม่แพงยังพอเหลือ ดูๆ แล้วเก้งกวางไทยมีตังค์พร้อมจ่ายหมดตัว จากผลสำรวจคร่าวๆ ผู้ชม 70% เป็นเหล่าเก้งกวางแน่นอน ส่วนคุณผู้หญิงน่าจะสัก 10-20% ไม่เกินนั้น และไม่ได้มากะเพื่อนผู้หญิงด้วยกัน ก็ควงมากะเก้งกะกวางนั้นแล แชะ! แชะ! อย่าพลาดMV ใหม่ของ Boyzone (อัลบั้ม ฺBack Again…No Matter What) สตีเฟน เกทลีย์ประกบคู่จิ๊จ๊ะกับนายแบบหนุ่ม ขณะเพื่อนร่วมวงก็ควงนางแบบสาว สตีเฟน “เลิกแอบ” ตั้งแต่ปี 1999 และตอนนี้มีแฟนแล้ว เขาเล่าว่าก็มันไม่ใช่น่ะ ถ้าจะให้เขาควงนางแบบใน MV แบเพื่อนๆ ทำ ไป YouTube เซิร์ชด้วยคำว่า Boyzone Better แล้วดูกันให้จะจะ สตีเฟนทำอะไร อ้อ อย่าลืมคลิกคลิปที่เป็น Behind the scences ด้วยนะ เด็ดซะไม่มี แชะ! แชะ! ขาเที่ยวยังพอมีเวลา หากยังไร้โปรแกรมวันหยุดยาวห้าธันวา ทริปสเม็ด เสร็จแน่ๆ ราคาประหยัด น่าไปมากๆ คลิก www.bankgokrainbow.org แชะ! แชะ!

-end-

ความหลากหลายทางเพศกับหนุ่มอังกฤษคนนั้น

Hiding No More เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ 6-7 ธ.ค. 2008 เมโทรไลฟ์ ผู้จัดการวันเสาร์-อาทิตย์

น้อยคนนักจะรู้จักบุรุษชาวอังกฤษผู้นี้ กระทั่งคนอังกฤษเองในปัจจุบันนี้ก็เถอะ ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ “ปีเตอร์ ไวล์ดบลัด” (Peter Wildeblood) คงเป็นชายชราวัย 85 ที่มีความสุขที่สุดในโลก

เขาเป็นผู้ชายคนแรกๆ ในประวัติศาสตร์ด้านสิทธิมนุษยชนของเมืองผู้ดีก็ว่าได้ที่ “เลิกแอบ” ต่อหน้าสาธารณชน เขาเป็นคนที่ถูกคนรักทรยศ แต่กลับยืนขึ้นเชิดหน้า และใช้ชีวิตที่เหลืออย่างกล้าหาญสง่างาม ปีเตอร์ ไวล์ดบลัด คือ “โฮโมเซ็กช่วล” แห่งเกาะอังกฤษที่ชีวิตเปิดเผยของเขากลายเป็นใบเบิกทาง ช่วยให้อีกหลายๆ ชีวิตผ่านพ้นคุกตารางด้วยข้อหารักเพศเดียวกัน

ราวทศวรรษที่ 1950 ในประเทศนี้ ชายสองคนจะมีเซ็กซ์กันไม่ได้ และถ้าโดนตำรวจจับ จะต้องไปขึ้นศาล ยืนให้การ ตอบคำถามต่างๆ นานา รวมไปถึง “ทำอะไรกันบ้างบนเตียง” และส่วนใหญ่มักจะไม่รอด ต้องเข้าไปนอนในคุก ปีเตอร์ ไวล์ดบลัด ก็เป็นคนหนึ่งในนั้น

ปีเตอร์ (ภาพจากหนังด้านบน คนที่สองจากหน้าจอ) ทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์หนุ่มที่กำลังรุ่งแห่งหนังสือพิมพ์เดลิเมล์ตอนโดนตำรวจจับ พ่อกับแม่ภูมิใจมากในตัวเขา เพื่อนๆ ที่ทำงานต่างรักเขา และเชื่อในฝีมือ หัวหน้างานชื่นชมความสามารถของเขา ทุกๆ คนช็อคที่รู้ความจริง

ย้อนกลับไปในวัยเด็ก จริงๆ แล้ว เขาเกิดที่อิตาลี แต่ย้ายมาอยู่ลอนดอนตอนอายุสามขวบ ช่วงเรียนหนังสือก็ได้ทุนเรียนดีตลอด ได้ไปเรียนต่อที่อ็อกฟอร์ด แต่โชคร้าย หนุ่มน้อยเกิดป่วยหนัก จนต้องขอลาเรียนชั่วคราวหลังจากเปิดเรียนไปแค่ 11 วัน พอหายป่วยดีแล้ว เป็นช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเลยไปเป็นนักบิน ด้วยเหตุที่เขาขับเครื่องบินไม่เก่ง หรืออาจจะมีสาเหตุอื่น เลยโดนย้ายมาประจำการในตำแหน่งเล็กๆ ภาคพื้นดิน กระทั่งสงครามโลกสิ้นสุดลง

ปีเตอร์กลับไปเรียนต่อที่อ็อกฟอร์ดสองปี ขณะที่ข้าวยากหมากแพง เศรษฐกิจยังไม่ฟื้นจากสงคราม จบอ็อกฟอร์ดแล้ว ก็พยายามหางานทำ แต่ก็ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เลยไปเป็นพนักงานเสิร์ฟอาหาร

ช่วงเวลาว่าง เขาหมั่นเพียรเขียนบทความ เขียนเรื่องราวส่งนิตยสาร รวมถึงเขียนบทละคร ต่อมาเขาได้ทำงานกับเดลิเมล์ เริ่มต้นด้วยรายงานข่าวซุบซิบต่างๆ ตรงจุดนั้นเอง เขาได้พบกับคนดังประจำวงการไฮโซของอังกฤษที่ชื่อว่า “ลอร์ด ม็องตะกู” (Lord Montagu)

ปีเตอร์ได้รับมอบหมายให้รายงานข่าวเกี่ยวกับงานราชพิธีหลังจากพระเจ้าจอร์จที่ 6 (พระราชบิดาของควีนอลิซาเบธ องค์ปัจจุบัน) เสด็จสวรรคต ในปี 1953 เขาได้รับการโปรโมทเป็นว่าที่ผู้สื่อข่าวสายการต่างประเทศ

ในหนังสารคดี-ดราม่าเรื่องดังเรื่องหนึ่งทางทีวีของบีบีซี ออกฉายในปี 2007 ถ้าคุณผู้อ่านได้เห็นเหตุการณ์ในนั้น จะต้องถามตัวเองว่า อะไรวะ! นอนอยู่กับแฟนบนเตียงดีๆ ก็จะมีตำรวจมาเคาะประตูบ้าน แล้วลากออกไปจากเตียง ส่งฟ้อง ขึ้นศาล แล้วก็โดนจับยัดเข้าคุก นี่มันเรื่องจริงเหรอเนี่ย?

ก่อนนั่งดูหนังเรื่องนี้ ผมก็ได้แค่อ่าน และรับรู้ตามหนังสือ ตามข่าว เห็นบ้างบางฉากในหนัง หรือสารคดีที่พูดถึงการกวาดล้างและกำจัด โฮโมเซ็กช่วลออกไปในสังคม ไม่ว่าจะด้วยการเอากฎหมายและกฎหมู่เข้าบังคับ แต่ไม่เคยรู้สึก แต่พอมาดูหนังทีวีเรื่องนี้ คงไม่ใช่เพราะนักแสดงที่รับบท ปีเตอร์ ไวล์ดบลัด (Marin Hutson) ที่หล่อน่ารักหรอก เป็นเพราะเนื้อเรื่อง การนำเสนอภาพ ตัดสลับระหว่างเหตุการณ์ในชีวิตของปีเตอร์ กับการประชุมของคณะกรรมการที่ทำเรื่องเสนอให้แก้กฎหมาย มันสะเทือนใจมากๆ

ในยุค 1950 คนเป็นโฮโมเซ็กช่วล ในอังกฤษต้องหลบๆ ซ่อนๆ (สมัยนั้นยังไม่ได้เรียกว่า เกย์) มีผับ มีที่เที่ยว มีคลับส่วนตัว มีการสื่อภาษาที่รู้กันเฉพาะในหมู่ แต่จะเหมือนใช้ชีวิตอยู่ในโลกใต้ดิน ซึ่งบางคนก็สนุกสนานไปกับชีวิตแบบนี้ มีความเป็นส่วนตัวดี แต่ขณะเดียวกัน ต้องถามว่า แล้วคุณภาพชีวิตที่ดีคืออะไร จะรักใครชอบใคร ต้องคอยปิดบังไว้ และลึกๆ ทุกคนใช้ชีวิตอยู่บนความหวาดกลัว โดยเฉพาะกลัวกฎหมายบ้านเมืองที่บอกว่า การมีเซ็กซ์ระหว่างเพศเดียวกัน เป็นเรื่องผิดกฎหมาย น่าแปลกนะครับ ในยุคนี้ หลายๆ ประเทศ อย่างบ้านเรา ไม่มีกฎหมายกดขี่มนุษย์แบบนั้น แต่เราหลายๆ คนก็ยังคงต้องขังตัวเองอยู่

สำหรับปีเตอร์แล้ว ถึงแม้เขาจะประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน แต่ชีวิตส่วนตัวของเขา กลับอ้างว้างเดียวดาย วันหนึ่ง เขาไปพบกับหนุ่มหล่อคนหนึ่งที่สถานีรถไฟ “เอ็ดเวิร์ด” ทำงานรับราชการอยู่ ทั้งสองปิ๊งทันที เหมือน “หากันจนเจอ” ปีเตอร์ก็เลยชวนเอ็ดเวิร์ดไปพักที่บ้านซะเลย

ความจริงก็เสี่ยงนะครับ ใครจะรู้ เอ็ดเวิร์ดอาจเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบปลอมตัวมาก็ได้ มุกนี้ในยุคนั้นใช้บ่อยเพื่อ “กวาดล้างเหล่าโฮโม” บางครั้ง ในห้องน้ำแหล่งที่มีการรายงานเป็นประจำว่า มีการปฏิบัติกิจ ตำรวจก็จะแกล้งให้ท่า พอได้ที ก็เข้าแสดงตัว ล็อคขึ้นโรงพักเลย

นึกไม่ออกเลยละครับว่า ถ้าตำรวจปฏิบัติการอย่างนี้ในเมืองไทย เกย์ไทยจะเป็นยังไง แล้วเกย์ไทยในห้องน้ำต่างๆ จะเป็นยังไง ย่านไหนในกทม น่าจะเดือดร้อนที่สุด คงไม่ต้องบอก คนนะครับ ไม่ใช่ “วัวควาย” ต้องไปตามจับ แล้วลากออกมา

ความสัมพันธ์ของปีเตอร์กับเอ็ดเวิร์ดงอกงามขึ้น เขาแสดงความรักต่อกันอย่างหวานซึ้ง เขียนจดหมายให้กัน ฟังแล้วแทบละลาย เอ็ดเวิร์ด เดินทางไปกลับ และเข้าเมืองตอนช่วงวันหยุดเสมอเพื่อมาค้างอ้างแรมกับปีเตอร์ ต่อมาทัั้งสองได้รับเชิญจากคนดังไฮโซ ลอร์ดม็องตะกู ให้ไปพักผ่อนที่บ้านพักริมทะเล

รัฐเริ่มออกกวาดล้างอย่างหนัก โดยเฉพาะคนในเครื่องแบบ เอ็ดเวิร์ดถูกค้นจดหมาย และถูกสอบสวนในเวลาต่อมา ทั้งที่ก่อนหน้าปีเตอร์บอกให้เขาเผาจดหมายทั้งหมดทิ้ง เอ็ดเวิร์ดถูกขู่บังคับให้บอกรายชื่อคนที่เขารู้ว่าเป็นเกย์ พร้อมทั้่งยินยอมให้การว่า มีเพศสัมพันธ์กับผู้ชายด้วยกัน ตำรวจไปบุกค้นบ้านปีเตอร์เพื่อหาหลักฐาน ในที่สุด ก็เจอจดหมายรักที่ปีเตอร์ซ่อนไว้ ปีเตอร์ไม่เคยเผาจดหมายนั่นเช่นกัน

คนทั้งหมดที่เกี่ยวข้องโดนจับ ตั้งข้อกล่าวหา และขึ้นศาล เป็นที่เรียกกันในยุคนั้นว่า “เดอะ ม็องตะกู เคส” เรียกได้ว่า ดุเด็ดเผ็ดมัน ประชาชนเกาะติดสถานการณ์ทุกขณะ อัยการฝ่ายรัฐพยายามคาดคั้นให้จำเลยพูดความจริง จำเลยก็พยายามบ่ายเบี่ยง เอ็ดเวิร์ดเล่าความจริงทุกอย่าง ต้องบอกว่า คนดูต้องเศร้าไปกับเรื่องราวทั้งหมด ลองคิดดูสิครับ คนที่เราเคยบอกรัก รอคอยให้เขากลับมาหาแทบทุกลมหายใจ ตอนนี้ กำลังจะเอาตัวรอด และกล่าวโทษเราฝ่ายเดียว ในที่สุดปีเตอร์ตัดสินใจพูดความจริง ความจริงที่สั่นสะเทือนประวัติศาสตร์หน้าหนึ่งของอังกฤษ “ผมเป็นโฮโมเซ็กช่วล”

เขาถูกศาลสั่งจำคุก 18 เดือน

พอออกจากคุก เขาก็เสียงานที่รักไป ส่วนเอ็ดเวิร์ดหายไปไหนก็ไม่รู้ ปีเตอร์ออกมาทำธุรกิจเล็กๆ และได้เริ่มเขียนหนังสือชื่อ “Against the Law” คงเริ่มเขียนตั้งแต่อยู่ในคุก และเป็นหนังสือที่มีการถกเถียงกันมากที่สุดยุคนั้น

ในช่วงเวลานั้นเองทางการได้ตั้งคณะกรรมการขึ้นมาชุดหนึ่งมีประธานชื่อ เซอร์จอห์น โวลเฟนเดน (Sir John Wolfenden) เพื่อพิจารณาเรื่องราวเกี่ยวกับหญิงขายบริการทางเพศ และโฮโมเซ็กช่วล ในหนัง เราจะเห็นท่านเซอร์ เรียกคนโน้น คนนี้มาให้ข้อมูล ทั้งหมด นายทหาร บุคคลที่มีชื่อเสียงในวงสังคม แต่ในที่สุดคณะกรรมการก็มองหน้ากันแล้วถามกันเองว่า นี่เราจะไม่มีโฮโมเซ็กช่วลหน้าไหนมาให้ข้อมูลเหรอ (จริงๆ แล้วกรรมการชุดนี้รู้สึกกระอักกระอ่วนมาก กระทั่งจะเรียกโสเภณีและโฮโมฯ ก็ไม่ใช้ แต่จะตั้งเป็นอีกชื่อที่รู้กันแทน ภายหลังพบว่า ลูกชายของท่านเซอร์ก็เป็นเกย์)

นึกไปนึกมา คงไม่มีใครกล้ามาให้ข้อมูล เลยเปิดทางว่า งั้นใครมาก็ได้ มาแบบนิรนาม ไม่ต้องเปิดเผยอะไร แต่แล้ว ปีเตอร์ก็ตัดสินใจเป็นคนๆ นั้นเอง แต่เขายืนยันว่า เขาต้องการเปิดเผยตัว และมาให้เห็นตัวเป็นๆ กันเลย ช็อตนี้ละครับ ผมคิดว่า เป็นชัยชนะของปีเตอร์ ไวล์ดบลัดอย่างแท้จริง

หนังสือของเขา เรื่องราวของเขาตอนศาลตัดสินจำคุก และคำให้การของเขาต่อหน้าคณะกรรมการส่งผลให้รัฐหันมามองกฎหมายล้าหลังเกี่ยวกับโฮโมเซ็กช่วลอย่างจริงจัง และต่อมามีการยกเลิกกฎหมายนี้โดยระบุว่า คนเพศเดียวกันมีเพศสัมพันธ์กันในที่ส่วนตัว สมยอมทั้งสองฝ่าย ไม่ถือว่า ผิดกฎหมายอีกต่อไป

ปีเตอร์เสียชีวิตลงเมื่ออายุ 76 หลังจากเขาย้ายไปเป็นพลเมืองของประเทศแคนาดา และเป็นบุคคลมีชื่อเสียงในวงการโทรทัศน์ หนังสารคดีกึ่งดราม่าเรื่องราวชีวิตของเขาชื่อ “A Very Britsh Sex Scandal” เป็นหนึ่งในสารคดีและรายการโทรทัศน์หลายเรื่อง เป็นซีรี่ย์ที่สร้างขึ้นพิเศษพูดถึงความเปลี่ยนเชิงสังคม กฎหมายและการใช้ชีวิตของคนรักเพศเดียวกันในอังกฤษ น่าดูมากๆ ครับ

แชะ! แชะ! เก็บตกจากงานวันสิทธิความหลากหลายทางเพศ “จนกว่าจะถึงวันฟ้าใส” เมื่อวันเสาร์ที่ 29 พ.ย. ที่ผ่านมา ต้องบอกว่า เป็นงานที่เปิดศักราชใหม่จริงๆ เหล่ามนุษย์สีรุ้งที่ทำงานด้านสิทธิ์ งานด้านเอดส์ไปรวมตัวกันคับคั่ง และไม่ได้รวมกันที่สีลม แต่เป็นหน้าโรงหนังลิโด้ ถึงจะงบน้อย เตรียมงานกันขลุกขลัก ทุกๆ คนก็มาแสดงสปิริตกัน โดยเฉพาะช่วงไฮไลท์ เดินกางร่มสีรุ้งไปหยุดอยู่หน้าหอศิลป์แล้วถ่ายรูปร่วมกัน ต้องบอกว่า ร่มสวยยยมาก ความเคลื่อนไหวเล็กๆ ตรงนี้ ปีต่อๆ ไป น่าจะจัดได้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และดึงคนทั่วๆ ไปให้สนใจมากขึ้น

แชะ! แชะ! คลินิกชุมชนสีลม กำลังจะเริ่มโครงการหาอาสาสมัครใหม่ ใครที่เป็นแฟนคลินิกอยู่ ติดต่อสอบถามเข้าไปได้ งานนี้ได้บุญเยอะ 02 6342917 หยุดวันจันทร์ งานใหญ่ของคลินิกที่ติดตามผลพฤติกรรมชายรักชายในกทมประมาณกว่าสามปีที่ผ่านมา (เม.ษ 2549- 22 พ.ย. 2551) พบว่า มีคนติดเชื้อเพ่ิมมากขึ้นในอัตราน่าเป็นห่วง และสาเหตุส่วนใหญ่คือ ไม่ใช้ถุงยางอนามัยกับแฟน หรือคู่ประจำ เพราะไว้ใจ…แชะ! แชะ!

แล้วเราเป็นกระดูกซี่โครงของใคร?

Hiding No More เลิกแอบเสียที วิทยาแสงอรุณ Metro Life หนังสือพิมพ์ผู้จัดการฉบับ 13-14 ธันวาคม 2551

เจ้าหน้าที่ชายหญิงหน้าแฉล้มยื่นหนังสือเล่มเล็กๆ มาให้ ตอนเราเดินผ่านเข้าไป ผมส่งต่อให้เพื่อนที่ไปด้วยกัน เขาทำหน้าแปลกๆ เมื่อเห็นหน้าปก ความจริงแล้ว ผมเอง ก็ยังอดรู้สึกแปลกๆ ไม่หาย ตั้งแต่ได้รับเชิญมางานนี้เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน คนไม่เคย ต้องหัดลองอะไรใหม่ๆ มั่งสิ

บนปกหนังสือเล่มนั้น เขียนไว้ว่า “Marriage in Christ” บรรทัดต่อมาเป็นชื่อเจ้าสาวกะเจ้าบ่าว

“นายเจมส์” เจ้าบ่าว ผมรู้จักเขามานานมาก คุยเล่นกันเหมือนอายุรุ่นเดียวกัน ผมกับเขาเรียกแทนตัวเองว่า “เพื่อน” ตามด้วยชื่อเล่น บางครั้งก็เรียกตัวเองว่า เพื่อนเฉยๆ เช่น เพื่อนว่าโง้น เพื่อนว่างี้ หลายๆ ครั้ง คุยกันไปคุยกันมา ก็งงกันเองเพราะไม่รู้ว่า กำลังหมายถึงใคร แกหรือชั้น?

อาการเพื่อนโง้น-เพื่อนงี้ติดมาจากแฟนเก่าของเขา หล่อนเป็นพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งของผม ตอนที่นายเจมส์บวชที่วัดแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไกลโพ้น ผมก็ไปร่วมงานของเขา ยังจำได้ว่า เพื่อนๆ แซวกันว่า เดี๋ยวคงได้ถ่อไปต่องานแต่งชัวร์ แต่สุดท้าย เจมส์ก็ไม่ได้ลงเอยกับเพื่อนสาวจอมเปรี้ยวของผม เจ้าสาวในชุดขาววันนี้ เธอก็ดูสวย น่ารัก ยิ้่มเก่ง ดูๆ ไป เธอขาวหมวยเหมือนเพื่อนผมนั่นแหละ รูปร่างและอายุก็น่าจะพอๆ กัน ต่างกันอยู่ที่ว่า เธอนับถือคริสต์

ผมคิดเล่นๆ นี่ถ้าเจมส์แต่งกับเพื่อนผม ผมคงอดไปร่วมงาน “แต่งแบบคริสต์” ผมมองไปที่คนข้างๆ ผม เขาก็คงรู้สึกตื่นเต้นเหมือนกันที่ได้มางานคริสต์

“พี่ๆ ต้องทำไงบ้างเนี่ย” นายปอถาม

“ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวเค้าก็บอกเองมั้ง รู้แต่ว่า มองไปรอบๆ สิ” อดไม่ได้ล่ะครับคุณผู้อ่าน เกย์ดาร์เริ่มสตาร์ท ผมเดาว่า คุณผู้หญิงก็คงชอบมองไปรอบๆ หาคุณผู้ชาย ส่วนคุณผู้ชายก็คงชอบมองไปรอบๆ หาคุณผู้หญิง เราต่างชอบมองหากัน จริงมั๊ย?

“คงไม่มีหรอก ดูแต่ละคนดิ แต่มีอยู่คน โน้นไง หน้าประตู สูทขาวน่ะ ใช่แน่ ชัวร์ มองตาก็รู้”

ผมมองตามไปแบบเนียนๆ “อือ ก็น่ารักดี”

แล้วเราสองคนก็กลับมาสำรวมอาการ หลังจากมองไปสองรอบแล้ว เราตั้งมั่นอยู่ในความสงบบนม้านั่ง เตรียมรอพิธีแต่งแบบคริสต์ครั้งแรกในชีวิตที่กำลังจะเริ่มขึ้น แต่เดี๋ยวสิ ยังอยากรู้อีกนิด “ไม่รู้ เพื่อนเจ้าบ่าว หล่อเปล่า?” ผมกระซิบ แต่คำถามนี้ ดูเหมือนนายปอจะไม่ได้ยิน ดูเขาใจจดใจจ่อกับความอลังการของสถานที่เบื้องหน้า

เป็นโบสถ์คาทอลิกที่ใหญ่โต โอ่โถง ไม่หรูหราฟู่ฟ่า ภายในก่อด้วยอิฐเรียงรายขึ้นไปถึงหลังคา ไม่ติดกระจกสารพัดสี เครื่องทำความเย็นถูกออกแบบให้ฝังอยู่ในผนังอย่างเรียบร้อย บนเวที และทางเดิน จัดดอกไม้ กำลังดี ไม่ดูรก เบื้องหลังตรงผนังของด้านเวที เป็นรูปพระเยซูบนไม้กางเขน ผมเพิ่งสังเกตจริงๆ เดี๋ยวนี้เองว่า รูปพระเยซูบนไม้กางเขน เป็นภาพแสดงภาพความรุนแรงของเพื่อนมนุษย์ด้วยกันอย่างแท้จริง จับคนไปขึ้นกางเกน เปลือยท่อนบน ตอกฝ่ามือด้วยตะปู แต่สำหรับชาวคริสต์ นั่นหมายถึง การปวารณาตัวเพื่อพระเจ้า

คนเรา มักเห็นและเชื่ออะไร ไม่เหมือนกัน แต่ก็มีหลายๆ คน ที่ใครบอกมา ก็เชื่อเค้าไปหมด

ผมมองกลับมาบริเวณรอบตัว เห็นคนอื่นๆ กำลังนั่งรออย่างใจจดใจต่อ บางคนเอาเท้าวางลงบนเบาะยาวที่พื้นตรงด้านหน้า ซึ่งมีไว้สำหรับคุกเข่า เป็นที่วางเท้าได้หรือเปล่าเนี่ย? แต่เห็นหลายๆ คน ก็ทำกัน ผมว่า ผมไม่ทำอย่างเขาดีกว่า ทั้งๆ ที่อยากจะเอาเท้าไปวางตรงนั้นเหมือนกัน

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของผมหรอกครับที่เดินเข้าโบสถ์คริสต์ ตอนเรียนหนังสือชั้นประถม เคยมีโอกาสทำรายงานเรื่องศาสนา ผมเลือกศาสนาคริสต์ เพราะอยากรู้ แถมตอนนั้น คุณครูบอกว่า ต้องสาธิตพิธีกรรมให้เพื่อนๆ ดูด้วย ผมไปเข้าโบสถ์แถวบ้าน ไปซื้อเทปเพลงของชาวคริสต์ภาคภาษาไทยมาเปิดสร้างบรรยากาศ ยังจำได้ว่า ร้องยังไง… โอ้ พระชุมพา ขององค์พระเจ้า ผู้มีพระคุณที่ยกบาปของโลก ทรงพระกรุณา ทรงพระกรุณา….(ราวๆ นี้)

ผมเล่นเป็นบาทหลวงเอง ตอนนั้น ได้ผ้้าคลุมผืนใหญ่สุกสกาวแวววาวเลยล่ะครับ

เสียงแปร่งๆ ในภาษาไทยดังขึ้น พระสงฆ์ผู้ประกอบพิธีเป็นชายชราน่าจะอายุเกินหกสิบ เดาจากชื่อท่าน น่าจะเป็นฝรั่งเศส ท่านพูดไทย และอ่านไทย ด้านขวามือท่าน เป็นคณะนักร้องประสานเสียง พร้อมเคร่ื่องดนตรีประจำโบสถ์ เรามองไม่เห็นพวกเขาชัดนัก บาทหลวงฝรั่งท่าทางใจดีบอกทุกๆ ว่า พิธีการจะเริ่มขึ้นแล้ว และจะใช้เวลา 45 นาที

ผมพลิกไปดูหนังสือเล่มเล็กที่ได้รับแจกเดี๋ยวนี้เอง Oh My Gayness! มี 20 หน้า ด้านในเขียนไว้ว่า มิซซาบูชาขอบพระคุณ พิธีสมรส ชักไม่แน่ใจว่า เวลาที่หลวงพ่อบอกจะพอมั๊ย มีทั้งบทสวด บทเพลงสวดด้วยภาษาที่ฟังแล้วไม่น่าต้องแปล คำอธิบายความสำคัญของขั้นตอนต่างๆ รวมถึงมีคำแนะนำ ให้ยืนขึ้น ให้นั่งลง ตามลำดับต่างๆ อ้อ หน้าสุดท้าย เป็นเพลง “เธอทั้งนั้น” ของ Groove Riders  เดาว่าคงไม่ใช่เพลงประจำโบสถ์

พิธีกรรมเริ่มต้นขึ้น ทุกคนยืนต้อนรับเจ้าสาวที่ค่อยๆ เดินมาจากหน้าประตู ตรงนี้คงไม่ต้องบรรยาย เพราะในหนังฝรั่ง คุณๆ เห็นกันบ่อยแล้ว ผมว่า คุณผู้อ่านที่เป็นผู้หญิงคงเคยฝันว่าอยากแต่งงานในโบสถ์คริสต์เพราะดูโรแมนติกดี เจ้าสาวในชุดสีขาว ลากพื้น เดินเข้าสู่ประตูวิวาห์ แต่ผมสนใจจะดูเพื่อนเจ้าบ่าวมากกว่า อ้อ นั่นไง เห็นแล้ว  ต้องบอกว่า นายเจมส์เลือกเพื่อนเจ้าบ่าวได้ถูกจริงๆ ตัวสูงพอๆ กันกับเขา  ถ่ายรูปออกมาคงนิ๊ง เว้นแต่ว่า ไม่หล่อซักคน

ดูเหมือนความตื่นเต้นในงานนี้ คงไม่ใช่ผู้คนในงานซะแล้ว เห็นเพื่อนร่วมพิธีข้างๆ ผมนั่งอ่านหนังสือตามไป ผมก็กลับมามีสมาธิอีกครั้ง ไม่พลาดเปิดหนังสือตามไปยังหน้าต่าง เพราะมีสัญญาณไฟ ตรงมุมเสาสองด้าน คอยบอกเลขหน้าว่า ไปถึงไหน

พิธีกรรมผ่านไป หลังจากนั่งๆ ยืนๆ สองสามรอบ ถึงช่วงอ่านพระคัมภีร์ที่มีเนื้อหาที่เหล่าเฟมินิสต์ฟังแล้วคงต้องออกมาค้านสุดตัว ท่านบอกว่า ผู้หญิงควรทำตัวยังไง อย่างเช่น ตอนหนึ่งที่ว่า “ภรรยาที่รู้จักเงียบ เป็นพระคุณของพระเจ้า ภรรยาสงบเสงี่ยม เป็นพระคุณล้ำเลิศ ภรรยาที่บริสุทธิ์ย่อมประเสริฐกว่าทรัพย์ใดๆ ….” คุณผู้อ่านที่เป็นคาทอลิกครับ ด้วยความเคารพ ไม่ได้ดูหมิ่น แต่ผมคิดว่า ภรรยาแบบนั้นในยุคนี้ คงหายาก

ผมเริ่มเมื่อย แต่ยังดีที่เขาให้นั่งสลับยืนต่อไปอีก พิธีการดำเนินไปอย่างราบรื่น เสียงไพเราะของนักร้องสาวช่วยสร้างบรรยากาศให้อบอวลด้วยรัก แล้วบาทหลวงก็ค่อยๆ เทศน์เรื่องราวของพระเจ้าให้ฟัง ผมฟังไม่ค่อยรู้เรื่องหรอกครับ ภาษาแปลกๆ รับรู้แต่ว่าพระเจ้าบอกให้มนุษย์รักกัน แต่ดูเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างจะมีเงื่อนไข ราวกับประเทศไทยที่มักมีสองบรรทัดฐานจนประชาชนงง

บาทหลวงเอ่ยถึงความเป็นมาของความรักของพระเจ้า ความเสียสละของพระเยซูคริสต์ และเล่าว่า มนุษย์ผู้หญิงเกิดจากกระดูกซี่โครงท่อนหนึ่งของอดัม คุณผู้อ่านคงได้สดัลมามั่งแล้ว ผมก็เคย แต่คราวนี้ มันพิเศษ เพราะฟังจากปากของพระสงฆ์ และฟังอยู่ในโบสถ์ มันช่างดูศักดิ์สิทธิ์ น่าเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก

มนุษย์ผู้หญิงเกิดจากกระดูกซี่โครงท่อนหนึ่งของอดัม? มิน่าล่ะ มนุษย์ผู้หญิงต้องเชื่อฟังมนุษย์ผู้ชาย และเมื่อมนุษย์ผู้หญิงแต่งงานกับมนุษย์ผู้ชาย ตามคติความเชื่อเดิม หล่อนจึงมีฐานะไม่ต่างอะไรกับทรัพย์สมบัติของสามี หล่อนมีสามีเป็นเจ้าชีวิต

ผมมองคู่หนุ่มสาวตรงด้านหน้าที่กำลังเริ่มเอ่ยคำปฏิญาณความรักให้แก่กัน และมีพระสงฆ์อยู่ตรงนั้น ท่านแนะแนวทางชีวิตที่ควรเป็น ทุกสิ่งล้วนมุุ่งให้สามีภรรยารักกัน มีบุตร มีลูกมีหลาน ซื่อสัตย์ต่อกันและกัน และอยู่ร่วมกันตราบจนชีวิตจะหาไม่

ขณะฟังไป ความรู้สึกหนึ่งกลับแล่นเข้ามาในหัวผมทันทีอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน นี่เอง! ที่เรียกว่า การแต่งงาอันศักดิ์สิทธิ์ คู่เจ้าสาวกับคู่เจ้าบ่าว หรืออีกนัยหนึ่ง คู่เจ้าบ่าวกับกระดูกท่อนหนึ่งของเขา?

นี่เอง! ที่การแต่งงานของคู่รักเพศเดียวกัน มันไม่ “ฟิต” กับหลักการของคริสต์ทั้งปวง ทั้งเนื้อหา วิธีคิด แนวลำดับขั้นตอนดำเนินการ ภาษาที่ใช้ ถ้าลองเอาผู้ชายสองคน หรือเอาผู้หญิงสองคน ไปหย่อนตรงจุดนั้น จุดที่คู่บ่าวสาวยืนอยู่ ทุกสิ่งทุกอย่างในสายตาชาวคริสต์คงรับไม่ได้ และนี่เอง! ที่นำมาซึ่งการต่อต้าน การไม่ยอมรับ ก็ในเมื่อตลอดทั้งชีวิตของคาทอลิกคนหนึ่ง งานแต่งงานคือพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ ที่ถูกสรรสร้างมาเช่นนี้ ทำขึ้นเพื่อรองรับมนุษย์ผู้ชายและมนุษย์ผู้หญิง ไม่ได้มีไว้เพื่อมนุษย์เพศเดียวกันแต่อย่างใด!

นี่เอง ที่ทำให้การต่อสู้เรียกร้องเพื่อความเท่าเทียมกันในเรื่องการแต่งงานดูเหมือนจะเป็นการต่อสู้ของคนรักเพศเดียวกันที่ยากลำบากที่สุด

แต่ในมุมกลับ ก็นี่เอง อีกนั่นแหละที่ทำไม หลายๆ คนที่บอกว่า เคยไปงานแต่งงานของคู่รักเพศเดียวกันมาแล้วประทับใจมากเพราะอะไร? เพราะเขาสองคนไม่เพียงฝ่าฟันกว่าจะมาถึงจุดที่ตัดสินใจแต่งงานกันได้ แต่เขาสองคนต้องฝ่าฟันกระแสสังคมที่บอกว่า เขาควรทำอะไร และห้ามทำอะไร

ผมว่า ขั้นตอนยากลำบากของชีวิตของคนเพศเดียวกัน  ไม่ว่าจะเป็นขั้นการยอมรับตัวเอง การปรับตัวให้กับสังคม การได้รับการยอมรับจากคนรอบข้าง การได้มีชีวิตอยู่ร่วมกันในที่สุด มันจะทำให้จุดที่เขาสองคนยืนอยู่ ไม่น่าจะศักดิ์สิทธิ์น้อยกว่าคู่ชายหญิงทั้งหลาย

ผมชักไม่แน่ใจ

เอ๊ะ แล้วถ้าเป็นงานแต่งงานของคู่รักเพศเดียวกัน แขกที่มาในงานควรมีหนังสือคู่มือด้วยมั๊ย?

แชะ! แชะ!  แจกครับแจก สัปดาห์นี้ อ่านคอลัมน์ Hiding No More เลิกแอบเสียทีแล้วอีเมลมาบอกว่า คุณอยากอ่านเรื่องอะไรบ้างในปี 2009 ข้อเสนอน่าฟัง จะได้รับหนังสือหมอดู ตรวจชะตาเกย์ของคุณฟรี แจก 3เล่ม หนังสือชื่อ “2009 Gay Horo” โดยอาจารย์อรรถพล น้อยวงศ์ (หมอมีน)  แชะ! แชะ!  และถ้าอยากไปคอนเสิร์ตมันส์ๆ + ปาร์ตี้คนหล่อปิดท้ายปี อาทิตย์ที่ 21 นี้ แวะไปเว็บ http://www.pd-creation.com ดูรายละเอียดงาน Passion  แล้วอีเมลมาบอกว่า ใครเป็นนักร้องในงานนี้บ้าง รับบัตรไปเลย 5 ท่านๆ ละ 2  สองรายการนี้ ส่งอีเมลมาได้ที่ vitayamail@gmail.com ภายในวันที่ 18 ธค นี้ แชะ! แชะ!

เมื่อคุณหญิงกลับจากอังกฤษ Miss ACDC 2008

Hiding No More เลิกแอบเสียที เมโทรไลฟ์ นสพ. ผู้จัดการเสาร์-อาทิตย์
วิทยา แสงอรุณ 20-21 ธ.ค. 2008

เมื่อได้ยินคำประกาศ หล่อนก้าวออกมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยเชื่อ ทรุดกายคุกเข่าลง บรรจงกราบไปกับพื้นอย่างแช่มช้อย สักครู่จึงค่อย เงยหน้า แล้วยันร่างขึ้น ยกมือ ปาดน้ำตาเบาๆ อีกสองที ก่อนจะเยื้องกรายอ่ายอวบ ไปรวมหมู่กับบรรดาสาวงามผู้เข้ารอบสิบคนสุดท้ายตรงด้านหน้าเวที ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องกึกก้อง ให้กับเวทีประกวด “แต่งหญิงอย่างมีกึ๋น” แห่งประเทศไทย มิส ACDC ประจำปี 2008

เธอผู้นี้ มีนามว่า “คุณหญิงพจมาน ชินในวัด” ตัวแทนสาวงามอุปโลกน์จากประเทศอังกฤษ ผู้โดดเด่น ขบขัน สร้างสรรค์ ไม่เหมือนใคร

พอถึงช่วงสัมภาษณ์เก็บคะแนนรอบสุดท้าย เธอยิ่งทำให้คนดูคลั่งไคล้ในตัวเธอ คงไม่ใช่ความสวยหรือกระเป๋าหลุยส์ที่หนีบมา เมื่อเธอหยิบซองคำถาม และได้รับคำถามที่ไม่สามารถจะให้คำตอบได้ (ทุกคำถามสุดป่วนกวนทีนทุกบรรทัด ขอยืนยัน) เธอก็หันไปพูดกับไมโครโฟนด้วยใบหน้าเรียบๆ ว่า

“ดิฉัันขอตอบในชั้นศาลค่ะ”

เท่านั้นแหละ เสียงเฮลั่นสนั่นกึกก้อง แทบสตูดิโอแตก คนดูแทบทั้งโรงกระโดดผลุ๋งขึ้นยืนอย่างไม่รู้ตัว ปรบมือ โห่ฮิ้วให้เธออย่างยาวนาน

เป็นปีที่แปดแล้วล่ะครับสำหรับงานมิส ACDC จากงานรื่นเริงเล็กๆ ในหมู่เพื่อนฝูง กลายเป็นงานประจำปีมหากุศลสำหรับมนุษย์สีรุ้ง ที่รอคอยกัน ทั้งคนที่ใช่และคนที่ไม่ใช่ต่างสนใจจะมางานนี้ หลังได้ยินกิตติศัพท์ความสนุก และมีสาระครบทุกรส นอกจากความมันส์ สร้างสรรค์ในการคิดค้นหาวิธีพรางกายให้เป็นหญิงที่สะดุดตาแล้ว ผู้เข้าประกวดต้องพกมันสมอง “ก้อนโตๆ” มาด้วย พร้อมที่จะให้ความบันเทิงและสาระแก่ผู้ชมกว่าตลอดห้าชั่วโมง

ในปีนี้ ทีมงานเลือกชื่อธีมได้เก๋ไก๋ไม่แพ้ปีที่ผ่านๆ มา “ผ่าทางตัน” (Tunnelling The Dead End:
เชื่อมั่นว่า มีประตูทุกหนแห่ง เธอจึงมีอิสรา There’ll always be a door and you shall be free.) มีผู้เข้าประกวดชาย รวมถึงสาวประเภทสองบางคน สวมรอยเป็นตัวแทนสาวงามจากประเทศต่างๆ รวม 54 ประเทศ เข้าชิงชัยโดยไร้เงินค่าเหนื่อยนอกจากมงกุฎ สายสะพาย ถ้วยรางวัล และได้ถ่ายรูป อ้อ…และความภาคภูมิใจในความสวย-ถ้ามี และความฉลาด-ต้องมี ต่อหน้าคนดูนับพัน เรียกได้ว่า ใครที่ชอบแต่งหญิง และอยากเดินบนเวที พร้อมพิสูจน์ความสามารถตัวเอง เวทีนี้ต้อนรับ

ผู้เข้าประกวดจะต้องกิจกรรมร่วมกันเพื่อสร้างความสนิทสนมคุ้นเคย อย่างไปทำบุญ เยี่ยมบ้านเด็กกำพร้า และอื่นๆ อีก จนถึงวันประกวด คุณผู้อ่านทั่วไป คงคิดว่า เป็นรายการประกวดไร้สาระ แต่จริงๆ แล้ว ถ้าได้มาดูจะรู้ว่า นี่เป็นการจัดงานโชว์ระดับมืออาชีพเลยทีเดียว

ในวันประกวด ผู้เข้าประกวดจะต้องมาพบกับกรรมการในภาคบ่าย ก่อนขึ้นเวทีตอนค่ำ เพื่อแนะนำตัว คล้ายๆ กับซักซ้อมก่อนขึ้นเวที กรรมการจะให้คะแนนในช่วงนี้ก่อน และในช่วงนี้เองล่ะครับ ที่พอจะรู้แบบ “เลาๆ” ว่า ใครจะเป็นผู้ชนะ เพราะผู้เข้าประกวดมีเวลาไม่มาก ดังนั้นจึงต้องคิดให้ดีๆ ก่อนว่า จะแนะนำตัว สร้างฐานข้อมูลประวัติส่วนตัว และควรมีความรู้เกี่ยวกับประเทศนั้นๆ เรื่องอะไรมาบ้าง เรียกว่า ต้องทำให้เนียน เหมือนตัวแทนประเทศนั้น

ผมต้องขอขอบคุณผู้จัดมากครับในปีนี้ที่ให้โอกาสได้ไปสัมผัสบรรยากาศแบบใกล้ชิดตั้งแต่ภาคบ่ายเลยทีเดียว พอผู้เข้าประกวดทยอย เข้ามาแนะนำตัว ความมันส์ก็เริ่มขึ้น ไล่เรียงเรียงตามลำดับอักษรไทย แต่ขอไม่เขียนทุกประเทศและไม่เขียนเรียงกันนะครับ หน้ากระดาษคงหมดก่อน

ดูไปก็ขำไป แทบทุกคนที่เดินเข้ามาเลยล่ะครับ เห็นบางคนยังมีอาการเขินสะเทิ้นอายอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ต้องบอกว่า พวกเธอมั่นใจในความสวย และชุดประจำชาติที่นำมาแข่งขันกัน

ทุกคนมีเวลา 2 นาที ที่จะทำอะไรก็ได้ ให้กรรมการได้รู้จัก นอกจากแสดงบทบาทให้สมกับการเป็นนางงามประจำชาตินั้นๆ บางคนก็มีของกำนัลมาให้กรรมการ อย่างนางงามศรีลังกา ที่แบกโต๊ะขายถั่วสารพัดมาแจกให้กรรมการ บางนางก็นำผ้ามาแจก

ที่แปลกมหัศจรรย์สุดๆ กับการนำเสนอ ก็น่าจะเป็นนางงามจากฝรั่งเศส ปีก่อนๆ มีนางงามคนแคระ ตัวแทนสาวงามจากประเทศญี่ปุ่น พรีเซนต์ตัวเองเป็นหนูน้อยอาราเร่ ขี่จักรยานสามล้อขึ้นเวที อีกปีมีสาวงามขี่พรม ในปีนี้ นางงามจากฝรั่งเศสรับบทเป็นพระนางมารี อังตัวแนตต์ โดนขุดขึ้นมาเดินแบบหัวขาด น่าสยดสยองยิ่ง ส่วนนางงามจากอียิปต์ เปิดตัวด้วยการเดินออกมาจากโลงศพ และปิดตัวด้วยการเดินถอยเข้าโลงศพ โดยมีชายหนุ่มหล่อล่ำหิ้วโลงให้หล่อน

นางงามแต่ประเทศจะโดนกรรมการซักฟอกเรียกว่า ไม่ทันตั้งตัว แต่ต้องเอาตัวรอดให้ได้ด้วยลีลาวาทะร้อยแปด เท่าที่จะสรรหามาได้ เพื่อสร้างความน่าเชื่อถือ

มิสกรีซ ถูกถามว่า เหตุใด จึงพูดภาษาไทยได้คล่องแคล่ว หล่อนตอบ “ดิชั้นชอบดูองค์บาก” นางงามจากประเทศกาบอง ตัวดำปิ๊ด ลีลาท่าเดินเป็นนางแบบ เปิดตัวพร้อมควันกำยานฟุ้งกระจายทั่วห้อง หวังจะให้กรรมการมึน เธอเน้นตอนท้ายก่อนหมดเวลาว่า “ดิชั้นชอบ Fashion TV”

ส่วนมิสเกาหลีในชุดประจำชาติสวยงาม หน้าตาหมดจด ให้ข้อมูลว่า เด็กเกาหลีที่ประเทศดิชั้น ทำหน้ากันทุกคน ยกเว้นตัวเอง ไม่ได้ทำ “เพราะหนูนอนให้หมอทำ” มิสคิวบาประกาศก้องอย่างภาคภูมิใจว่า สินค้าส่งออกของประเทศคือ ยาเสพติด แล้วเอื้อมมือไปคว้าลูกวอลเล่ย์บอลมาจากด้านหลัง ตีข้ามกำแพงห้องไป ไม่รู้ไปหล่นใส่หัวเพื่อนนางงามท่านใด

นางงามจากนอร์เวย์ ออกแนวสวยบ้องแบ๊ว พิธีกรสองสาว (มิสสโนไวท์กับมิสสโนน้อยเรือนงาม – ไม่รู้พวกหล่อนโคจรมาเจอกันได้ยังไง) แซวผู้เข้าประกวดท่านนี้ว่า ทำไมคนเข้าประกวดมิสนอร์เวย์ เห็นกี่ปีๆ หน้าก็ออกมาบล็อคเดียวกันหมด หรือเป็นญาติกัน? ปีนี้ มิสนอร์เวย์มาพร้อมกับรางวัลโนเบลในมือ ส่วนมิสบัลแกเรีย ร้องโอเหล๋ โอ่เหล๋มาแต่ไกล หล่อนบอกกรรมการด้วยสำเนียงเหน่อว่า ได้มาเทคคอร์สภาษาไทยที่สุพรรณบุรี และมีความถนัดคือ ทำหมันวัว ส่วนมิสออสเตรเลีย ผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายมาดอนน่ามากๆ มาพร้อมกับจิงโจ้ตัวโต ที่คอยต่อยหน้าเธอ ยามเผลอ แล้วสองคนก็ชกต่อยกันพัลวัน

ไปเจอมิสอินเดียบ้าง หล่อนตัวสูงใหญ่ นิสัยสุภาพเรียบร้อย และที่สำคัญกตัญญูรู้คุณ หล่อนประกาศว่าคุณพ่อเป็นแขกขายผ้าอยู่พาหุรัด เลยพรีเซนต์ตัวเองด้วยการนั่งมอเตอร์ไซค์มาส่งผ้า ส่วนมิสเวียดนาม ใบหน้าราวตุ๊กตา ผ่องมากๆ แต่ไร้อารมณ์ใดๆ หล่อนแต่งตัวเลียนแบบทหารพร้อมปืนกล หนูคนนี้ ชอบวิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่งไปรอบๆ ห้องจนโดนถามว่า วิ่งทำอะไร หล่อนตอบหน้าตาเฉยว่า “วิ่งไปรักษาประเทศประเทศ” ชื่อของหล่อนคือ มิสฮาบาจึง ดึงห..อยขาด และแล้ว พอแนะนำตัวเองจบ หล่อนก็เปิดกระโปรง ดึงอะไรบางอย่างออกมา สะบัดทิ้งไปในอากาศ อ้อ…ส่วนที่คันของหล่อนนั่นเอง

ที่ประทับใจที่สุดในรอบยามบ่าย และโดดเด่นที่สุด เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก มิสไทยแลนด์ เธอเป็นสาวร่างท้วม หุ่นสูง ใบหน้าหมวยแป้น เปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่ด้วยคณะรำกลองยาวราว 7-8 โดยใช้นามกรว่า “มิสถวายบัว ณ กลางบึง” (ปีที่แล้ว เธอเป็นมิสแคมมารูน)

ต้องบอกว่า อลังการมากๆ ในด้านการสร้าง ผู้เข้าประกวดท่่านนี้มีธงชาติไทยผืนใหญ่โบกสะพัด เป็นฉากหลัง ร่ายรำไปกับกลองยาวรอบๆ ห้อง ตอนแรก เธอมาในชุดไทยพื้่นๆ และแล้วเพียงเวลาแค่ 10 วินาที หลังธงชาติไทยผืนใหญ่ เธอก็ปรากฏกายขึ้นใหม่ เป็นชุดไทยแวววับ ขับรัศมีของเธอขึ้นมาทันที พร้อมเอา “มือตบ” ออกมาเขย่าพร้อมกันทีเดียวเลยสองมือ เรียกเสียงเฮได้ยกใหญ่ แต่แล้ว เวลาสองนาทีก็หมดไปโดยที่เธอยังทันได้พูดอะไร และโดยที่กรรมการยังไม่ทันได้ถามอะไร เพราะมัวแต่อึ้งอยู่ ระฆังหมดเวลาแล้ว เธอทำหน้าปั้นปึ่งนิดนึง พอดูน่ารัก แล้วทีมรำกลองยาวก็เริ่มขโยกกันอีกครั้ง เธอเดินร่ายรำออกไป

ผมคิดว่า นี่แหละเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยม ไม่ต้องพูดอะไร แต่ได้เนื้อหาและอารมณ์ ครบองค์ตั้แต่ต้นจนจบ ตอนนั่งดูอยู่หลังกรรมการ ผมยังคิดว่า คนนี้แหละ ดูมั่นใจที่สุดในบรรดาผู้เข้าประกวดทั้งหมด

ปีนี้ เปิดรายการบนเวทีด้วยบทเพลงค้นหาความหมายของคำว่า “ผ่าทางตัน” คำว่า ทางตันในที่นี้มีหลายความหมาย นักแสดง ซึ่งเป็นนางงามจากปีที่แล้ว และมีความสามารถในการร้องรำทำเพลง สลับกันร้องเพลงที่คุ้นหู แต่ด้วยท่วงทำนองใหม่ และค่อยๆ อธิบายเรื่องทางตัน และวิธีผ่าหลายๆ อย่าง เช่น ถ้าเจอทางตัน อยากเป็นผู้หญิงนัก ก็แปลงเพศเสียเถิด ถ้ายังแอบๆ อยู่ กลัวคนนั้น คนนี้รู้ ชีวิตไม่มีความสุข ก็ขอเสนอว่า ลองคิดดู “การแอบก็เหมือนตด” เพราะฉะนั้นตดออกมาซะ จะได้สบาย แต่ถ้าโดนบังคับ ไม่รู้ทำไงแล้วกับชีวิต มีใครเสนอตัวมาให้แต่งงาน อยากเสียสละนักใช่มั๊ย แต่งงานไปซะเลย ส่วนสาวประเภทสองที่นิยมจ่ายเงินเพื่อหลอกตัวเอง ก็จงมีเมตตา และสุดท้าย คันนัก ก็ยอมๆ เขาไปเถอะ ให้คน “เอา”

การแสดง การสัมภาษณ์ การบริจาคเงิน และพิธีหลายๆ อย่าง ยังลากยาวเลยเที่ยงคืน และในที่สุด ย่างเข้าวันใหม่ มิสถวายบัว ณ กลางบึง ก็ได้รับการประกาศเป็นมิส ACDC 2008 อย่างสมเกียรติ กองประกวดบอกว่า ตั้งแต่ประกวดมา ยังไม่เคยมีผู้เข้าประกวดในนามมิสไทยแลนด์ได้รางวัลเลยซักคน ปีนี้เป็นปีแรก เธอยังอุตส่าห์คว้ารางวัลอื่นๆ ไปอีกด้วย
ผู้นำแสดงเป็นมิสไทยแลนด์ ปัจจุบันทำงานเป็นโปรดิวเซอร์รายการข่าวของสถานีทีวีแห่งหนึ่ง

ส่วนรางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่ง เป็นใครไม่ได้ นอกจากคุณหญิงพจมาน ชินในวัดแห่งประเทศอังกฤษ ตอนนี้ เธอกำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยลัยเอกชน คณะศิลปกรรม เดาว่า อนาคตทางการแสดงต้องรุ่งแน่ๆ รายละเอียดส่วนอื่นๆ เชิญหาความสำราญได้ที่เว็บไซต์ของกองประกวด www.missadcd.com และเว็บข่าวเกาะติดสถานการณ์อย่าง www.missladyboys.com

(ภาพประกอบจากสองเว็บนี้ และผู้ใจบุญส่งมาให้ชมกัน)

แชะ! แชะ! ใครได้ดูรายการ VIP ทางช่อง 9 เมื่อวันที่ 15 ธ.ค. คงประทับใจกับหัวใจคุณพ่อที่ตัดสินใจใช้ชีวิตแบบผู้หญิงเมื่ออายุ 50 “คุณเอ๋ย” เคยทำงานเป็นสถาปนิก รับราชการอยู่ราชนาวีและเป็นพนักงานการบินไทย แต่งงานมาแล้วสองครั้ง มีลูกหญิง-ชาย จากภรรยาแต่ละคน ต้องบอกว่า นี่เป็นรายการที่ถามคำถามได้อย่างสร้างสรรค์ และละเอียด ในเวลาที่จำกัด และผู้ให้สัมภาษณ์พร้อมลูกสองคนที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว บอกว่า คุณพ่อก็ยังเป็นคุณพ่ออยู่ และดีใจที่พ่อมีความสุขในชีวิตมากขึ้น ส่วนตัวคุณพ่อ ซึ่งบัดนี้เป็นสาวสาวยผมยาม หน้าตาหมดจด ก็บอกว่า ไม่ต้องเปลี่ยนมาเรียกคุณแม่ ให้แนะนำใครๆ ว่า นี่คือพ่อ คุณเอ๋ยเล่าว่า เมื่อทำหน้าที่สามี และพ่อจนครบถ้วนแล้ว เลยคิดว่า อยากใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุขอย่างแท้จริงเสียที ด้วยการแต่งหญิงและเปิดเผยกับคนรอบข้าง แชะ! แชะ!

“The Passion” คอนเสิร์ตเปรี้ยว เก๋ เกย์ กู้ด ส่งท้ายปี

น่าจะเรียกได้ว่าเป็นงานแรกที่สรรหาศิลปินและพิธีกรที่ “แรง” ได้ใจจนคนดูไม่อยากจะเช่ื่อในสิ่งที่เห็นและได้ยินตลอดเวลายาวเหยียด Non-stop กว่าห้าชั่วโมง ทั้งร้อง ทั้งเต้น เฮฮาสุดเหวี่ยงส่งท้ายปีอย่างสวยเลือกได้ที่ Santika ซอยเอกมัย เมื่อคืนวันอาทิตย์ที่ 21

ขาแดนซ์งี้เหงื่อไหลท่วมไปตามๆ กัน และเดาว่าอาการ “คัน” ก็คงมีไม่น้อย

คอนเสิร์ตชื่อยาว “The Passion: Love & Dance Party Return” เป็นงานแรกของผู้จัด “PD Creation” ผู้อยู่เบื้องหลังการจัดคอนเสิร์ตใหญ่ๆ หลายรายการ ผู้จัดบอกมาว่าตั้งใจที่สุดที่จะทำให้งานนี้พิเศษจริงๆ และอยากจะเอาใจกลุ่มมนุษย์สีรุ้งเป็นหลัก เพราะอยากจะเห็นกิจกรรมดีๆ เกิดขึ้นในรูปแบบใหม่ๆ

นอกจากกิจกรรมแดนซ์กระหน่ำตามย่านต่างๆ ทั่วเมืองไม่ว่าจะเป็น สีลม อตก. หลังสวน ลำสาลี หรือบางคนก็ชอบแว้บไปเที่ยวลุ้นในซาวน่า หรือไปนวดให้หายคัน เขาเลยตั้งคำถามในใจว่า มีอย่างอื่นอีกมั๊ยให้ทำกัน?

ออแกไนเซอร์ผู้นี้เลยอยากเห็นงานคอนเสิร์ตคุณภาพเกิดขึ้นซักงานที่สร้างชื่อให้บริษัท แล้วบอกต่อกันไป ปากต่อปาก จะเป็นไงก็เป็นกัน ถึงต้องเจ็บตัวกับงานแรก…ก็ยอม เธอเลยไปขนบรรดาศิลปินจากค่ายแกรมมี ค่าตัวรวมกันคงเหยียบล้าน โดยมีแรงขับอีกอย่างก็คือ คอนเสิร์ตต่างๆ ที่เธอเคยไปมา เวลาพูดถึงผู้ชมจำพวก “เก้ง กวาง” รู้สึกมันยัง “ไม่โดน” เอาซะเลย เลยต้องลงมือทำเอง

“คืออยากจะจัดคอนเสิร์ตที่พิธีกรพูดจาได้อย่างมีอิสระ จะพูดถึงผู้ชมกลุ่มนี้ ก็พูดคุยกันไปเลยแบบเปิดเผย ล้อเล่นเป็นกันเองได้ ตรงไปตรงมา ไม่ต้องแอบเกรงใจคุณผู้ชมผู้ชาย หรือคุณผู้ชมผู้หญิง ไม่ต้องกลัวว่าใครจะไม่เข้าใจความหมาย อย่างคอนเสิร์ตอื่นๆ เราก็จะเห็นมีผู้ชาย มีผู้หญิง แล้วก็มีผู้ชมที่เป็นเกย์ซึ่งไม่ใ่ช่คนกลุ่มใหญ่ แต่งานนี้ ต้องเป็นคอนเสิร์ตที่ใช่ และทุกคนต้องชอบ”

จริงๆ ผู้จัดก็ไม่ได้ปิดกั้นคุณผู้หญิงที่อยากจะแจมหรอก แต่ประกาศชัดๆ ไปแล้วว่า อยากได้ลูกค้ากลุ่มไหน ดูในโบรชัวร์และบัตรเข้างาน เอาซี้ครับ รูปผู้ชายสองคนติดปีกเอาหน้าผากชนกัน ดูไม่รู้ ก็ให้รู้กันไป

ในคืนวันนั้น ผมประมาณคร่าวๆ ชายหญิงทั่วไปที่มาร่วมงานไม่น่าจะเกิน 10 เปอร์เซ็นต์ ที่เหลือก็บรรดาชรช. (ชายรักชาย) และสาวๆ ทรานเจนเดอร์ที่แต่งสวยเปรี้ยวจนผู้หญิงต้องค้อนแล้วค้อนอีก

ชรช. เลยกลายเป็นเป็นประชากรกลุ่มใหญ่อย่างแท้จริง ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าบรรดาชรญ. หรือ ญรช. จะรู้สึกกันอย่างไร เมื่อไปร่วมงานที่นานๆ ทีพวกเขา “กลายเป็นประชากรกลุ่มน้อย” ซะงั้น น่าสนใจมั๊ยล่ะครับ เสียดาย ไม่ได้สัมภาษณ์ผู้ชมเก็บข้อมูลมาให้อ่านกัน แต่เท่าที่สังเกตการณ์ดู ก็เห็นสนุกสนานกันถ้วนหน้า ไม่มีใครรีบเผ่นกลับ

งานนี้ นอกจากจะได้สองพิธีกรสุดแสบ ดีเจอ๋อง (วงมะลิ) แห่งคลื่นฮ็อตเวฟ และอ้น (ศรีพรรณ) แล้ว ก็มีศิลปินที่กรองมาชัวร์แล้วว่า “gay-friendly” อย่างพี่แอม เสาวลักษณ์ ตามด้วยแขกรับเชิญ เจนนิเฟอร์ ค้ิม แคล -คลอรีน ตัวแม่ขาแดนซ์ของแท้คริสติน่า อากีล่าร์ ปิดท้ายด้วยเจ เจตริน ยังไม่พอ ไปขนนายแบบฝรั่งหุ่นล่ำบึ้กอีก 10 ชีวิตมาเดินแบบในชุดว่ายน้ำตัวจิ๋วคั่นเวลา น้ำอัดลมดื่มฟรี อาหารว่างมากจนเกินพอ แต่ที่โจษจันหลายวันหลังเลิกงานไปแล้ว ก็เห็นจะเป็นบราดาหนุ่มไทย หนุ่มตี๋หุ่นดี กล้ามสวยอีกโขยง

พวกเขาโดนเพ้นท์สี พ่นสี ติดปีกขนนกสีดำ และอีกกลุ่มก็ติดสีขาว ทำหน้าที่เป็นเหล่า Angel และ อีกฝ่าย Devil เดินเบียดเสียด กวาดขนนกพาดศรีษะแขกไปทั่วงาน แต่ไม่มีใครบ่น เพราะหนุ่มๆ กำลังทำหน้าที่บริการเสิร์ฟน้ำ เอาอกเอาใจคนไปเที่ยวอย่างใกล้ชิด ตรงนี้แหละที่ทำเอาหลายๆ คนเกิดอาการคันขึ้นมาทันที เพราะเหล่าบรรดา Angel และ Devil คัดมาอย่างดี ยิ้มแย้มใจใส อารมณ์ดีโดยรวม ทำแขกหลายคนอยากหนีบติดกลับบ้านไปด้วย
ดีเจอ๋องและอ้นทำหน้าที่พิธีกรคู่หูคู่กัด มันส์หยด ใครติดตามผลงานของดีเจอ๋องจะรู้ว่า เขาคนนี้ไม่ธรรมดา เพราะตกเป็นข่าวว่า ไม่ใช่ผู้ชายธรรมดานั่นเอง ช็อตหนึ่งบนเวที โดนซักเกือบจะจนมุมอยู่แล้วว่า ตกลงจะเอายังไงกันแน่ “จะเป็นหรือไม่เป็น” ? ดีเจอ๋องตอบอย่างไม่่ต้องคิด

“ไม่ปฏิเสธ และไม่ยอมรับ” พร้อมเสียงฮาชอบใจครืนใหญ่จากผู้ชม

คุณอ้นทำหน้าที่ได้ดีไม่แพ้กัน มุขตลกของเธอถึงจะแรงสุดขั้ว แต่คนดูก็รับกันได้ ด้วยความเป็นมืออาชีพ เธอรู้ว่า ตรงไหนจะหยอดอะไร และหยอดเมื่อไหร่ พอหยอดทีไร เป็นหัวเราะกัน เป็นบ้าเป็นหลัง ผมชอบมุขที่เธอแอบเห็นนายแบบฝรั่งเปลี่ยนเสื้อผ้า เปลี่ยนกางเกงใน แล้วก็นำไปเปรียบกับสามีวัยน้าของเธอ คุณพ่อลูกติด เอ อนันต์ บุนนาค อดีตนักร้องคนดัง

พี่แอม เสาวลักษณ์ยังคงเท่เหมือนเดิม จำไม่ได้ว่า วัันนั้นเธอร้องไปแล้วกี่เพลง แต่น่าจะเกินโหล เรียกว่า ไม่ไล่ ไม่เลิก ทั้งร้องทั้งเต้น ทั้งยิงมุข เล่าเรื่องแสบๆ เธอกลายเป็นตัวแทนของใครก็ตามที่รู้สึกหรือเคยรู้สึกว่า “เป็นผู้ใหญ่กินเด็ก” ได้อย่างไม่ต้องเคอะเขิน อารมณ์ขันของเธอรวมไปถึงเรื่องที่บอกว่า “สมัยนี้ ไม่อยากจะขึ้นคาน ก็อย่าเลือกมาก จะเข้ามาเพศไหนยังไง ก็เข้ามาเถอะ เอาหมดแหละ ” นี่แหละที่ทำเอาคนดูปลื้มไปตามๆ กัน

เจ๊คิ้ม ยังคงเป็นขวัญใจไม่เสื่อมคลาย เธอเล่าว่า มาถึงงานก็ชักจะสงสัยว่า งานนี้ มันงานอะไรกันแน่ พอรู้แน่ๆ แล้ว เธอยิ่งชอบใจ แต่อดเสียดายไม่ได้ว่า คงไม่ได้ใครหนีบกลับบ้านอีกตามเคย

ด้วยเป็นแขกรับเชิญ เธอจึงร้องพอประมาณ หยอดมุขแนวถนัดของเธอ แล้วก็จากไป ทำให้พวกเราอยากฟังเธออีก แค่ฟัง “Talk Show” ก็คุมแล้ว

น้องแคล ร้องเพลง “Beautiful” ได้เพราะเหลือหลาย แต่ดูใบหน้า และผมเผ้าเธอแล้ว คล้ายเพิ่งลุกจากที่นอน เธอยังรับอาสา ร้องเพลงประกอบช่วงนายแบบฝรั่ง 10 คน เดินอาดๆ อ่ายๆ ส่ายๆ นิดๆ บนเวที จริงๆ แล้ว ช่วงนี้ หลายคน บ่นมาได้ยินว่า อยากดูนายแบบไทยเดินมากกว่า แค่เอาบรรดาเหล่า Angel กับ Devil ไปขึ้นเวทีประกวดให้คะแนนกัน คงครึกครื้นน่าดู

ผมว่า เทรนด์ยุคนี้ นายแบบฝรั่งมีแนวโน้มตกกระป๋อง หนุ่มเอเชีย หนุ่มไทย ถ้าหุ่นดี มีกล้าม ฟิตมาเจ๋ง แรงกว่า ว่ามั๊ย?

แล้วทุกคนก็แทบจะรอเจ้าแม่แดนซ์กันไม่ไหว ใครเป็นแฟนผับเซเวนตี้บาร์ที่หลังสวนคงปลื้มไปตามๆ กันที่ได้เห็น “ตัวแม่”สวยพริ้งในชุดกางเกงขาสั้น เสื้อคว้านอก จนเธอกลัวว่า มันจะหก ติ๊นาออกมาร้อง มาเต้น พร้อมสองแดนเซอร์แบบมาราธอน ม้วนเดียวจบจริงๆ งานนี้ ติ๊นา พาความเซอร์ไพรซ์ด้วยการร้องเพลงไคลีย์ มิน็อคสองสามเพลง คนดูเลยโยกกันไม่หยุด และยังคงลีลา เย้าๆ ส่งสายตพริ้มๆ ทักทาย ผมว่า ติ๊นายังครองใจคนดูได้อีกนานเลยล่ะ

มาถึงหนุ่มแร็ปโย่ ต้องสารภาพว่า ไม่เคยติดตามผลงานเจ เจตรินบนคอนเสิร์ตเลย เพราะแร็ปโย่กับดิสโก้เกย์ มันคนละแนว แต่หนุ่มเจ ได้กลายเป็นขวัญใจของเหล่าผู้ชมไปในทันทีที่เขาพูดถึงคนดูว่่า “รักกันเถิดไม่ว่าจะเป็นใคร” แล้วก็หักมุม ประกาศท้าทาย ให้ผู้ชมหันไปกอดคนข้างๆ พอรอบสองตามติดๆ เขาตะโกนบอก “ช่วยจูบให้ดูหน่อย!!”

ไม่พอ มีเล่นเกมส์แจกริสต์แบนด์สีขาวสลักชื่อเจ ด้วยเกมส์ใครเต้นเซ็กซี่ยั่วเจสุดๆ ให้ขึ้นมา เดาว่า เป็นเกม เล่นบ่อย เพราะดูถนัดซะเหลือเกิน ปรากฏสองสาวประเภทสองหุ่นเชี๊ยะก้าวขึ้นมาทีละคน แต่เซอร์ไพรซ์สุดคงเป็นหนุ่มตี๋ล่ำบึ้ก (หน้าคุ๊นคุ้น เหมือนขาประจำที่ดีเจสเตชั่น สีลมซอย 2) สามคนแข่งกันเต้นยั่วเจ ช็อตนี้แหละครับ ผมคิดว่า คุณพ่อเจได้ใจคนดูไปเต็มร้อย เพราะมีเต้นสลับไปมาเปลี่ยนคู่ เฮฮาสนุกสนาน อ้อล้อ หนุ่มตี๋ล่ำคนนั้นบอกว่าชื่อ “เก้ง” อีกตะหาก ผมว่า พอลงจากเวทีแล้ว จะมีคนขอสมัครเป็นแฟนเก้งอย่างแน่นอน คอนเฟิร์ม

คอนเสิร์ตครั้งนี้ มีหลายคนไม่เดินเข้าห้องน้ำเลย เพราะความมันส์ ติดต่อกัน ช่วงต่อเพลงก็ทำได้ดี มีสีสันในทุกๆ จะด สะดุดบ้างเล็กน้อย สียงส่วนใหญ่บอกว่า อยากให้จัดอีก ต่อๆ ไป คนดูจะเริ่มชินกับการมางานคอนเสิร์ตที่ไม่ต้องจัดกันในย่านคุ้นเคย ดูซิว่า โลกเปลี่ยนไปแค่ไหน

ผมว่า บนเวที งานนี้ ศิลิปน “out” (เปิดเผย) กันสุดๆ แต่คนดูยัง “out” ไม่พอ ลองออกมานอกบ้านบ้างนะครับ ใครจะมองยังไงก็ช่าง ก็เป็นตัวเราอย่างนี้แหละ

แชะ! แชะ! บรรดาข้อมูลที่กระจิบข่าวเก็บมาต้อนรับนายกคนใหม่ อภิสิทธิ์ เวชาชีวะ มีคำถามหนึ่ง ถามว่า ถ้ามี “เพศที่สาม” มาสมัครเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปปัตย์ จะรับไหม? เขาตอบทันทีทันใดว่า “รับ” และให้เหตุผลต่อว่า “เราคงไม่ปฏิเสธใครด้วยเหตุผลนี้หรอก” แชะ! แชะ! หรือว่าใกล้กันเกินไปเพื่อน? ไบรอัน เมย์ มือกีตาร์วงควีนบอกว่า ให้ตายเหอะ เพิ่งจะรู้ทีหลังชาวบ้านนะว่า เฟร็ดดี้ เมอคิวรี่ นักร้องนำผู้ลาลับเพื่อนซี้ของเขาเป็นเกย์ เขาเพิ่งให้สัมภาษณ์เรื่องนี้กับสื่อว่า เฟร็ดดี้มีแฟนผู้หญิงเยอะแยะ แล้วก็ไม่เห็นคบผู้ชายคนไหนเลย จะเป็นไปได้ยังไง? แต่พอเฟร็ดดี้บอกออกมาเอง เขาถึงเชื่อ แต่นั่นก็หลายปีหลังจากร่วมงานกัน แรกๆ ก็เคยนอนห้องเดียวกัน ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้น คุณผู้อ่านครับ เรื่องนี้ ผมเช่ื่อว่านายเมย์น่าจะแค่เม้าธ์ เพราะคุณแม่หลายคนก็ยังไม่คิดว่า ลูกชายตัวเองเป็นเกย์ แม้ลูกชายบางคนจะออกสาวสุดๆ เพราะอะไร ก็ คงเป็นความเคยชินและเห็นจนชิน คุณพ่อคุณแม่เลยไม่เคยคิดจะถาม หรือไม่ก็พอรู้แล้ว แต่ก็ รอวันให้ลูกบอก? สวัสดี ปีใหม่ครับ แชะ! แชะ!

พรปีใหม่: ชีวิตจะดี ต้องระวัง “สามหัว” ให้ดีๆ

Hiding No More เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ 3-4 ม.ค. 2009

เบื่อ “ตามหา” กันหรือยัง? หรือเบื่อคนข้างๆ จนอยากจะเลิกวันละร้อยหน? ถ้าคิดว่า เลิกแล้วชีวิตจะดีขึ้น ก็เชียร์ล่ะครับ ปิดประเด็น จบข่าวไปเลย ส่วนจะคบต่อเป็นเพื่อนหรือไม่ ก็ต้องทบทวนให้ดีก่อนว่า น่าคบมั๊ยคนๆ นี้ แล้วปีใหม่นี้ คุณจะได้เริ่มต้นใหม่อย่างเข้มแข็งขึ้น

ความจริง รัก เซ็กซ์ และความสัมพันธ์ มันไม่น่าเป็นอะไรที่ลึกลับซับซ้อน แต่พอมีปัจจัยอื่นๆ มารวมด้วย มันมักจะเละตุ้มเป๊ะซะทุกทีเลย รู้สึกอย่างงั้นมั๊ย? หรือยังไม่เคย มือใหม่หัดขับ ไม่ปรับตัว เป็นคนตัดสินใจอะไรไม่ได้ กลัวเสียหน้า กลัวการอยู่คนเดียว เสียดายจีบอยู่ตั้งนาน ลงทุนซื้อตุ๊กตาและข้าวไปตั้งเยอะ? อื่นๆ อีกมากมาย

อ้อ ลืมอีกอย่าง เป็นมนุษย์ที่ยังต้องการไม่สิ้นสุด

เราเลยมักจะตัดสินใจไม่ได้ซักทีว่า ชีวิตนี้ หรือตอนนี้ ต้องการอะไรกันแน่?

แต่ถ้าคุณลองมองย้อนกลับไปดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่ว่ามันจะดีหรือจะร้าย การตัดสินใจอะไรๆ ไปในช่วงชีวิตที่ผ่านมาของคุณ มักจะพัวพันอยู่กับ “สามหัว” อย่างที่จั่วหัวเอาไว้

หัวคิด หัวใจ และหัว…อันนั้นนั่นแหละ

คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่า ตัวเองต้องการอะไรกันแน่ โดยเฉพาะเหล่ามนุษย์สีรุ้ง ที่ผมพบเจอๆ มา มักคิดว่า ตัวเองด้อยค่ากว่ามนุษย์คนอื่นๆ อยู่เสมอ คิดว่าตัวเองกำลังชดใช้กรรมอะไรบางอย่าง สารพัดจะคิดให้รู้สึกแย่ สิ่งเหล่านี้ต้องฝึกฝนกันครับ หัดคิดอะไรใหม่ๆ หมั่นสำรวจตัวเราบ่อยๆ จะได้รู้แจ้งและรู้ทันว่า เซ็กซ์ ความสัมพันธ์ และความรัก มันจะจัดการยังไง ในแบบฉบับของเราเอง ให้ลงตัว

นักจิตวิทยาบางท่านแนะนำว่า เซ็กซ์น่าจะจัดการได้ง่ายที่สุด มันดูซับซ้อนน้อยที่สุด เมื่อเทียบกับความรัก และการสร้างความสัมพันธ์ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า อะไรๆ ยามขึ้นเตียง มันก็ง่ายกันไปหมดนะ ถ้าอีกฝ่ายเค้าไม่เล่นด้วย มันก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด และถ้าเจออีกฝ่ายเค้าเล่นด้วย แต่ไม่ใช้ถุงยาง โปรดเซย์โน อย่างเดียว

ไหนลองสำรวจตัวเองคร่าวๆ ก่อนสิครับว่า ยามที่คุณต้องการมีเซ็กซ์ อะไรเป็นตัวผลักดันให้อยากมี?

เขาบอกว่า ให้ถามตัวเองง่ายๆ อย่างนี้ว่า “ฉันมีเซ็กซ์ เพื่อ…”

1. แก้เครียด เลิกกังวล ปี 2009 เศรษฐกิจทรุดลงอีก คงจะมีคนเลือกทางนี้มากขึ้น ไม่แน่ หรือเครียดจนเซ็กซ์เสื่อมไปตามๆ กัน? ภาวนาว่าอย่าให้เป็นอย่างหลัง
2. แก้เหงา แก้เบื่อ แก้เซ็ง ยิ่งช่วงปีใหม่ วันหยุดยาวอย่างงี้แหละตัวดี ยังไม่มีใครสำรวจซักทีว่า ซาวน่า ม่านรูด มีแขกเพิ่มขึ้นกี่เปอร์เซ็นต์ อยากรู้มากครับจริงๆ
3. เพิ่มพูนความมั่นใจในตัวเอง เพราะเป็นคนรักสนุกไม่ผูกพัน ข้อนี้ชัดเจนในตัวเองอยู่แล้ว เหมือนที่ใครๆ บอกว่า ออกไปเที่ยว ก็ไปเช็คเรตติ้ง ถ้ามันตก ก็อย่าคิดมาก วันนั้น อาจไม่ใช่วันของเรา
4. มีไปเรื่อยๆ เพราะชาตินี้เลิกคิดจะมีแฟนแล้ว มันเหนื่อยเหลือเกิน ขอฟันดะว่างั้นเหอะ
5. เติมเต็มความรู้สึกบางอย่าง เวลามีเซ็กซ์รู้สึกเป็นคนเต็มคน ไม่รู้สึกเกลียดตัวเองที่เกิดมาเป็นเกย์ มีคนมากอด ก็ชอบ
6. แสดงให้เห็นถึงอิสรภาพ และความเป็นไทของตัวเอง เซ็กซ์คือกิจกรรมที่แสดงตัวตนของเราได้อย่างน่าพึงพอใจที่สุด

คุณอาจจะยังไม่ได้คำตอบตอนนี้ และสำหรับบางคนอาจจะสับสน ไม่แน่ใจว่า มีคำตอบสุดท้าย เพียงคำตอบเดียว หรือเปล่า?

สำหรับผม ก็เคยลองถามตัวเองมาเหมือนกันและบ่อยๆ และเพิ่งจะเมื่อเร็วๆ นี้เอง เพิ่งจะรู้ชัดๆ ว่า คำตอบของตัวเองคืออะไร

ทีนี้ ถ้าคุณรู้แล้ว เซ็กซ์สำหรับคุณ มีความหมาย มีที่มาที่ไปยังไง ก็เลิกเสแสร้งซะทีว่า คุณชอบมัน หรือไม่ชอบมัน เอากรอบความคิดเดิมที่ว่า เซ็กซ์เป็นเรื่องสกปรก และทำให้คุณดูส่ำส่อนออกไปซะ ความคิดทำนองนี้ ไม่น่าจะให้คำตอบอะไรแก่คุณได้ และดูโบราณ เซ็กซ์ในยุคสมัยนี้ สำหรับคนๆ หนึ่ง ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับนิยามที่บุคคลในอดีตกำหนดให้

คุณควรกำหนดของตัวเอง

ไหนบอกว่า เรื่องเซ็กซ์ไม่น่าจะยาก?

คุณถึงต้องรู้จักสามหัวนี้ให้ดีไง ตอนนี้ คุณรู้จัก หัวที่สามไปแล้ว และคุณได้ตอบคำถามต่างๆ ไปแล้ว แสดงว่า หัวคิดของคุณยังใช้ได้อยู่ ยิ่งคุณเป็นโสด และกำลังมองหาใครซักคน หรือพบแล้ว แต่เขาคนนั้น ยังไม่แสดงท่าทีว่า จะรับรองตัวคุณว่า เป็นแฟนกะเค้าหรือเปล่า ตอนนี้ คุณต้องคิดให้มากๆ เข้าไว้

เรียกว่า รู้จักชั่งน้ำหนัก และตัดความรู้สึกที่เกิดจากหัวที่สามของคุณออกไปก่อน ดูซิว่า คนที่คุณคบ หรือคนที่เข้ามาหา คุณมีอะไรที่น่าจะ “ไปกันได้มั๊ย”?

อะไรที่ไปกันได้ หมายถึง คุณสนใจอะไรเหมือนๆ กันมั๊ย คุณให้คุณค่ากับสิ่งรอบตัว ไม่ว่าจะเป็น ทัศนคติ ค่านิยม พฤติกรรมที่สอดคล้องกันบ้างหรือเปล่า บางคนบอกว่า ความแตกต่างดึงดูดให้คนเข้าหากัน และเป็นแฟนกันได้ แต่ต้องบอกว่า นั่นเป็นกรณีพิเศษจริงๆ เพราะเอาเข้าจริงแล้ว ถ้าคุณเป็นคนนอก คุณก็ไม่มีวันรู้หรอกว่า ไอ้เพื่อนสองคนที่ต่างกันสุดขั้ว และไม่น่าจะเป็นแฟนกันได้ ไหงมาคบกันได้ คือจริงๆ แล้ว คุณก็เป็นแค่คนนอกอยู่วันยังค่ำนั่นแหละ เค้าคงมีอะไรเหมือนๆ
กัน แต่เค้าไม่บอกเรา เหมือนตอนมันเลิกกัน มันก็ต้องบอกว่า อีกฝ่ายไม่ดี

เพื่อนบางคนถามว่า ผู้ชายกับผู้ชาย มันจะคบหาสร้างสัมพันธภาพที่ดีให้กันได้ยังไง ผมคิดว่า มันก็ยาก มันถึงท้าทาย แต่ไม่ได้บอกว่า เป็นไปไม่ได้ เพราะมีหลายๆ คู่ ที่อยู่ด้วยกันได้ แต่เราไม่ค่อยเห็นเท่านั้นแหละ จริงๆ สังคมไทย เพิ่งเปิดรับเรื่องเกย์มาไม่กี่ปีนี้เอง

ผมยังเคยคิดว่า เราอยู่ในช่วง “แสวงหา” ความเป็นตัวตนของเกย์ ภายใต้กฎระเบียบ การตีตรา และการสร้างคุณค่าวัฒนธรรมของไทย เราคงต้องค้นหาต่อไปว่า ความเป็นเกย์ในบริบทสังคมไทย มีอะไรเป็นองค์ประกอบบ้าง เสียดาย เรื่องนี้ไม่มีใครสอน ต้องค่อยๆ เรียนรู้กัน

สำหรับผม พอจะได้คำตอบบ้างจากหลายๆ ปีที่ผ่านมา เช่น ในสังคมไทย เกย์ไทย ไม่มีคำว่า “Pride” หรือความภาคภูมิใจ ในสิ่งที่ตัวเองเป็น ถ้าเทียบกับตะวันตก เพราะอะไร เพราะเกย์ไทย ไม่เคยต้องต่อสู้ดิ้นรนกับความกดดันสุดขั้วของ ข้อบังคับทางศาสนา หรือกฎหมาย เราอยู่กันอย่างสบายๆ เพราะฉะนั้น เกย์ไพร์ด หรือไพร์ดพาเหรด มันไม่ได้มีพื้นฐานมาจากอะไร เกย์ไทย ไม่แคร์คำว่า Pride

อีกอย่าง การเลิกแอบ…ขัดแย้งกับคุณค่าบางอย่างในความสัมพันธ์ของผู้ปกครองและบุตร การเลิกแอบ ยังคงถูกมองว่า เป็นภาระให้บิดามารดากังวลใจ สู้เป็นเกย์ต่อไปแบบเงียบๆ อย่างนี้จะดีกว่า เพราะฉะนั้น ผมถึงกระดี๊กระด๊ามากไงครับ เวลาเจอคุณผู้อ่านที่ได้เลิกแอบแล้วอีเมล์มาเล่าสู่กันฟัง โดยเฉพาะกับทางบ้าน เรียกว่า ดีใจที่มีคนหลุดพ้นอีกคน

อีกหัวหนึ่งที่ต้องพูดถึง คือ หัวใจ อารมณ์ความรู้สึกเป็นเรื่องซับซ้อนมาก คงไม่มีสูตรใด มากำกับ หรือชี้แนะได้ว่า คุณควรทำยังไงดีกับหัวใจของคุณ

แต่ผมเชื่อว่า ถ้าคุณมีหัวคิด แยกแยะสิ่งต่างๆ ออกด้วยสติ คุณจะรู้ว่า คุณต้องการอะไรกันแน่ และในเวลานั้นๆ คุณตัดสินใจอะไรไป เพราะอะไร แต่ถ้ามันอธิบายไม่ได้ด้วยหลักเหตุผล คุณคงต้องโทษหัวใจคุณแล้วล่ะครับที่ทำให้คุณได้ผลลัพธ์ออกมาอย่างนั้น

อกหัก ผิดหวัง เป็นเรื่องธรรมชาติ และธรรมดาโลก ชายหญิงทั่วไป ก็รู้สึกและพบเหมือนกัน อย่าคิดว่า เพราะตัวคุณเป็นเกย์ เลยต้องพบแต่ความผิดหวัง คิดเสียว่า ก็มันไม่ใช่ มันก็เลยไม่ใช่ แล้วยืดอก สูดหายใจลึกๆ รักตัวเองให้มากๆ และก้าวเดินต่อไป

แชะ! แชะ! ไหนว่าคณะรัฐมนตรีใหม่จะมีความแตกต่างหลากหลาย เอาเข้าจริง ทีมบริหารของบารัค โอบามา ก็ไม่มีเกย์หรือเลสเบี้ยนเลยซักคนหลังประกาศตัวครบกันหมดแล้ว ความหลากหลายไม่ใช่แค่สีผิว หรือเชื้อชาตินะคุณโอ แชะ! แชะ! แต่ที่สก็อตแลนด์น่าจะ “มีเยอะ” นายแพทริค ฮาร์วีย์ หัวหน้าพรรคกรีนระบุว่า สมาชิกรัฐสภาของสก็อตแลนด์ มีเกย์และเลสเบี้ยนอยู่หลายคนแต่ไม่กล้าเปิดเผยตัว “ในประเทศนี้ คนเป็นเกย์ หรือเลสเบี้ยนประสบปัญหาความรุนแรงอยู่มากมาย ผมคิดว่า คนเป็นนักการเมืองต้องกล้าเปิดเผย เพื่อจะช่วยกันแก้ปัญหาได้ดีขึ้น”
นายแพทริคตัวเองเป็นไบเซ็กช่วล เป็นไบฯ ก็ดีงี้แหละ แชะ! แชะ! นักร้องหนุ่มคนดังแห่งเกาะอังกฤษ “วิลล์ ยัง” ได้รับเชิญไปร่วมรายการสนทนาปัญหาบ้านเมือง “Question Time” ของสถานี BBC One เพราะเหตุก่อนหน้า เขาพูดเล่นๆ ระหว่างให้สัมภาษณ์ทางวิทยุว่า อยากไปร่วมเวทีในรายการนี้ แล้ว โปรดิวเซอร์ของรายการก็โทรมาเชิญเขา วิลล์เป็นนักร้องที่เปิดเผยตัวในปี 2002 ว่าเป็นเกย์ ในการประกวดร้องเพลงระดับประเทศ Pop Idol ถึงแม้ตอนเรียนมหาวิทยาลัยได้เกรด 2.2 วิชารัฐศาสตร์ แต่เขาบอก ไม่หวั่น ชั้นจะไป แชะ! แชะ! ชาวคริสต์ในกรุงอัมสเตอร์ดัม เนเธอร์แลนด์อารมณ์เสียกันยกใหญ่ เมื่อกลุ่มเกย์และเลสเบี้ยนจัดการแสดงละครฉลองคริสต์มาส
ด้วยการใชันักแสดงสาวประเภทสองแต่งเป็นพระแม่มารี และให้โจเซฟใส่ชุดหนังสีดำ ผู้จัดบอกว่า
ไม่ใช่เรื่องใหม่ ไม่ต้องโวย และไม่ได้ดูหมิ่นใคร จุดประสงค์คือ อยากประกาศตอกย้ำให้ชาวโลกรู้ว่า เมืองอัมสเตอร์ดัมต้อนรับคนทุกๆ เพศ อย่างแท้จริง ในข่าวไม่ได้บอกว่า นักแสดงคนนั้นถือแส้ด้วยหรือเปล่า แชะ! แชะ! แว่วว่า เรื่อง MILK ที่นายฌอน เพนน์ ทุ่มสุดตัวรับบทเป็น ฮาร์วีย์ มิลค์ นักการเมืองเกย์ที่ถูกยิงเสียชีวิตในออฟฟิศจะมาฉายบ้านเรา ราวๆ 5 กุมภาในชื่อไทยว่า ฮาร์วี่ย์ มิลค์ – ผู้ชายฉาวโลก นึกถึงหนังเรื่อง ชู้รักแชตเตอร์เลย์ ไงก็ไม่รู้ แชะ! แชะ!

คืนเหงา…เคาท์ดาวน์

Hiding No More เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ 10-11 ม.ค. 2009

ผ่านปีเก่าเข้าปีใหม่แล้ว แต่ความรู้สึกของ “ธันว์” ยังคงติดค้างอยู่ในปี 2008 ในคืนเหงาที่สุดของปีวันนั้น เขาไม่ได้ไปฉลองกับใคร เพื่อนๆ ต่างแยกย้ายไปก่อนหน้านี้แล้ว หลายคนกลับต่างจังหวัด

เขาไม่ได้ยินอะไร ไม่มีพลุ ไม่มีเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีต้อนรับปีใหม่ ในคืนนั้น เขานั่งเอนกายอยู่บนโซฟาที่เดิม สายตาจับจ้องไปที่เข็มนาฬิกาที่ค่อยๆ หมุนไปอย่างช้าๆ

29 ธันวาคม

ห้าโมงเย็น ใครๆ ก็พากันกลับเกือบหมดก่อนเวลาเลิกงาน เขาเริ่มเก็บข้าวของ พร้อมโบกมือทักทายเพื่อนร่วมงานที่ค่อยๆ เดินออกไป ทุกคนดูมีความสุขเต็มหน้า พวกเขาคงไปหาคนที่รัก และทำวันพักผ่อนช่วงหยุดยาวให้คุ้มค่าที่สุด ส่วนเขา อยากจะรู้เหลือเกินว่า จะมีใครมั๊ยที่จะอยู่เป็นเพื่อนในคืนที่จะถึง ใครจะเป็นคนนั้น?

“มาหาตอนนี้เลยเหรอครับ? ผมอยู่ร้านเน็ต” เขาพิมพ์โต้ตอบไปอย่างเบื่อๆ

“ไม่มีรูปเหรอ บายนะ” เป็นข้อความสำหรับอีกคนที่ผ่านเข้ามา แล้วผ่านไป เขาอยู่ที่นี่มาชั่วโมงกว่าแล้ว มีคนมา “ขอแอด” ด้วยแปดคน นึกอยากจะให้รางวัลเว็บบอร์ดนี้จริงๆ ที่ส่งคนสารพัดแบบมาคุยกับเขาหลังโพสต์ข้อความไปไม่ถึงห้านาที

“เพิ่งเลิกกับแฟนวันนี้เองครับ” เป็นข้อความจากหนุ่มคนหนึ่งที่บอกว่า ทำงานอยู่แถวอโศก และตอนนี้คงไปหาไม่ได้

“อั้ม” เล่าต่อในเอ็มว่า เป็นคนบอกเลิกแฟนเอง และคืนนี้ เพื่อนๆ จะพาเขาไป “เมา” ที่ผับแห่งหนึ่ง

ธันว์ไม่สนว่า ทำไมถึงเลิกกัน เขาไม่ได้คิดอาสาจะดามอกใคร หรือแทนที่ใคร เขาแค่ต้องการใครซักคนมาอยู่เป็นเพื่อน หรือกระทั่งมีอะไรกัน เซ็กซ์ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขา เขาบอกว่า แค่ไม่อยากอยู่คนเดียวในช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านแห่งปีที่แสนจะเงียบเหงาและทรมาน

ไม่นาน ทั้งสองแลกรูปกัน อั้มดูแสนจะธรรมดา แต่ธันว์ก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากกว่านั้น เขาเลิกตั้งเงื่อนไขร้อยแปด หวังไปว่าต้องได้เจอคนหน้าตาดีๆ เท่านั้น มันฝืนความเป็นจริงบนโลกแห่งความเป็นจริง

หลังจากทั้งสองคุยต่อไปสักพัก อั้มบอกว่า กำลังจะเลิกงาน จะไม่ได้ใช้คอมพ์แล้ว “ขอเบอร์ได้มั๊ย”

อั้มเป็นคนที่สี่ที่ขอเบอร์จากธันว์ในวันนี้ เขาไม่ปฏิเสธ อีกไม่กี่อึดใจ ทั้งคู่ก็ได้ฟังเสียงกันและกัน และโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกดีๆ ก็ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ

“เขาพูดจาสุภาพมากครับพี่ ไม่โอ้อวดว่าทำงานบริษัทใหญ่โตชื่อดัง ดูเขาก็คงพอใจผมเหมือนกัน เราคุยถูกคอกันมาก ๆ เหมือนรู้จักกันมานานแล้ว ตอนเขาไปนั่งรอเพื่อนที่เอกมัย ผมก็โทรไปคุยกับเขา กลัวเขานั่งเหงานะครับ” ธันว์เล่า

แต่คืนนั้น หลังจากแชทไปสองสามชั่วโมง ธันว์ก็กลับบ้านคนเดียว ถึงแม้เขาจะแจกเบอร์ไปแล้วหลายคนด้วยซ้ำ แต่ในใจกลับคิดถึงคนๆ เดียวอย่างบอกไม่ถูก

สายๆ ของวันรุ่งขึ้น โทรศัพท์ของเขามี missed call หนึ่งสาย

“เมาหรือเปล่าครับ โทรมาเมื่อคืนตอนตีหนึ่งครึ่งน่ะ คิดถึงผมเหรอ?” เขาล้อ

“เปล่า อั้มแค่อยากคุยด้วย ไม่รู้ว่านอนไปยัง” อั้มพูดเบาๆ

น่าแปลกนะครับคุณผู้อ่าน อะไรทำให้คนสองคนดึงดูดเข้าหากันได้ หน้าตาก็ยังไม่เคยเห็น หรือเป็นเพราะจินตนาการที่สร้างมโนภาพสวยงาม คอยมอบหวัง และคอยเย้ายวนให้เราอยากค้นหาต่อ

ธันว์ตัดสินใจเอ่ยปากบอกความต้องการของเขาทันที “เอ่อ คืนวันที่ 31 ทำอะไรเปล่าครับ ไปเที่ยวกันมั๊ย”

อั้มรับปากอย่างรวดเร็วจนธันว์คิดไม่ถึง เขารู้สึกถึงความเปิดเผยตรงไปตรงมาของคู่สนทนา ไม่ใช่สิ คู่เดทของเขา เขาเลยคิดว่า เขาก็ควรเปิดเผยตรงไปตรงมาเหมือนกัน “คืนวันที่ 31 ผมอยากมีคนอยู่ด้วยน่ะครับ มีใครซักคนไว้นอนกอดกัน”

อีกครั้ง อั้มไม่ปฏิเสธ หรือเป็นเพราะเพิ่งเลิกกับแฟน? หรือเพราะอะไรกันแน่? ธันว์ได้แต่บอกตัวเองว่า เขาโชคดีแท้ๆ ที่ได้มีคนอยู่เป็นเพื่อนในคืนเคาท์ดาวน์ในที่สุด แต่นั่น ก็ตั้งอีกสองวัน

30 ธันวาคม

ธันว์ไม่แน่ใจว่า เขาดูดีหรือยัง เขาเดินเข้าห้องน้ำเพื่อส่องกระจกอีกครั้ง เขารอให้ถึงวันที่ 31 ไม่ไหว เขาอยากรู้เหลือเกินว่า คู่เดทที่จะร่วมเดินทางนับเวลา “ข้ามปี” ของเขา หน้าตาจะเป็นยังไง เขาเลยโทรไป และอดแปลกใจไม่ได้ที่อั้มเอ่ยปากชวนเขาไปดูหนัง

ชายหนุ่มตัวเล็ก ผิวคล้ำ สะพายกระเป๋าใบโต พร้อมรองเท้าหนังหัวแหลม ดินตรงมาที่เขา ทั้งสองแลกยิ้มให้กันและกัน อั้มดูไม่เหมือนในรูปที่โชว์ในเอ็มเลยแม้แต่น้อย ตัวจริงเขาไม่ได้หล่อ แต่ดูมีสไตล์ มีเสน่ห์ ที่สำคัญ ดูน่าทนุถนอม ธันว์อยากจะเข้าไปกอดทักทายระดมจูบคู่เดทของเขาตรงนั้นเลย
ในโรงหนัง เขาบอกว่า หนังไม่สนุกหรอก เพราะมือของอั้มสนุกกว่า ทั้งคู่เหลือบมองหน้ากัน และนิ้วมือของทั้งสองประสาน และเขี่ยกันไปมาอยู่ตลอด

“มันอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูกน่ะครับพี่ จับมือกันตลอด เหมือนเขากอดมือของผมไว้ ผมไม่รู้ว่า เขาหรือผมกันแน่ที่รู้สึกเหงา หรือเพราะเขาคิดถึงแฟนเก่า?”

คืนนั้น ธันว์ขอไปบ้านอั้ม ยังไม่ทันได้อาบน้ำ ทั้งสองก็สำรวจร่างกายอันเปลือยเปล่า
ของกันและกันแล้ว

“ไม่เค็มเหรอ น้ำก็ไม่อาบ แล้วตกลง…มันส์มั๊ย” ผมถาม

“สุดยอด” คือคำตอบสุดท้ายของธันว์

31 ธันวาคม

อั้มมาพบธันว์ตามเวลานัดหมาย ทุกอย่างดูราบรื่นดี จนกระทั่ง ก่อนจะเข้าไปในผับ อั้มพูดขึ้น “พอดีเพื่อนสนิทผมสองคนเค้าเพิ่งโทรมา เค้าชวนไปนั่งกินเหล้ากับเค้าน่ะ คืนนี้”

ไม่มีเสียงใดๆ จากคู่สนทนา “โกรธเหรอ” อั้มเพ่งสายตา

“ก็แหงล่ะ ก็เราตกลงกันแล้วไงว่า คืนนี้จะอยู่ด้วยกันนี่ครับ ทำไมอั้มถึงได้รับนัดซ้อน อั้มน่าจะบอกก่อน”

อั้มหน้าสลดลง ความเงียบเข้ามาอยู่ตรงกลางระหว่างสองคน ธันว์ไม่อยากทำให้คืนนี้ คืนสำคัญของเขาต้องพัง “เอางี้สิครับ อั้มก็เข้าไปในผับเป็นเพื่อนผม แล้วค่อยไปอยู่กับเพื่อน แต่คืนนี้ ต้องขับรถมาหาผม มาอยู่เป็นเพื่อนผมตามที่สัญญากันไว้นะ”

“มีลิมิต กี่โมง?” อั้มถาม สีหน้ายังคงไม่สู้ดี
“กี่โมงก็ได้ ขับรถดีๆ นะครับ อย่าเมา ผมจะรอนะ” ธันว์ยิ้มให้อย่างฝืนความรู้สึกที่ปล่อยให้อั้มไปหาเพื่อน และทิ้งเขาไว้ตามลำพัง อีกครึ่งชั่วโมงก็จะเคาท์ดาวน์กันทั้งประเทศ อยู่แล้ว แล้วเขาจะเคาท์ดาวน์กับใคร แต่เอาเถอะ อย่างน้อยอั้มก็รับปากแล้วว่า จะมาอยู่เป็นเพื่อนกัน เขาควรดีใจที่ได้เจออั้มล่วงหน้าสองวันก่อนคืนวันที่โหดร้ายที่สุดจะเริ่ม และอีกอย่างทั้งสองก็มีเวลาดีๆ ร่วมกัน

1 ม.ค.

เขาไม่รู้ว่า เวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้ว เขาส่งข้อความไปหาสองสามครั้งแล้ว โทรไปแล้วหนหนึ่ง แสงแดดอ่อนๆ เริ่มส่องเข้ามาทางหน้าต่างๆ ธันว์ยังคงนอนลืมตาอยู่อย่างนั้น และได้ยินเสียงหัวใจตัวเองกำลังร้องไห้

แชะ! แชะ! กรมราชทัณฑ์ปิ๊งไอเดียว่า ควรจะมีคุกนำร่อง ลองให้นักโทษหญิงน่าจะใช้พื้นที่ร่วมกับนักโทษชาย เพื่อความเสมอภาคเท่าเทียมกัน กรมฯ มีบุคลากรชายไม่พอดูแลตอนค่ำคืน และอีกอย่าง “จะได้ลดปัญหารักร่วมเพศ” ในคุก ฟังแล้วงงๆ มั๊ย กลุ่มเคลื่อนไหวต่างๆ เกาหัวกันเป็นแถว แชะ! แชะ! นักรณรงค์เรื่องความเท่าเทียมกัน ประเมินว่า ปี 2009 จะมีข่าวเกย์ เลสฯ กะเทย ถูกทำร้ายและถูกกระทำมากขึ้น เพราะสุนทรพจน์ช่วงคริสต์มาสที่ท่านโป๊ปเบเนดิกต์บอกว่า บุคคลเหล่านี้เป็นภัยต่อสภาวะแวดล้อมโลก อย่างนี้เค้าเรียกว่า “hate speech” หรือเปล่า ไหนว่า พระเจ้าสอนให้มนุษย์รักกันไง? แชะ! แชะ! เหตุลูกชายวัย 16 ของจอห์น ทราโวลต้าเสียชีวิตกะทันหัน ยังสงสัยกันไม่หายว่า ใครกันแน่ที่ดูแลเด็กก่อนเสียชีวิต ระหว่างตัวจอห์นเอง หรือพี่เลี้ยงเด็กที่เป็นผู้ชายชื่อเจฟฟ์ ในปี 2006 ปาปารัซซี่แอบถ่ายรูปเด็ดจอห์นกำลังจูจุ๊บกับเจฟฟ์ แต่โฆษกส่วนตัวออกมาบอกว่า จอห์นก็จูบใครๆ แบบนี้อยู่แล้วไม่แปลก แชะ! แชะ!

หัดหยุดคิดซะบ้าง เป็นมั๊ย?

Hiding No More เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ 17-18 ม.ค. 2009

นึกว่าจะไม่ไหว แต่ก็มานั่งอยู่ตรงนี้แล้ว หน้าเครื่องคอมพ์ตอนตีสี่กว่าๆ เสียงไก่ขันสามบ้านแปดบ้านแทบทุกชั่วโมง หริ่งหรีดยังกรีดๆ กันอยู่ ได้ยินเสียงสายน้ำไหลซู่ๆ อยู่ไกลๆ อากาศเย็นยะเยียบ ไม่รู้ต่ำลงไปกี่องศา มือไม้แข็งไปหมด แต่ใจยังอยากจะพิมพ์

ย่างเข้าวันที่เจ็ดแล้วครับคุณผู้อ่านที่ผมมาอยู่ที่แม่ริม เชียงใหม่ หน่วยงานสำคัญแห่งหนึ่งจัดรายการศึกษา การเรียนรู้เรื่องเพศ โครงสร้างเรื่องเพศ และเพศวิถีอย่างเจาะลึกถอนรากถอนโคน ยาว 10 วันรวด

ชอบสิครับ เกิดมา ผมยังไม่เคยมาอยู่เชียงใหม่นานๆ ขนาดนี้ และมีเวลาสำรวจเรื่องนี้ร่วมกับคนอื่นอีกหลายชีวิตนานๆ

แต่วันนี้เราจะไม่พูดเรื่องเพศ หรือเพศวิถี หรือเรื่องเชียงใหม่ แต่อยากจะชวนคุณผู้อ่านทุกๆ เพศให้มา “หยุดคิด”

คนเราหาโอกาส “หยุดคิด” กันได้อยากโดยเฉพาะคนเมือง และคนที่มีภาระวุ่นวายรับผิดชอบจนตารางชีวิตเต็มเอี้ยด ผมก็คนหนึ่งละครับที่เคยคิดว่า หยุดพักผ่อนยาวๆ หรือไปเที่ยวที่ไหนไกลๆ มันเยียวยาได้ แต่เอาเข้าจริงๆ พอไม่ได้ไปคนเดียว ไปเป็นก๊วน มีเรื่องวุ่นวายเยอะแยะ คนโน้นเอางี้ คนนี้เอางั้น แถมขากลับรถติดยาวเหยียด เครียดกันเข้าไปอีก

นั่งอยู่ริมชายหาด นอนฟังเสียงคลื่นคนเดียว แต่ใจยังคิดเรื่องงาน เรื่องคน เรื่อง “เค้า” คนนั้น และตั้งคำถามสารพัด เค้าคิดกะเรายังไง ทำไมเค้าทำอย่างนี้ ใจเราเลยไม่ได้พักจริงๆ

ผมเพิ่งรู้ซึ้งถึงคำว่า “พักจริงๆ” ก็ทริปนี้แหละ

ที่นี่ คุณจะตื่นกี่โมงก็เรื่องของคุณ แต่ข้าวเช้าจะตั้งรอตอนแปดโมงถึงแปดโมงครึ่ง จากนั้นทำธุระส่วนตัว หรือจะโทรศัพท์คุยงาน คุยเล่น ก็ทำไป พอเก้าโมงครึ่งพร้อมกันทุกคนที่ห้องเรียน ซึ่งเป็น “ศาลา” มุงจาก ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีแอร์ ไม่มีเก้าอี้ ไม่มีโต๊ะ

นั่นคือห้องเรียน รอบๆ ศาลาเป็นร่องผัก ไร่สวน ต้นไม้ วัชพืช และแสงแดด

บนศาลา มีเสื่อ และมีเบาะรองนั่งพร้อมพนักพิงเตี้ยๆ ใครใคร่นอนเรียน นอนฟัง จงทำไป แต่อย่าหลับ ของว่างมีวางอยู่แล้ว อยากกิน อยากดื่ม หยิบเอง ชงเอง ไม่ต้องให้ใครมาเสิร์ฟ ตอนไหน จะลุกไป ก็ไม่ว่ากัน

พักอาหารกลางวันตอนเที่ยงครึ่ง เดินไปและเริ่มรับประทานพร้อมกัน ระหว่างเดินไป ตักอาหาร มานั่งกับพื้น ไม่พูดกัน ให้เคี้ยวช้าๆ อย่างมีสติทุกๆ คำ อ้อ…อาหารทุกมื้อเป็นพืชผักมาจากที่ปลูกไว้ หมู ไก่ เนื้อ และมาม่าไม่ว่ารสใด ไม่มี

เป็นคุณ อยู่ได้มั๊ย แบบนี้?

ครูและเจ้าของสถานที่ซึ่งเป็นคนเดียวกันบอกว่า กระบวนการเรียนรู้แบบนี้จะช่วยผู้เข้าร่วมได้มากให้ “ได้พัก” จริงๆ มีหลายองค์กรชวนไปทำกิจกรรมการเรียนรู้ในหลายๆ หัวข้อ จัดตามโรงแรม อย่างเช่น จัดสองวัน หนึ่งคืน คนมาฟัง 70 คน อย่างนี้ เธอบอก “ไม่เอาหรอก ไม่ได้ผล เราไม่ไป”

เห็นจะจริงอยู่นะครับ ลองคิดดู คุณผู้อ่านที่ไปสัมมนาต่างจังหวัด แล้วกะจะพักผ่อนไปด้วยในตัว เอาเข้าจริง เรียนเครียดๆ กันในห้อง ตกเย็นจับไมค์ร้องเพลง นั่งก๊งกัน บ้างก็เล่นไพ่ นอนดูละคร ดูข่าว เหมือนอยู่บ้านเปี๊ยบเลย อย่างนี้ คงไม่ได้พัก เพราะตื่นมาอีกวัน ก็เข้าห้องสัมมนา กินๆ จบกลับบ้าน ไม่มีอะไรงอกเงย หรือเปลี่ยนแปลง พฤติกรรมคงเดิม เปลี่ยนแค่สถานที่

แต่ก็ขึ้นอยู่กับหัวข้อและเป้าหมายล่ะครับ ไม่ได้บอกว่า สัมมนาแบบนั้น ไม่ดี

ส่วนในแบบที่พวกเรามาร่วมเรียนรู้ ผู้จัดตั้งเป้าหมายให้หัดเปลี่ยนแปลงตัวเอง และค้นพบตัวอง มาลองอยู่อย่างเรียบๆ ง่าย ๆ ไม่มีหนังสือพิมพ์ ไม่มีวิทยุ ไม่มีทีวี ไม่มีอินเตอร์เน็ต ก็ดีไปอย่างนะครับ เลยไม่ต้องคอยห่วงว่าใครมา “hi5” กะเรา หรือจะมา “เล่นเอ็ม” ด้วยวันนี้

กิจกรรมของผมเองก็คือ ตั้งใจว่าจะตื่นตีห้า มาเขียนหนังสือ หรือมาบันทึก คุณชอบเขียน คุณต้องเขียนทุกวัน

พอหกโมงเช้า แสงแดดอุ่นๆ หน่อย ท้องฟ้าพอสว่าง เห็นทาง ก็คว้าจักรยาน ออกไปปั่นรอบๆ หมู่บ้าน คุณเอ๋ย สวรรค์ยามเช้าเลยล่ะ สองข้างทาง ปลูกผัก ทำไร่ ทำนา ยิ่งผ่านไปย่านที่มีร่องผัก ใบเขียวอ่อนๆ อยากจอดแล้วจิ้มน้ำพริกตรงนั้น สูดอากาศเย็นๆ เข้าปอด เหมือนได้ดมภูเขาที่อยู่ลิบๆ โน้น

แถวนี้มีตลาดอยู่หลายแห่ง ผมก็ตระเวณไปทั่วละครับ ปั่นจักรยานตอนเช้าทุกวันให้พอได้เหงื่อสักหนึ่งชั่วโมง กลับมาก็ออกกำลังกาย ตอนนี้เน้นซิทอัพ เพราะก่อนปีใหม่ ไม่ค่อยได้ออกกำลัง และสวาปามตามใจปาก จากไม่เคยมีพุง ตอนนี้ มันดูกลมๆ เหมือนคนท้องอ่อนๆ

แต่อาทิตย์หนึ่งไปแล้ว มันค่อยๆ ยุบอย่างอัศจรรย์ คงเป็นเพราะอาหาร ข้าวกล้อง น้ำพริก และ
บรรดาผักสวนครัวสารพัด ไม่รู้ชื่ออะไรบ้าง ทุกๆ มื้อ ก็มีแต่เมื่อคืน ตอนมื้อเย็น นึกว่าไม่รอดแล้ว กินน้ำเต้าหู้ กับผลไม้ เท่านั้น จริงๆ ไม่ได้ดอดเอาขนม หรือมาม่าซ่อนไว้

คนไม่เคยอดข้าวเย็น เห็นแล้วคงหวาด แต่ก็รอดมาได้ ไม่เห็นทรมานอะไร

ระหว่างวัน หลังเลิกศาลาตอนสี่โมงกว่าๆ เขามีโปรแกรมเล่นโยคะ อันนี้ชอบมากเพราะได้เหงื่อดี ดีกว่าปั่นจักรยานด้วยซ้ำในอากาศหนาวๆ อย่างนี้ ใช้เวลา 45 นาทีให้จิตใจ และร่างกายได้พักผ่อนไปพร้อมๆ กัน จากนั้นพักสักครู่ รับทานมื้อเย็น พักผ่อนตามใจ ยังไม่จบ ตอนสองทุ่มตรง พบกันอีกครั้ง เพื่อ “นั่งภาวนา”

ตรงนี้แหละครับที่ผมคิดว่ายากสำหรับคนที่ไม่เคย และคนที่มีเรื่องวุ่นวาย กวนใจมาตลอด การนั่งภาวนาของที่นี่ออกแบบมาสำหรับคนทุกศาสนา คุณเป็นมุสลิม ก็นั่งภาวนาได้

จริงๆ สำหรับตัวเอง เคยฝึกหัด นั่งสมาธิมากะเค้าบ้าง นานมาแล้ว ใช้ได้ผลที่สุดก็ตอนสอบเอ็นทรานซ์ สมองโปร่งโล่งดี และไม่กังวล

คราวนี้ ไม่ต้องนั่งหลับตา ภาวนาว่า พุทโธ หรือ ยุบหนอ พองหนอ คุณจะภาวนาอะไรก็เรื่องของคุณ จะนับเลข นับแกะ นับห่าน หรือจะลุกเดินไปรอบๆ ห้อง ก็ไม่มีใครว่า หรือคุณจะนั่งหลับตา มองหลังคา มองเสื่อ มองเทียนไข หรือนั่งมองใบหน้าคนนั่งรอบๆ ห้องไปด้วย ก็ไม่ผิดกติกา

แต่ขอให้ผ่อนคลาย ไม่ให้ส่วนใดของร่างกายตึง หายใจเข้าออกให้ลึก และที่สำคัญที่สุดที่ผมคิดว่ทำได้ยากมากๆ สำหรับตัวเองก็คือ หยุดคิด ปล่อยวางความคิดทั้งมวลที่เข้ามาในสมองของเรา

“เวลาเราคิด อยากจะหยุดคิด แต่เราดันคิดว่า จะหยุดคิด เรียกว่า เอาความคิด ไปหยุดคิด อย่างนี้ ใจก็ไม่ว่างแล้ว” ครูบอก

วันๆ คนเราคิดอะไรได้มากมายเรื่อยเปื่อย เรียกว่าคิดฟุ้ง ฟุ้งมากๆ มันก็ซ่าน ซ่านไปซ่านมา ไม่ได้อะไรกลับมา

แต่พอเราหยุดคิด หัดวางความคิดให้เป็น ใจมันโล่ง โปร่งสบาย ความวิตกกังวลอะไร ก็ค่อยๆ คลาย ตรงนี้แหละครับที่ช่วยได้ เพราะเมื่อจิตว่างจริงๆ จะเกิดพลังภายในอย่างที่คุณไม่เคยรู้สึกมาก่อน ไม่ยินดี ยินร้ายกับเรื่องที่เกิดขึ้น มีปัญหาเกิดขึ้น คุณจะคิดได้ทะลุ ไม่เอาอารมณ์เข้าไปจัดการแก้ปัญหา

ผมเองเป็นคนไม่ชอบสวดมนต์ หรือนั่งนิ่งๆ หลับตา เพราะหลับตาทีไร ก็เห็นภาพผู้ชายหล่อๆ ทั้งที่เคยได้กัน และยังไม่เคย แต่อยากได้ รวมทั้งเคยได้แล้ว อยากได้อีก เข้ามาซะทุกทีนอกจากคิดเรื่องงานที่ทำ เรื่องคนใกล้ตัว มันปนกันอีรุงตุงนังไปหมด จริงๆ พอนั่งภาวนาไป มีภาพเหล่านี้ขึ้นมา ก็ให้เห็นว่า เป็นเรื่องปกตินะครับ ค่อยๆ วางความคิดและภาพเหล่านั้น จดจ่ออยู่กับความว่างเปล่า

คุณผู้อ่านที่ไม่ได้สวดมนต์หรือฝึกสมาธิภาวนาอะไร ก็ลองหาเวลาระหว่างวัน ตอนขับรถ รอรถติดไฟแดง ตอนนั่งรถเมล์ ยืนรอรถ อยู่ในยิม ยกเวท หรืออาบน้ำ เข้าคิวทำอะไรก็แล้วแต่ ปล่อยจิตให้
ว่างๆ ลองหัดไม่คิดอะไร นับหนึ่งถึงสิบ แล้วนับหนึ่งถึงสิบอีกทีก็ได้ คุณจะรู้ว่า ความว่าง ความนิ่ง ทำให้คุณปิติ ผ่อนคลาย มีพลัง และมีความสุขขึ้น

ทำบ่อยๆ แล้วจะชิน

อาทิตย์นี้ ไม่มีเซคชั่น “แชะ! แชะ!” นะครับ เพราะไม่ได้อ่านหนังสือพิมพ์ ไม่ได้ตามข่าวในเน็ต และไม่ได้ดูทีวี

“สุขภาวะทางเพศ” ของคุณ ดีปล่าว?

Hiding No More เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ 24-25 ม.ค. 2009

ถามอะไร? งง? คุณอาจกำลังถามตัวเองแบบนี้ ส่วนผมเองก็อยากจะบอกว่า กำลังถามตัวเองด้วยคำถามนี้เหมือนกัน

แล้วสุขภาวะทางเพศของฉัน ดีปล่าว?

ที่จริงคำว่า สุขภาวะทางเพศไม่ใช่คำใหม่แกะกล่อง แต่เป็นคำที่หูคนยังไม่ค่อยคุ้น กระทั่งเจ้าหน้าที่ในระบบสาธารณสุขเองก็เถอะ อาจจะยังไม่รู้จักเลย บางคนอาจรู้แล้ว แต่ไม่เข้าใจ

ส่วนเราๆ ท่านๆ พอได้ยินคำว่า “เพศ” ทีไร ก็นึกถึงเรื่องบนเตียง จริงๆ แล้ว เรื่องบนเตียงเป็นแค่กระผีกหนึ่งของสุขภาวะทางเพศ เท่านั้นเอง สุขภาวะทางเพศจึงมีความหมายมากกว่าเรื่องบนเตียงจนคุณต้องตกเตียง ถ้ารู้

วัยรุ่นชายได้ยินเพื่อนคุยกันว่า ผู้หญิงชอบของใหญ่ และต้องอึดๆ อีกอย่างถ้ายัง “ทำไม่เป็น” จะเสียชาติเกิดเพราะฉะนั้นไม่ได้ต้อง “กรูต้องหัดทำ เดี๋ยวนี้”

หญิงสาวคนหนึ่งไปวัดกับคุณแม่ เธอกำลังก้าวเข้าไปในโบสถ์ คุณแม่ร้องห้าม “ไม่เห็นป้ายเหรอลูก เค้าเขียนว่า ผู้หญิงห้ามเข้า” คุณลูกงง แต่ก็ทำตามคุณแม่บอก

นี่นาย “เกย์ออกสาวต้องเป็นเมีย ส่วนเกย์แมนๆ ต้องเป็นผัว ใช่มั๊ย” เพื่อนคนหนึ่งถาม “แล้วที่เห็นออกสาวทั้งคู่ เป็นแฟนกัน ใครเป็นผัว ใครเป็นเมียล่ะมรึง กรูงง?”

ผู้หญิงคนหนึ่งเห็นทอมกะดี้เดินผ่านหน้าไป หล่อนกระซิบกับเพื่อนทันที “เกลียดจัง ทำไมต้องทำเดินอาดๆ ทำมาดเป็นผู้ชาย อุ๊ย อุบาทว์”

“สถานที่นี้ กะเทยห้ามเข้า” ป้ายตัวเบ้อเริ่มหน้าผับแห่งหนึ่ง

“ไม่มีรักแท้ในหมู่เกย์หรอก เชืื่อดิ” เพื่อนย้ำ

“นี่เธอ เคยเอากระจกส่องจิ๋มดูบ้างหรือเปล่า?” “ต๊าย ทะลึ่ง บ้าเหรอ ใครจะกล้า!”

“หนูไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมเจ้านายชอบแต๊ะอั๋ง พูดจา ส่งสายตาให้หนูอยู่เรื่อย หนูแต่งตัวเซ็กซี่ไปหรือเปล่า?”

คุณผู้อ่านคงเคยผ่านเหตุการณ์เหล่านี้มาบ้าง ได้ยินมา คนรอบข้างพูดบ้าง แต่คงไม่ได้ตั้งคำถาม บางคนก็ปล่อยให้ผ่านๆ เลยไปเพราะเคยๆ ชิน ก็เคยได้ยินมาแบบนี้ เคยเจอแบบนี้ หรือเคยโดนแบบนี้ จะให้ทำยังไงล่ะ?

ถึงเวลาแล้วที่คนในสังคมไทยควรจะหันมาสนใจ และปฏิวัติการใช้ชีวิตด้านสุขภาวะทางเพศ หรือ Healthy Sexuality เสียที เพราะสุขภาวะทางเพศ ไม่ใช่แค่เรื่องเพศ แต่ส่งอิทธิพลใหญ่หลวงต่อการดำรงชีวิตของคนเรา ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล การตัดสินใจในแทบทุกเรื่อง ฯลฯ

และเป็นเรื่องที่ภาครัฐต้องเปลี่ยนมุมมองใหม่ในการทำงาน เพราะที่ผ่านมา ปัญหาความรุนแรงทางเพศ ปัญหาการสื่อสารระหว่างมนุษย์ต่างๆ เพศ ปัญหาเพศในหมู่วัยรุ่น ปัญหาการติดเชื้อเอช ไอ วี ปัญหาการถูกจำกัดสิทธิทางเพศ เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับสุขภาวะทางเพศทั้งสิ้น

อย่ามองแค่เรื่อง ทำยังไงให้คนใช้ถุงยางอนามัย? ทำไมนะบอกไปแล้วให้ใช้ถุงทุกครั้ง แต่เหล่าผู้หญิงก็ยังยอมให้ผู้ชายไม่ใช้ สิ่งเหล่านี้มันสะสมหมักหมม ถูกสั่งสอนให้เชื่อตาม และไม่ตั้งคำถามกันอยู่ ในหัวสมองของเราหลายๆ คน จริงๆ แล้ว เราไม่รู้หรอกว่า สุขภาวะทางเพศที่ดี คืออะไร?

สิ่งต่างๆ เหล่านี้ล้วนเป็นผลผลิตจากการรากเหง้าที่เราไม่รู้เรื่อง สุขภาวะทางเพศของเราเลย!

แล้วจะมองยังไงให้เข้าใจ?

ในชีวิตคนเรา สุขภาวะทางเพศมีส่วนประกอบสามอย่างหลักๆ

อย่างแรกคือ บรรดาความคิด-ความเชื่อ-การแสดงออก-พฤติกรรมทางเพศ เรียกรวมๆ ว่า “เพศวิถี” อย่างเช่น เชื่อว่าผู้หญิงชอบของใหญ่ เกย์ กะเทย ทอม ดี้เป็นพวกโรคจิต วิปริต ผิดธรรมชาติ โลกนี้ไม่มีหรอก ความหลากหลายทางเพศ ฯลฯ

ส่วนประกอบอย่างที่สองคือ ผู้ชายต้องเป็นอย่างงั้น ผู้หญิงต้องเป็นอย่างงี้ เกย์ก็ต้องเป็นแบบนี้สิ กะเทยก็เป็นอย่างโง้น หรือเรียกรวมๆ ว่า “เพศสภาวะ” ซึ่งตีกรอบให้คนเราต้องเดินอยู่ในกรอบ ซึ่งเป็นกรอบหญิง-ชาย โดยที่มีผู้ชายเป็นกุมอำนาจในแทบทุกเรื่อง ผู้ชายเป็นใหญ่ ลองมองดู สังคมนี้ควบคุมโดยใคร?

บางครั้ง เราก็มักสับสนไปอ้างว่า เป็นวัฒนธรรมไทยกำหนด ทั้งๆ ที่ไม่เคยมีการอธิบายหรือรับรองว่ามันเป็นวัฒนธรรมไทยอะไรหรือเปล่า

จริงๆ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับวัฒนธรรมชาติใดทั้งสิ้น แต่เป็นวัฒนธรรมแห่งการหล่อหลอม สร้างความเป็นหญิง ความเป็นชายเพื่อสนับสนุนให้ “สังคมชายเป็นใหญ่” ดำรงอยู่ และ”เอื้ออำนวยให้เกิดการใช้อำนาจเหนือกว่าเพราะเกิดมาเป็นเพศชาย”

ส่วนประกอบอย่างที่สามคือ สิทธิมนุษยชน ซึ่งเป็นเรื่องที่ดูเหมือนจะไกลตัว ยากจะเข้าใจ แต่จริงๆ แล้ว ก็คือ เรื่องสิทธิที่พลเมืองพึงมีพึงได้นั่นแหละ และสิทธิการเป็นมนุษย์คนหนึ่งทีี่ต้องการความเท่าเทียม การให้เกียรติซึ่งกันและกัน และความเคารพในการเป็นมนุษย์เหมือนกัน

ทั้งสามอย่างเกี่ยวข้องเชื่อมโยงสัมพันธ์กันอย่างซับซ้อน จนเรางง แยกแยะไม่ออกว่า อะไรคืออะไร แต่ความจริงแล้ว ปรากฏการณ์ หรือเหตุการณ์ต่างๆ นั้น นำเรื่องสุขภาวะทางเพศ มาอธิบายได้แทบทั้งหมด เช่น กรณีที่เกริ่นให้ฟังข้างต้น

วัยรุ่นชายได้ยินเพื่อนคุยกันว่า ผู้หญิงชอบใหญ่ๆ และต้องอึดๆ อีกอย่างถ้ายัง “ทำไม่เป็น” จะอายหญิง เพราะฉะนั้นไม่ได้ต้อง “กรูต้องหัดทำ” (เกิดจากชุดความคิด-ความเชื่อ และการหล่อหลอมเรื่องเพศ)

เร่ื่องจริงก็คือ อวัยวะเพศหญิงลึก 5-8 เซนติเมตร ผู้หญิงไม่สนหรอกว่าจะใหญ่ยาวพิศดารมาแต่ไหน ถ้าลีลาห่วย หรือไม่รู้จัก “สื่อสารทางอารมณ์” คู่นอนคนนั้นก็ไม่ได้ทำให้เธอประทับใจ นั่นแหละห่วยของจริง

ส่วนกรณีที่มารดาห้ามบุตรสาวเข้าโบสถ์เพราะเห็นป้ายบอกผู้หญิงห้ามเข้า ก็คือการส่งต่อชุดความคิด ความเชื่อผิดๆ ให้ผู้หญิงอีกคนรู้สึกว่า ตัวเองเป็นประชาชนชั้นสอง จะเหยีบย่ำเข้าไปข้างในไม่ได้ ส่วนหนึ่งคงมาจากความเชื่อว่า เนื้่อตัวร่างกายหญิงสกปรก เดี๋ยวโบสถ์หมอง

เสียดายคุณแม่ก็อธิบายอะไรคุณลูกไม่ได้ เพราะถูกคุณยายบอกมาอีกที

มามองกรณีเกย์สาว-เกย์แมนข้างต้น ที่บอกว่า “เกย์ออกสาวต้องเป็นเมีย ส่วนเกย์แมนๆ ต้องเป็นผัว ใช่มั๊ย” เพื่อนคนหนึ่งถาม “แล้วที่เห็นออกสาวทั้งคู่ เป็นแฟนกัน ใครเป็นผัว ใครเป็นเมียล่ะมรึง กรูงง?”

คนถามไม่ผิดหรอกที่ถามอย่างนั้น เพราะเขาเข้าใจแค่นั้นว่า ในความสัมพันธ์คนหนึ่งต้องรับบทผัว อีกคนต้องรับบทเมีย น่าเศร้าที่เหล่าเกย์ก็ติดกรอบความคิดแบบนี้เหมือนกัน พยายามเอากรอบหญิง-ชาย และการใช้อำนาจ “ที่บกพร่อง” มาบริหารความสัมพันธ์ แล้วในหลายๆ กรณี มันก็ล่ม ก็เลยชอบสรุปว่า “ไม่มีรักแท้ในหมู่เกย์” เบื่อจัง คำนี้

“กะเทย ห้ามเข้า” ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง และกำลังเป็นกรณีถกเถียงกัน นอกจากคนห้ามมีอคติทางเพศรุนแรงแล้ว ซึ่งเป็นส่วนประกอบจาก “เพศวิถี” ยังเป็นเรื่องสิทธิมนุษยชนอีกด้วย

ถ้ามองดูโดยรวมแล้ว เราๆ ท่านๆ ต่างพบกับความยากลำบากในการมี “สุขภาวะทางเพศ” ที่ดี คุณอาจเป็นผู้ชายที่หล่อเหล่า สาวๆ รุม แต่กลับไม่มีความสุขในชีวิต คิดไม่ออกว่า เพราะอะไรทั้งๆ ที่มีคนมาเสนอให้เลือกเยอะแยะ

คุณอาจจะเป็นผู้หญิงเก่ง รวย สวย เปรี้ยว แต่คุณก็ค้นหาอยู่ว่า ความสุขที่แท้่จริงของฉันคืออะไร? ทำไมแฟนของฉันถึงไม่เข้าใจฉันเลย?

สุขภาวะทางเพศจึงไม่ใช่แต่เรื่องเพศสัมพันธ์กันทั้งนั้น แต่รวมถึงพฤติกรรม การสื่อสาร การอยู่ร่วมกัน ความเสมอภาคเท่าเทียม มีความยุติธรรม ไร้อคติทางเพศเรื่องความหลากหลายทางเพศ ฯลฯ

สังคมประกอบไปด้วยคน และสังคมควรมีระบบที่ช่วยเสริมสร้างให้คนในสังคมมีสุขภาวะทางเพศที่ดี รู้เท่าทัน รู้จักตัวเอง รู้จักบอกว่า “ไม่” รู้จักจะบอกว่า “ฉันต้องการอะไร”

สังคมไทยคงถึง “จุดเปลี่ยน” เพื่อปรับปรุงเปลี่ยนแปลง “ฐานความคิดเรื่องเพศ” ของคนในสังคมเสียใหม่

เมื่อถึงเวลานั้น เราคงเข้าใจดีว่า การประกาศปาวๆ เพียงแค่ว่า “ให้รักนวลสงวนตัว” เด็กผู้หญิงก็ยังท้องก่อนวัยอันควร เราประกาศปาวๆ ว่า “ให้ใช้ถุงยางอนามัยทุกครั้ง” ก็รู้ๆ กันอยู่ แจกถุงยางก็แล้ว แต่อัตราติดเชื้อเอช ไอ วี ก็ดูจะไม่ลด เราประกาศปาวๆ ว่า “อย่าฉีดเจ้าโลก ทำหัวแฉก หรือฝังมุก” วัยรุ่นก็ยังอยากให้มันใหญ่ ให้มันแปลก หวังว่าจะเสริม “ความเป็นชาย” หรือทำให้ผู้หญิงถึงใจ

สิ่งต่างๆ เหล่านี้ เกี่ยวข้องเชื่อมโยงหล่อหลอมมาจากฐานคิดเรื่องเพศแบบเดิมๆ ที่ไม่เท่าทันกับสถานการณ์ในปัจจุบัน ถ้าคุณคิดจะมีสุขภาวะทางเพศที่ดี และมีความสุข ลองหันมาพิจารณาเรื่องราว ประสบการณ์ในชีวิตคุณดู แล้วดูซิว่า เราจะเรียนรู้จากประสบการณ์ของตัวเราได้อย่างไร?

แชะ! แชะ! เป็นเรื่องอีกครั้งที่พระ เณรเป็นเกย์/กะเทยในร่มพระพุทธ พระธรรม แต่ทำตัวไม่เหมาะสม เรื่องนี้เคยถูกหยิบยกมาหนหนึ่ง แล้วก็เงียบใหม่ การออกมาตีฆ้องร้องป่าวอีกครั้ง ถึอว่าดึงความสนใจของส่วนรวมได้ดี แต่การให้ภาพว่าพระเกย์ เณรเกย์ทั่วไปประเทศจะมีพฤติกรรมอย่างนั้นไปหมด จะกลายเป็นการตีตราตอกย้ำคนชายขอบอย่างชายรักชายให้สังคมมองอย่างเหยียดหยาม และต่อไป คงมีการออกมาตรการอะไรออกมาเพื่อให้แน่ใจว่า วัดเป็น homo-free zone แชะ! แชะ! ไรเนี่ย? บิช็อปเกย์คนเก่ง จีน โรบินสันเป็นหนึ่งในคนที่พูดในงานรับตำแหน่งประธานาธิบดีคนใหม่ แต่สถานีเอชบีโอตัดส่วนนี้ออกไปเฉยเลย ทางทีมงานโอบามาบอกว่าเสียใจที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ อย่างนี้ต้องรอดูกันต่อว่า ประเด็นเกย์ในรัฐบาลใหม่นี้จะมีผลอย่างไรในอเมริกา และทั่วโลกแชะ! แชะ!สวัสดีตรุษจีน…

เตรียมฉลอง “รัักต้องห้าม” กับสองหนุ่มดอยซ์สุดฮ็อต

Hiding No More เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ 31 ม.ค. – ก.พ. 2009

ปีที่ผ่านมา สองหนุ่มหล่อ “คริสเตียน” กับ “โอลิ” จาก “Verbotene Liebe” (Forbidden Love) ทำเอาสาวๆ และมนุษย์สีรุ้งจากยุโรป อเมริกา แคนาดา อินโดนีเซีย และหลายๆ คนในประเทศไทยแทบคลั่ง สำหรับปีนี้ได้ยินมาว่า ละครทีวีภาคกลางวันจากเยอรมันชุดนี้จะสนุกสนานและเข้มข้นยิ่งกว่าเดิม หลังจากสองหนุ่มประกาศความรักให้คนทั้งโลกรับรู้ไปแล้ว

ว่าจะเขียนถึงละครทีวีเรื่องนี้มานานแล้วล่ะครับ แต่ว่ายังไม่มีข้อมูล “ถึงใจ” จนไปเห็นนิตยสารอังกฤษ “reFRESH” ฉบับเดือนกันยา/ตุลา ลงบทสัมภาษณ์ยาวเหยียดของนักแสดงหนุ่มสองคน ดูรูปไปแล้ว อ่านบทสัมภาษณ์ไปแล้ว…ปลื้ม คนอะไรทั้งหล่อทั้งฉลาด

ล่าสุดนักแสดงหนึ่งในสองก็เพิ่งมีบทสัมภาษณ์ในเว็บดัง www.afterelton.com อ่านแล้ว ยิ่งปลื้ม

เชื่อหรือไม่ว่าละครทีวีเรื่องนี้เล่นมา 12 ปีแล้ว แต่เพิ่งจะปีที่แล้วเองที่ผู้จัดเพิ่มตัวละครสองคนเข้าทีมหลักไป พร้อมๆ กับคู่รักคู่อื่นๆ ที่ต้องพบกับปํญหารักๆ ใคร่ๆ ต่างๆ นานา บางตอนก็เน่าซะไม่มี ด้วยเนื้อหาของเรื่อง ก็ตามชื่อเรื่องเลยล่ะครับ

ที่ผ่านมา 12 ปี เขานำเสนอประเด็นเผ็ดร้อนท้าทายสังคมทั้งนั้น ไม่ว่า เรื่องเพศสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง ติดยา ติดเหล้า ข่มขืน ท้อง แท้ง ฆาตกรรม มีชู้ และอื่นๆ อีก ปี 2008 ที่ผ่านมา ก็มีรักระหว่างคนเพศเดียวกัน ไบเซ็กช่วล โฮโมเซ็กช่วลนี่แหละที่ทำให้คนดูติดหนึบ

ตอนนี้ละครทีวีภาคกลางวันหลายๆ แห่ง ดูเหมือนจะนำหนุ่มหล่อล่ำมาตกหลุมรักกันแทบทั้งนั้น สองสามปีที่แล้ว ทีวีมะกันก็เริ่มแสดงบทจูบดูดดื่มระหว่างหนุ่มหล่อสองคน แล้วก็อีกสองคน แล้วก็อีกสองคน ยังมีจุมพิตของสองสาวสวยด้วย แรกๆ ก็มีเสียงวิพากย์วิจารณ์บ้าง เพราะตอนกลางวัน เป็นเวลาของคุณแม่บ้านยุคเก่าที่ถูกสังคมบังคับให้ต้องดูแลบ้าน ดูแลลูก แต่ตอนนี้คุณแม่ทั้งหลายดูเหมือนจะไม่บ่นอะไรแล้วกับทีวีของเธอที่มีตัวละครเป็นเกย์ เป็นเลสเบี้ยนมากขึ้น

โทรทัศน์เยอรมันค่อนข้างจะเสรี และยอมรับเร่ื่องโฮโมเซ็กช่วลได้มากกว่าโทรทัศน์ไทยในเรื่องพวกนี้ ลองนึกดู คู่หวานล่าสุดที่คุณคงพอจำได้ ก็นายจอน กับนายทีในรักแปดพันเก้านั่นไง หลายปีมาแล้วนะ หลังๆ นี้ ทีวีบ้านเราก็มีให้ดูประปราย แต่ยังไงก็ไม่โดดเด่น และเฉียบคมเท่าละครของเอ็กแซ็กท์เรื่องนั้น

Forbidden Love เป็นผลงาน “remake” เนื้อหาเลียนแบบต้นฉบับจากออสเตรเลีย เรื่อง “Sons and Daughters” คนดูก็ดูมาเรื่อยๆ ดังอยู่ในเยอรมันกว่าสิบปี แต่เพิ่งมาดังระเบิดไปทั่วโลก ก็เพราะสองหนุ่ม “คริสเตียน” (Christian) กับ “โอลิ” (Olli) นี่แหละ (หากถอดเป็นคำไทยผิด ขออภัยนะครับ)

ต้องขอบคุณใครก็ไม่รู้ใจดี๊ดีที่ทำซับไตเติ้ลอังกฤษใส่ไว้ใน www.youtube.com ลองเสริชคำว่า Forbidden Love หรือ Christian & Oliver ดูจะมีคลิปของสองหนุ่มนี้ให้ดูจนตาแฉะ

เดี๋ยวเล่าเรื่องย่อๆ ให้ฟังนิดหนึ่ง สำหรับคนที่ยังไม่รู้จักเรื่องนี้

คริสเตียนเป็นหนุ่มใจร้อน มีอาการโฮโมโฟเบียอย่างแรง เขามีแฟนผู้หญิงชื่อ โกโก้ สวยเปรี้ยวเชียวล่ะ ส่วนโอลิ ใจเย็น ขี้เล่น เป็นกันเองมากกว่า

จริงๆ นักแสดงที่เล่นเป็นโอลิเคยได้รับการเปิดตัวให้คนดูมาก่อนแล้วในละครเรื่องนี้หลายปีก่อนหน้า แต่เป็นบทที่ไม่สำคัญนัก และตอนนั้นคงไม่มีคนคิดจะให้ตัวละครเป็นไบฯ แต่ในปีพ.ศ. นี้ คนดูใจกว้างมากขึ้น สังคมเปลี่ยนแปลงไปเร็วขึ้น ใครๆ ก็รู้แล้วว่า รักเพศเดียวกันเป็นเรื่องปกติในหมู่มวลมนุษย์ ก็เลยมีสองหนุ่มตกหลุมรักดูดดื่มมาให้ชม

คริสเตียนนั้น เข้าๆ ออกๆ คุกเพราะคดีที่เขาไม่ได้ก่อ ส่วนโอลิ เพิ่งย้ายมาจากอีกเมือง ทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์ที่ไม่ปกปิดตัวเองว่าเป็นไบฯ ทั้งสามรวมทั้งโกโก้เป็นเพื่อนกัน เรื่องราวเริ่มอลเวงมากขึ้น เมื่อโกโก้ มาสนิทกับโอลิ ยามที่หล่อนมีปัญหา ก็มีหนุ่มโอลินี่แหละคอยปลอบ ด้วยอารมณ์พาไปโอลิก็ประทับจูบโกโก้เข้าให้

คริสเตียนรู้เข้าก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ทะเลาะกับโอลิเป็นการใหญ่ เพื่อเป็นการแสดงให้เห็นว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร โอลิก็ประกบปากจูจุ๊บกับคริสเตียน พิสูจน์ให้เห็นเสียเลย

ชักจะสนุกแล้วใช่มั๊ย ?

ใครที่เคยมีเพื่อนที่แสดงอาการเกลียดเกย์จนออกนอกหน้า หรือเกินเหตุ จะรู้สึก “คอนเฟิร์ม” ว่า คนที่แสดงอาการเว่อร์ๆ อย่างนั้นนั่่นแหละ เกย์ล่ะ

เรื่องราวเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เพราะคริสเตียนเริ่มสับสนตัวเองว่า เป็นอะไรไป คล้ายๆ จะเพิ่งค้นพบตัวเอง ในที่สุด ก็เก็บอาการไม่อยู่ ในฉากดิสโก้ตอนหนึ่ง คริสเตียนเห็นโอลิกำลังสนุกสนานกับหนุ่มหล่ออีกคน เขาก็เกิดอาการหึงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เรียกว่า โดดเข้าไปขวาง จนโอลิเริ่มมั่นใจแล้วว่า อะไรเป็นอะไร

หลังจากทะเลาะมีปากเสียงกัน ก็มีโอกาสได้อยู่กันสองต่อสอง โอลิกำลังยืนอยู่หน้าประตูที่คริสเตียนล็อคตัวเองไว้ โอลิประกาศ “ผมรักคุณ” และพยายามบอกให้คริสเตียนยอมรับความจริงของตัวเองเสียที ลังเลอยู่พัก ประตูเปิดออก แล้วคริสเตียนก็บอกโอลิว่า “ผมรักคุณเหมือนกัน” หลังจากนั้น ก็เอวัง ทั้งสองก็จูบบบบบบกันอย่างดูดดื่ม และขึ้นเตียงกัน

อ้ะ ยังไม่จบ เดี๋ยวต้องมีคุณผู้อ่านบอกผมแน่ๆ ว่า คล้ายๆ เรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตจริงเอง

เรื่องราวทวีความมันส์ยิ่งขึ้น เมื่อฝ่ายหนึ่งคือ คริสเตียน ยังยอมรับตัวเองไม่ได้ว่า ตัวเองก็รักผู้ชายได้เหมือนกัน ขณะที่โอลินั้น ไม่มีคำถามอีกแล้วว่า หลงรักหนุ่มเลือดร้อนคนนี้อย่างหัวปักหัวปำ ก็เลยต้อง “เสียสละ” ในเมื่อเปิดเผยให้คนรอบข้างยังไม่ได้ ก็เลยยอมเป็น “คนไร้ตัวตน” หรือทำตัวเป็นแค่ “เพื่อนสนิท” ไปซะงั้น

ทีนี้ล่ะ ใกล้ไคลแม็กซ์ของซีซันปีที่แล้ว เมื่อคริสเตียนตัดสินใจเป็นนักมวย โอ้ล่ะ มันขัดแย้งกับภาพลักษณ์เกย์โดยสิ้นเชิง? โอลิก็สนับสนุนคนรักของเขาอย่างดี โดยสงบปากสงบคำ ไม่ให้คนที่ค่ายมวย โดยเฉพาะคู่แข่งของโอลิรู้ ในการชกนัดสำคัญครั้งนั้น คริสเตียนชนะคู่อริ ที่ล่วงเกิดล่วงรู้ความสัมพันธ์ของทั้งสอง จนคู่อริรับไมไ่ด้ที่จะให้ใครๆ ตราหน้าว่า “ชกมวยแพ้เกย์” คู่อริเลยหันไปทำร้ายโอลิแทน จนต้องหามส่งโรงพยาบาล สุดท้าย เรื่องค่อยๆ คลี่คลายและคนทั้งหลายก็รู้สึกถึงความรักและทุ่มเทให้กันและกันของหนุ่มทั้งสอง อิ่มยัง?

มารู้จักนักแสดงกันบ้างนะครับ

โอลิ แสดงโดยนักแสดงหนุ่มหน้มคมผมเข้มชื่อ โย วีล (Jo Weil) หนุ่มคนนี้น่าสนใจมากๆ เพราะตั้งแต่เด็ก เขาไม่คิดจะทำอาชีพอื่นเลยนอกจากเป็นนักแสดง ตอนอายุยี่สิบต้นๆ ครูแนะนำให้เขาไปลองสมัครเล่นละครทีวีเรื่องนี้ เขาได้รับบทเล็กๆ มาบทหนึ่ง มีบทพูดสามประโยค สงสัยเพราะหล่อน่ารักทางผู้จัด ก็เรียกใช้งานอีก เป็นอีกบทหนึ่งที่มีบทพูดมากกว่าเดิม สำคัญกว่าเดิม แต่ก็ยังไม่ใช่บทโอลิอยู่ดี คนดูคงชอบตัวละครนี้มากๆ ผู้จัดเลยเรียกอีก ตอนนี้เสนอบทโอลิให้ ซึ่งเป็นตัวละครสำคัญ ตอนนี้เขาอายุ 31

ส่วนคริสเตียน รับบทโดย ธอร์ เชอลมันน์ (Thore Schölmann) หนุ่มวัย 24 คนนี้ก็รักการแสดงมากเหมือนกัน จบด้านการแสดงมาเหมือนกัน ก่อนหน้านี้ทำหนังสั้น ก่อนมาร่วมงานกับละครทีวีเร่ื่องนี้ในปี 2006 เขาเล่าว่า เขาได้รับแรงบันดาลใจมากจาก Brokeback Mountainเลยมั่นใจที่จะรับบทนี้ ทั้งๆ ที่บรรดาเพื่อนๆ ของเขาไม่เห็นด้วยที่จะรับเล่นบทคริสเตียน และต้องจูบ กอด นอนบนเตียงกับผู้ชาย

เขาพูดเล่นๆ ว่า ลองคิดดูสิ เกือบปีแล้วนะที่เขาเล่นบทคริสเตียนแล้วก็ต้องส่งสายตาวิบๆ ให้กับโอลิ “บางทีตอนถ่ายละคร ผมก็เคยรู้สึกนะว่า ให้มีบทนอนบนเตียงกับผู้หญิงบ้างเถอะ แต่ดูๆ ไป โยเค้าก็หล่อ น่ารักดีนะ”

ประสาคนดูล่ะครับ หลายๆ คนก็อยากให้สองหนุ่มนี้เป็นคู่รักนอกจอ แต่ความจริงเป็นไปไม่ได้ ทั้งสองหนุ่มกลายเป็น “เพื่อนซี้” กันไปแล้ว

ด้วยคุณโย ชอบการแสดงมากๆ ผลงานล่าสุดของเขาก็คือ ละครเวทีแนวตลกเบาสมองชื่อ Tough Guys เขาเล่นเป็นหนุ่มมาดแมนที่ต้องแปลงกายเป็นกะเทยกับผองเพื่อนเพื่อแก้ไขสถานการณ์บางอย่าง เขาบอกว่า เป็นผู้หญิงนี่ลำบากมากๆ และคงไม่รับบทแต่งหญิงไปอีกนาน

ผมชอบบทสัมภาษณ์ของนายโย ตอนหนึ่งที่เล่าว่า มีวัยรุ่นคนหนึ่งที่เป็นแฟนละครทีวีของเขาเรื่องนี้ เขียนมาเล่าให้เขาฟังว่า เขาเคยบอกพ่อแม่ว่าเป็นเกย์ แล้วพ่อแม่รับไม่ได้ ไม่ยอมพูดเรื่องนี้กับเขาอีกเลย แต่หลังจาก Forbidden Love ที่คุณแม่เขาติดตามเป็นประจำ นำเสนอความรักของ คริสเตียนและโอลิ พ่อแม่ก็เริ่มเข้าใจว่า ความรักของเพศเดียวกันเป็นเรื่องเป็นไปได้ และเป็นเรื่องปกติ ตอนนี้หนุ่มน้อยคนนั้นมีความสุขมากขึ้น

สิ่งสำคัญอีกอย่างที่ทำให้ Forbidden Love และตัวละครทั้งสองโด่งดัง เป็นที่ยอมรับทั่วไปก็คือ เนื้อหานำเสนอเรื่องความรักของคนสองคน ไม่ใช่เกย์หรือไบฯ สองคน คนดูเข้าใจได้ เมื่อเราพูดว่า เราต่างเป็นมนุษย์ด้วยกัน และมนุษย์ย่อมมีความรักให้กัน

แชะ! แชะ! ขอบคุณหนังสือพิมพ์และคนเขียนหลายๆ คนที่เริ่มใช้คำว่า “ชายรักชาย” และ “รักเพศเดียวกัน” ในการนำเสนอเรื่องเกี่ยวกับคนรักเพศเดียวกัน รู้สึกสื่อไทยเริ่มเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น แชะ! แชะ! ยินดีกะเค้าหน่อย ดาราหนุ่มใหญ่ฌอน เพนน์ได้รับรางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยมจากThe Screen Actors Guild the Screen Actors Guild จากบทนักการเมืองเกย์คนแรกๆ ของอเมริกานายฮาร์วีย์ มิลค์ ในหนังเรื่องเยี่ยม “Milk” ได้ข่าวมาว่า ในเมืองไทยหนังเรื่องนี้โดนโรคเลื่อนหรือเปล่า? แชะ! แชะ!

เบียร์สี่ขวดกับ “ป๊อปฯ” สามฟื้ด

Hiding No More เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ 7-8 ก.พ. 2009 MetroLife Section หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ วันเสาร์

คืนหอนวันหื่นของ “วิบูลย์” กลับมาอีกครั้ง เขาใช้เวลาไม่เกินยี่สิบนาที อาบน้ำ แต่งตัว เป่าผม จัดทรงเนี้ยบ เลือกเสื้อยืดที่ดูมีคลาสเข้ากับกางเกงยีนส์ตัวเก่ง และไม่ลืมฉีดน้ำหอมขวดแพงระยับ กลิ่นที่เพื่อนๆ บอกว่า ใครได้ดมแล้วต้องระทดระทวยให้เขา ไม่ใช่เพราะหลงใหลในตัวเขา แต่เพราะวิงเวียน

วันนี้เขามีนัดกับ “สันต์” หนุ่มวัยห่างจากเขาราวห้าปีที่เพิ่งแชทกันไปเมื่อกี้ หลังจากได้พูดคุยล้อเล่นทางโทรศัพท์และสอบถามทางให้แน่ชัด เขาพบว่า อีกฝ่ายเป็นคนอารมณ์ดี ย่ิงนำ้เสียง “แมนๆ” ที่ได้ยิน ย่ิงทำให้เขารู้สึกกระเหี้ยนกระหือรืออยากเห็นหน้า อยากสัมผัสทุกอณูของเค้า

เขารู้จักคอนโดแห่งนั้นในย่านสาทรดี ถ้ามาจากลาดพร้าว บึ่งไปตอนสี่ทุ่มครึ่งแบบนี้ ไม่น่าจะเกินยี่สิบนาที เขาอยากจะบินไปหาซะให้รู้แล้วรู้รอด เขาบอกกับตัวเองพร้อมเช็คอีกทีว่า อุปกรณ์ครบครันทั้งถุงยางสองสามชิ้นและเจล

หมายเลขลิฟต์ไล่เรื่อยขึ้นไปถึงชั้น 18 พอประตูเปิดออก เขามองดูกระดาษในมืออีกครั้ง หมายเลขสี่หลักในนั้นพาเขาเดินไปตามลูกศร เลี้ยวขวา เลี้ยวซ้าย พอเห็นห้องที่ประตูเปิดแง้มอยู่ เขาเห็นบางสิ่งอยู่ตรงนั้น เขายิ้มให้ “น่ารักจัง”

ยังหรอกครับ เขายังไม่เจอ “สันต์” แต่เห็นตุ๊กตาหมีพูขนาดย่อม แขวนอยู่ตรงหน้าประตู วิบูลย์บอกว่า เขาก็เป็นคนชอบหมีพูเหมือนกัน

น่ารักพอๆ กันเลย เขาบอกตัวเองพอเจ้าของห้องเปิดประตูออกมา สันต์สูงประมาณ 178 ขาวตี๋ มีไรขนที่หน้าอกเผยให้เห็นทางเสื้อกล้ามสีเทา เขาอยู่ในชุดกางเกงแพรพริ้ว ไม่ต้องมองเลยก็รู้ว่า ไม่มีอันเดอร์แวร์อยู่ในนั้น

“พี่ครับ ไม่ได้โม้นะครับ เขาหน้าตา รูปร่างถูกใจผมมากๆ ถ้าบอกว่าเป็นสจ๊วต ผมก็เชื่อล่ะครับ ต้องบอกว่า ดูดีกว่าในรูปเยอะ แต่ผมว่า เขาคงไม่ได้อายุ 25 หรอกครับ น่าจะต้นๆ เลขสามแล้วล่ะ”

ผมย้ำอีกทีว่า อายุไม่สำคัญ สำคัญที่ลีลา และทัศนคติ แต่ถ้าคิดจะแค่ “one-night stand” แบบที่ผ่านๆ มา ก็คงไม่สำคัญอะไร

นายวิบูลย์ เป็นเพื่อนรุ่นน้องอีกคนที่ชอบบอกผมว่า อยากมีแฟน “พี่หาแฟนให้หน่อย” เป็นคำพูดที่เขาพูดบ่อยแทบจะแทนคำทักทาย แต่ดูเหมือนชีวิตที่ผ่านๆ มาของเขาจะได้มีเซ็กซ์บ่อยๆ มากกว่าได้แฟน คนสุดท้ายที่เขาคบด้วย มีอายุสามเดือน คงเหมือนกับอีกหลายคน จนผมอดคิดไม่ได้ เอ๊ะ หรือมันคือเกณฑ์เฉลี่ยทีี่ใครๆ จะคบไปงั้นๆ แล้วก็เลิก เพราะเลยช่วงโปรโมชั่นพอดี?

“นี่ครับ เบียร์สี่ขวด อย่าเมาก่อนผมนะครับ” วิบูลย์ยื่นถุงใส่เบียร์ พร้อมยิ้มกวนๆ สันต์เก็บเบียร์เข้าตู้เย็นสามขวด อีกขวดรินลงในแก้วบางๆ สองใบ “ผมคอแข็ง ไม่เมาง่ายๆ ให้ใครทำอะไรหรอก” สันต์ยิ้มกวนๆ กลับ

“ขนาดยืนเทเบียร์ ยังน่ารักเลยครับพี่ ผมล่ะอยากให้พี่เห็นจริงๆ ในห้องแสงไฟสลัวๆ เขาเปิดทีวีเบาๆ อากาศเย็นๆ พอเราชนแก้ว ผมก็เริ่มบรรเลงเลยละครับ เขาบอกว่า ให้ไปนั่งกินเบียร์เป็นเพื่อนเขาก่อน แต่ผมบอกเขาว่า ผมอยากจะกินเขาซะก่อน เบียร์ทีหลังได้”

วิบูลย์เล่าว่า เขาเริ่มบีบนวดให้สันต์ ไล่จากหัวไหล่ ต้้นแขน ลำแขน แผ่นหลัง แล้วก็ค่อยๆ เอาใบหน้าไปซุกตรงข้างแก้ม เพื่อสัมผัสกับเคราสากเขียวครึ้ม และแผ่นอกของเขาก็ได้สัมผัสแนบชิดกับแผ่นหลังของสันต์ มันให้ความรู้สึกดีๆ เหมือนไฟฟ้าช็อตจี๊ดๆ

มือข้างหนึ่งค่อยๆ ลูบไล้ และบีบคลึงไปตามแผงหน้าอก พอแก้มของเขาสัมผัสเคราของสันต์ ถูกันไปมา มันให้อารมณ์อย่างบอกไม่ถูก วิบูลย์บอกว่า เขาชอบผู้ชายมีเคราเขียวๆ มากๆ ยิ่งเป็นหนุ่มตี๋ผิวขาว มีเคราเขียว เซ็กซี่ได้ใจเขามาก

“ปกติ ต้องโกนหนวดบ่อยสิครับ ขึ้นมาขนาดนี้” วิบูลย์พูดพลาง เอามือไล้ไปตาม

“ผมอยากหน้าเกลี้่ยงๆ มากกว่า โกนหนวดเสียเวลาจัง”

วิบูลย์รู้สึกว่า เขาจะใช้เวลาสนทนาพาทีนานเกินไปแล้ว โอเค หมดเวลากับการเล้าโลมแบบเบสิค เข้าสู่ช่วงกลาง ด้วยจังหวะเร่งขึ้น เขาซุกซอนหน้าไปที่ต้นคอขาวๆ ของสันต์ ก่อนจะไล่ไปที่ติ่งหู “ระวังแดงนะครับ อย่าดูดนะ” เจ้าของคอบอก มันคงเป็นคำฮิตที่สุด เวลามีเซ็กซ์

“ผมก็เคยโดนน่ะครับ โดนดูดเป็นจ้ำเลย ผมไ่ม่ทำกับคนอื่นหรอก น่าอายจะตาย ผมก็จะบอกอีกฝ่ายว่า ผมทำเบาๆ ไม่ต้องกลัวเป็นรอย รับรอง เขาจะได้ไม่เกร็ง ไม่วิตก เออ พี่ว่า คนเป็นรับ เค้ากลัวโดนดูดคอทุกคนเลยหรือเปล่า”

ผมจะไปรู้เรอะครับ คุณผู้อ่าน ผมว่า ถ้าบนเตียง คนทำหน้าที่เป็นรับ แต่สลับพฤิตกรรมบ้าง ทำหน้าที่รุก ไม่ได้นอนเฉยๆ กอดจูบลูบไล้ ไซร้ซอกคอเป็นบ้าง ไม่ได้ปล่อยให้อีกฝ่ายทำอยู่คนเดียว ก็คงรู้ว่า จะจูบ จะดูดยังไงให้สุขทั้งสองฝ่าย แต่ที่รู้ๆ มีฝ่ายรับหลายคน นิยมนอนเฉยๆ “ฉันรับอย่างเดียว” ฉันต้องนอนเฉยๆ

วิบูลย์บอกว่า เขา “ไม่มายด์” ถ้าฝ่ายรับนอนแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ เพราะเขาชอบ “เป็นผู้กำกับ” บนเตียง เพราะเขาชอบกำหนดทิศทาง และท่าทางไปพร้อมๆ กันโดยที่อีกฝ่าย เป็นฝ่ายยินยอมโดยไร้เงื่อนไข

เหงื่อเริ่มซึมๆ แล้ว ตอนนี้ทั้งสองไร้อาภรณ์ใดๆ สิ่งที่พ่อมาให้มาของวิบูลย์กำลังพร้อมออกรบเต็มที่ ภายใต้กางเกงแพรของสันต์ก็เช่นเดียวกัน วิบูลย์รู้สึกพอใจกับหน้าท้องแบนราบ มีขนรำไรขึ้นอยู่เป็นระเบียบ สวยราวจัดวาง แล้วเขาก็ค่อยๆ เลียมัน

วิบูลย์เอื้อมไปหยิบถุงยางอนามัยที่เขาเตรียมมาเอง เขาชอบกลิ่นผลไม้ คงถูกใจคู่ของเขาแน่ๆ เขาใส่มันอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ลืมบีบปลายไล่ลมก่อน มีหนหนึ่งกับประสบการณ์บนเตียง เขาตกใจสุดขีด เมื่อถอนตัวออกมา แล้วพบว่า ถุงยางของเขาแตก เป็นรอยขาดจากปลายมาเลย เขาทนกลุ้มใจ อยู่หลายวัน รอเวลาไปตรวจ โชคดี เขาไม่เป็นอะไร

เขาไม่ได้ยินเสียงใดๆ อีกแล้ว วิบูลย์ค่อยๆ ยกตัวขึ้นช้าๆ เขาจับศีรษะของสันต์ก้มเข้าหาลำตัวส่วนกลางของเขา แต่เขากลับต้องหน้าเสีย เมื่อได้ยินสันต์บอกว่า “ผมเพิ่งกินยาไป เดี๋ยวของพี่จะชานะ ไม่รู้สึกอะไร”

“ในใจตอนนั้นนะพี่ ผมก็อยากจะบอก อะไรวะ ยาเยออะไร ผมไม่เข้าใจ แล้วมันจะทำให้ผมชาได้ไง ผมล่ะงง ผมใส่ถุงอยู่ ไม่อยากทำให้ก็ไม่เป็นไร”

“ไงล่ะ รมย์เสียเลยเหรอ ยังงี้ก็แย่สิ แค่เริ่มบรรเลงเอง” ผมแทรก

“เปล่าหรอกพี่ เขาอยู่ในกำมือผมแล้ว หล่อ น่ารักอย่างนี้ ผมจะปล่อยเขาไปได้ยังไง ยังไงๆ ผมก็ต้องไปให้ได้”

วิบูลย์เล่าว่า หลังจากโดนปฏิเสธ และไร้การออรัลใดๆ กระทั่งจะทำออรัลให้สันต์ เขาก็ไม่อยากทำให้ เขาเลยตัดสินใจไปถึงจุดหมายโดยไว คว้ามือไปหยิบซองเจลหล่อลื่น แล้วบรรเลงตามขั้นตอนทางธรรมชาติของมัน เขาลุ้นอยู่เหมือนกันว่า สันต์จะปฏิเสธเขาอีกหรือเปล่า แล้วหันไปนั่งกินเบียร์แทน

แต่สันต์ก็ยอมแต่โดยดีในท่านอนหงาย วิบูลย์รู้สึกพอใจเต็มที่ เมื่อเขาถึงจุดเต็มที่ในตัวเขาเองแล้ว เขาก็ค่อยๆ กดมันลงไป

“เค้าคงเป็นรับที่เก่งมากครับพี่ หรือชินแล้วก็ไม่รู้ ดูเขาไม่มีสีหน้าแสดงอาการเจ็บปวด อะไรเลย ตอนผมค่อยๆ ใส่เข้าไปน่ะครับ”

วิบูลย์เริ่มจังหวะช้าๆ ก่อน แล้วค่อยเร่งเร็วขึ้น และแล้วสิ่งหนึ่งที่วิบูลย์เพิ่งจะสังเกตเห็นก็คือ ในมือสันต์ มีขวดเล็กๆ อะไรบางอย่างกำอยู่

“ส้มโอมือ?” ผมถาม

“บ้าดิพี่ ท่าจะเป็นป๊อบฯ (Poppers) มิน่าดูเขาทำหน้าเคลิ้มๆ ฟุ้งๆ ยังไงไม่รู้ พอผมเห็นชัดๆ แล้ว ว่า เป็นป๊อบฯ ผมล่ะแทบหดน่ะพี่ เขาสูดฟื้ดๆ ตอนผมซอยเค้าอยู่ ตั้งสามหน ไม่รู้ก่อนหน้านี้ สูดไปกี่ที ไม่ทันสังเกต เซ็งบรมเลย”

แล้วเขามีอาการยังไง​?

“มานึกๆ ดู เขาต้องสูดไอ้ป๊อบฯ นั่นก่อนผมใส่ถุงซะอีกนะพี่ ไม่รู้เค้าหยิบออกมากำไว้ตอนไหน ตอนเค้าดูดหน้าอกผม เค้าไม่ใช่แค่ดูดนะครับ แทบกัดเลย ตอนนั้นก็ไม่รู้สึกอะไร เสียวๆ ดี แต่กลับมาบ้าน ถอดเสื้อดู โหยพี่ เป็นรอยช้ำ วงๆ เลย ไม่กล้าถอดเสื้อ ให้ใครเห็นสองสามวัน”

“ก็ดีกว่า โดนดูดคอเป็นจ้ำ ๆ ไม่ใช่หรอ ไม่งั้นต้องพันผ้าพันคอไปสามวันแน่ๆ ตอนนี้ ก็ไม่หนาวแล้วด้วย” ผมหัวเราะ

หลังจากคะยั้นคะยอให้เขาเล่าให้จบ ผมก็ได้ข้อมูลมาเพิ่มอีกว่า วันนั้น สันต์ “ถึงฝั่ง” อย่างรวดเร็วเพียงไม่กี่นาที เสร็จสรรพ สันต์ก็นอนคว่ำหน้า ไม่ใช่จะให้บรรเลงอีกท่านะครับ แต่เพราะดูเขาเหนื่อยอ่อน ส่วนวิบูลย์ยังไม่ถึงฝั่ง เขาเลยเอื้อมมือไปแตะหลังของสันต์ แต่อีกฝ่ายขยับตัวหนี

“ดูเหมือนเขารังเกีียจ หรือรู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้ครับ เขาไม่ให้ผมแตะตัวเขาอีกเลย ผมได้แต่นอนลงข้างๆ หัวสมองคิดอะไรไม่ออก งงล่ะคับ หรือเพราะป๊อบฯ นั่นก็ไม่รู้ ผมไม่เข้าใจ ผมเลยถามเขาขึ้นมาว่า รู้สึกผิดหรือไงที่มีเซ็กซ์กับผม เขาบอกว่า ใช่ เขาบอกขอโทษ แล้วบอกให้ผมแต่งตัว เขาอยากอยู่คนเดียว​”

แชะ! แชะ! ต้องแสดงความยินดีกับโลกใบนี้นะครับที่มีผู้นำประเทศคนใหม่ เป็นหญิงรักหญิง ในที่สุด โลกก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป “โจฮันนา ซิกูร์ดาร์ดอททีร์ ” วัย 66 เป็น “นายกฯ” แห่งไอซ์แลนด์ แต่ที่ไอซ์แลนด์เขาไม่ได้วิพากย์วิจารณ์อะไรเรื่องที่เธอเป็นหญิงรักหญิง เพราะคงชินแล้วกับเรื่องพวกนี้ และอีกอย่างตอนนี้ประเทศต้องต่อสู้กับวิกฤติทางเศรษฐกิจอย่างหนักเหมือนกับอีกหลายๆ แห่ง แชะ! แชะ! ที่เชียงใหม่ เกย์พาเหรดเดือนก.พ. จะจัดได้หรือไม่ จะต้องพ่ายแพ้เพราะแรง “โฮโมโฟเบีย” จากคนที่เป็นเกย์เองหรือไม่ รอลุ้นดูกัน ล่าสุด มีความคิดประหลาดว่า เกย์ กะเทย ไม่ควรสวมใส่ชุดล้านนา หรือชุดพื้นเมืองเชียงใหม่ เพราะจะทำให้วัฒนธรรมเชียงใหม่ได้รับความเสียหาย อยากรู้จริงๆ ว่า คนพูดแบบนี้ เอาอะไรมาคิด คนอยากเล่นการเมืองไม่ว่าจะเป็นใคร จากไหน เพศใดก็ตาม ไม่ต้องพยายามเอาใจคนอีกฝ่าย สร้างสถานการณ์​ แล้วเหยียบย่ำเงาของตัวเอง แชะ! แชะ!

ฺBrokeback บุกจอทีวี (ช่อง 7) สี่ทุ่มครึ่ง

วันวาเลนไทนส์นี้ Big Cinema ช่องเจ็ด เลือก “Brokeback Mountain”
เป็นตัวแทนความรัก!!! Teaser Big Cinema ย้ำ “ความรักเป็นเรื่องธรรมชาติ”
ใครอยู่บ้านคืนวันเสาร์ ห้ามพลาด 22.30 น. ช่องเจ็ดสี
(คิดถึงฮีท อยากกอดเจค!!!)

ภาพยนตร์ฝรั่ง เรื่อง “หุบเขาเร้นรัก” (BROKEBACK MOUNTAIN)
นำแสดงโดย : ฮีธ เรดเจอร์ / เจค จิลเลนฮาล / แอนน์ แฮธาเวย์

(ข้อความจากเว็บช่องเจ็ด – edited คำว่า รักร่วมเพศ ออกไป แทนด้วยคำว่า รักเพศเดียวกัน)

จากเรื่องสั้นของ อี แอนนี พรูซ์ ถูกดัดแปลงมาเป็นภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์แห่งปี โดยฝีมือการเขียนบทของ ไดอานา ออสซานา และแลร์รี แมกเมอร์ทรี พร้อมกับได้ผู้กำกับชาวจีน อั้งลี่ มาทำหน้าที่เป็นผู้ควบคุมการผลิตในทุกขั้นตอน ทำให้ภาพยนตร์เรื่อง “หุบเขาเร้นรัก” (BROKEBACK MOUNTAIN) สามารถคว้ารางวัลจากเวทีออสการ์ ครั้งที่ 78 ประจำปี 2006 ได้ถึง 3 รางวัล ได้แก่ ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม และดนตรีประกอบยอดเยี่ยม

ไม่เพียงแค่นั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังกวาดรางวัลจากสถาบันต่างๆ อีกมากมาย อาทิ รางวัลลูกโลกทองคำ ครั้งที่ 63 ประจำปี 2006 สาขาภาพยนตร์ดรามายอดเยี่ยม ผู้กำกับยอดเยี่ยม บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และเพลงประกอบยอดเยี่ยม / รางวัลบาฟตา ประจำปี 2006 สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม และ นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม (เจค จิลเลนฮาล) รวมถึง รางวัลสิงโตทองคำ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ในเทศกาลหนังเมืองเวนิซ อีกด้วย

“หุบเขาเร้นรัก” (BROKEBACK MOUNTAIN) เป็นเรื่องราวความรักต้องห้ามของ 2 ชายหนุ่ม ในช่วงยุค 60 ที่สังคมยังต่อต้านกลุ่มรักเพศเดียวกันผ่านบทบาทการแสดงของ 3 นักแสดงคุณภาพ เจค จิลเลนฮาล แอนน์ แฮธาเวย์ และ ฮีธ เรดเจอร์ นักแสดงหนุ่มผู้ล่วงลับ

ในฤดูร้อนปี 1963 แจก ทวิสต์ และเอนนิส เดลมาร์ ได้รับการว่าจ้างให้เป็นคนงานในฟาร์มเลี้ยงแกะแห่งหนึ่งใกล้เทือกเขาโบรกแบ็กในเมืองไวโอมิง เมื่อทั้งสองคนได้พบกันกลับไม่ชอบหน้ากันตั้งแต่แรกเห็น แต่เมื่อได้ทำงานร่วมกัน กลับทำให้แจกและเอนนิส กลายเป็นเพื่อนรักอย่างรวดเร็ว ความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนาไปไกลกว่าที่ทุกคนคิด

ผ่านพ้นช่วงฤดูร้อน แจก และเอนนิส กลับลงมาจากหุบเขาโบรกแบ็ก ต่างคนต่างแยกย้ายไปมีชีวิตของตนเอง และตัดสินใจที่จะลืมทุกเรื่องที่เคยเกิดขึ้น โดยเอนนิส แต่งงานกับ อัลมา แฟนสาว และมาใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองไวโอมิงจนมีลูกด้วยกัน ในขณะที่แจกแต่งงานกับ ลูรีน สาวสวยประจำเมืองแห่งหนึ่งในรัฐเทกซัส และมีลูกกับเธอหนึ่งคน

4 ปีผ่านไป แจกได้เดินทางไปเยี่ยม เอนนิสในฐานะเพื่อนเก่า การพบกันครั้งนี้ทำให้ แจก และเอนนิส รู้ใจตัวเองว่าพวกเขาทั้งคู่ยังคงรัก และให้ความสำคัญกับอีกฝ่ายเสมอ เวลา 4 ปีที่ผ่านไปไม่ได้ทำให้ความรักของ แจก และ เอนนิส ลดลง แต่ทั้งคู่กลับถูกดึงดูดเข้าหากันมากขึ้นเรื่อยๆ!

คู่รักคนดัง

Hiding No More เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ 14-15 ก.พ. 2009 MetroLife Section หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ วันเสาร์

คนมีความรักน่ะ ส่วนใหญ่ก็อยากประกาศให้โลกรับรู้ทั้งนั้นแหละ ยิ่งในช่วงที่คุณ “อินเลิฟ​” โลกของคุณจะมีแต่ “เรา” คุณไม่อยากรับรู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น นอกจาก “เรา”

ในโลกสีรุ้งที่ใครๆ พากันบอกว่า “ไม่มีรักแท้” ผมขอยืนยันอีกทีว่า “มี” แต่คุณอาจจะยังไม่เจอ หรือคุณเจอแล้ว มีอันต้องเจออุบัติเหตุ และต้องปล่อยให้เขาหรือเธอคนนั้นของคุณหลุดมือไป เพราะข้อจำกัด ความไม่ลงตัว ยังต้องแอบอยู่ หรืออื่นๆ

แต่คุณเชื่อเถอะครับ ความรักเกิดขึ้นในใจทุกๆ คนไม่ว่าเพศอะไร ไม่ต้องสนใจใครบอกว่า ห้ามรักคนไหน หรือมันเป็นไปไม่ได้ และรักแท้มีอยู่จริง

สัปดาห์นี้ขอพูดถึงคู่รักคนดังชายรักชายที่ไม่ได้หลบๆ ซ่อนๆ จนนักข่าวสายบันเทิงต้องคอยถามคอยจี้ว่า ควงอยู่กับใคร หรือต้องคอยดักซุ่มในลานจอดรถจะได้รู้ว่า ใครมาพร้อมกัน แล้วกลับกันไปยังไง ดูเหมือนว่า พาดหัว “ใครควงใคร” จะเป็นประเด็นอันดับหนึ่งในสื่อบันเทิงที่ต้องแข่งขันรายงานกันไปอีกนาน แทนที่จะตั้งคำถามว่า การแสดง และงานที่ทำเป็นยังไง แต่สื่อไทยมักบอกว่า คนอ่านอยากรู้ว่า ใครมีอะไรกับใครมากกว่า

ในวงการหนัง เพลง กีฬา มีคู่รักต่างชาติคนดังอยู่หลายคู่ ฮ็อตๆ และคบกันนานก็มีเยอะ เว็บไซต์ดังอย่าง www.afterelton.com ถึงต้องรายงานเรื่องนี้สองรอบ เพราะหลังจากไปไล่เก็บข้อมูลมารายงาน ก็พบว่า หลายคนไม่เคยเป็นข่าวมาก่อน และส่วนใหญ่ ขณะที่คนหนึ่งเป็นคนดังที่เป็นเกย์ อีกคนหนึ่ง กลับเป็นคนอยู่นอกวงการที่แทบจะไม่มีใครรู้จัก พวกเขาเป็นใคร? พบกันอย่างไร? และมีทัศนคติชีวิตคู่อย่างไร? บางคนคุณอาจจะไม่เคยคุ้นหูหรอกนะ แต่ผมเชื่อว่า คุณเองก็อยากรู้ว่า ใครเป็นใคร

George Michael & Kenny Goss

คุณรู้สึกยังไงที่แฟนของคุณดังคับโลก และทำตัว “เลอะเทอะ” ให้ชาวโลกได้รับรู้อยู่บ่อยๆ เรื่องนี้ต้องถามคุณเคนนี่ แฟนของนักร้องดังจอร์จ ไมเคิล คงจำได้ว่าคุณจอร์จมีคดีพัวพันยาเสพติด และที่ดังสุดๆ ก็คดีไปโดนตำรวจนอกเครื่องแบบที่รัฐแคลิฟอร์เนียอ่อยให้จนโดนจับในห้องน้ำสาธารณะ และเป็นที่มาของการ เลิกแอบของเขาอย่างเป็นทางการในปี 1998 โดยมีมิวสิควิดีโอเพลง “Outside” ที่จับคนในเครื่องแบบมาจูบกัน เป็นผลงานสร้างสรรค์แสบๆ คันๆ ถึงนายจอร์จจะเอาเรื่องวุ่นวายมาเข้าบ้านบ่อยๆ คุณเคนนี่ก็ยังคงเป็นแฟนของเขาอยู่ ตามประวัติ คุณเคนนี่ไม่ได้ตกถังข้าวสาร เขาทำมาหากินจนร่ำรวยด้วยธุรกิจขายอุปกรณ์เชียร์ลีดเดอร์ เคยเป็นโค้ชเชียร์ลีดเดอร์อยู่ด้วย ตอนนี้ทั้งคู่ทำงานการกุศลทางศิลปะด้วยกันผ่าน The Goss-Michael Foundation ที่ดัลลัส มิน่าถึงมีแรงเชียร์คุณจอร์จอยู่ตลอดเวลา แม้ในช่วงชีวิตลำบาก

Matthew Mitcham & Lachlan Fletcher

คงไม่ต้องบอกว่าคู่นี้เป็นใคร เพราะเคยเขียนถึงก่อนหน้านี้แล้ว หนุ่มแมท นักกระโดดน้ำดาวรุ่งวัย 20 ปี จากออสเตรเลียที่คว้าเหรียญทองโอลิมปิคที่ปักกิ่งครั้งล่าสุด เขาทำเอาสาวไทยหลายคนต้องทึ่ง เพราะแฟนเขาเป็นผู้ชาย นายแล็กลัน แฟนหนุ่มคอยอยู่เคียงข้างแมทตลอดแม้ตอนที่ท้อแท้ อยากเลิกเป็นนักกีฬา ทั้งสองคบกันมาสองปีก่อนหน้าที่แมทจะไปโอลิมปิค และด้วยการสนับสนุนของเหล่าองค์กรสีรุ้ง และบรรดาเกย์ เลสฯ ที่ใจดี เลยช่วยกันลงขัน ส่งตังค์ให้แฟนหนุ่มได้ไปอยู่ข้างสระ คอยเป็นกำลังใจ และต้องกลายเป็นข่าวดังอีกครั้ง เมื่อแมทคว้าชัยชนะได้สำเร็จเข้าเข้าไปสวมกอดและจูบแฟนของเขา แต่ ทีวีมะกันดั้นตัดช็อตนี้ออกไป จนโดนประท้วง และบก. ต้องออกมาขอโทษขอโพย ตอนนี้หนุ่มแล็กลันกำลังเรียนทางด้านมาร์เก็ตติ้ง

Tom Ford & Richard Buckley

คู่รักวัยต่างวัยทำเอาหลายๆ คนอิจฉา เพราะอยู่กันมายี่สิบปี ตอนที่เริ่มคบกัน คุณทอมอายุ 27 ส่วนคุณริชาร์ด 40 คุณๆ คงรู้จักดีไซเนอร์คนเก่งนายทอม ฟอร์ดคนนี้ดีนะครับ เพราะเขาคือคนที่ฟื้น Gucci ให้กลับมาผงาดอีกครั้ง และตอนนี้เขาก็มีแบรนด์ “Tom Ford” เป็นของตัวเอง โดยมีตัวเองเป็นพรีเซ็นเตอร์ หล่อๆ อย่างนี้จะเป็นใครไปล่ะ? คุณริชาร์ดก็อยู่ในแวดวงเดียวกันนี่แหละ เคยเป็นบรรณาธิการของ Vogue Hommes International ตอนนี้ทั้งคู่กำลังคิดอยากจะมีลูก แรกๆ คุณริชาร์ดไม่เห็นด้วย แต่ตอนนี้เริ่มใจอ่อนแล้ว

Randy Harrison & (แฟนเก่า) Simon Dumenco

แฟนๆ ซีรีส์เกย์ที่คงไม่มีวันฉายได้ในโทรทัศน์บ้านเราอย่าง Queer As Folk เวอร์ชั่นอเมริกัน คงอยากจะมีแฟนอย่าง “จัสติน” หนุ่มหน้าใส หัวใจรักจริง ที่รับบทโดยคุณแรนดี้ แฮร์ริสัน แรนดี้พบรักกับคุณไซมอน ซึ่งเป็นนักหนังสือพิมพ์หลังจากที่คุณไซมอนได้รับมอบหมายงานจากบก. ให้สัมภาษณ์แรนดี้ ก็ไม่รู้ว่าไปสัมภาษณ์กันอีท่าไหน จริงๆ แล้วผิดหลักการ เพราะนักข่าวและแหล่งข่าว ไม่ควรจู๋จี๋กัน ทั้งคู่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ปี 2002 ที่บรุ้คลิน นิวยอร์ค (แต่ข่าวล่ามาเร็วเพิ่งบอกมา เลิกกันเสียแล้ว…น่าเสียดายจัง)

Mark Feehily & Kevin MaDaid

วงการบันเทิงต้องตะลึง เพราะสองคนนี้เป็นสมาชิกวงบอยแบนด์ทั้งคู่ คุณมาร์คสังกัดวงไอริชชื่อดัง Westlife ส่วนแฟนของเขา คุณเควิน มาจากวงที่ไม่ค่อยดังเท่าไหร่จากอังกฤษชื่อ V. ต้องยกนิ้วให้ทั้งสองที่ทั้งเปิดเผยตัวเอง และเปิดเผยความรักที่มีให้กันอย่างสุดซึ้ง พวกเขาเล่าว่า ไปปิ๊งกันที่งานการกุศลแห่งหนึ่ง และตอนนี้อยู่ด้วยกันมาสี่ปีแล้ว และถือว่า เป็นความสัมพันธ์ที่ยืนยาวที่สุดที่ทั้งสองเคยมีมาในชีวิต คุณเควินบอกด้วยว่า อย่าเรียกพวกเขาว่า “คู่เกย์” (gay couple) เรียกว่า คู่กัน จะดีกว่าครับ

Darren Hayes & Richard Cullen

นักร้องบอยแบนด์อีกคนที่เลิกแอบ คุณดาร์เร็นจากวง Savage Garden ในวัย 36 เขามีความสุขมากๆ หลังจากแต่งงานกับคุณริชาร์ดที่ลอนดอนในปี 2006 นับจากนั้นมาคุณดาร์เร็น ก็ออกมาเดินสายทำกิจกรรมเคลื่อนไหวสนับสนุนให้คนเพศเดียวกันแต่งงานกันได้ เพราะเวลาเดินทางไปออสเตรเลียด้วยกันทีไร คุณริชาร์ดซึ่งถือพาสปอร์ตอังกฤษ ไม่ได้เข้าประเทศในฐานะคู่ของเขาแต่ในฐานะแขกคนหนึ่ง ทำให้ดาร์เร็นรู้สึกไม่พอใจรัฐบาลออสเตรเลียมาก เนี่ย เรียกว่า ไม่เจอกับตัวเอง ไม่รู้สึก เหมือนๆ กับประเด็นอื่นๆ ที่เรามักจะบอกว่า ไม่เกี่ยวกับชั้น แต่ถ้าวันไหน คุณได้เจอคนที่ใช่ การแต่งงาน อาจเป็นสิ่งหนึ่งที่คุณกำลังคิด ตอนนี้ คุณริชาร์ดทำงานด้านสร้างสรรค์ให้กับดาร์เร็น ทั้งคู่อาศัยอยู่ในลอนดอน

Stephen Gately & Andrew Cowles

เอาซะให้ครบ พลาดไม่ได้คนนี้ อีกหนุ่มบอยแบนด์ที่ต้องพูดถึง เขาเป็นข่าวบ่อยๆ คุณสตีเฟน เกทลีย์ สมาชิกวงบอยโซนที่มีคุณโรแนน คีตี้งส์เป็นนักร้องนำสุดหล่อคู่กัน เขาพบกับคุณแอนดรูว์ ในปี 2003 หนุ่มคนนี้ทำงานเกี่ยวกับธุรกิจอินเตอร์เน็ต หลังจากนั้นสามปีก็แต่งงานกัน ผลงานล่าสุดที่สตีเฟ่นและวงของเขาทำเอาหลายๆ คนปลื้มไปตามๆ กัน ก็ในเพลง “Better” ที่สตีเฟนคลอเคลียกับหนุ่มหล่ออีกคน ในบทบาทและลีลาที่ออกแบบมาเท่าเทียมกับเพื่อนๆ ในวงที่คลอเคลียกับเพศตรงข้ามในเอ็มวีเพลงเดียวกัน

George Takei & Brad Altman

สุดท้าย (แต่จริงๆ มีอีกเยอะ) ใครเป็นแฟนสตาร์เทรค ซีรีย์ดังหลายเวอร์ชั่น คงคาดไม่ถึงว่า หนุ่มอเมริกันหน้ายุ่นในห้องบังคับยานอวกาศ ที่มักมีสีหน้าเรียบเฉย แต่มีเสียงต่ำเป็นกังวานไพเราะในบท Sulu ก็เป็นอีกคนที่รักเพศเดียวกัน และก็เป็นอีกคนที่ไม่ได้แอบแล้ว เขาเป็นข่าวดังขึ้นมาเมื่อประกาศแต่งงานกับแฟนที่อยู่ด้วยกันมา 21 ปี คุณแบรดทำธุรกิจร่วมกับคุณจอร์จมานาน ทั้งคู่ออกมาสนับสนุนอย่างขันแข็งให้คนเพศเดียวกันแต่งงานกันได้ การที่ได้แต่งงานกับจอร์จนั้น คุณแบรดบอกว่า “ผมเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลก”

แชะ! แชะ! อย่าพลาดไปดูบทบาทชาคริต แย้มนามอีกครั้งในบทท้าทายอีกครับ A Moment in June วันก่อนได้ดูสัมภาษณ์คุณโอ ผู้กำกับฯ รู้สึกอยากดูขึ้นมามากๆ หนังรักเรื่องนี้คงโดนใจคุณในช่วงเวลาแห่งความรัก แชะ! แชะ! ปลายเดือน รออีกเรื่อง MILK ย้ายแล้วย้ายอีก หนังเกี่ยวกับนักการเมืองท้องถิ่นอเมริกันที่ปลุกกระแสสิทธิมนุษยชนจนเป็นตำนานอีกหน้าหนึ่งของโลก แชะ! แชะ! บางอันก็ขำ บางอันก็ไม่ค่อยขำ เมื่อนักสร้างสรรค์จากอังกฤษ แนะนำ ตัวอักษรภาษาอังกฤษในแนวใหม่ อย่างB ไม่ใช่ B-Boy นะครับ แต่เป็น Brokeback Mountain และ K ก็กลายเป็น Kylie ส่วน Q แน่นอนอยู่แล้ว Queer เปิดไปดูอักษรตัวอื่นๆ กันได้ที่เว็บยูตู้ปป http://www.youtube.com/watch?v=c5sfwm-DqEA หรือค้นหาด้วยคำว่า The Gay Alphabet แชะ! แชะ!

A Moment of Truth

Hiding No More เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ 21-22 ก.พ. 2009 MetroLife Section หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ วันเสาร์

ในหนังสือดังเล่มหนึ่ง…

The Velvet Rage: Overcoming the Pain of Growing Up Gay in a Straight Man’s World ผู้เขียน ดร. Alan Downs บอกไว้ว่า “การเลิกแอบ” หรือที่ฝรั่งใช้คำว่า “Coming out of the closet” เป็นกระบวนการขั้นหนึ่งและสำคัญในการปรับเปลี่ยนชีวิตตัวเองให้ไปในทางที่ดีขึ้น แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่สำคัญและยากที่สุด

สิ่งที่สำคัญและยากกว่านั้นคือ การเอาชนะความรู้สึก “ละอายใจ” (Shame) หรือความรู้สึกอับอาย ให้ได้ ไม่ว่าในขณะไหนสถานการณ์ไหน กับใคร!

ความรู้สึกละอายทีี่ว่านี้ มีอยู่ในตัวคนเป็นเกย์แทบทุกคน จะมีมาก มีน้อยต่างกันไปขึ้นอยู่กับประสบการณ์ชีวิตในวัยเด็กที่คนๆ นั้นเคยเผชิญมา

เด็กบางคนเคยถูกล้อ ถูกเหยียดหยามซึ่งๆ หน้า เด็กบางคนเคยได้ยินคนรอบข้างพูดถึงเกย์ กะเทย เลสเบี้ยนในแง่ลบ เหตุการณ์นี้มักจะเกิดใกล้ตัว ก็ในบ้านนี่แหละ เป็นแม่พูด เป็นพ่อพูด หรือเป็นพี่น้อง หรือคุณยายในบ้านพูด ถึงแม้พวกเขาจะไม่รู้ว่า ตัวเราเป็น แต่การพูดถึงบุคคลอื่น และพูดจาเหยียดหยามให้ยินได้ฟังนั้น ทำเอารู้สึกเจ็บและละอายได้เหมือนๆ กัน มันส่งผลต่อๆ มาเพราะ เกิดอาการ “ฝังใจ” กับสิ่งที่ยินมา

เมื่อเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ เหล่ามนุษย์สีรุ้งมักไม่รู้ตัวหรอกว่าได้สะสมเอาความรู้สึกนี้ติดตัวมาเรื่อยๆ ความรู้สึกละอายใจหรือความรู้สึกด้านลบต่อสิ่งที่ตัวเองเป็น กลายเป็นอุปสรรคสำคัญ และเงื่อนไขในการดำรงชีวิตอย่างไม่รู้ตัว

หลายๆ ครั้งมันกลายเป็นกำแพงที่ขังตัวเราไว้ข้างใน หลายๆ ครั้งมันกลายเป็นความลึกลับดำมืดที่เราหาคำตอบก็ไม่ได้ซักทีว่า ทำไมคนที่เราคบหาอยู่ด้วย ผ่านมาตั้งหลายคนแล้ว มันถึง “ไปไม่รอด” หลายๆ ครั้งมันคือ คำถามที่ว่า สิ่งที่ฉันสร้าง สิ่งที่ฉันไขว่คว้า หรือสิ่งที่ฉันทำอยู่ ทำไมมันถึงไม่ทำให้ฉันมีความสุข “ที่แท้จริง”?

แม้กระทั่งคุณได้ “เลิกแอบ” แล้วก็ตาม เพราะการเลิกแอบหมายถึง คุณเลิกหวาดกลัวกับสิ่งที่คุณเป็น ไม่ได้หมายถึงว่า คุณไปป่าวประกาศอะไร แต่การที่คุณเลิกแอบแล้ว ก็ไม่ได้หมายความว่า

การเดินทางค้นหาความหมายของชีวิตของคุณนั้นสิ้นสุดลง มันแค่เริ่มต้น ในทิศทางใหม่…

ในกล่องรับอีเมล…

ผมได้รับจดหมายของคุณผู้อ่านอยู่เสมอๆ ดีใจที่ทุกครั้งที่มีคนเขียนมาคุยด้วย และจะดีใจมากๆ ที่มีคนเขียนมาเล่าให้ฟังว่า ได้เลิกแอบแล้วกับใครต่อใครบ้าง ไม่ว่ากับเพื่อน กับครูที่โรงเรียน หรือสุดยอดกว่านั้นคือ กับที่บ้าน

มีจดหมายอยู่ฉบับหนึ่งเล่าว่า เขาเริ่มรู้สึกดีกับสิ่งที่เขาเป็น หลังจากได้พยายามทำความเข้าใจตัวเอง เข้าใจ “sexuality” หรือวิถีทางเพศของตัวเองมาสักพักใหญ่ๆ แล้ว เลิกหันหลังให้กับคำถาม หรือแกล้งลืมมันไป

แต่มีอย่างหนึ่งที่รู้สึกอึดอัด และยังหาคำตอบไม่ได้

ครั้งหนึ่ง ท่านผู้อ่านผู้นี้ไปฟิตเนส ปกติเขาเล่นฟิตเนสได้โดยไม่ต้องมีเพื่อน หรือไม่ต้องมีก๊วน หรือต้องไปจับกลุ่มคุยกัน อาจเป็นเพราะเขารู้สึกไม่จำเป็น หรือยังรู้สึกแปลกแยก ก็ไม่ชัดเจน

และแล้ววันหนึ่งขณะนั่งพัก มีผู้หญิงคนหนึ่งอายุมากกว่าเขาเข้ามาทักทาย ชวนเขาพูดคุยเรื่อยเปื่อย เขาเข้าใจว่า ผู้หญิงคนนั้นคงแค่อยากจะคุย ไม่ได้จะมา “เข้าหา” เพราะดูเหมือนเธอจะแต่งงาน มีลูกสาวแล้วหนึ่งคน เขาเคยเห็นสองคนเดินด้วยกัน และคิดว่าน่าจะเป็นคุณแม่คุณลูกกัน

ในขณะหนึ่ง…ขณะที่บทสนทนาพาไปเรื่อยๆ น้าผู้หญิงคนนั้นถามถึงว่า มีแฟนหรือยัง? เขาก็ตอบว่า มีแล้ว จากนั้น เขาก็พยายามชวนพูดคุยในเรื่องอื่นๆ แทน แต่ดูเหมือนคุณน้าจะสนใจเรื่องที่เขามีแฟนซะมากกว่า หล่อนคอยแวะเวียนวกถามเรื่องแฟนของเขาอยู่หลายครั้ง ราวกับกำลังสอบสัมภาษณ์เพื่อไปทำลูกเขย จนเขารู้สึกอึดอัดและเบื่อหน่าย เขาขอตัว และทิ้งความรู้สึกบางอย่างเอาไว้เบื้่องหลัง

วันต่อมา เขาคอยระวังตัว ไม่อยากข้องแวะกับคุณน้าผู้หญิงคนนั้นอีก

ในโรงหนัง…

ผมเพิ่งดูหนังเรื่อง “a MOMENT in June” จบ ตอนแรกคิดว่าจะไปดูที่พารากอน แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ ผมอยากดูที่ลิโด้มากกว่า โรงหนังใหญ่ๆ อย่างนั้น ที่นั่งสบายกว่าที่ลิโด้แน่นอน แต่ความรู้สึกว่า โรงหนังเล็กๆ จะอยู่ได้ ก็ต้องมีคนไปดูเหมือนกัน ผมตีตั๋วเข้าไปนั่งดูอย่างตั้งใจ เพราะอยากดู “ชาคริต” เล่นเป็นเกย์ ไม่ได้เล่นเป็นผู้ชายแต่งหญิง หรือแกล้งเป็นกะเทย

ฉากแรกคือ ฉากที่ชาคริตกับนักแสดงหนุ่มอีกคน (นภัสกร มิตรเอม) กำลังลากันอย่างอึดอัดในโบกี้รถไฟ แรกๆ คนดูที่อาจไม่รู้มาก่อนว่า เรื่องนี้มีคู่ชายหนุ่มที่รักกัน ก็คงงงๆ กับสิ่งที่ทั้งสองคนพูด แต่บทสนทนาก็พาค่อยๆ พาไป และเผยให้เห็นว่า จริงๆ แล้วสองคนนี้ไม่ได้เป็นเพื่อนมาส่งเพื่อน แต่เป็นคนรักที่กำลังมีปัญหาอะไรบางอย่าง และพยายามร่ำลากันอย่างไร้เยื่อใย

หนังเรื่อง “a MOMENT In June” (ชื่อไทย ณ ขณะรัก) มีคู่รักอีกสองคู่ ซึ่งนับรวมแล้ว มีสามคู่ แต่จริงๆ แล้วคู่หนึ่งเป็นตัวแทนของอีกคู่หนึ่ง จึงกลายเป็นสองคู่ แต่ลึกไปกว่านั้นคือ ทุกๆ คู่ กลายเป็นตัวแทนของกันและกัน เพราะผูกโยงทุกคนไว้ด้วยเรื่องราวของความรัก และการให้โอกาส ที่อาศัยการเล่าเรื่องสลับไปมา

ผู้กำกับ คุณโอ ณัฐพล (บางที่ก็เขียนนัฐพล) วงศ์ตรีเนตรกุล ให้สัมภาษณ์ไว้ว่า หนังเรื่องนี้ “ไม่ใช่หนังเกย์”

นี่คงเป็นอีกครั้งที่คุณผู้อ่านที่ไปดูหนังเรื่องนี้มาแล้ว และพอได้ยินคำว่า หนังเรื่องนี้ไม่ใช่หนังเกย์ คงอยากตั้งคำถามว่า แล้วหนังเกย์ กับหนังไม่เกย์ มันต่างกันยังไง? คำว่า ไม่ใช่ “หนังเกย์” มีความหมายในประโยคบอกเล่าธรรมดาๆ เฉกเช่นเดียวกับประโยคที่ว่า หนังเรื่องนี้ ไม่ใช่หนังผี หนังเรื่องนี้ไม่ใช่หนังรัก หรือหนังเรื่องนี้ ไม่ใช่หนังฆาตกรรม

หรือเปล่า?

คำว่า “เกย์” ในที่นี้ หมายถึงอะไร? ประเภทของหนังชนิดหนึ่ง? เนื้อหาของหนัง? ตัวละครที่พูดในหนัง? ประเด็นที่หยิบยกมาในหนัง? หรือแท้จริงแล้ว คนพูดทำนองนี้กำลังกลัวว่า คำว่า เกย์ จะทำให้หนังติดลบในจิตใจคนฟังก่อนจะไปดูหนัง?

ในหนังเรื่องนี้ ไม่ใครพูดว่า เกย์ ซักคำ และต้องบอกว่า เป็น “ความเนียน” ที่คุณโอ ซึ่งกำกับและเขียนบทนี้เองทำได้เนียน จนต้องยกน้ิวให้

บนรถไฟสายกรุงเทพฯ – เชียงใหม่ คุณเดือนเต็ม สาลิตุล รับบทเป็นนักเขียนชื่ออรัญญา ได้พบกับคุณนภัสกร รับบทเป็น “พล” แฟนหนุ่มหน้าเศร้าของชาคริต เมื่อคุณน้าผู้หญิง พบกับชายหนุ่มโดยบังเอิญ และด้วยรถไฟติดขัด จนต้องพักการเดินทาง เลยเปิดโอกาสให้ทั้งสองพูดคุย แลกเปลี่ยนกัน คุณน้าผู้หญิงไม่ได้กำลังตามหาลูกเขยให้ลูกสาวของหล่อน

คุณน้าผู้หญิงกลับถามชายหนุ่มถึงเรื่องความรักของเขาและแฟนของเขา ในบทสนทนาภาษาไทย เราจะพบความเนียนของผู้กำกับและผู้เขียนบท เพราะคนดูไม่รู้หรอกว่า ตกลงแล้ว ชายหนุ่มได้บอกคุณน้าผู้หญิงคนนี้ด้วยหรือเปล่าว่า แฟนของเขาเป็นผู้ชาย แต่ในซับไตเติ้ลภาษาอังกฤษ คุณน้าผู้หญิงใช้คำว่า “he” เป็นสรรพนามแทนในภาษาไทย ซึ่งเธอได้ใช้คำว่า “เค้า” ในการพูดถึงแฟนของชายหนุ่มในบทสนทนา แล้วคนดูอย่างผม ก็เลยเข้าใจได้ว่า คุณน้าผู้หญิงรู้ดีว่า ชายหนุ่มคนนี้มีแฟนเป็นผู้ชาย คุณน้าไม่ได้ทำหน้าตกใจแล้ว หรือต้องทำหน้า “เหวอ” หรือพูดว่า “อะไรนะ?”

“ความเนียน” อีกครั้งเกิดขึ้น ตอนที่คุณสุเชาว์ พงษ์วิไล (หุ่นดีมากๆ อย่างไม่น่าเชื่อสำหรับคนมีอายุ ในกางเกงชั้นในสีขาว) ได้มาปรากฎกายขึ้นที่โรงละคอนเพื่อพบกับชาคริต ซึ่งกำลังกำกับละคอนเรื่องใหม่อยู่ แล้ว “คุณพ่อ” ก็ถาม “คุณลูก” ว่า “แล้วพลล่ะ” โดยที่คนดู ไม่ต้องตั้งคำถามอีกเลยว่า คุณพ่อรู้หรือเปล่าว่า คุณลูกมีแฟนเป็นผู้ชาย

ในกล่องรับอีเมล…

ผมคงจะเขียนตอบหนุ่มคนนั้นที่เขียนมาเล่าถึงความอึดอึดที่เกิดขึ้นที่ฟิตเนสว่า ฟังดูมันเป็นเรื่องเล็กน้อย ที่เราเพียงแค่เดินหลบหน้าไป หรือโชคดีที่ไม่ได้เจอน้าผู้หญิงคนนั้นอีก หรือเราเองพยายามไม่นึกถึงมันอีก แต่มันจะเวียนกลับมาในที่สุด และทำให้เราต้องตั้งคำถามตัวเองอีกว่า เราเป็นอะไรไป ในเมื่อได้เลิกแอบแล้ว เรายังคงมีความรู้สึก “ละอาย” อยู่อีกล่ะหรือที่ต้องบอกใครๆ เวลาโดนถามเพื่อที่อยากจะบอกว่า ความรักของคุณคือผู้ชายอีกคน

ผมจะบอกเขาอีกว่า ไปดูหนังเรื่อง “a MOMENT In June” แล้วดูซิว่า ต่อไปนี้ เวลาคุณพูดกับใครถึงตัวตนของคุณ หรือใครคนนั้นของคุณ คุณจะแค่ทำให้มัน “เนียน” ไปกับชีวิตคุณแบบในหนังได้มั๊ย?

แชะ! แชะ! ใครสนใจจะเป็นผู้สื่อข่าวรายการทีวีรายการใหม่ เกี่ยวกับเพศศึกษา รับผู้จบนิเทศฯ วารสาร หรือสื่อสารมวลชน เป็นชาย หญิง หรือเพศใดก็ได้ที่บุคลิกดี เป็นตัวของตัวเอง และสนใจเรื่องเพศศึกษา อายุระหว่าง 22-25 ปี ส่งอีเมล ประวัติส่วนตัว และจดหมายแนะนำตัว พร้อมรูป สอบถามรายละเอียด หรืดส่งข้อมูลมาได้ที่เมล์เดียวกันนี้นะครับ vitayamail”แอท”gmail.com แชะ! แชะ!

“MILK” หนังเยี่ยม ลดอคติทางเพศในสังคม

Hiding No More เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ 28 ก.พ. 2009 MetroLife Section หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ วันเสาร์

นับเป็นช่วงเวลาที่ “เหมาะมาก” ที่ค่าย M Pictures ได้ลงโปรแกรมหนังเรื่องนี้ในบ้านเรา หลังจากงานพาเหรดเกย์ที่เชียงใหม่เมื่อวันเสาร์ที่ 21 ก.พ. ต้องล่มไป เพราะ “กลุ่มคนเสื้อแดง” บุกล้อมสถานที่จัดงาน ขู่เข็ญ และกักขังคนไว้ข้างใน แถมยังเรียกร้องให้ผู้จัดงานออกมา “ขอโทษ”

ใครที่ได้ติดตามข่าวนี้คงต้องงงไปตามๆ กัน อยู่ๆ คนเสื้่อแดงมาเกี่ยวอะไกับงานเกย์? แล้วอยู่ๆ มาบอกให้ขอโทษ “เรื่องอะไร”?

ก่อนหน้านี้นายนที ธีระโรจนพงษ์ ประธานกลุ่มเกย์การเมืองไทยออกโรงมาคัดค้านสุดลิ่มทิ่มประตู หลังจาก “เพิ่ง” ได้ยินจากคู่สนทนาในรายการทอล์คโชว์ดัง (จับเข่าคุย) ที่พูดถึงว่า ที่เชียงใหม่ จะมีการจัดงานเกย์พาเหรด พอได้ยินดังนั้น ท่านก็ยืนยันหัวชนฝาว่า จะไม่ให้มีงานนี้เกิดขึ้น ทั้งๆ ที่ตอนออกอากาศรายการนั้นอยู่ ยังไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับงานนี้ ซักอย่าง

จะเป็นด้วยอารมณ์พาไป หรือพลั้งปากพูดไป ก็แล้วแต่ ต่อมาท่านก็วิ่งไปยื่นหนังสือประท้วง ประท้วง ประท้วง

การออกอาการคัดค้านงานดังกล่าวในรายการทีวีทั้งๆ ที่ยังไม่ทราบที่มาที่ไปของการจัดงาน กลายเป็นเรื่องน่ากังขาในหมู่คนทำงานเรื่องเพศและสิทธิ์ว่า นายนทีกำลังทำอะไร?

แต่ที่ใครๆ เดาๆ กันพากันเห็นสอดคล้องไปว่า นั่นคืออีกงานหนึ่งที่คนๆ หนึ่งสามารถจับความ “เปราะบาง” ในสังคมไทยบ้านเรามาใช้อย่างได้ผล นอกเหนือจากยกประเด็นเรื่องสุขภาพเยาวชน พุทธศานา และเพศสัมพันธ์ในวัยรุ่น ฯลฯ มาก่อนหน้า

ผมคิดว่า ความตั้งใจใดๆ ให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีย่อมเป็นสิ่งที่ดี แต่อย่าให้ความตั้งใจแฝงไว้ด้วยอคติ

คุณผู้อ่านทั่วไปอาจจะคิดว่า ข่าวคราวความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับเกย์ ตั้งแต่ต้นปีที่ผ่านมา เป็นเรื่องโหนกระแส สร้างกระแส และตามกระแส หรืออาจเป็นเรื่องผิดใจกันในหมู่เกย์ หรือเป็นเรื่องที่ “ไม่เกี่ยวกับชั้น”

ก็คิดกันไปได้นะครับ ส่วนผมเอง คิดว่า เรื่องที่ตกเป็นข่าวนั้น รวมถึบวิธีการนำเสนอประเด็น รูปแบบการแสดงออก และคัดค้านต่างๆ กำลังปลุกกระแส “เกลียดเกย์” ขึ้นในสังคมไทยอย่างกว้างขวาง และน่าเป็นห่วง ทั้งๆ ที่ความรู้สึกเช่นนี้ ไม่เคยปรากฏชัดเจนในบ้านเรา แต่ต่อไปนี้ มันจะกลายเป็นปัญหาหนึ่งที่ต้องจับตามอง

ในอเมริกา ความรู้สึกเกลียดชังต่อความแตกต่างมีความรุนแรงมาก เพราะสังคมอเมริกันมีคนหลายเชื่้อชาติ ศาสนา สีผิว ภาษา อพยพมาอยู่ร่วมกัน มีความรังเกียจกัน ดูถูกกัน และทำร้ายกัน

จากประวัติศาสตร์เรื่องมาถึงปัจจุบัน เกย์ เลสเบี้ยน หรือจะเรียกรวมๆ ว่า LGBT นะครับ (lesbian gay bisexual transgender) ก็เป็นคนอีกกลุ่มหนึ่งที่มักตกเป็นเหยื่อความเกลียดชังเสมอ สิ่งเหล่านี้สะท้อนให้เห็นในหนังเรื่องนี้อย่างชัดเจน

ผมเชื่อว่า ใครที่ไปดูหนังเรื่อง MILK แล้ว จะเข้าใจมากขึ้นว่า ทำไมเกย์ต้องออกมาเดินพาเหรด ทำไมเกย์ต้องแห่แหนไปตามท้องถนน ทำไมต้องแต่งตัวบ้าๆ บอๆ (ในสายตาคนทั่วไป) ทำไมต้องทำตัวหลุดโลก ทำไมต้องประท้วง ทำไมเกย์ต้องกลายเป็น “พวกเรื่องมาก” สร้าง “ความวุ่นวาย” เรียกร้องสิทธิโน่นนี่นั่น ไม่มีที่สิ้นสุด?

คุณจะไม่แปลกใจเลยถ้าไปดูหนังเรื่อง “MILK” แล้วคุณจะได้คำตอบทั้งหมด

ลองคิดดู คุณเดินเล่นกับแฟนอยู่ดีๆ ก็มีคนโผล่มา เอามีดมาแทง แทง แทง ไม่รู้กี่สิบแผล ตำรวจไม่ช่วยอะไร กลับสมน้ำหน้าและสะใจ เหล่าเกย์เลยต้องพกนกหวีดห้อยคอไว้ เวลาออกไปไหนข้างนอก คว้ามาเป่า เรียกให้คนช่วยเพราะถูกทำร้าย

ลองคิดดู คุณเป็นครู เป็นอาจารย์อยู่ดีๆ ก็มีนักการเมือง (จอห์น บริกซ์ และแอนนิต้า ไบรอันท์) ออกมาป่าวประกาศว่า ต่อไปนี้ ต้องไล่ครูที่เป็นเกย์ และเป็นเลสเบี้ยนออกไปให้หมด ไม่ต้องให้สวัสดิการบ้านพัก ไม่ต้องให้มีงานทำ ใครที่ไม่ได้เป็นเกย์แต่เป็นข้าราชการ แล้วไปสนับสนุนเกย์ และเลสเบี้ยน ก็ต้องไล่ออกไปด้วย ครูที่เป็นเกย์และเลสเบี้ยนเหล่านี้ชอบล่วงละเมิดทางเพศเด็ก และที่สำคัญจะทำให้ลูกศิษย์กลายเป็นเกย์ เลสเบี้ยนกันไปหมด

สิ่งเหล่านี้ ล้วนเป็น “ข้ออ้าง” ที่ไม่ใช่ “ข้อเท็จจริง” ซึ่งไม่ต่างอะไรกับ “กระแส” ต่อต้าน ที่กำลังปลุกมวลชนอยู่ในขณะนี้

การที่อ้างว่า เมื่อเยาวชนไปเห็นขบวนพาเหรดที่มีสาวประเภทสองแต่งตัวสวยงามออกมาเดิน (แม้กระทั่งแต่งกายในชุดล้านนา) เยาวชนจะคิดว่า สวย “เลยอยากเป็นเกะเทย”

การที่มีงานประกวดสาวประเภทสอง เห็นการแต่งตัว ประกวดประชันกัน จะทำให้เยาวชน อยากเป็นกะเทย และจะทำให้มีกะเทยเพิ่มขึ้น เยาวชนจะเลียนแบบ (ส่วนประเด็นเรื่องอายุของคนเข้าประกวด เป็นอีกประเด็นหนึ่ง และผมคิดว่า เป็นประเด็นปลีกย่อย)

ความเคลื่อนไหวปั่นกระแสเหล่านี้เอง ไม่ต่างอะไรกับสิ่งที่นักการเมืองอเมริกันสองคนนั่นทำในยุค 30 ปีที่แล้ว พวกเขาเรียกร้องสร้างกระแสทางการเมืองให้คนเป็นพ่อเป็นแม่ตกใจ หวาดผวา ขวัญหนี เกลียดชัง แล้วเรียกคะแนนเสียงจากคนเหล่านั้นมาเข้าข้างตัว

แต่สิ่งที่แปลกประหลาดมหัศจรรย์ในไทยกว่าที่เกิดในอเมริกาก็คือ คนที่สร้างความรู้สึกเกลียดชังแบบนี้ เป็นเกย์เอง

แต่ในเรื่องร้ายๆ ก็ย่อมมีสิ่งดีๆ เช่นกัน สิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นจากเหตุการณ์พาเหรดเกย์ล่มที่เชียงใหม่ เพราะถูกประท้วงจากกลุ่มคนเสื้อแดง และเกย์ด้วยกันเอง คือตัวจุดชนวนให้เกิดการต่อสู้ในรูปแบบใหม่ เพื่อให้สังคมนี้ตื่นขึ้นมาเรียนรู้การเคารพสิทธิ์ของกันและกัน และเรียนรู้ว่า ความเกลียดชัง ไม่ใช่เรื่องแพ้ ชนะ แต่เป็นเรื่องที่บ่งชี้ความเป็นมนุษย์ในตัวของคุณเอง

แชะ! แชะ! ดีใจด้วยกับคุณฌอน เพนน์ที่รับบทฮาร์วีย์ มิลค์ได้ยอดเยี่ยมจนคว้ารางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยมในออสการ์ที่่ผ่านมา เป็นตัวที่สองแล้วที่เขาได้ ใครจะเชื่อว่าแบดบอย มาดแมนสุดกวน สามีเก่าของมาดอนน่าอย่างเขา จะเข้าใจเกย์ขนาดนี้ ในคำกล่าวหลังรับรางวัล เขายังพูดสนับสนุนให้รัฐแคลิฟอร์เนียสนับสนุนกฎหมายคนรักเพศเดียวกันแต่งงานกันได้ ปลื้มๆ แชะ! แชะ! ดังแรงยิ่งขึ้นๆ ไปก็ต้องคุณเจมส์ ฟรังโก้ หรือฉายาใหม่ เจมส์ ดีนในเรื่อง MILK เขาเล่นได้ดีมาก ถ้าใครซักคนมีแฟนที่คอยให้กำลังใจ และเป็นห่วงเป็นใย เข้าใจเสมออย่างเขา แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน คงเป็นสิ่งที่น่าพอใจที่สุดในชีวิตนี้แล้ว แชะ! แชะ!

แล้วเรา…จะพบกันอีก

“เลิกแอบเสียที Hiding No More” สัปดาห์นี้ใน Metro Lifeเป็นคอลัมน์สุดท้ายแล้วนะครับ เมื่อห้าปีที่แล้ว ในเดือนกุมภาพันธ์ 2547 คอลัมน์นี้ถือกำเนิดขึ้นอย่างฮือฮาพร้อมๆ กับ Metro Life และใช้ชีวิตยืนยาวคู่กับ Metro Life มาจวบจนวันสุดท้ายนี้

ผมอยากจะกราบขอบพระคุณ คุณขุนทอง เลอเสรีวาณิชที่ให้โอกาส คุณต่อพงษ์​ เศวตามร์ ที่เขียนประโยคที่ไม่มีวันลืมเลือน “เกย์ก็เป็นส่วนหนึ่งของสังคม” และคุณนรวัชร์ พันธุ์บุญเกิด ที่ใจเย็น รอคอย และสนับสนุนสุดแรง คุณน้องๆ กองเลขาฯ และทีมงานบรรณาธิการของ Metro Life ทุกยุคที่ช่วยทำให้คอลัมน์นี้เป็นส่วนหนึ่งของ Metro Life อย่างแนบแน่น เป็นกันเอง และสนุกสนาน

สิ่งที่ผมรู้สึกมีความสุขและปิติมากเสมอก็คือ ผมมีอิสระที่จะเขียนเรื่องอะไรก็ได้ในพื้นที่แห่งนี้ และสิ่งที่ผมเขียน มีคนเอาไปใช้ประโยชน์กระทั่งหลายคน “เลิกแอบ” แล้ว ขอบคุณคุณผู้อ่านทุกๆ ท่าน ผมรู้สึกภูมิใจกับสิ่งที่เขียนและได้ทำตลอดห้าปีที่ผ่านมา

ติดตามข่าวคราว และทักทายกันได้ที่ www.vitayas.wordpress.com หรืออีเมลมาคุยกันที่ vitayamail@gmail.com

บทส่งท้ายนี้ ไม่ใช่คำอำลา แล้วเราจะพบกันอีก…
วิทยา แสงอรุณ

“ลุงหนวด” ที่รัก (ตอนที่ 1)

Hiding No More เลิกแอบเสียที วิทยา แสงอรุณ 7-8 มี.ค. 2009

ใครที่ได้เจอ “ลุงหนวด” ต้องอดหลงเสน่ห์ของเขาไม่ได้แน่ๆ หนุ่มไทย ผิวเข้ม ใบหน้าคม ผมดำ และมีหนวด ลุงมีพุงนิดๆ และถ้าไม่บอกก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ อายุ 60 ปีแล้ว

ตรงข้อมือซ้าย ลุงมีผ้าพันแผลบางๆ รอบข้อมือ “เป็นซีส ผ่าตัดเล็ก นิดหน่อย” เขาพูดไป ยิ้มไป

เรากำลังนั่งคุยอยู่ที่ร้านอาหารไทยริมถนนพหลโยธิน อยู่เลยฟิวเจอร์ปาร์ครังสิตไปสักหนึ่งกิโล ร้านนี้เป็นสาขาที่สี่แล้วที่ลุงเปิดมา และใช้ชื่อเดียวกัน “ลุงหนวด” นอกจากร้านอาหารแล้ว ลุงยังมีธุรกิจเฟอร์นิเจอร์ กรอบรูปส่งออก และอื่นๆ อีกทั้งในเมืองไทย และอเมริกา

จริงๆ แล้ว ผมเคยเจอลุงหนวดมาก่อนทางโทรศัพท์เมื่อสองปีที่แล้ว รายการวิทยุของเราอยากรู้เกี่ยวกับซาวน่าเปิดใหม่แห่งหนึ่ง ลุงเล่าว่า อยากจะให้คนย่านรังสิต โดยเฉพาะลูกค้าที่เป็นผู้ใหญ่ มีที่มีทาง ได้พบปะพูดคุยกัน พอเปิดไปเปิดมาไม่นาน ลุงก็ได้ลูกค้าที่กลายมาเป็นเพื่อนเยอะแยะ

แต่ลูกค้าหลายๆ คนคงไม่รู้มาก่อนว่า สมัยหนุ่มเปรี๊ยะ ลุงหนวดคนนี้ไม่ธรรมดา เรียกได้ว่า No “Nobody” เลยล่ะครับ ลุงเผยอย่างภาคภูมิว่า ลุงเคยเป็นนายแบบ…กางเกงในคนแรกของประเทศไทย!!!

“สมัยนั้น สินค้าพวกกางเกงชั้นในผู้ชาย ไม่มีนายแบบตัวเป็นๆ กันหรอก เขาจะใช้หุ่นมาใส่ แล้วอีกอย่าง สมัยนั้นนายแบบผู้ชายก็ไม่ค่อยมี”

ใครจะคิดว่า เด็กบ้านนอกคนหนึ่ง ทำงานเป็นลูกจ้างอยู่ร้านตัดเสื้อ จะได้กลายเป็นนายแบบดังเปรี้ยงปร้างเพียงข้ามคืน

“ตอนนั้นอายุ 18-19 ร้านตัดเสื้อที่ลุงทำงานอยู่ร้านแถวสี่แยกพรานนก น่าจะยังอยู่นะ บ้านลุงอยู่นครสวรค์ เข้ากรุงเทพฯ มาหางานทำก็ตอนอายุ 12-13 เรียนหนังสือยังไม่จบหรอก ก็ไปเรียนกวดวิชาเอา แล้วก็มาเรียนเย็บเสื้อผ้า ทำได้หมดแหละ ทั้งเสื้อผ้าผู้หญิง เสื้อผ้าผู้ชาย”

ที่โรงเรียนกวดวิชาลุงบังเอิญไปรู้จักกับลูกชายเจ้าของบริษัทศรีกรุงภาพยนตร์ ซึ่งเป็นบริษัทดังสมัยนั้น พ่อของเพื่อนร่วมห้องคนนี้เอ็นดูลุงอย่างดี วานให้ช่วยทำงานเล็กงานน้อยไปเรื่อย งานหนึ่งก็คือ เป็นเม็สเซ็นเจอร์พานายแบบไปส่งให้บริษัทคัดตัว

วันนั้น เด็กหนุ่มพานายแบบวัยไล่เลี่ยกันหกคนไปให้บริษัทแห่งหนึ่งที่กำลังมองหานายแบบสำหรับกางเกงชั้นในแบรนด์ดังจากต่างประเทศ ยี่ห้อ “เพลย์บอย” (ลุงไม่แน่ใจว่า เป็นเจ้าของเดียวกันกับยี่ห้อเพลย์บอยในสมัยนี้หรือเปล่า)

พอไปถึง ระหว่างรอก็มีเจ้าหน้าที่เข้ามาทักทาย ไม่ทักเปล่า เอามือมาจับเป้าลุงทันที!

“ไอ้เราก็ตกใจสิ อยู่ๆ ก็มาจับ แล้วบอก ‘เป้าใช้ได้’ เขาบอกให้ไปห้องข้างใน ในนั้น ก็มีนายแบบยืนใส่กางเกงรอให้เลือกอยู่แล้วสักหกสิบคน พอเข้าไปถึง ก็มีอีกคนเดินมา จับเป้าอีกแล้ว แล้วบอกให้ไปผลัดเสื้อผ้า พวกนายแบบที่มาก่อนหน้าก็เชียร์กันใหญ่ ไอ้เราก็ลุยเลย ยังไงก็ได้ จำไม่ผิด ตอนนั้นได้เบอร์ 64”

พอถอดเสื้อผ้าเดินออกมา หลายๆ คนมอง ลุงเล่าว่า มารู้ทีหลังว่า การใส่กางเกงในของลุงมีผลต่อการคัดเลือด ปกติ บางคนก็ให้ ‘น้องชาย’ พับขึ้น แต่ของลุงพับลง พอใส่กางเกงในจะแลดูโค้งนูน เป็นรูปสวย คนดูเลผลิตภัณฑ์ชอบลักษณะนี้มากกว่า ตอนลุงเดินออกมาก็รู้สึกมั่นใจมากขึ้นเพราะหลายๆ คนเห็นก็พร้อมใจบอกว่า “น้องได้เข้ารอบแหงๆ”

ลุงเล่าว่า ช่วงนั้นหุ่นดี เพราะออกกำลังกาย เล่นเวท ที่ออกกำลังกาย เพราะตัวลุงทำงานอยู่ร้านตัดเสื้อ ก็อยากดูดี และอีกอย่าง สมัยนั้น เขาฮิตกางเกงทรงมอส เน้นเอวต่ำ และคนใส่ต้องไม่มีหน้าท้องถึงจะดูดี ใส่แล้วสวย ตอนนั้นลุงก็เล่นเวทพอมีหุ่น และชอบเล่นหน้าอกให้ใหญ่เหมือนพระเอกหนังไทยสมัยนั้น

และแล้วหนุ่มน้อยเม็สเซ็นเจอร์ก็ได้กลายเป็นหนึ่งในยี่สิบนายแบบที่ได้รับการคัดเลือกให้เข้าค่ายเก็บตัว

“ไปรีสอร์ทที่บางแสน อยู่กันเป็นเดือนเลย เขาก็ฝึกให้เดิน ให้วิ่ง ทำกิจกรรมร่วมกันหลายอย่าง อย่างกระโดดน้ำเนี่ย พอโดดตู้มลงไป กางเกงในเปียก เปียกยังไง ก็ยังงั้น เขาก็ไม่ให้เอามือไปดึง ไปจัด ให้ปล่อยไว้อย่างนั้น”

สงสัยจริงๆ อยู่กันเป็นเดือน แล้วลุงอยู่กับเพื่อนๆ วัยไล่เลี่ยกันขนาดนั้น เอ่อ ถามจริงเหอะ มีกิจกรรมอย่างอื่นกันด้วยหรือเปล่า? มีใครมาปิ๊ง หรือไปปิ๊งใครมั๊ย? ผมมองหน้าลุง รอคำตอบอย่างจดจ่อ

“ก็สนิทกันมากเพื่อนรุ่นนั้น เพื่อนๆ กันทั้งนั้น ตอนนั้นไม่มีหรอกเรื่องพวกนั้น ไม่เคยเลย”

กลับมากรุงเทพฯ หลังเข้าค่าย ก็ถึงเวลาสำคัญแล้ว เจ้าของแบรนด์จัดประกวดนายแบบครั้งยิ่งใหญ่ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง คราวนี้ต้องเดินแบบบนแคทวอล์ค เรียกได้ว่า น่าจะเป็นครั้งแรกสำหรับเวทีการเดินแบบกางเกงชั้นในแห่งประเทศไทย ลุงคิดว่า สมัยนั้นการเดินแบบและแฟชั่นสำหรับผู้ชายมีน้อยมาก พอให้ลุงลองนึกดูว่า มีนายแบบคนไหนที่ดังๆ ในรุ่นมั่ง ลุงบอกว่า นึกไม่ออก เพราะมีน้อยมากจริงๆ

เดินประกวดอยู่หลายรอบ จากยี่สิบคน เหลือสิบคน และจากสิบคน เหลือห้า และในที่สุด เหลือสามคน คู่แข่งของลุงคนหนึ่งเป็นนายแบบลูกครึ่ง แต่สายตากรรมการกลับจับจ้องหนุ่มไทย หน้าคม และในที่สุด เด็กบ้านนอกจากนครสวรรค์ก็คว้าชัยชนะไปครอง

“เขาก็ให้เซ็นสัญญาเลย สองปี ไอ้เราก็เกรงใจบริษัทศรีสยามฯ นะ ความจริงไม่ต้องให้เขาเป็นตัวแทนเราก็ได้ เพราะเขาไม่ได้ส่งเราเข้าประกวด แต่เพราะเราเป็นเด็ก ก็เลยให้เขาดูแล ออกงานแต่ละที สมัยนั้นได้เงินพันบ้าง พันห้าบ้าง มารู้ทีหลังว่า แต่บริษัทได้เป็นหมื่น แล้วทำไมเราได้นิดเดียว นายแบบคนอื่นที่ไปงานเดียวกัน ดังน้อยกว่า แต่ยังได้เยอะกว่า”

ความจริงที่ว่า ลุงรู้มาจากเจ้าของงานรายหนึ่งที่บอกลุงว่า ค่าตัวนายแบบอยู่ในอัตราเท่าไหร่ แล้วเขาก็สอนให้รู้จักต่อรอง พอลุงไปต่อรองกับเจ้าของบริษัท ก็ได้ค่าตัวเพิ่มขึ้นบ้าง ห้าร้อยบ้าง พันหนึ่งบ้าง ก็พยายามไม่คิดอะไร เพราะบางงาน เจ้าของงานก็ให้ทิปมาอยู่เหมือนกัน

หนุ่มนครสวรรค์ทำงานเก็บเงินได้เท่าไหร่ก็ส่งกลับบ้านไปปลดหนี้ให้พ่อแม่ เขาเป็นคนไม่เลือกงาน และรู้สึกสนุกสนานกับงานที่ทำ ในหลายๆ งาน ไม่ว่าจะเป็นงานออกสังคมเป็นเพื่อนไฮโซสาว หรือเป็นคู่ควงให้กับเกย์ไฮโซชื่อดังในสมัยนั้นอย่างคุณปาน บุนนาค

“เขาจ้างให้ไปเป็นเพื่อนในงานสังคมต่างๆ คุณปาน บุนนาคก็ใจดีนะ เราเป็นเด็ก เดินไปด้วยกันได้ ให้เขาจับต้องตัวได้ แต่ให้ไปมีอะไรด้วย ไม่ได้ ไม่ได้รู้สึกชอบอย่างนั้น”

ลุงเล่าต่อว่า สมัยนั้น ยังไม่มีคำว่าเกย์ที่ชัดเจนเหมือนสมัยนี้ สำหรับเด็กต่างจังหวัดอย่างลุง ก็มองคุณปานเป็นกะเทยคนหนึ่ง และมองสิ่งที่ทำ คือเป็นคู่ควงออกงาน ก็เป็นงานๆ หนึ่ง ตอนนั้น เขายังไม่มีแม้กระทั่งภาพในหัวว่า ผู้ชายสองคนมีเซ็กซ์กันได้ เพราะตลอดวัยเด็ก ถึงวัยรุ่น ลุงหนวด ไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายเลย

เซ็กซ์ครั้งแรกของเขาก็คือ “กับเพื่อนบ้านที่อายุแก่กว่า” ไม่พอสิ หล่อนคนนั้นยังอุตส่าห์แนะนำสาวๆ คนอื่นๆ ให้ลุงอีกด้วย กระทั่งไฮโซสาวบางคน ลุงก็เคยมีอะไรด้วย และด้วยวัยที่คึกคะนอง ก็ไม่ค่อยคิดอะไร แต่ถ้าบอกว่า ให้มีอะไรกับผู้ชายล่ะ?

“อย่างอื่นให้ทำอะไร ใส่กางเกงในเดินแทบจะแก้ผ้าอยู่แล้ว ก็รู้สึกเฉยๆ นะ ทำได้ แต่กับผู้ชาย ไม่เอา กับผู้หญิงรับได้”

กระนั้น ลุงหนวดก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าเคยรู้สึกอะไรบางอย่างกับผู้ชาย ในสมัยเด็ก เคยรู้สึกดีๆ เวลาอยู่ใกล้ชิดผู้ใหญ่ที่เป็นผู้ชาย

“เขามากอดเรา มาอยู่ใกล้ๆ เรา ลุงก็รู้สึกดีนะ รู้สึกอบอุ่น ตอนนั้นไม่รู้หรอกว่า เราเป็นอะไร”

และด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมา เป็นประสบการณ์กับผู้หญิงทั้งสิ้น ความรู้สีกรักชอบเพศเดียวกันที่อาจซ่อนเร้นอยู่ไม่เคยได้รับการสำรวจ จนกระทั่งลุงหนวดได้แต่งงานไปเพื่อต้องการเอาใจคุณพ่อเมื่อตอนอายุ 24 ลุงบอกว่า ไม่เคยคิดจะแต่งงานมาก่อนเลย

(ไว้เล่าต่อ อาทิตย์หน้านะ เรื่องมันยาว)

คุณผู้อ่านที่รัก ขออนุญาตพักงานเขียน เพื่อลุย “งานใหม่”

สวัสดีครับเพื่อนพี่น้องที่รักการอ่าน

หลังจากเข้ารพ. ไปสองรอบในเดือนมีนาคม รอบแรกห้าวัน รอบหลังอีกแปดวัน รวม 13 วัน กลับมานอนเฉยๆ เดินไม่ค่อยไหวอีก 3-4 วัน ตอนนี้เริ่มฟื้น และเริ่มออกไป “ซ่า” ได้สองสามวันแล้ว และนี่ก็เดือนเมษา…หน้าร้อน จะวางแผนยังไงดี?

อ้ะ ก้อ อ้างไปเรื่อยแหละ…

คือจริงๆ การเขียนคอลัมน์ 800-1200 คำ หรือยาวกว่านั้นในทุกอาทิตย์ ไม่ใช่งานหนัก แต่ใช้เวลาเยอะในการ “หาเรื่อง​” และเนื่องจากตอนนี้มี “งานเข้า” อย่างแรง เลยจะขออนุญาตคุณผู้อ่านที่รักพักงานเขียนไว้ก่อนในเดือนนี้

ช่วงนี้ใครอยากโทรศัพท์มาพูดคุย มาเล่าเรื่อง มาบ่น เปิดไปรายการ Bangkok Radio For Men จัดสดแล้ว อยู่กทม. คลื่น FM 102 ทุกวันอาทิตย์ เริ่มสี่ทุ่ม จบเที่ยงคืน ต่อด้วยรายการเดอะช็อคอันโด่งดัง ไม่อยากโทร ชอบพิมพ์ๆๆๆ Add MSN ได้ bangkokradioformen@hotmail.com คนอยู่ต่างจังหวัด คงต้องเพิ่งเน็ตนะครับ www.nationradio.co.th (คลิกลิงค์ชื่อ ฮอตไลน์สายสีรุ้ง – เค้ายังไม่เปลี่ยนให้)

และตอนนี้ มีข่าวใหม่มาแจ้งครับ

เราจะมีรายการทีวีกัน!! อ้ะ ไม่ได้พูดเล่น เป็นรายการเกี่ยวกับ เกย์ เลสฯ และความหลากหลายทางเพศที่นำเสนอแบบไม่ต้องเหนียมอาย และแบบไม่สับสน เรียกได้ว่า เป็นรายการแรกของประเทศไทย!! ฟอร์แมทรายการเป็น news-feature magazine ออกอากาศอาทิตย์ละครั้ง กำลังเร่งทำเทปสองตอนแรกให้เสร็จก่อนสิ้นเดือนนี้ และที่สำคัญ อยากจะบอกมากกว่าเรื่องใดๆ ก็คือ มาช่วยผมที!!!!

อยากได้คนช่วยงาน ทั้งประจำ และฟรีแลนซ์

1. Editor มีประสบการณ์ตัดต่อรายการโทรทัศน์ หากใช้ Final Cut Pro ได้จะประเสริฐมาก

2. Graphic Designer ทำกราฟฟิคสำหรับงานโทรทัศน์ได้ รวมถึงทำ 3D เป็น (ถ้าใช้ Motion ได้ด้วย จะดีมาก)

สองตำแหน่งนี้ จะหล่อมาก หรือสวยมาก หรือจะทั้งหล่อทั้งสวย หรืออายุมาก… ไม่เกี่ยง

3. ผู้สื่อข่าว อายุไม่เกิน 28 เพศหญิง บุคลิกดี รูปร่าง หน้าตา สื่อสารได้ดี เป็นพิธีกรออกหน้ากล้องได้ ไม่มีอคติทางเพศ- เน้น
หากมีประสบการณ์ทำข่าวหนังสือพิมพ์มาก่อนจะดีมาก ต้องการ 1 คน

4. Internship นักศึกษาฝึกงาน ปี 3/ปี 4 สายสื่อสารมวลชน หรือใกล้เคียง ปวส ปวช ไม่ว่าไร แต่ต้องสนใจจริงๆ ที่ต่อทำอาชีพสายนี้ มีค่าเหนื่อย ไม่ได้ใช้งานอย่างเดียว ต้องการ 2 คน เน้นเพศใดก็ได้ แต่ต้องไม่มีอคติทางเพศ

5. สำหรับคนอยากลองเขียนบทสารคดีโทรทัศน์เพื่อเป็น Portfolio หรืออยากลอง หากเขียนดี มีค่าตอนแทน ต่อเรื่อง
เป็นบทสารคดีสั้น ความยาว 2 นาที แนวอัตชีวประวัติบุคคลสำคัญของโลก

อีเมลด่วน จดหมายสมัครงาน ประวัติ และรูปถ่ายมาที่
vitayamail @ gmail.com (เว้นวรรคไว้ กลัวสแปม) รับสมัครวันนี้ ถึงสิ้นเดือนเมษายนนี้ หากมีข้อสงสัย โปรดให้เบอร์โทรศัพท์ไว้ในอีเมล จะโทรไปหาเอง

คุณผู้อ่านที่รัก ขอแรง โปรดช่วยส่งต่อ นำไปแปะไว้ตามบอร์ด หรือฝากบอกต่อๆ ไปด้วยนะครับ จักเป็นพระคุณยิ่ง

แล้วเราจะพบกัน บนจอทีวี- เสียที!!!

ใครอยู่เชียงใหม่ อย่าลืมแวะงานนี้

“กลุ่มเสาร์ซาวเอ็ด” ขอเชิญเพื่อนๆ พี่น้องทุกท่านร่วมงานครบรอบ 2 เดือนเหตุการณ์เชียงใหม่เกย์ไพรด์ “สิทธิ ความรุนแรง และความหลากหลายทางเพศ” ณ ลานหน้าอนุสาวรีย์สามกษัตริย์ จังหวัดเชียงใหม่ ในวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2552 ตั้งแต่เวลาห้าโมงเย็นเป็นต้นไป

17.00 น. ลงทะเบียน / ฉายภาพสไลด์งานเชียงใหม่เกย์ไพรด์และ ภาพงานครบรอบหนึ่งเดือน นิทรรศการภาพและกฎหมาย
17.30 น. เปิดงาน รำกิ่งกะลา
17.45 น. แถลงข่าวทวงถามความรับผิดชอบ
18.00 น. อ่านแถลงการณ์ “เสาร์ซาวเอ็ด”
18.15 น. ละคร “เสียงที่ไม่ได้ยิน” จาก Mplus
18.30 น. เสวนาเชิงวิชาการหัวข้อ “สิทธิ ความรุนแรง และความหลากหลายทางเพศ” โดย ดร.กิตติกร สันคติประภา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, ศาสตราจารย์ สนั่น วุฒิ, ตัวแทนจากคลินิกกฎหมาย คณะนิติศาสตร์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, ตัวแทนจากคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
20.00 น. กิจกรรมสันติวิธี เสริมสร้างจิตวิญญาณ
20.20 น. ฉายภาพวีดีทัศน์งานเชียงใหม่เกย์ไพรด์และงานวันครบรอบหนึ่งเดือนที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย
20.30 น. ปิดงาน

Sao-Sao-ed group would like to invite you to the second monthly event to commemorate the violent shutdown of Chiangmai Gay Pride at Three Kings Monument plaza, Chiangmai on April 21, 2009

“Rights, Violence and Sexual Diversity”
5.00pm Registration. Photo exhibition and multimedia presentation of the Chiangmai Gay Pride incident and last month’s commemorative event and Rainbow March at Democracy Monument in Bangkok.
5.30pm Opening performance: “Ging Kala” Burmese-style dance.
5.45pm Press conference to demand accountability and justice from Chiangmai authorities.
6.00pm Public reading of the Sao-Sao-ed statement.
6.15pm “The Unheard Sound” performance by Mplus.
6.30pm “Rights, Violence and Sexual Diversity” discussion by invited panelists.
7.30pm Open discussion
8.00pm Spiritual activity for peace and non-violence
8.20pm Multimedia presentation of the Chiangmai Gay Pride incident and last month’s commemorative event and Rainbow March at Democracy Monument in Bangkok.
8.30pm End of event.

สำรวจเกย์ กะเทย etc ถิ่นอิสาน ย่านภูเก็ต เสร็จที่เชียงใหม่

สวัสดีครับ คุณผู้อ่านที่รัก

พี่วิทยาจะไปตะลอนทัวร์ ถ่ายสต็อครายการหัวข้อสำรวจชีวิตเหล่าเกย์ กะเทย etc.
ในสามภูมิภาค อยากจะขอคำแนะนำคุณผู้อ่านในพื้่นที่นิดหนึ่งว่า มีอะไรใหม่ๆ
น่าสนใจ ที่เที่ยว ที่กิน ร้านอาหาร ชีวิตคน ข่าวในพื้นที่ ที่น่าจะไปค้นหามั๊ยครับ?

ได้ตั้งประเด็นไว้แล้วว่า

1. ถิ่นอิสาน
ไปสำรวจดูชีวิตเกย์ กะเทย ในอิสานดูว่า เกย์ในเมือง กับเกย์ในชนบท
ใช้ชีวิตต่างกันอย่างไร วัฒนธรรมท้องถิ่นมีอิทธิพลกับเกย์ กะเทยหรือไม่อย่างไร?
เป้าหมาย: โคราช – ขอนแก่น – มหาสารคาม
เอ้าใครอยู่ในสามจังหวัดนี้ ทักทายกันด้วยนะครับ จะเดินทาง
กำหนดเดินทาง 3-4-5 พฤษภาคม

2. ภูเก็ต
อยากไปดูว่า การท่องเที่ยว gay tourism ในภูเก็ตเป็นอย่างไร
Episode นี้เน้น ท่องเที่ยวล้วนๆ มีเวลา จะถ่ายมาให้หมด ทุกร้านเกย์ในย่านเที่ยวนั้นๆ
แต่ถ้าใครมี ไอเดีย เจ๋งๆ ว่า น่าจะไปค้นหา ก็แนะนำมาได้นะครับ ดีใจจัง ไม่ได้ไปภูเก็ตนานแล้ว
และขากลับจะแวะหาดใหญ่ มีคนกระซิบมาว่ามีของดีให้แวะชม
กำหนดเดินทาง 7-8-9-10

3. เชียงใหม่
ประเด็นนี้ กลุ่มเสาร์ซาวเอ็ดต้องชอบแน่ๆ จะไปเหลียวหลังแลหน้า
เหตุการณ์ประท้วงเกย์พาเหรดว่า มันเกิดอะไรขึ้นแน่ตอนนั้น
กำหนดเดินทาง 14-15-16-17

ViT!

กะเทยอิสาน “ผู้สาว” นี้มีแต่ให้?

วิทยา แสงอรุณ published 21 May 2009

ในดินแดนที่ราบสูง ถิ่นอิสาน ย่านหมอลำ เมื่อใดที่ผู้ชายเรียกกะเทยว่า “ผู้สาว” กะเทยผู้นั้นจะมีความสุขล้นเหลือ

ทั้งๆ ที่รู้ดีว่า รูปลักษณ์ภายนอกของเธอยังคงห่างไกลจากการเป็นสาวสคราญ และรู้ดีว่า เสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆ ก็ไม่อาจปิดบังความกำยำในร่างผู้ชายของเธอได้

แต่การที่ถูก “ผู้บ่าว” เรียกว่าเป็น “ผู้หญิง” กะเทยไหนๆ ก็รู้สึกอ่อนระทวยไปตามๆ กัน

ในงานรื่นเริงของท้องถิ่นอิสานที่มีการแสดงหมอลำเป็นตัวดึงดูด เราจะพบเห็นกะเทยอิสานแต่งตัวแต่งหน้าประกวดประชันกันอยู่ทั่วไป พวกเธอจะร้องรำกันอย่างมีความสุขตรงด้านหน้าของเวที ซึ่งกลายเป็นพื้นที่เปิดให้ “แสดงตัวตน” ได้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องสนใจสายตาของใครๆ

เพราะในตอนกลางวัน หลายคนต้องทนทุกข์อยู่ภายใต้ความกดดัน บ้างก็ถูกหน้าที่การงาน หน้าตา และสถานะทางสังคมบังคับให้แต่งตัว ทำตัว และแสร้งเป็นผู้บ่าว เดินไปตามบรรทัดฐานที่ถูกสร้างขึ้น

สวัสดิ์ จันทมนตรี อาจารย์อาวุโสท่านหนึ่งผู้่มีประสบการณ์ในอาชีพครูมากว่า 20 ปี ในจังหวัดมหาสารคามเล่าให้ฟังว่า
ช่วงห้าปีแรกที่เริ่มทำงาน รู้สึกต้องทุกข์ทรมานมาก เพราะในใจรู้ตัวดีว่า เป็นกะเทย แต่ต้องวางตัวมาดแมน เป็นที่เคารพ และต้องทำให้ใครๆ ไม่สงสัยในทุกฝีก้าว

“อย่างเวลาขานชื่อนักเรียน เชื่อมั๊ย ชื่อนักเรียนที่มีตัว ‘สระอา’ จะวิตกมาก กลัวจะลากเสียงยาวผิดปกติ เค้าจะจับได้ อย่างชื่อ ‘สมชาย’ เนี่ย กลัวมาก กลัวว่านักเรียนจะรู้ว่าครูไม่ใช่ผู้ชาย ท่าเดินก็ต้องระวัง ซึ่งปกติเราจะเป็นคนเดินส่ายหน่อยๆ” อาจารย์สวัสดิ์ เล่าให้ฟัง

หลังเลิกงาน อาจารย์สวัสดิ์จะทุ่มเทให้กับสิ่งที่ตัวเองชอบ คือ ตัดเย็บเสื้อผ้า และแต่งตัวให้กับหุ่น จนต่อมาเปิดร้าน “เลิศค่ะ” ให้เช่าเสื้อผ้า เครื่องแต่งตัว และรับจัดงานแสดงต่างๆ ในท้องถิ่นเป็นเวลาหกปีแล้ว และเป็นที่ยอมรับทั่วไปในความสามารถ ปัจจุบันร้านของอาจารย์ ก็กลายเป็นศูนย์รวมของกะเทยในย่านนั้น และตอนยังเป็นวัยรุ่น เขาและเพื่อนก็เป็นแฟนหมอลำเช่นกัน

เมื่อถึงหน้าเทศกาลและมีการแสดงหมอลำ ก็ถึงเวลาที่เหล่ากะเทยจะออก “ล่าผู้ชาย” อาจารย์เล่าให้ฟัง

การจับ “คู่ความสัมพันธ์” มักจะเกิดขึ้นเมื่อผู้บ่าวซึ่งส่วนใหญ่ยังเป็น “เด็กน้อย” หรือวัยรุ่น เริ่มเงินหมด แต่ยังต้องการซื้อเหล้ามาเติมความสนุก ความสนุกของเหล่ากะเทยก็เริ่มต้นขึ้นในจุดนี้ เมื่อเหล่าเด็กน้อยหันเข้ามาทักทายชวนพูดชวนคุย และเริ่มเรียกพวกหล่อนว่า “ผู้สาว”

เมื่อพูดคุยถูกคอแล้ว กะเทยก็รู้ว่า เป็นหน้าที่ที่จะจัดหาซื้อเหล้าให้ หรือไม่ก็ หยิบยื่นเงินให้เด็กน้อยเหล่านั้น เติมความสนุกของพวกเขาต่อ ในความสัมพันธ์ลักษณะนี้ จึงไม่อาจบอกได้อย่างชัดเจนว่า กะเทยได้ออกไป “ล่าผู้ชาย” หรือผู้ชายได้ “ล่ากะเทย” เพื่อเอาเงินมาซื้อเหล้ากันแน่

เพราะทั้งสองฝ่าย มีสิ่งต่างตอบแทนให้กัน นอกจากกะเทยจะได้เป็น “ผู้สาว” ต่อหน้าหนุ่มน้อยขี้เมาแล้ว อาจจะได้มีเพศสัมพันธ์กับหนุ่มน้อย ไม่ว่าจะในระดับไหน ผู้สันทัดกรณีเล่าให้ฟังว่า เพศสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นอาจอยู่ในระดับทำออรัลเซ็กซ์ ไม่ถึงขึ้นสอดใส ่ และในวงหมอลำ กะเทยจะมีความสุขมาก เพราะผู้ชายจะเป็นฝ่ายเข้าหา

ในท้องถ่ินอิสาน ผู้ชายหลายคนไม่ได้คิดว่า การมีเพศสัมพันธ์กับกะเทยเในงานรื่นเริงอย่างหมอลำเป็นเรื่องแปลก เพราะมองเห็นว่ากะเทยก็คือผู้หญิงในอีกลักษณะหนึ่ง และอีกอย่างการมีเพศสัมพันธ์ก็ไม่ใช่เรื่องสกปรก แต่เป็นเรื่องที่สนุกด้วยกัน

“งานหมอลำจึงเป็นสัญลักษณ์ แสดงถึงความรู้สึกแห่งตัวตน อีกนัยหนึ่ง ในทัศนะของกะเทย หมอลำคือ เทศกาลแต่งหญิง ซึ่งในความหมายนี้ หมายถึง การปลดปล่อยทางเพศ ที่เปิดโอกาสให้กะเทยและผู้บ่าวเข้าใกล้กันได้” อาจารย์พรเทพ แพรขาว อาจารย์ประจำคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ผู้ทำงานวิจัยหลายชิ้นเกี่ยวกับความหลากหลายทางเพศในชุมชนอิสาน เล่าให้ฟัง

ในทัศนะของอาจารย์ การจับคู่ความสัมพันธ์ของกะเทยและผู้ชายในงานมหรสพอย่างหมอลำ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด และไม่อาจเรียกได้ว่า ใครได้เปรียบหรือเสียเปรียบ หรือ ใครเป็น “ผู้ล่า” หรือ “ผู้ถูกล่า” เพราะต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ

“กะเทยบางคน พึงพอใจเพียงแค่ได้อยู่ใกล้ชิดกับผู้ชายหรือแค่ได้พูดได้คุยกัน การออกค่าเหล้า หรือซื้อเหล้าให้ก็เป็นหนทางหนึ่งของกะเทยที่จะเข้าถึงผู้ชาย ซึ่งปกติแล้ว สำหรับผู้ชายอิสาน การที่มีใครมาทำดีด้วย ก็จะรู้สึกอยากตอบแทน การมีเซ็กซ์กับกะเทย จึงถือได้ว่า เป็นหน้าที่ที่ ‘ต้องตอบแทน’ หรือเป็น ‘น้ำใจ’ ที่มอบให้กัน” อาจารย์พรเทพอธิบาย

อาจเป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจสำหรับบุคคลภายนอก แต่สิ่งเหล่านี้เกิดในท้องถิ่นที่ไม่ได้ใช้บรรทัดฐานความเป็นเพศ หรือกรอบปฏิบัติทางเพศอย่างที่เกิดขึ้นในสังคมเมืองเป็นตัวกำหนด มันเป็นอีกวิถีหนึ่งของชีวิตที่น่าศึกษา และยังมีเรื่องราวที่น่าเรียนรู้อีกมากมายในความหลากหลายทางเพศ

แล้วจะมาเล่าให้ฟังอีกครับ

Source: คอลัมน์ หน้าม่านมายา จุดประกาย หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ วิทยา แสงอรุณ vitayamail @ gmail.com

American Idol การเมืองเรื่องเพศในสีสันมายา

วิทยา แสงอรุณ www.vitayas.wordpress.com 29 May 2009

เสียงส่วนใหญ่จาก “หนึ่งร้อยล้านโหวต” ผ่านจอทีวี คือมติเอกฉันท์ให้คริส อัลเลน หนุ่มน้อยหน้าใสไร้วี่แววจะดัง เอาชนะหนุ่มหน้าสวย อดัม แลมเบิร์ต ในการขับเคี่ยวดวลไมค์ครั้งยิ่งใหญ่แห่งปี American Idol

รายการทีวีประกวดร้องเพลงงานนี้ ซึ่งเพิ่งจบลงไปเป็นปีที่แปดทำเอาคนดูประหลาดใจไม่หายว่า เต็งหนึ่งอย่างอดัมแพ้ไปได้ยังไง?

กระทั่งผู้ชนะเองก็ยังไม่เชื่อเลยว่า เขาเหนือกว่าอดัม “อดัมสมควรได้รางวัลนี้” คริสพูดขึ้นทันทีหลังพิธีกรประกาศชัยชนะของเขา

หรือกระทั่งคอมเม้นเตเตอร์จอมโหดอย่างไซมอน คาวล์์ ก็ยังงงๆ กับผลโหวต ที่กำลังสร้างกระแสวิพากษ์วิจารณ์ไม่สิ้นสุดในขณะนี้ คนดูและสื่อมะกันหลายแขนงต่างก็จับจ้องและตั้งข้อสงสัยว่า

คงเป็นเพราะ อเมริกายังไม่พร้อมที่จะมี American Idol เป็นเกย์

ก่อนหน้านี้ บนเวทีออสการ์ เหตุการณ์คล้ายๆ กันเกิดขึ้น หากคุณผู้อ่านจำได้ อเมริกาก็ยังไม่พร้อมที่จะมีภาพยนตร์ยอดเยี่ยมเป็นหนังเกี่ยวกับเกย์เช่นกัน

อัง ลีคว้ารางวัลออสการ์ผู้กำกับยอดเยี่ยมในปี 2005 แต่หนังของเขา Brokeback Mountain ที่สะท้อนภาพชีวิตเกย์กับการต่อสู้ภายในและการเอาตัวรอดในสังคมอย่างถึงแก่น ซึ่งเป็นตัวเก็งภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในปีนั้นกลับพลาดให้กับ Crash จนเกิดเสียงวิพากษ์์วิจารณ์อย่างถล่มทลายถึงอาการเกลียดกลัวเกย์ที่ยังฝังลึกในสังคมอเมริกัน

บรรดานักวิจารณ์แนวอนุรักษ์นิยมออกโรงโต้ว่า “มันไม่เกี่ยวกับการเมืองเรื่องเพศหรอก เพราะความจริงก็คือ Crash ก็เป็นหนังดีอีกเรื่องหนึ่งเช่นกัน”

ฝ่ายตรงข้ามก็สวนทันควันว่า ความจริงก็คือ Brokeback Mountain ก็เป็นหนังดีอีกเรื่อง

แต่เป็นหนังเกี่ยวกับเกย์ไง!

บนเวที Amercan Idol ความจริงของอดัม แลมเบิร์ตที่น่าสนใจมากๆ ก็คือ อดัมไม่เคยยอมรับตรงๆ ว่า ตนเป็นเกย์

เขาเคยตอบคำถามสื่ออย่างคลุมเครือว่า “ผมรู้ตัวว่า ผมเป็นใคร” เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลังจากที่มีคนปล่อยภาพที่เขากำลังจูบปากกับผู้ชายอีกคนทั่วเน็ต งานนี้ทำเอาสาวๆ แฟนคลับออกมาโวยลั่นว่า อดัมไม่ได้เป็นเกย์ และคนในภาพนั้นไม่ใช่อดัมแน่ๆ แต่ต่อมาเขาก็ยอมรับว่า เป็นเขาเองในภาพนั้น แต่ไม่เคยยอมรับว่า ตนเป็นเกย์

นอกจากภาพถ่าย ก็ยังมีภาพเคลื่อนไหวมากมายที่หาดูได้ไม่ยากในยูทูป หลายๆ คลิปนั้น อดัมแสดงความสามารถทั้งร้องทั้งเต้นตามสถานที่ต่างๆ ในรูปลักษณ์ของนักร้องชายที่โยกย้ายไปมาด้วยลีลาพริ้วสะบัดอย่างผู้หญิง ใครๆ เห็น ก็คงไม่เช่ื่อว่า อดัมเป็นนักร้องผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง

ผมดูลีลาการเต้น ท่าทาง และการแต่งตัวของอดัมแล้ว อดนึกถึงบอย จอร์จนักร้องอังกฤษแห่งวงคัลเจอร์ คลับไม่ได้ ด้วยใบหน้าสวยคมได้รูป หุ่นอวบๆ สูงใหญ่และการแสดงออกถึงพลังทางเพศของผู้ชายผสมกับความอ่อนไหวของผู้หญิงอย่างไม่กลัวเกรงหน้าอินทร์หน้าพรหมสิ่งนี้เองที่ทำให้บอย จอร์จดังเป็นพลุแตกในยุค 80

อดัมคงไม่คิดจะออกเดินบนถนนสายดนตรีด้วยการเลียนแบบบอย จอร์จ เขาเป็นตัวของตัวเอง แต่เพิ่งจะรู้ตัวว่า ตัวเองได้กลายเป็นมาตรวัดอารมณ์ของคนอเมริกันยุคนี้ต่อเรื่องโฮโมเซ็กช่วลไปแล้ว เพราะในช่วงนี้ที่สหรัฐ นอกจากเศรษฐกิจ อีกเรื่องที่ลากยาวเป็นข่าวได้ทุกวัน ก็คือ กระแสเรียกร้องและกระแสต่อต้านการแต่งงานของคนรักเพศเดียวกันตามรัฐต่างๆ

อดัมคือตัวแทนของคนรุ่นใหม่ที่กล้าท้าทายกรอบความคิดเดิมๆ เขาโฉ่งฉ่าง ร้อนแรง มีสีสัน ส่วนคริส คือหนุ่มน้อยบ้านนอกวัย 23 ที่แต่งงานแล้ว รักชีวิตแสนสงบ ชอบดีดกีตาร์ร้องเพลงรักหวานๆ เวลาที่สองหนุ่มสองคนนี้ขึ้นเวทีพร้อมกัน ช่างเป็นภาพที่ขัดแย้งน่าดูชม และสิ่งนี้เอง ก็คือภาพสะท้อนอารมณ์ของคนอเมริกันในยุคนี้ว่าจะอยู่อย่างเดิม? หรือจะยอมเปิดใจให้กับความแตกต่างและเปลี่ยนแปลงในสังคมที่เกิดขึ้น?

สำหรับอดัมเองแล้ว หากมองเขาในอีกมุมหนึ่ง ผมคิดว่า หลายๆ คนคงอดตั้งข้อสงสัยไม่ได้ว่า ถ้าผู้เข้าประกวดคนนี้ยอมรับตรงๆ ต่อหน้าสาธารณชนว่า ตนเป็นเกย์ เขาจะตกเวทีก่อน ไปถึงดวงดาวในรอบสุดท้ายหรือเปล่า?

เรื่องนี้่คงไม่มีคำตอบที่ชัดเจน แต่ที่แน่ๆ ก็คือ ความคลุมเครือในคำตอบของเขาเป็นเครื่องมือชั้นเลิศที่สร้างความน่าตื่นเต้นเร้าใจให้กับวงการมายา ไม่ว่าจะยุคไหน ประเทศไหน

คุณผู้อ่านที่เป็นแฟน Academy Fantasia คงอดนึกถึง อาการใกล้ชิดสนิทสนมจนน่าฉงนของผู้เข้าแข่งขัน“นัท-ต้อล” ไม่ได้ ไม่มีใครคอนเฟิร์มหรือฟันธงว่า สองคนนี้เป็นเกย์หรือไม่ แต่ที่แน่ๆ ผู้ชมทางบ้านกำลังถูกกระทำให้“อยากติดตาม” ตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ

ภาพคลุมเครือคือการตลาดชั้นดี เรื่องนี้ นักร้องคุณภาพอย่าง เป๊ก-อ็อฟ-ไอซ์ และแกรมมี่เจ้าของค่ายรู้ดีที่สุด เพราะเป๊ก-ออฟ-ไอซ์ ก็ไม่ใช่ “ความคลุมเครือ” แรกๆ ของค่ายที่บริหารจัดการเพื่อความบันเทิง ที่ผ่านมา คนทำงานบันเทิงต่างรู้ดีว่า คนดูหรือแฟนส่วนใหญ่ของศิลปินที่คลุมเครือ ก็รู้อยู่เต็มอกว่า ศิลปินที่ตนรักเป็นโฮโมฯ แต่พวกเขาก็ไม่เคยคาดคั้นอะไรอยู่แล้ว

แต่ในทางกลับกัน ก็เป็นเรื่องน่าเปลกไม่น้อยที่แฟนๆ หลายๆ คนของนักร้องหรือนักแสดงคนนั้น ต่างพากันบอกว่า รักและเทิดทูนบูชา แต่กลับไม่คิด หรือจะสร้างความเชื่อมั่นให้คนที่ตัวเองรัก ได้เป็นตัวของตัวเองทั้งในที่ลับและที่แจ้ง ปลดปล่อย และยอมรับความจริงของตัวเองอย่างภาคภูมิ

เหตุผลหนึ่งซึ่งมักอ้างกันอยู่ก็คือ ดาราศิลปินคือแบบอย่างที่ดี เดี๋ยวเด็กๆ จะเลียนแบบ ทั้งๆ ที่ทางการแพทย์บอกไปแล้วว่า การเป็นเกย์ หรือไม่เป็นเกย์ ไม่ได้เป็นแฟชั่นหรือเลียนแบบกันได้

ถ้าจะถามว่า ใครในสังคมบ้างที่กำลัง “กดทับ” คนอีกกลุ่มหนึ่งโดยไม่รู้ตัวอยู่ละก้อ คำตอบก็คงชัดเจนอยู่แล้ว

ในเรื่องความคลุมเครือนี้ บรรดาข่าวซุบซิบบันเทิงเลยได้ประโยชน์ไปเต็มๆ เพราะรู้มากกว่าใคร แต่ก็ยังต้องเล่นบทแอ๊บต่อไปว่า ฉันไม่รู้ เพื่อจะรายงานข่าวซ้ำๆ ต่อไปอีกว่า ดาราหรือนักร้องคนไหนน่าจะ “แอ๊บ”

คุณผู้อ่านบางท่านอาจจะชินกับข่าวที่มีเนื้อเรื่องเดิมๆ มุมเดิมๆ แต่เปลี่ยนชื่อคนไปเรื่อยๆ เพราะมันคือกระแส การปิดบังอำพรางและสร้างภาพจึงกลายเป็นสิ่งจำเป็นของนักแสดง และเป็นมหรสพไม่มีวันจบ และดูเหมือนคนดูจะไม่มีวันเบื่อ

สำหรับอดัมเองแล้ว ยังไม่มีใครถามเขาว่า เขาตั้งใจสร้างภาพความคลุมเครือ หรือเป็นเพราะมีโปรดิวเซอร์โยงใยอยู่เบื้องหลังเพื่อหวังเรตติ้ง?

ย้อนกลับไป หกปีที่ผ่านมา American Idol ยังไม่เคยมีผู้ชนะการแข่งขันที่เป็นเกย์ทั้งๆ ที่น่าจะมีผู้เข้าแข่งขันที่เป็นเกย์อยู่หลายซีซั่น“เคลย์ เอคิน” ลูกเป็ดขี้เหร่่กลายเป็นเจ้าชายสุดหล่อขวัญใจมหาชนชั่วข้ามคืนในซีซ่ันสองของรายการเมื่อปี 2003

เขาไม่ได้เป็นผู้ชนะการแข่งขัน เขาเป็นที่สองหลังโหวต แต่เมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้เอง หลังจากออกอัลบั้มของตัวเองและดังจน “อยู่ตัว” ขึ้นแท่นแล้ว เคลย์ก็เพิ่งจะยอมเปิดปากกับสาธารณชนว่า ตนเป็นเกย์ หลังโดนตั้งข้อสงสัยมาตลอด และ เขาก็ปฏิเสธตลอด

การเป็นที่สองของอดัม คงไม่ได้ทำให้เขาพลาดโอกาสออกผลงานของตัวเอง แต่หากเขายอมรับกับใครๆ ว่าเขาเป็นเกย์ก่อนออกอัลบั้ม คงเสี่ยงเกินไปสำหรับเขา ดั้งนั้น ความคลุมเครือต่อไปจึงเป็นทางออกที่ดี และสามารถสร้างอะไรๆ ให้ยั่งยืนเพื่อความบันเทิงต่อไปได้

สาเหตุที่ทำให้เป็นเกย์ (ในพ.ศ. นี้)

วิทยา แสงอรุณ vitayamail @ gmail.com

ไม่คิดว่า อยากจะถามคำถามนี้อีกแล้ว อาจจะเป็นเพราะ หนึ่ง…มันน่าเบื่อ สอง…ไม่ว่าวงการไหนๆ ทั้งแพทย์ศาสตร์ วิทยาศาสตร์ สังคมศาสตร์ หรือไสยศาสตร์ ก็ยังไม่สามารถฟันธง ให้คำตอบที่ชัดๆ ได้่

แต่เมื่อสองสัปดาห์ที่ผ่านมา มีอะไรบางอย่างน่าทบทวนเกิดขึ้นกับคำถามน่าเบื่อๆ พรรค์นี้

ในรายการวิทยุที่พูดเกี่ยวกับความหลากหลายทางเพศ ซึ่งผมกับเพื่อน อีกสองคนอาสาชวนคิดชวนคุยมาได้สักพักหนึ่งแล้วเกิดสงสัยขึ้นมาว่า เรายังไม่เคยสำรวจ “กลุ่มผู้ฟัง” เลยว่ามีทัศนคติยังไงเกี่ยวกับตัวเอง

เลยเป็นที่มาของคำถามง่ายๆ แต่ไม่เคยมีคำตอบอย่าง “คุณคิดว่า อะไรทำให้คุณเป็นเกย์?”

“โทรเข้ามาสิครับ” แล้วกริ่งกริ๊งกร๊างก็เริ่มดังไม่ขาดสาย หลายๆ ความเห็นที่หลั่งไหลเข้ามาบ่งชี้ว่า ที่เป็นเกย์เพราะที่บ้านมีแต่ผู้หญิง

“ผมอยู่กับแม่และยาย” “ผมอยู่กับยายและน้าสาว” และอีกผมหนึ่ง บอกว่า “ผมเป็นน้องคนเล็ก โตมากับพี่สาวหลายคน”

แทบทุกคนบอกอย่างหนักแน่นต่อไปอีกด้วยว่า อีกส่วนหนึ่ง คงเป็นเพราะ พ่อไม่ค่อยอยู่บ้าน หรือไม่ก็ ไม่มีพ่อเป็นแบบอย่างที่ดี เลยเป็นเกย์ เป็นกะเทย

ผมว่า คนเป็นพ่อนี่แหละน่าตำหนิที่สุด เพราะไม่รู้จักอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน เอาแต่ออกไปทำงาน หาเงินมาเลี้ยงครอบครัว และไม่รู้จักหัดทำตัวเป็นแบบอย่าง

หรืออีกนัยหนึ่ง เราก็ควรจะเห็นใจ “แม่” “ยาย” “น้าสาว” และ “พี่สาวหลายคน” นั้นด้วยหรือเปล่า ที่เลี้ยงดูบุตรหลาน แล้วอยู่ๆ ก็ทำให้ลูกหลาน เป็นเกย์ เป็นกะเทย โดยไม่รู้ตัว?

สัปดาห์ถัดมา เราตั้งประเด็นนี้อีกครั้ง และชวนคุณผู้ฟังคิดเพิ่มเติม ถามว่า สมัยก่อน ใครคือคน ที่ออกไปทำงานนอกบ้าน? อีกคำถามหนึ่งคือ แล้วหน้าที่เลี้ยงดูลูก ส่วนใหญ่แล้วใครทำ? ตามด้วยอีกคำถาม แล้วคนที่เกิดมากำพร้าพ่อ กำพร้าแม่ และไม่มียาย หรือไม่ก็ ไม่มีพี่สาวหลายคนล่ะ น่าจะโตขึ้นมา “กลาย” เป็นรักเพศเดียวกัน? หรือ “กลาย” เป็นรักต่างเพศ? หรือรักทั้งสองเพศ หรือ…ไม่รักเพศใดเลย?

โดยส่วนตัว ผมไม่เชื่อว่า “การเลี้ยงดู” หรือ “สภาพแวดล้อม” อย่างโรงเรียนหญิงล้วน หรือโรงเรียนชายล้วน จะเป็นสาเหตุที่ทำให้เด็ก หรือเยาวชนคนหนึ่ง “กลาย” เป็น เกย์ กะเทย ทอม หรือดี้ได้ ผมเชื่อว่าเขาเป็นของเขาอยู่แล้ว ขึ้นอยู่่ว่า รู้ตัว และยอมรับความจริงเมื่อไหร่ต่างหาก

และสิ่งที่ผมเชื่ออีกเรื่องก็คือ “คนเป็นเกย์ส่วนใหญ่ พอไม่รู้ว่า อะไรเป็นสาเหตุให้พึงพอใจเพศเดียวกัน ก็มักจะมองไปรอบๆ พอนึกขึ้นมาได้ ก็บอกใครๆ ไปแบบไม่แน่ใจนักว่า คงเป็นเพราะโตมากับแม่ ไม่มีพ่ออยู่บ้าน หรือไม่มีพ่อเป็นแบบอย่าง”

คำถามอีกคำถามที่สำคัญก็คือ แล้วคนเป็นเด็กกำพร้าล่ะ? แล้วคนที่มีแม่เข้มแข็ง เป็นได้ทั้งพ่อ ทั้งแม่ล่ะ? ลูกจะเป็นอะไร? แล้วถ้าเรามองไปไกลๆ กว้างๆ กว่านี้ ในโลกนี้ ก็น่าจะมีเกย์ กะเทย มากกว่าที่คิด เพราะครอบครัวส่วนใหญ่ ล้วนมีมารดาทำหน้าที่เลี้ยงดูบุตร?

การพยายามค้นหาสาเหตุของเหล่าเกย์ กะเทย แล้วบอกว่า พ่อไม่อยู่บ้าน หรือโตมากับผู้หญิงมาตลอดจึงไม่ต่างอะไรกับการบอกกล่าวใครๆ ไปว่า ที่ฉันเป็นของฉันอย่างนี้ เพราะ “ฉันไม่ได้ตั้งใจ แต่มี ‘คนอื่น’ ทำให้เป็น”

จากฐานความคิดแบบนี้ หากคนๆ นั้น ไม่รู้สึกดีกับสิ่งที่ตัวเองเป็น คนทั่วไปก็จะสรุปว่า เขาคนนั้นกำลัง“การกล่าวโทษ” บุพพากรีของตน โทษพี่สาว หรือโทษคุณยายที่เลี้ยงมา อย่างช่วยไม่ได้ และที่สำคัญสะท้อนให้เห็นว่า การเป็นเกย์ เป็นกะเทย คือปัญหาและเป็นชีวิตด้านลบ ที่ครอบครัวควรระวัง และควรเลี้ยงดูดีๆ อย่าให้เป็นเชียว

การเป็นคนรักเพศเดียวกัน ไม่ใช่ความผิด ผมจึงคิดว่า ไม่ควรจะไปกล่าวโทษใคร หรือโทษอะไร กระทั่งตำหนิสิ่งแวดล้อมเรื่อยเปื่อย

ดังนั้น คำถามที่เราพยายามค้นหาคำตอบอยู่ตลอดว่า อะไรเป็นสาเหตุให้เป็นเกย์ จึงเป็นเรื่องไม่น่าถามแต่เพราะส่วนหนึ่งที่ถามก็เพราะเกิดจากฐานความคิดที่ว่า ถ้ารู้สาเหตุแล้ว จะได้ “ป้องกัน” ไม่ให้เกิด ซึ่งเป็นวิธีคิดของคนที่ไม่เคยสนใจว่า โลกนี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างไรแล้ว และไม่เคยตั้งคำถาม ถามตัวเองเลยว่า ที่ผ่านมาตนเองถูกหล่อหลอม และถูกตีกรอบในเรื่องเพศมาแล้วกี่ชั้นต่อกี่ชั้น?

และเมื่อยังถามเช่นนี้กันอยู่ การเป็นคนรักเพศเดียวกันก็ไม่ต่างอะไรจากอาการเจ็บป่วย หรือเป็นเชื้อโรค ที่น่าจะมียารักษา หรือวิธีการป้องกันที่เด็ดขาดได้ผล แต่มันก้อ…ไม่มี

ในสัปดาห์ที่สอง เรายังคงได้เสียงกริ๊งกร๊างอยู่ ที่น่าสนใจคือ วัยรุ่น 15-18 โทรเข้ามามาก เมื่อเทียบกับสัปดาห์ที่แล้ว ซึ่งส่วนใหญ่เป็นวัยทำงาน

พวกเขาตอบว่า ไม่รู้เหมือนกัน ทำไมถึงเป็นเกย์ หรือเป็นกะเทย และไม่คิดว่า จะต้องไปโทษใคร หรีืออะไร แม้กระทั่งโทษอินเตอร์เน็ต เกมคอมพิวเตอร์ หรือจอทีวี

ผมเดาเอาว่า เด็กวัยรุ่นยุคใหม่ที่เกิดมาในยุค “รักแห่งสยาม” คงมีวิธีคิดไม่เหมือนกับ คนในยุค “เพลงสุดท้าย” หรือ “ฉันผู้ชายนะยะ”

แล้วคุณผู้อ่านที่เป็นผู้ชายหรือผู้หญิงที่รักเพศตรงข้ามล่ะครับ เคยถามตัวเองบ้างมั๊ยครับว่า อะไรเป็นสาเหตุให้คุณเป็นคนรักต่างเพศ?

-end-
ตีพิมพ์ หน้าม่านมายา กรุงเทพธุรกิจ 26 พ.ค. 2009

Wonder Gay วัยรุ่นกรี๊ด ผู้ใหญ่กลุ้ม

Wonder Gay วัยรุ่นกรี๊ด ผู้ใหญ่กลุ้ม

จากคลิปเพื่อนดันไปโพสต์บนยูทูป ทำให้นักเรียนชายห้าคนในชั้นมัธยมปลายในชุดพละที่เต้นเลียนแบบวงเกาหลี “วันเดอร์ เกิร์ล” หน้าเสาธงโรงเรียน ดังเปรี้ยงปร้างขึ้นมา และต่อมาได้กลายเป็นกระแสวิพากษ์์วิจารณ์กันยกใหญ่เมื่อค่ายเพลงวัยรุ่นของอาร์เอสจับเซ็นสัญญาจะออกอัลบั้ม “Wonder Gay” ให้
“ไม่ได้รังเกียจเพศที่สาม แต่ไม่ควรสนับสนุน เพราะจะเกิดการเลียนแบบ”

นั่นคือ ทัศนะของคนส่วนใหญ่ที่เป็นผู้ใหญ่ และยิ่งคนเป็นพ่อเป็นแม่แล้วต่างก็แสดงอาการวิตกกังวลว่า บุตรชายบุตรสาวเห็นเข้า แล้ว จะ “เบี่ยงเบน”

อารมณ์ ความรู้สึก และทัศนะคติในทำนองนี้เกิดขึ้นทุกที่ และทุกครั้งที่มีการนำเสนอภาพของความหลากหลายทางเพศออกสู่สาธารณะโดยเฉพาะผ่านหน้าจอทีวี

จริงๆ แล้ว ในจอทีวี มีนักแสดงตลกชายที่ชอบแต่งหญิงเป็นจำอวดกะเทยอยู่แทบทุกช่อง ละครบางเรื่องก็มีตัวละครเป็นเกย์ กะเทย ทอม ดี้ และส่วนใหญ่ก็มักจะผลิตซ้ำภาพเดิมๆ แทบทั้งสิ้น ถ้ากะเทยไม่เป็นตัวตลก ไร้สาระ และไร้สมอง เราก็จะเห็น เกย์ ทอม ดี้ เกิดมาอาภัพและน่าสงสาร

เมื่อภาพเหล่านี้เริ่มเปลี่ยนไปในทิศทางตรงกันข้าม อย่างกรณีของกลุ่มนักเรียนชายวัยมัธยมปลาย หน้าตาแสนจะธรรมดาออกจะเนิร์ด ๆ มาเต้น เพลง Nobody ของ Wonder Girls และพอใจจะเรียกตัวเองว่า Wonder Gay ออกมาให้สัมภาษณ์ว่า มันเป็นกิจกรรมยามว่าง ไม่ได้เสียการเรียน และไม่คิดว่า เป็นเรื่องเสียหาย

ผู้คนส่วนใหญ่โดยเฉพาะผู้ใหญ่ก็ยังตั้งคำถามอีก จึงเป็นเรื่องที่น่าสนใจว่า ตอนมีภาพลบๆ ในจอทีวี ก็มีคนออกโรงมาค้านว่า ไม่ควรมี เกย์ กะเทยบนจอทีวี และเมื่อตอนมีภาพบวกบนจอทีวี เพราะเด็ก ๆ อยากทำเป็นกิจกรรมยามว่าง ก็มีคนออกมาคัดค้าน เหมือนเดิม

ผมคิดว่า แทนที่ผู้ใหญ่จะตั้งคำถามกับกลุ่มเด็กๆ เหล่านั้น ควรจะหันมาถามคำถามกันเองก่อนอย่างจริงจังเสียที ดีไหมว่า

สังคมไทยมีความรู้ ความเข้าใจแค่ไหนในเรื่องความหลากหลายทางเพศ และเรื่องสิทธิมนุษยชน บ้านเรา ไปถึงไหนกันแล้ว?
การอ้างเรืื่อง “การเบี่ยงเบน” แทนที่จะมองว่า เรื่องเพศมีความหลากหลาย และมีอีกหลายเรื่องที่ยังไม่รู้ และการอ้างด้วยความกลัวเรื่อง “การเลียนแบบ” แทนที่จะถามตัวเองว่า มันจริงหรือไม่ หรือจริงๆ แล้ว เรากลัวๆ กันต่อๆ มา? สิ่งเหล่านี้ตั้งอยู่บนพื้นฐานของอะไรกันแน่ ความไม่รู้ และรากเหง้าอคติทางเพศ หรือเปล่า?

ผู้ใหญ่มักไม่เคยถามตัวเองมาเลยอีกด้วยว่า คำวิจารณ์ในแง่ลบ และความเห็นของตัวเองที่เขียน ที่ระบายออกมา มาจากอารมณ์ ความรู้สึกขัดหู ขัดตา ความเกลียดชัง หรือไม่ และที่น่าสนใจไปกว่านั้น ก็คือแล้วความรู้สึกเหล่านี้ จริงๆ แล้ว มันมาจากไหน เกิดขึ้นได้ยังไง?

คนเรามักอาศัยเพียงการสังเกต คาดเดาเอาเอง และบวกกับความยังไม่รู้ในเรื่องเพศศึกษา ตั้งแต่วัยเด็กที่เราถูกสอนกันมา แล้วก็หันไปกล่าวหาชี้โทษว่า ใครหรืออะไรจะเป็นตัวการทำให้ใคร “เบี่ยงเบน” ได้

จริงๆ แล้ว เรื่องนี้ “ปัญหา” อยู่ที่ Wonder Gay ไปออกทีวีและทำอัลบั้ม หรือปัญหาอยู่ที่ ตัวผู้ใหญ่เอง?

(ได้ฟัง single ของพวกเธอแล้วหรือยัง?)

___________________________________________________________
ที่มา: วิทยา แสงอรุณ หน้าม่านมายา กรุงเทพธุรกิจ 9 June 2009

หน้าม่านมายา: เมื่อ “ผู้หญิงถึงผู้หญิง” ที่พัทยา

วิทยา แสงอรุณ

เมื่อพูดถึง “พื้นที่” ยามราตรีแล้ว เหล่าชายรักชายร่าเริงมากกว่า เพราะมีหลายแหล่งให้เลือกที่จะไป แต่บรรดา “ผู้หญิงถึงผู้หญิง” แล้ว มีน้อยนัก
และเมื่อนึกถึงเมืองพัทยา คนที่เป็นหญิงรักหญิงคงยิ่งนึกภาพไม่ออกว่า ถ้าหากจะพาก๊วนเพื่อน หรือพาแฟนไปเที่ยว แล้วอยากสังสรรค์รื่นเริงในยามค่ำคืน จะไปบันเทิงเพื่อปลดปล่อยตัวเองที่ไหนดี?

ณ เมืองท่องเที่ยวแห่งนี ้เราจะเห็นภาพลักษณ์ของพื่้นที่แทบจะเรียกได้ว่า “เอ็กซ์คลูซิฟ” ที่มอบให้กับ ฝรั่งนักท่องเที่ยวและพนักงานหญิงบริการที่มีผิวกรำแดด รวมไปถึงแหล่งบาร์เหล้า และอะโกโก้ รองลงไปก็เป็นสาวประเภทสองน้อยใหญ่ผู้อยากใช้ชีีวิตอิสระ และบรรดาสถานบริการสำหรับเหล่าเกย์

หรือว่า หญิงรักหญิง เค้าไม่่ค่อยเที่ยวกัน?

“เพศไหนๆ ก็เหมือนกันแหละ คนทั่วไปก็มาเที่ยวพัทยากันอยู่แล้ว ทอม ดี้ เลสเบี้ยน ก็ไปพัทยา เหมือนกัน แต่สถานที่เที่ยว สถานที่นั่งพักผ่อนแบบสบายๆ มีวงดนตรีเล่นสดๆ ให้ฟังกัน ไม่ค่อยจะมี” เป็นคำบอกเล่าของนักร้องคุณภาพ นรินทร ณ บางช้าง และเจ้าของผับ “XXO” ที่เพิ่งเปิดตัวอย่างเป็นทางการไปเมื่อเร็วๆ นี้

จริงๆ แล้ว XXO เปิดกิจการมาตั้งแต่ต้นปี 2552 ตั้งอยู่ถนนหาดจอมเทียน เป็นผับทั่วไป (อยู่ซ. ราชพฤกษ์ ตรงข้ามกับสถานีตำรวจพอดี ดูเว็บ www.xxobeachclub.com) และมีลูกค้ากลุ่มเกย์ไปเที่ยวกัน

“คุณเอ๋” และเพื่อนเข้ามาดำเนินกิจการแทน และเห็นว่า น่าจะเหมาะกว่า หากจะจับกลุ่มหญิงรักหญิง แทนที่จะเป็นลูกค้ากลุ่มเกย์ และลูกค้าชายหญิงทั่วไป

“สังเกตมั๊ยว่า ที่เที่ยวของเกย์มักจะกระจุกตัว อยู่รวมๆ กันเป็นย่านๆ ไปเลย ร้านนี้ไม่เหมือนที่อื่น แยกตัวออกมา และยิ่งเป็นหาดจอมเทียน ก็ไม่ค่อยวุ่นวาย เป็นสถานที่พักผ่อนสบายๆ ส่วนใหญ่ ลักษณะของพื้่นที่อย่างนี้ เหมาะกับการเปิดผับที่ผู้หญิงต้องการความเป็นส่วนตัว” เธอเล่า

ความต้องการ “เป็นส่วนตัว” ดังกล่าว ทำให้พื้นที่ในผับ XXO ต้อง “renovate” ใหม่หมด จากเดิมเป็นแนวสีขาวและสีเงิน ดูโล่งโปร่ง แต่สำหรับคุณเอ๋ เธอเห็นว่าของเดิม เธอเห็นว่า “สว่าง” เกินไป

“คนไปเที่ยวล่ะนะ ก็ต้องมีจู๋จี๋กันบ้าง ผับเดิม สว่างโล่งขนาดนี้ คนก็เขินกันหมดสิ”

ภายในพื้นที่ของ XXO เอง ก็ต้องมีการจัดพื้นที่อีกชั้นหนึ่งเพื่อรองรับ “ความหลากหลายของลูกค้า” เพราะในกลุ่มหญิงรักหญิงเอง ไม่ใช่จะมีแต่ความสัมพันธ์ และการแสดงออกของวัฒนธรรมทอม-ดี้ ยังมีกลุ่มผู้หญิงที่รักผู้หญิงที่ไม่ได้เรียกตัวเองหรือแสดงออกอย่างทอม-ดี้อีกด้วย

บางคนก็เรียกตัวเองและแฟนสาวว่า เลสฯ ซึ่งมาจากคำว่า เลสเบี้ยน แต่บางคนก็เลือกที่จะไม่เข้าสังกัดในนิยามใดๆ ทั้งสิ้น และพอใจจะเรียกตัวเองว่า ผู้หญิง แต่ “ชั้นเป็นผู้หญิงรักผู้หญิง”

พื้นที่ของ XXO เลยต้องถูกจัดการ เพื่อรองรับได้ทั้งสองกลุ่ม

“ผับบางแห่ง แสดงความชัดเจนไปเลยว่า เป็นผับทอมดี้วัยรุ่น บางแห่งก็สำหรับผู้ใหญ่ แต่ที่นี่ พื้นที่ของเราต้องรองรับได้ทั้งหมด ข้างล่างมีวงดนตรี ถ้าผู้ใหญ่มา อยากนั่งชิลๆ ก็มีด้านบน” เธอเล่าต่อ

ที่น่าสนใจอีกเรื่องก็คือ พื้นที่ “ผู้หญิงถึงผู้หญิง” แห่งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อ “ทอมฮะ” “ทอมครับ” หรือ “ดี้สาวแสนสวย” หรือหญิงเลสฯ เท่านั้น แม้แต่ผู้หญิงที่รักผู้ชาย แต่ไม่ฝักใฝ่ผับชาย-หญิง ก็นิยมที่จะไปกัน เพราะไปแล้ว “สบายใจ”

คงคล้ายกับในบาร์เกย์หรือผับเกย์ เรามักจะเห็นผู้หญิงทั่วไปปะปนเข้าไปสนุกสนานอยู่บ่อยๆ พวกเธอไม่ได้ต้องการเข้าไปให้ใครจีบ หรืออยากให้ใครมอง แต่พวกเธอคือผู้่หญิงที่ต้องการพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองเหมือนกัน

แต่ความเป็นส่วนตัวในพืิ้นที่ของผับหญิงรักหญิง ก็มีข้อจำกัด เพราะผู้ชายเข้าไปไม่ได้ แม้จะเป็นชายรักชายก็ตาม

ด้วยพื้นที่ด้านความสำราญในยามค่ำคืนของทอม-ดี้ และเลสฯ มีจำกัด อะไรมาใหม่ จะเป็นที่รู้กันแบบสายฟ้าแลบ คุณเอ๋บอกว่า ผับ XXO จึงไม่ต้องอาศัยการประชาสัมพันธ์อย่างหนักหน่วงเพราะแค่มีข่าวแว่วๆ ว่า จะมีผับเปิดใหม่สำหรับผู้หญิงโดยเฉพาะที่พัทยา ก็มีคนช่วยกระจายข่าวจนรู้กันทั่วเรียบร้อย

(ในภาพ เป็นสถานที่เดิม ยังไม่ได้เปลี่ยนแปลงใหม่)
ตึพิมพ์ กรุงเทพธุรกิจ หน้าม่านมายา 23 มิ.ย. 2552

ถ้าคุณเป็นรับ แล้วแฟนหรือคู่ของคุณ บอกให้ ‘ผลัดกันบ้าง’ คุณจะ?

เชิญโหลด คลิปรายการ Bangkok Radio For Men: 28 มิถุนายน 2552

จากสัปดาห์ที่แล้วที่ทำเอาผู้จัดรายการมึนตึ้บกับหลายๆ สาย
ที่โทรเข้ามาแสดงความคิดเห็นในประเด็น หากคุณเป็นรุก
แล้้วแฟน/คู่ของคุณอยากให้ “ผลัดกัน” บ้าง? คุณจะ…

เลยอยากจะฟังความอีกข้างหนึ่ง

สัปดาห์นี้ เปิดสายประเด็น ใครเป็นรับ แล้วโดนขอให้ “ผลัดกัน” บ้้าง
จะทำอย่างไร?

ส่วน แก๊ง “โบ้ท” ไม่่ต้องน้อยใจ เดี๋ยวถ้าเกิดเค้าผลัดกันลงตัวแล้ว
ก็จะมีคนมาร่วมแก๊งค์เพิ่มขึ้น ???!!???

เสร็จจากเรื่องรุกรับ มาฟังดูซิว่า บรรดาคนดังที่เป็น
gay icon เค้้ารู้สึกยังไงกับการจากไปของไมเคิล แจ็คสัน?
เอ๊ะ แล้วตกลงไมเคิล เค้าเป็นชรช ป่าวเนี่ย?

เชิญโหลดคลิปรายการวันที่ 28 มิถุนายน 2552

1

http://www.zshare.net/audio/6199680375059f95

2

http://www.zshare.net/audio/61997577014c4751/

3

http://www.zshare.net/audio/619977130e7145ab/

4

http://www.zshare.net/audio/61998016b5369251/

เชิญโหลด คลิปรายการ Bangkok Radio For Men on air 5 ก.ค. 2552

6 ก.ค. 17:55 น.

น้องๆ Wonder Gay ทำให้พี่ๆ Bangkok Radio For Men
ประทับใจไม่รู้ลืมกับความน่ารัก ฉลาด วางตัวดีของน้องๆ

คลิกฟังเสียงสัมภาษณ์ “กิ บิ๊ก ไผ่ ไดซ์ ปอ”
(เรียงชื่อตามภาพข้างบน จากซ้ายมือคนอ่านไปทางขวา)

ใครเป็นใคร น่ารักแค่ไหน พร้อมคำถามจากผู้ฟัง ทั้งโหด ทั้งฮา

และน้องๆ เอาตัวรอดไปได้ยังไง แต่ละคนตอบเก่งกันนัก

ต่พอเจอคำถามแบบว่า รู้จักผู้ชายคนนั้น คนนี้มั๊ย ก้อพากัน

อายม้วนไปหลายตลบ ฝากติดตามผลงาน ชมชีีวิตของ

พวกเขาเป็นซีรีย์บนเว็บได้ที่

http://wondergay.zheza.com

ช่วง 3-4 เปิดสายรับประเด็น ใครอยากเล่า อยากอัพเดท

ใครบางคนแฟนงอน เพราะเกือบมีกิ๊ก ใครบางคน โดนแฟน

จับได้ แต่ไม่รู้จะเลิกกะกิ๊กยังไง และใครบางคนบอกว่า

ไม่อยากบอกอีกฝ่ายว่า ที่คบเพราะ…สงสาร เรื่องราวเป็นอย่างไร

เชิญโหลดได้เลยจ้า

http://www.zshare.net/audio/62292313257b18a5/ ช่วงที่ 1

http://www.zshare.net/audio/6229271639a13385/ ช่วงที่ 2

http://www.zshare.net/audio/62293039260070a6/ ช่วงที่ 3

http://www.zshare.net/audio/62293857d39d1d5d/ ช่วงที่ 4

ยืดอก พกไปเลย

วิทยา แสงอรุณ vitayamail @ gmail.com

คราวก่อนนู้น “อุปกรณ์” หมด พอเห็น 7-Eleven ผมเลยแว้บเข้าไป เผื่อจะ “ลองของ” ซักหน่อย เพราะหลังจากเห็นซีรีย์โฆษณาทางทีวีสักปลายปีที่แล้วที่มีสโลแกนว่า “ยืดอกพกถุง” นับแต่นั้นมา ผมก็รู้สึกว่า ดัชนีความกล้าของผมปรับตัวเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ส่วนความอายอ่อนตัวลงต่ำกว่าแนวต้านหลายจุด

จริงๆ แล้ว ดัชนีความอายของผมไม่ค่อยจะรุนแรงหรอกครับคุณผู้อ่าน เพราะมีงานที่ต้องคลุกคลีกับเรื่องเพศศึกษาอย่างสม่ำเสมอ เลยรู้สึก “เป็นกันเอง” กับ “อุปกรณ์”

ตรงชั้นวาง ยืนกวาดตาอยู่พักหนึ่ง ก็หยิบเอากล่องถุงยางที่ดูน่าสนใจมาทีละกล่อง อ่านข้อความด้านหน้า ด้านหลัง ดูชนิด ดูขนาด ดูกลิ่น อะไรล่ะอันนี้? อ้อ…ผิวเรียบ อันนี้ขรุขระ ราคาต่างๆ กันสารพัด

ปกติผมเองไม่ยึดติดอยู่กับยี่ห้ออยู่แล้ว เพราะในประเทศไทย ไม่มีบริษัทถุงยางเจ้าไหนส่งสัญญาณว่า อยากจะเอาใจผู้บริโภคที่เป็นผู้ชายรักผู้ชาย ผมก็เลยไม่มี “Brand Royalty” กับยี่ห้อใดๆ และอีกอย่างถุงยางในประเทศไทยส่วนใหญ่ก็ผลิตมาจากโรงงานเดียวกันนั่นแหละ

เลือกมาได้สองกล่อง (เผื่อเอาไว้ กันเหนียว) และเตรียมขยับตััวไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ เท้าข้างหนึ่งเกิดอาการอยากพาไปซื้อของอย่างอื่นจิปาถะเหมือนที่เคยทำก็จะได้เอามาปนๆ ตอนจ่ายเงินไงคุณ เผื่อคนขายจะได้ไม่ “มองหน้า”

แต่เอ๊ะ ทำไมต้องอายคนขายด้วย? คำว่า ยืดอกพกถุง ดังก้องในหัวอีกครั้ง ผมตรงไปจ่ายเงินเลยดีกว่า

และแล้วก็นึกขึ้นมาได้ ยังไม่ได้ซื้ออะไรบางอย่าง หันกลับไป กวาดสายตามองบนชั้นวางกล่องถุงยางอีกครั้ง และอีกครั้ง ก้มลงไปดูชั้นล่าง หริือร้านนี้ไม่ขายเจลหล่อลื่น? ร้านเซเว่นแถวบ้านผม เค้าก็วางขายเคียงคู่อยู่กับถุงยางนี่นา?

ผมหันไปที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน มีคนยืนเข้าแถวอยู่สองสามคนทั้งสองช่องทาง ทั้งผู้ชายทั้งผู้หญิง และมีผู้ชายคนหนึ่งวัยสักยี่สิบกว่าๆ หน้าตาพอใช้ได้กำลังมองมาทางผม ผมไม่รู้ว่า เค้ารู้สึรันทดกับอาการเลิกลั่กของผม หรือเค้ากำลังมองกล่องถุงยางในมือผม?

เอาน่ะ จะไปแคร์ทำไม “ยืดอกพกถุงๆ” ยืดๆ เข้าไว้ ผมท่องในใจ ไม่ใช่ปัญหานี่ครับที่คนเราจะมาซื้อถุงยางอนามัย มันน่าจะเป็นเรื่องน่าอายมากกว่าที่มาซื้อเหล้า ซื้อบุหรี่? แต่ตอนนี้ ปัญหาของผมคือ ผมจะหาเจลหล่อลื่นที่ไหนล่ะ? มันอยู่ไหน???

ถึงคิวจ่ายเงิน ผมสูดลมหายใจเข้าหนึ่งเฮือก ปั้นหน้าให้แสนจะธรรมดา บอกตัวเอง คิดซะว่า หาถ่านไฟฉายไม่เจอก็แล้วกัน แล้วผมก็เปิดปากออกไป

“เอ่อ น้องครับ แล้ว ‘เจล’ ไม่มีเหรอครับ?”

“อะไรนะคะ?”

ผมไม่แน่ใจว่า ผมพูดเบาเกินไปจนเธอไม่ได้ยิน หรือเธอคิดว่า ผมกำลังหาเจลใส่ผม

“เอ่อ…พอดี ปกติเซเว่นแถวบ้านพี่ เค้ามีเจลอยู่ใกล้ๆ กับถุงยาง ที่นี่ไม่มีขายเหรอ?”

พนักงานหญิงยังทำหน้างงๆ จนเพื่อนนเธอที่อยู่เคาน์เตอร์ถัดไปพูดขึ้นว่า “เจลหล่อลื่นไง เควายน่ะ!”

ดัชนีความอายของผมปรับตัวสูงขึ้นทันที มีคนต่อแถวอยู่ข้างหลังผม นี่เค้าคงได้ยินไปถึงหลังร้านแล้วละมั้ง?

แล้วเธอก็หันขวัับไปตรงชั้นวางของข้างหลัง ผมนึกในใจขึ้นมาทันที อย่าบอกนะว่า เก็บเจลหล่อลื่นไว้กับบุหรี่?

เปล่าหรอก หล่อนก้มตัวลง หยิบกล่องทรงยาวๆ ขนาดกะทัดรัดออกมา

นั่นแหละ พระเจ้า! มันอยู่นั่นเอง

แล้วทำไมต้องเอาไปซ่อนด้วย? อดไม่ได้แอบเคืองเล็กๆ ก็แทนที่ผมจะได้จ่ายเงินไวๆ และเดินจากไปอย่างไร้พันธะ ผมกลับต้องตกอยู่ในสถานการณ์
เป็นเป้าสายตาของชาวบ้านเพราะเอาเจลไปซ่อนไว้หลังเคาน์เตอร์

ขณะผมกุลีกุจอเก็บตังค์ทอนที่หล่อนคืนมา หันขวับออกไป ผมยังเจอผู้ชายคนเดิมยืนอยู่แถวๆ นั้น ไม่ต้องเดาเลยว่า
เหตุการณ์หน้าเคาน์เตอร์เมื่อครู่ก็อยู่ในสายตาของเขา

ดัชนีความอายของผมพุ่งปรี๊ดขึ้นจุดสูงสุด ผมไม่ได้ยินคำว่า ยืดอกพกถุงเลยในหัวผมเลยตอนนี้ บ้าจริงๆ

ผมพยายามสะบัดความคิดต่างๆ รวมถึงคำถามที่ผุดขึ้นมาเหมือนพลุ “มองอะไร มองทำไม (ฟะ)”

นี่ถ้าวันนั้น ผมไม่ได้มีนัดกับคนพิเศษ และนี่ถ้าตอนนั้น ผมไม่ไปสะดุดกับการซื้อสินค้าอุปโภคบริโภคอย่างถุงยางอนามัยกับเจลหล่อลื่น
ผมอาจจะถามหนุ่มคนนั้นดีๆ ว่า “มองอะไรหรือครับ…หรือว่า เราจะเอาไอ้นี่ไปใช้ด้วยกัน…ปัดโธ่”

แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไร

หนุ่มคนนั้นเดินออกจากร้านไปแล้้ว หัวใจที่เต้นแรงเพราะเหตุการณ์ที่ไม่ทันตั้งตัวค่อยๆ แผ่วลง ความร้อนบนใบหน้าหดหาย และแล้้ว
ผมก็ได้ยินคำว่า “ยืดอกพกถุง” อีกครั้งในหัว มันกลับมาแล้ว

แทนที่จะรีบเดินจ้ำอ้าวออกจากร้านไปอย่างด่วนๆ

ผมเปลี่ยนใจ ผมค่อยๆ เดินออกไป ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็แค่มาซื้อถุงยางนี่นะ

————————————–
ตรวจฟรี ชรช.

ไม่ต้องอาย ไม่ต้องบอกชื่อ ไม่ต้องบอกนามสกุล ทุกอย่างเป็นความลับ เจ้าหน้าที่รู้ดี เป็นมิตรสุดยอด เปิดแล้ว “สัปดาห์สุขภาพชายรักชาย” ศูนย์วิจัยโรคเอดส์ สภากาชาดไทยจัดตรวจฟรี ตรวจเชื้อเอชไอวี กามโรค มะเร็งปากทวารหนัก พร้อมแถมวัดปริมาณไขมันและกล้ามเนื้อให้อีกด้วย ปกติตรวจหลายรายการแบบนี้เสียตังค์ ไม่น้อย แวะไปที่คลินิคนิรนาม สภากาชาดไทย ถ. ราชดำริ 13 -17 ก.ค. 2552 เวลา 8.30-16.00 น. สอบถามข้อมูลก่อนเดินทาง 02-2564107-9 ต่อ 109, 209 หรือดูรายละเอียดก่อนที่ http://www.trcarc.org/home/view_pr.php?prID=24

ที่มา: จากคอลัมน์ “หน้าม่านมายา” กรุงเทพธุรกิจ 7 ก.ค. 2008

ใครโดนหลอกกันแน่?

วิทยา แสงอรุณ

“ดูข่าวนี้สิ” ผมบอกกับผู้ร่วมงานคนหนึ่ง แล้วอ่านย่อหน้าแรกให้เขาฟัง “รายงานคดีอาชญากรรมน่าสลด เมื่อชายชาวรัสเซียก่อเหตุยิงแฟนสาวเสียชีวิต หลังจากรู้ความจริงว่า หญิงสาวเคยเป็นผู้ชายมาก่อน” (ข่าวสด)

“ก็น่าอยู่หรอก ไปหลอกเค้าทำไมล่ะ” ผู้ร่วมงานคนนั้นประกาศเสียงขุ่นๆ

เรื่องมีอยู่ว่า วลาดิเมียร์ เอฟ วัย 33 ไปปิ๊งหญิงสาวสวยคนหนึ่ง อายุอ่อนกว่าเขาสามปี คามิลล่าและวลาดิเมียร์เริ่มออกเดท และไม่นานก็ย้ายข้าวของมาอยู่ด้วยกัน

ตามข่าวจากสื่อฉบับต่างประเทศ คามิลล่าไม่ค่อยชอบพูดเรื่องราวในอดีตให้แฟนหนุ่มฟัง ส่วนเขาเองก็ไม่ติดใจอะไร

อยู่กันมาสองปี ในที่สุดชายหนุ่มก็ตัดสินใจอยากขอแต่งงาน แต่อีกฝ่ายก็บ่ายเบี่ยงอยู่ตลอด อ้างว่ายังไม่พร้อมและการแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญที่เธอต้องการเวลา เขาเกิดสงสัย เธออาจมีคนอื่นแอบซ่อนอยู่? เลยไปรื้อค้นจดหมายหาหลักฐาน เขาก็ไม่พบร่องรอยอะไรว่า เธอแอบมีกิ๊ก หรือคิดไม่ซื่อ

แต่สิ่งที่ทำให้เขาถึงกับช็อคก็คือ จดหมายหลายฉบับที่เธอเขียนคุยกับเพื่อนๆ เธอเรียกตัวเองว่า “คีรีล” ซึ่งเป็นชื่อผู้ชาย

ยิ่งค้นก็ยิ่งช็อคเมื่อเขารู้ว่า เมื่อหลายปีที่แล้ว คามิลล่าเดินทางไปออสเตรเลียเพื่อผ่าตัดแปลงเพศ และทำเรื่องขอเปลี่ยนแปลงหลักฐานทางราชการเพื่อเป็นผู้หญิงอย่างสมบูรณ์แบบ ด้วยความโกรธ พอเธอกลับมาบ้าน เขาก็ลงมือยิงเธอ และพยายามจะฆ่าตัวตายตามด้วยการเชือดข้อมือ แต่ไม่ตาย

ผมหันไปถามผู้ร่วมงานคนนั้น ซึ่งเป็นผู้ชายทั่วไปว่าคิดยังไงหลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด เขานิ่งคิดอยู่สักพัก

ผมเลยถือโอกาสเล่าให้เขาฟังอีกเรื่อง

นักร้องดังคนหนึ่งผ่าตัดแปลงเพศแล้ว มีแขกของร้านอาหารตามจีบ ถึงขั้นจะขอแต่งงาน แต่เธอก็ไม่สานต่อด้วย เธอไม่แน่ใจว่า ควรจะบอกความจริงกับเขาหรือไม่ แต่อีกใจหนึ่ง เธอนึกทบทวนดู ตัวเธอเองก็ไม่เคยปกปิดกับใครๆ อยู่แล้วว่า เธอเคยเป็นผู้ชาย แล้วทำไมต้องพูดเรื่องนี้กับเขาด้วยล่ะ?

แต่ต่อมา พอเขารู้ความจริงเข้า มาดสุภาพบุรุษก็เปลี่ยนเป็นตรงกันข้าม เขาต่อว่าเธอเสียๆ หายๆ และเลิกคบ โชคยังดี นักร้องคนนี้ไม่เจอกระสุน

อีกเรื่องที่น่าสนใจ ผู้ชายคนหนึ่งมีแฟนสาวมาแล้วหลายคน แต่แล้วเกิดเหตุบังเอิญ เขาต้องนอนพักร่วมกับเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งซึ่งเป็นสาวประเภทสอง แล้วทั้งสองก็มีสัมพันธ์กัน (ผมสงสัยจริงๆ ว่า ใครนะจัดห้องให้ และยังสงสัยไม่หายว่า หรือเขาเองนั่นที่วางแผน)

จากนั้น เขาเล่าว่า มีความ“ตั้งใจ” เลยแหล่ะครับ เพียรหาความสุขทางเพศกับสาวประเภทสองอยู่ตลอด เรียกว่า แทบจะไม่ได้มองหาผู้หญิงเลย

เขาถามมาทางโทรศัพท์ผ่านรายการวิทยุที่ผมและเพื่อนจัดอยู่ว่า “ผมผิดปกติมั๊ย?”

จากเรื่องราวทั้งหมดนี้ คุณผู้อ่านคิดยังไง?

ความรู้สึกผิดหวัง โกรธแค้น และด้วยอารมณ์ชั่วแล่นทำให้วลาดิเมียร์ควักปืนมายิงใส่แฟนสาว? เช่นเดียวกับความรู้สึกโกรธแค้นคิดว่าตัวเองถูกหลอกลวง นักร้องสาวคนนั้นเลยตกที่นั่งลำบาก?

การที่เทคโนโลยีสมัยใหม่ทำให้กะเทยทั่วโลกที่ผ่าตัดแปลงเพศแล้วสวยเหมือนผู้หญิงได้ คงทำให้ประชากรที่เป็นกะเทยหรือสาวประเภทสองรู้สึกพึงพอใจ และในบางประเทศ ประชากรเหล่านี้สามารถเปลี่ยนแปลงหลักฐานทางราชการได้

แต่กระนั้น พวกเธอก็ยังถูกมองว่าเป็น “สาวเทียม” อยู่ดี ทั้งๆ จิตใจและจิตวิญญาณของพวกเธอ “เป็นผู้หญิงทั้งแท่ง” ตั้งแต่เกิดเลย

ความสูญเสียที่เกิดขึ้น ไม่ได้เป็นเพราะนายวลาดิเมียร์ถูกคามิลล่าหลอก แต่จริงๆ แล้ว เขาโตมาพร้อมกับสังคมที่หล่อหลอมและ “หลอก” ให้เขาคิด เชื่อ และรังเกียจไปเอง ถามว่า ถ้าเกิดจดหมายต่างๆ ที่เขาพบบ่งบอกเรื่องราวว่า แฟนสาวของเขาเคยติดคุก ติดยา หรือเคยเป็นหนี้การพนัน เขาจะเอาปืนไปยิงใส่เธอมั๊ย?

วันนั้น เรายืนยันอีกครั้งกับผู้ชายคนที่โทรศัพท์มาถามโดยบอกว่า เขาไม่ได้ผิดปกติ และผมอยากจะบอกเขาไปว่า ก็ทำไปแล้วมีความสุขดี ก็ทำต่อไปเถอะ แต่ผมก็เชื่อว่า ในที่สุด เขาก็เป็นคนส่วนใหญ่ที่ไม่เลือกที่จะมีแฟนเป็นสาวประเภทสอง ต่อให้สุขสุดยอดแค่ไหนบนเตียง หรือเธอคนนั้นเป็นคนนิสัยดีเลิศเลอคุณธรรมในสังคม

เพราะสังคมบอกว่า โลกนี้มีสองเพศ และเขา และเขา และเขา ก็มักจะเชื่อว่ายังงั้น

___________________________

วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ เขาและเพื่อนจัดรายการอยู่คลื่น FM102 ทุกวันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน

ที่มา: หน้าม่านมายา 21 ก.ค. 2009 หนังสือพิมพ์ กรุงเทพธุรกิจ

บรูโน ฮาป่วน กวนทุกเพศ

เพิ่งกลับมาจากดูหนังเข้าใหม่เรื่อง Bruno ที่พารากอนครับ รอบโปรโมทหนัง คนเต็มโรงเช่นเคย

ใครที่เคยดู BORAT คงรู้จักนักแสดงคนนี้ดี Sasha Baron Cohen คนที่กัดทุกคน

ตั้งแต่ชาวบ้านเดินถนน ยันทั่นรัฐมนตรีในเรื่องใหม่ คุณซาช่า แสดงเป็นนักข่าวแฟชั่นชาวออสเตรีย

ที่โดนไล่ออกจากงาน และพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเอง “แจ้งเกิด” ในโลกมายา

เลยไปลุยอเมริกาเพื่อตามหาฝัน และได้ทำสิ่งที่คนดูต้องอ้าปาก ตาค้าง แต่ละช็อต

บรูโน กัดแหลก ทั้งชายหญิงทั่วไป และเหล่าเกย์ สูสียิงมุขแสบตลอด

ตอนหนังออกฉายที่อเมริกา น่าจะเมื่อต้นเดืิอน คนดูแตกความเห็นกันสองสามฝ่าย

กลุ่มไม่ชอบเลย บอกว่า เอาเกย์มาล้อเลียน อีกกลุ่มบอกว่า เค้ากำลังสอนคนเรื่อง

homophobia อีกกลุ่มไไม่แสดงความเห็นเท่าไหร บางคนก็ชอบ

พอๆ กับไม่ขอบ

วันนี้มาเปิดประเด็นไว้ก่อน เผื่อใครได้ดูแล้ว มาแลกเปลี่ยนความเห็นกันได้ครับ

วิทยา แสงอรุณ จะตีสอง (อีกแล้ว)

เพิ่งกลับมาจากดูหนังเข้าใหม่เรื่อง Bruno ที่พารากอนครับ
รอบโปรโมทหนัง คนเต็มโรงเช่นเคย

ใครที่เคยดู BORAT คงรู้จักนักแสดงคนนี้ดี Sasha Baron Cohen
กัดทุกคน ตั้งแต่ชาวบ้านเดินถนน ยันทั่นรัฐมนตรี

ในเรื่องใหม่คุณซาช่า แสดงเป็นนักข่าวแฟชั่นชาวออสเตรียที่โดนไล่ออกจากงาน
และพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเอง “แจ้งเกิด” ในโลกมายา

เลยไปลุยอเมริกาเพื่อตามหาฝัน และได้ทำสิ่งที่คนดูต้องอ้าปาก
ตาค้าง แต่ละช็อต บรูโน กัดแหลก ทั้งชายหญิงทั่วไป และเหล่าเกย์

สูสียิงมุขแสบตลอด

ตอนหนังออกฉายที่อเมริกา น่าจะเมื่อต้นเดืิอน คนดูแตกความเห็นกันสองสามฝ่าย

กลุ่มไม่ชอบเลย บอกว่า เอาเกย์มาล้อเลียน อีกกลุ่มบอกว่า เค้ากำลังสอนคนเรื่อง

homophobia อีกกลุ่มไไม่แสดงความเห็นเท่าไหร บางคนก็ชอบพอๆ กับไม่ขอบ

วันนี้มาเปิดประเด็นไว้ก่อน เผื่อใครได้ดูแล้ว มาแลกเปลี่ยนความเห็นกันได้ครับ

วิทยา แสงอรุณ จะตีสอง (อีกแล้ว)

เชิญโหลดคลิปรายาการ Bangkok Radio For Men 2 ส.ค.2009

อาทิตย์นี้นำคลิปวิทยุมาส่งครับ อย่างไรเสีย ฟังแล้วชอบช่วยส่งต่อๆ ไปนะครับ
ขอบคุณครับ คุณผู้อ่าน

hi5 ของรายการนี้อยู่ที่ http://bangkokradioformen.hi5.com
ตอบคำถามอยู่ใน  hi5 นี้นะครับ

ช่วง  1+2

http://www.mediafire.com/download.php?myz1jkyyyh5

ข่วง 3+4

http://www.mediafire.com/download.php?mv5yzi1yhmm

ช่วงที่ 1: ข่าวสารน่าสนใจรอบโลกที่สื่อไทยไม่ค่อยลง รวมถึงข่าวฮือฮา

ในเมืองไทย วรพจน์ เพชรขุ้มนักมวยสมัครเล่นแชมเปี้ยนจะโดนทำโทษหรือไม่
ที่ไปถ่ายแบบเซ็กซี่ในนิตยสารเกย์ แล้วถ้าไปถ่ายในนิตยสารผู้หญิงล่ะ
ภาพเดียวกัน? พิ้งกี้ชักสงสัยและไม่เฟิร์มความแมนของอั้มหลังเลิก
เหตุยิงวัยรุ่นอุกอาจที่อิสราเอล ยังจับคนร้ายไม่ได้

ช่วงที่ 2-3 สัมภาษณ์ “คุณลุ้ค” ครูสอนโยคะ เรื่องโยคะอินเดีย
โยคะนู้ดเป็นยังไง เผลอไผลไล่เลียงไปพูดถึงนู้ดบีช เป็นยังไง
วิจารณ์หนัง Bruno ก่อนจะถึงประเด็นสำคัญของรายการ
?มุมมอง gay life- gay lifestyle? ไทยและเทศต่างกันอย่างไร?
ทำไมในเมืองไทย กิจกรรมไม่ค่อยหลากหลายนอกจาก
บาร์ ซาวน่า ….ให้คุณนึกอีก ก็คงนึกไม่ออก….(ในห้องน้ำ
และในโรงหนังชั้นสอง…ไม่นับ)

ช่วง 4: เปิดสาย: แฟนผมจะแต่งงานกลางเดือนนี้ ทำยังไง?
พี่ครับ เพื่อนบอกว่า ไม่ได้เป็นเกย์ แต่ผมยังอยากได้เขาเป็นแฟน?
และความคืบหน้าของซีรีส์ชีวิตการรอคอย 7 ปี ของนายเอ พระโขนง
เขาตัดสินใจอย่างไร เมื่อคนที่คุยทางโทรศัพท์เผยว่า เป็นคุณพ่อ ลูกหนึ่ง?
ฟังคำตอบจากปากคำนายเอแบบจะจะ

แฟนผมจะแต่งงานกับผู้หญิง

วิทยา แสงอรุณ

“นาย อ.” เล่าผ่านรายการ (วิทยุ) ว่า กลางเดือนสิงหาคมนี้ แฟนของเขาที่คบหากันมาแปดเดือน  จะกลับขอนแก่น เพื่อไปแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่งที่พ่อแม่ “จัดให้” คำถามของนาย อ. ที่อยากให้ผมและเพื่อนช่วยตอบก็คือ

1. เขาควรจะเลิกคบหาไปเลย ทางใครทางมัน? หรือ 2. ทิ้งระยะห่างมาซักพัก เพื่อดูสถานการณ์? หรือ 3. คบกันต่อไป และไม่ต้องสนใจสถานะใหม่ของแฟน?

ข้างบนนี้คือ ความสนใจของนาย อ. ที่เขาเป็นห่วงอนาคตของตัวเอง

แต่คุณผู้อ่านส่วนใหญ่คงจะรู้สึกอีกอย่างหนึ่ง “น่าสงสารผู้หญิงคนนั้นนะ” “แต่งไปได้ยังไง ไม่รู้เรื่องรู้ราวมาเลยหรือ?”

ยังมีอีกหลายคำถามและหลากหลายความรู้สึกล่ะครับ อย่างเช่น แล้วแฟนของนาย อ. ล่ะ? มีใครสงสารเขาบ้างไหม?

ส่วนผมคิดทะลึงไปไกล เพราะยังอดสงสัยไม่ได้ว่า แล้วแฟนนาย อ. คนนี้จะ “ทำ” ได้หรือไม่ ในเมื่อตัวเขาเป็น “ฝ่ายรับ”?

“แล้วถ้าเกิดทำได้ และมีลูก ครอบครัวนี้จะเป็นยังไงต่อไป ถ้าเกิดคุณพ่อคนนี้ ไม่ยอมเก็บกดธรรมชาติที่แท้จริงในตัวเองอีกต่อไป?” ผมล่ะสงสัยจริงๆ

จากข้อมูลเบื้องต้น แฟนของนาย อ. เรียนจบและทำงานแล้ว และน่าจะดูแลตัวเองได้แล้ว สิ่งที่เขาคิดว่าเป็น “ไฟท์บังคับ” ของตัวเขาก็คือ ​“เป็นลูกชายคนเดียว” ของตระกูล และการแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะ “สองตระกูล” อยากจะดองกัน

ไม่ต่างจากนิยายเท่าไหร่

ส่วนพ่อแม่ และอาจจะรวมถึงบรรดาญาติผู้ใหญ่ ที่ตอนนี้ต่างยินดีปรีดากันถ้วนหน้าที่ลูกและหลานคนนี้ เป็นฝั่งเป็นฝาเสียที

และกำลังเตรียมตัวจัดงานแต่งงานอยู่ คุณผู้อ่าน รู้สึกต่อคนเหล่านี้อย่างไร?

น่าสงสาร? หรือน่าหัวเราะเยาะ ที่พวกเขา ช่างไม่รู้อะไรซะเลย?

บางคนอาจจะคิดถึงพ่อแม่ที่จับลูกชายแต่งงานโดยที่ลูกไม่เต็มใจ และต้องปลงว่า ในสังคมปัจจุบันที่ข่าวสารรวดเร็วทันสมัย ก็ยังมีเรื่องราวแบบนี้อยู่

บางคนอาจจะตั้งคำถามว่า แล้วพ่อแม่ฝ่ายหญิงล่ะ น่าจะโดนตำหนิด้วยหรือเปล่า ที่ยกลูกสาวให้อีกตระกูลโดยไม่รับรู้ว่า ลูกเขยไม่ได้ชอบผู้หญิง? หรือทั้งๆ ที่รู้ หรือรู้อยู่เลาๆ  ว่า ผู้ชายบ้านนั้นไม่ได้เหมือนชายทั่วไป แต่…ก็ช่างเถอะ ก็ยังอยากจะยกลูกสาวให้อยู่ดี? ผมอดไม่ได้ที่จะนึกถึงครอบครัวคนยากจนทางเหนือที่ขายลูกสาวใช้หนี้

แล้วตัวคุณผู้อ่านล่ะครับ หากคุณเป็นเพื่อนคนหนึ่งของแฟนนาย อ. และรับรู้ว่า เพื่อนคนนี้ของคุณ ไม่ได้รักชอบผู้หญิง และเขากำลังจะแต่งงาน เพราะ “ถูกที่บ้านบังคับ” คุณอยากจะบอกความจริงให้เจ้าสาวรู้มั๊ย?

เมื่อถึงวันแต่งงาน คุณเพื่อนทั้งหลายที่รับรู้เรื่องราวดี จะไปร่วมงานแต่งงานของเพื่อนคนนี้หรือไม่? และคุณจะรู้สึกอย่างไรกับภาพเบื้องหน้า ภาพของชายเกย์คนหนึ่งที่กำลังเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์กับผู้หญิงคนหนึ่ง? หรือก้อ…ธุระไม่ใช่นี่?

การแต่งงานแบบผิดฝาผิดตัวครั้งนี้ ในความเป็นจริงแล้ว ไม่ต่างอะไรกับอาชญากรรมที่มีผู้กระทำ ผู้ถูกกระทำ มีเจตนา มูลเหตุแห่งการกระทำ และแถมยังมีพยานรู้เห็นอีกต่างหาก

ต่างจากการแต่่งงานแบบผิดฝาผิดตัวในกรณีอื่นๆ อย่างเช่น ฝ่ายชายอาจจะไม่รู้ตัวมาก่อนว่า แท้จริงแล้ว ตัวเองชอบผู้ชาย แล้วก็แต่งงานไป เพราะใครๆ ก็แต่ง หรือในกรณีที่ทั้งฝ่ายชายและฝ่ายหญิงต่างก็รู้ความจริงดี แต่ก็ยังต้องการแต่งงานกันอยู่ดีเพราะอยากอยู่เป็นเพื่อนกัน กรณีอย่างนี้ ก็มีเช่นกัน

แต่ในกรณีเจ้าบ่าวขอนแก่นคนนี้ เขารู้ดีอยู่แล้วว่า ตัวเองไม่ได้รักชอบผู้หญิง และด้วยความต้องการของพ่อแม่ที่อยากให้แต่ง และบวกกับ “ความขี้ขลาด” ของตัวเอง เขาจึงไม่กล้าที่เปิดเผยความจริงให้ทุกๆ คนรับรู้

เมื่อเหตุการณ์ดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว ผมคิดว่า ไม่มีใครช่วยเขาได้ แต่ยังไม่สายเกินไป ถ้าจะ พูดความจริง แม้ความจริงจะทำให้คนอีกมากมายต้องเสียใจ ผิดหวัง และโกรธ แต่ความจริงครั้งนี้ ก็จะช่วยใครอีกหลายคน โดยเฉพาะ ตัวเขาเอง

___________________________

ที่มา: หน้าม่านมายา 5 ส.ค. 2009

วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ เขาและเพื่อนจัดรายการอยู่คลื่น FM102 ทุกวันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน ฟังรายการย้อนหลัง www.nationradio.co.th

20 สค. อย่าพลาด Queer Short Films ฟรีที่ศูนย์ศิลปฯ

มาอีกแล้วครับท่าน ครั้งที่สองของ Queer Short Films ที่ทางผู้จัดนำมาเสนอ

มีหนังไทยอยู่หนึ่งเรื่อง โปรดดูรายละเอียดข้อมูลประชาสัมพันธ์ด้านล่างนะครับ
(ไม่ค่อยชอบคำว่า “ความสัมพันธ์แบบลักเพศ” เท่าไหร่ เพราะฟังดู เพื้ยน..)
แล้วพบกัน

ขอเชิญชมความโปรแกรม Queer Shorts ในเทศกาลหนังสั้นครั้งที่ 13

หลังจากที่ปีที่แล้ว ประสบความสำเร็จอย่างงดงามกับการประเดิมทำโปรแกรม  Queer Shorts ครั้งที่หนึ่ง ในปีนี้เทศกาลหนังสั้นครั้งที่ 13 ก็ขอตอกย้ำความสำเร็จด้วยโปรแกรม Queer Shorts อีกครั้ง โดยในปีนี้จะเน้นไปที่หนังที่พูดเรื่องความสัมพันธ์แบบลักเพศ (Queer Relations) ซึ่งประกอบไปด้วย หนังสั้น 5 เรื่องจาก 5 ประเทศ และ 5 ความสัมพันธ์

โดยเริ่มจากหนังสั้นหญิงรักหญิง เรื่อง Shadow of a Fire จากประเทศฝรั่งเศส เล่าเรื่องราวของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังคงลุ่มหลงใฝ่เสน่หาจากผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ทิ้งเธอไป แม้เธอจะพยายามสร้างความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นๆ เธอก็ไม่สามารถหลุดออกจากบ่วงเสน่หานี้ได้

หนังสั้นเรื่องต่อมาเป็นหนังสั้นจากโปตุเกส เล่าเรื่องความสัมพันธ์ของชายหนุ่มวัย 70 ที่หลงรักชายหนุ่มรูปงาม เจ้าของชื่อเรื่อง Heiko แต่ความรักของชายแก่ไม่ธรรมดาตรงที่ว่า สิ่งที่เขาหลงรักไม่ใช่ความหล่อเหลาของชายหนุ่ม แต่เป็นเท้าต่างหาก

หนังสั้นเรื่องต่อมาเป็นหนังสั้นจากโปตุเกส เล่าเรื่องความสัมพันธ์ของชายหนุ่มวัย 70 ที่หลงรักชายหนุ่มรูปงาม เจ้าของชื่อเรื่อง Heiko แต่ความรักของชายแก่ไม่ธรรมดาตรงที่ว่า สิ่งที่เขาหลงรักไม่ใช่ความหล่อเหลาของชายหนุ่ม แต่เป็นเท้าต่างหาก

ที่น่ายินดีก็คือ  ปีนี้ มีหนังสั้นจากประเทศไทยฉายในโปรแกรมนี้ด้วย  นั่นก็คือเรื่อง อาหาร 3 หมู่ ผลงานของอนุชิต มวลพรม ซึ่งเล่าเรื่องราวความสัมพันธ์ของเพื่อนผู้ชายคู่หนึ่งที่ตั้งอยู่บนความยั่วเย้า และนั่นทำให้พวกเขาไม่สามารถรู้ได้ว่า พวกเขาเป็นเพื่อนกันหรืออะไรกันแน่ (หนังสั้นเรื่องนี้ยังเข้ารอบรัตน์ เปสตันยี ปีนี้ด้วย และหนังจะฉายอีกรอบคือ วันอาทิตย์ที่ 23 สิงหาคม รอบ 15.00 น.)

หนังสั้นเรื่องต่อมา มาจากประเทศบลาซิลเรื่อง  About Colours and Razors หนังเล่าเรื่องความสัมพันธ์ของหนุ่มช่างเสริมสวยกับกระเป๋ารถเมล์สาวสุดโทรม เมื่อวันหนึ่งหนุ่มช่างเสริมสวยสังเกตเห็นความงามที่ซุกซ่อนอยู่ในตัวของเธอ เขาจึงเริ่มตีสนิทกับเธอ และนั่นนำไปสู่ความสัมพันธ์ที่จะทะลายมายาคติเรื่องเพศอย่างที่สังคมส่วนใหญ่ในปัจจุบันเข้าใจ

ปิดท้ายโปรแกรมด้วยสารคดีจากประเทศสเปน เรื่อง Homo Baby Boom หนังสารคดีเรื่องนี้เล่าเรื่องครอบครัวสองแม่ และสองพ่อ ที่สามารถเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ดั่งใจพวกเขาปรารถนา เมื่อรัฐบาลประเทศสเปนได้ยอมให้ครอบครัวของคนรักเพศเดียวกันมีสิทธิ์ในการรับเลี้ยงดูลูกบุญธรรมได้

โปรแกรมความสัมพันธ์แบบลักเพศนี้ จะฉายในงานเทศกาลหนังสั้นครั้งที่ 13 ในวันพฤหัสบดีที่ 20 สิงหาคม ศกนี้ เวลา 18.30 น. ณ ห้อง Auditorium ชั้น 5 หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร สามารถรับบัตรเข้าชมได้ล่วงหน้า 1 ชั่วโมง

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ http://www.thaishortfilmfestival.com หรือ สอบถามได้ที่ thaishortfilmfestival@gmail.com
หรือโทร 080-557-9709

เชิญชมความโปรแกรม Queer Shorts ในเทศกาลหนังสั้นครั้งที่ 13

หลังจากที่ปีที่แล้ว ประสบความสำเร็จอย่างงดงามกับการประเดิมทำโปรแกรม  Queer Shorts ครั้งที่หนึ่ง ในปีนี้เทศกาลหนังสั้นครั้งที่ 13 ก็ขอตอกย้ำความสำเร็จด้วยโปรแกรม Queer Shorts อีกครั้ง โดยในปีนี้จะเน้นไปที่หนังที่พูดเรื่องความสัมพันธ์แบบลักเพศ (Queer Relations) ซึ่งประกอบไปด้วย หนังสั้น 5 เรื่องจาก 5 ประเทศ และ 5 ความสัมพันธ์

โดยเริ่มจากหนังสั้นหญิงรักหญิง เรื่อง Shadow of a Fire จากประเทศฝรั่งเศส เล่าเรื่องราวของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังคงลุ่มหลงใฝ่เสน่หาจากผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ทิ้งเธอไป แม้เธอจะพยายามสร้างความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นๆ เธอก็ไม่สามารถหลุดออกจากบ่วงเสน่หานี้ได้

หนังสั้นเรื่องต่อมาเป็นหนังสั้นจากโปตุเกส เล่าเรื่องความสัมพันธ์ของชายหนุ่มวัย 70 ที่หลงรักชายหนุ่มรูปงาม เจ้าของชื่อเรื่อง Heiko แต่ความรักของชายแก่ไม่ธรรมดาตรงที่ว่า สิ่งที่เขาหลงรักไม่ใช่ความหล่อเหลาของชายหนุ่ม แต่เป็นเท้าต่างหาก

ที่น่ายินดีก็คือ  ปีนี้ มีหนังสั้นจากประเทศไทยฉายในโปรแกรมนี้ด้วย  นั่นก็คือเรื่อง อาหาร 3 หมู่ ผลงานของอนุชิต มวลพรม ซึ่งเล่าเรื่องราวความสัมพันธ์ของเพื่อนผู้ชายคู่หนึ่งที่ตั้งอยู่บนความยั่วเย้า และนั่นทำให้พวกเขาไม่สามารถรู้ได้ว่า พวกเขาเป็นเพื่อนกันหรืออะไรกันแน่ (หนังสั้นเรื่องนี้ยังเข้ารอบรัตน์ เปสตันยี ปีนี้ด้วย และหนังจะฉายอีกรอบคือ วันอาทิตย์ที่ 23 สิงหาคม รอบ 15.00 น.)

หนังสั้นเรื่องต่อมา มาจากประเทศบลาซิลเรื่อง  About Colours and Razors หนังเล่าเรื่องความสัมพันธ์ของหนุ่มช่างเสริมสวยกับกระเป๋ารถเมล์สาวสุดโทรม เมื่อวันหนึ่งหนุ่มช่างเสริมสวยสังเกตเห็นความงามที่ซุกซ่อนอยู่ในตัวของเธอ เขาจึงเริ่มตีสนิทกับเธอ และนั่นนำไปสู่ความสัมพันธ์ที่จะทะลายมายาคติเรื่องเพศอย่างที่สังคมส่วนใหญ่ในปัจจุบันเข้าใจ

ปิดท้ายโปรแกรมด้วยสารคดีจากประเทศสเปน เรื่อง Homo Baby Boom หนังสารคดีเรื่องนี้เล่าเรื่องครอบครัวสองแม่ และสองพ่อ ที่สามารถเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ดั่งใจพวกเขาปรารถนา เมื่อรัฐบาลประเทศสเปนได้ยอมให้ครอบครัวของคนรักเพศเดียวกันมีสิทธิ์ในการรับเลี้ยงดูลูกบุญธรรมได้

โปรแกรมความสัมพันธ์แบบลักเพศนี้ จะฉายในงานเทศกาลหนังสั้นครั้งที่ 13 ในวันพฤหัสบดีที่ 20 สิงหาคม ศกนี้ เวลา 18.30 น. ณ ห้อง Auditorium ชั้น 5 หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร สามารถรับบัตรเข้าชมได้ล่วงหน้า 1 ชั่วโมง

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ http://www.thaishortfilmfestival.com หรือ สอบถามได้ที่ thaishortfilmfestival@gmail.com

สื่อบิดเบือนกับวรพจน์ เพชรขุ้ม

ใครที่ได้ดูอัลบั้มภาพของนักมวยฮีโร่ขวัญใจชาวไทย วรพจน์ เพชรขุ้มในนิตยสาร “STAGE” แล้วมีสติดีอยู่ คงต้องถามตัวเองว่า “นู้ดตรงไหน”? เพราะพลิกดูทั้งเล่มก็ไม่ปรากฏ วรพจน์ ในสภาพไร้อาภรณ์ใดๆ ก็มีแต่กางเกงว่ายน้ำในสไตล์และสีสันต่างๆ

ปลายเดือนกรกฎาคม สื่อมากมายลงข่าวครึกโครมโดยใช้คำว่า “วรพจน์นู้ด” เป็นตัวจุดประเด็น และตามด้วยคำว่า “เกย์” บ้าง หรือ “ชาวสีม่วง ”บ้าง สร้างความตื่นเต้นและกังขา จนเป็นที่มาของคำถามนานาว่า วรพจน์เป็นเกย์หรือเปล่า? วรพจน์หมดตัว จนต้องยอมเปลื้องผ้าถ่ายแบบให้ “นิตยสารเกย์”?

คำว่า “นู้ด” และคำว่า “เกย์” สามารถสร้างผลสะเทือนต่อการรับรู้และขัดเคืองต่อมจริยธรรม และศีลธรรมอัน “ดีงาม” ได้อยู่เสมอ จนคนอ่าน คนฟัง คนได้ยินข่าวที่ไม่ทันได้ “คิดทัน” จะเกิดอาการอึดอัดและอยากหยัดยืนขึ้นมาร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการปกป้องมาตรฐานเหล่านี้
ในสังคมไว้อย่างแข็งขัน

เวลาใครพูดคำว่า “เกย์” ขึ้นมาทีไร คุณผู้อ่านคงปฏิเสธไม่ได้ใช่ไหมว่า จะนึกถึงภาพๆ หนึ่ง คือ ภาพของผู้ชายสองคนกำลังมีเพศสัมพันธ์กันทางประตูหลัง?

นั่นเป็นภาพลักษณ์อย่างหนึ่งที่ฝังอยู่ในห้วงคิดคำนึงของคนทั่วไปอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งๆ ที่ก็มีเกย์หลายคนไม่สนใจประตูหลัง

แต่เป็นเพราะเกย์ “ถูกทำให้” เป็นเช่นนั้นเสมอ โดยที่คนทั่วไปมักไม่่แยกแยะเรื่อง ตัวตน สิทธิทางเพศ และเรื่องส่วนตัวบนเตียง และนิยมเอาสิ่งที่ตัวเองคิดว่า “เป็นมาตรฐาน” ทางกามารมณ์ของตนเป็นตัวชี้วัด และตัดสินผู้อื่น

และเวลาวาดภาพเหล่านั้นขึ้นมา คุณก็อาจจะอดไม่ได้ที่จะเกิดอาการกระอักกระอ่วน และรู้สึกต่อต้าน เพราะในบางครั้ง ก็นึกวาดภาพตัวเองไป
แทนที่ในตำแหน่งแห่งที่กามารมณ์นั้น แล้วก็ “รับ” ไม่ได้

ในความเป็นจริงแล้ว วรพจน์ไม่ได้ถ่ายนู้ด และนิตยสาร STAGE ก็ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นสำหรับกลุ่มชายรักชายตั้งแต่แรก สองเรื่องนี้ไม่ได้รับการรายงานอย่างตรงไปตรงมาในหนังสือพิมพ์ บรรณาธิการของนิตยสารดังกล่าว กล่าวว่า บางครั้งนิตยสารก็มีนางแบบเป็นผู้หญิงในชุดว่ายน้ำ เพราะอยากทำนิตยสารชุดว่ายน้ำ ซึ่งเป็นช่องว่างทางการตลาด

ถ้าข้อมูลดังกล่าวได้รับการเผยแพร่ก่อนหน้านี้ ก็คงไม่ทำให้พิธีกรรายการเจาะใจที่สัมภาษณ์วรพจน์ไปเมื่อต้นเดือนสิงหาคม โดยตั้งหัวข้อว่า “เปลือยฮีโร่” ต้องแสดงอาการแปลกใจ หลังจากพลิกนิตยสารดังกล่าวทั้งเล่ม และอุทานว่า ทำไมมีแต่วรพจน์ในชุดว่ายน้ำ?

ในรายการเจาะใจ วรพจน์ได้มีโอกาสเล่าเรื่องราวความเป็นมาก่อนไปถ่ายแบบ ระหว่างถ่าย และความรู้สึกหลังจากนั้นของเขาอย่างตรงไปตรงมา ผมเชื่อว่า ใครที่ได้ดูต้องบอกว่า ฮีโร่ขวัญใจชาวไทยคนนี้ ช่างดู “ซื่อจริงๆ”

และความซื่อของเขาก็อาจมีส่วนชวนให้ใครๆ รวมถึงสื่อมวลชนผู้หวังดีคิดว่า ที่ไปถ่ายแบบที่นิตยสารนั้นมา เพราะคงถูก “ล่อลวง” หรือถูกหลอก แน่ๆ เลย

เมื่อเป็นเช่นนี้ นอกจากคำว่า นิตยสารเกย์ จะพกคำว่า “นู้ด” “เปลือย” และ “ผิดศีลธรรม” ติดมาด้วยแล้วจากข่าวดังกล่าว ยังมีคำว่า “ผู้ร้าย” และ “หลอกลวง” พ่วงมาด้วย

ภาพลักษณ์ในแง่ลบเหล่านี้เองที่ทำให้คนทั่วไป ไม่เข้าใจเกย์ และความเป็นเกย์ เสมอมา

บทความนี้เขียนขึ้นก่อนจะมีการประชุมกรรมการสมาคมมวนสมัครเล่น จึงไม่ทราบว่า ผลการตัดสินออกมาเป็นอย่างไร แต่จากรายการ  “เจาะใจ” ดูจากปฏิกิริยาของวรพจน์แล้ว เหมือนเขาไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไร และเขายังย้ำอีกด้วยว่า ผลงานในนิตยสารฉบับนั้นคือ ภาพแฟชั่น ไม่ใช่ภาพนู้ด และ “เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดอะไร”

คนที่มีสติแยกแยะได้ดีอยู่รู้ดีว่า ถ้าเขาใส่ชุดเดียวกัน และเป็นแบบถ่ายภาพลงในนิตรสารผู้หญิงทั่วไป ก็คงไม่มีการตั้งคำถามพวกนี้

บรรณาธิการของ STAGE กล่าวว่า ถ้าสมาคมฯ และคนทั่วไปคิดเสียใหม่ว่า วรพจน์เป็นฮีโร่ของทุกๆ คน การที่ผู้ชาย หรือคนดังคนหนึ่งไปถ่ายภาพในนิตยสารที่มีเกย์ซื้ออ่าน ก็ไม่เห็นจะผิดอะไร

ผมเลยอยากจะเพิ่มว่า นิตยสารผู้หญิงตั้งหลายฉบับ ก็มีเกย์ซื้ออ่าน

เรื่องนี้ไม่น่าจะมีใครผิด แต่สุดท้าย เกย์ก็ยังเป็นจำเลยในความรู้สึกของคนทั่วไปอยู่ดี ถ้าคนในสังคมยังยึดติดอยู่กับ “ความรู้สึก” เหนือ “การใช้เหตุผลและข้อเท็จจริง” เวลาตัดสินเรื่องราวใดๆ ไม่ว่าจะสีม่วง สีเหลือง หรือสีแดง
พลาดไม่ได้  ละคร “นางฟ้านิรนาม” เรื่องราวชีวิตของ “เภสัชกรยิปซี-ดร. กฤษณา ไกรสิทธุ์ 20-30 สิงหาคมนี้ เวลา 19.00 เสาร์-อาทิตย์ เพิ่มรอบ 14.00 ที่สตูดิโอ 4 หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร ติดต่อ 02-2184802, drama.arts@gmail.com ซื้อบัตรที่ศูนย์หนังสือจุฬา สาขาสยามสแควร์และจัตุรัสจามจุรี และอีกรายากรหนึ่ง Queer Shorts ด้วยหนังสั้น 5 เรื่องเด็ด ในเทศกาลหนังสั้นครั้งที่ 13 ฉายวันพฤหัสบดีที่ 20 ส.ค. 18.30 ห้อง Auditorium ชั้น 5 หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร รับบัตรเข้าชมล่วงหน้าได้ 1 ชั่วโมง รายละเอียดเพิ่มเติม http://www.thaishortfilmfestival.com หรือ thaishortfilmfestival@gmail.com หรือ โทร 080-557-9709

___________________________
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ เขาและเพื่อนจัดรายการอยู่คลื่น FM102 ทุกวันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน ฟังรายการย้อนหลัง www.nationradio.co.th  อีเมล์ vitayamail @ gmail.com

รายการ Bangkok Radio For Men วันที่ 30 ส.ค. 2009

สวัสดีครับชาวบล็อค รายการคืนวันอาทิตย์ อยากสำรวจคนฟังว่า
มีทัศนคติอย่างไร เกี่ยวกับการใช้ถุงยางอนามัย ต้องบอกว่า น่าสนใจ
และน่าตกใจ ฟังไว้ ได้แง่คิดนะ

ช่วงที่ 1: ข่าวเด่น ข่าวดัง ข่าวแปลก ทั่วโลก ละเมิดสิทธิเด็ก โค้ชทีมอิตาลี ไม่รับลูกทีม
ที่เป็นเกย์และเป็นแฟนกัน ข้ออ้าง…ฟังแล้วไม่น่าเชื่อ คิดได้ไง และข่าวอื่นๆ ที่น่าสนใจ

ช่วงที่ 2: ช่วงเปิดประเด็น เมื่อกวางเหลียวหลังไป พบเก้งไม่ได้ใส่ถุงยาง จะทำยังไง
ใครเป็นรุกให้เรียกตัวเองว่าเป็นเก้ง ส่วนใครรับ เรียกแทนตัวเองว่า กวาง
พบหลากหลายความเห็น หลากหลายชีวิต…ชั้นทุ่มเทให้เค้า ทั้งร่างกายและเงินทอง
แต่เค้าก็ไม่เห็นจะรักชั้นเลย? ชั้นมีเซ็กซ์กับเค้า โดยไม่ป้องกันอีกตะหาก???
น้องเก้งคนหนึ่ง เผย สอยรุ่นน้องโดยไม่ป้องกัน เค้าคิดอะไรอยู่?

(เลือก  copy เอานะ แล้วไปเปิดในบราว์เซอร์ แล้วโหลดไฟล์ลงมานะครับ)

http://www.mediafire.com/?i5ktyymhjfy

(10.58 MB)

http://www.mediafire.com/file/i5ktyymhjfy/Aug-31-09_BKKradio_1-2_30Aug09_mp3_LAME_32Kbit_32kHz_mono.mp3

<a href=’http://www.mediafire.com/?i5ktyymhjfy’>http://www.mediafire.com/?i5ktyymhjfy</a>
………………………………………………………………………………………………………………………………………………
ช่วง 3+4

ต่อ…ประเด็นเปิดสาย ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ทั้งเก้ง และกวางหลายท่าน
ไม่ใช้ถุงยาง เมื่อกลายมาเป็นแฟนกัน ทำไม อย่างไร ความไว้ใจกันคือ
คำตอบที่จะไม่ใช้เหรอ? ส่วนคนใช้ประจำกับแฟน เค้าคิดยังไง?
พอเราเป็นแฟนกันแล้ว ถุงยางคือสิ่งแปลกปลอมสำหรับความสัมพันธ์
ของเราทั้งสองเหรอ?

(เลือก  copy เอานะ แล้วไปเปิดในบราว์เซอร์ แล้วโหลดไฟล์ลงมานะครับ)

http://www.mediafire.com/?f45cozutym5

(11.7 MB)

http://www.mediafire.com/file/f45cozutym5/Aug-31-09_Bkkradio_3-4_30Aug09_mp3_LAME_32Kbit_32kHz_mono.mp3

<a href=’http://www.mediafire.com/?f45cozutym5′>http://www.mediafire.com/?f45cozutym5</a>

แสดงออก? ไม่แสดงออก?

หน้าม่านมายา 1 ก.ย. 2009 วิทยา แสงอรุณ

“คุณแสดงออกหรือเปล่า?”
“ผมไม่แสดงออกนะ!”
“ผมไม่ชอบ คนแสดงออก”

คำว่า “แสดงออก” ข้างต้น ไม่เคยถูกใช้ในหมู่ชายหญิงทั่วไป แต่ในหมู่เหล่าเกย์แล้ว คำๆ นี้ มักได้ยินกันบ่อยๆ ทั้งในโทรศัพท์ ออนเอ็มฯ (MSN) หรือบนกระดานประกาศต่างๆ โดยที่เหล่าชายรักชายเองหลายๆ คน รวมทั้งผมด้วย ก็ยังงงๆ อยู่ทุกๆ ครั้งว่า คนพูดกำลังหมายถึงอะไรกันแน่?

จนต้องย้อนถามกลับไปว่า “เอ่อ…คุณครับคุณ ที่คุณบอกว่า คุณไม่แสดงออก หมายถึง

1) คนมองไม่ออกว่า คุณเป็นเกย์? หรือ 2) คุณไม่ได้ออกแนว “สาว”? หรือ 3) คุณไม่ต้องการบอกใครๆ หรือยอมรับกับใครๆ ว่า คุณเป็นเกย์ หากถูกถาม?

มันช่างคลุมเครือโดยแท้ แต่มีข้อน่าสังเกตก็คือว่า คนที่ใช้คำนี้กับคนอื่น มักจะเป็นเหล่าเกย์ที่แลดูเหมือนผู้ชายทั่วไปที่ไม่ได้มีจริตของหญิง ไม่มีการแต่งตัว หรือมีสัญลักษณ์ใดๆ ที่จะทำให้คนทั่วไปรู้ได้ว่า ตนเป็นเกย์

และเกย์ที่บอกว่า ตนเอง “แมนๆ” เหล่านี้ จะเลือกที่จะไม่คบค้า หรือเดินไปไหนมาไหนด้วยกับคนที่ “ออกสาว” พวกเขาจะใช้คำถามสั้นๆ กับอีกฝ่าย ก่อนจะพบกัน หรือนัดเจอว่า “’คุณออก’ หรือเปล่า?”

แล้วทำไมถึงเป็นเช่นนั้น?

ในภาพใหญ่ เมื่อสังคมยังไม่ได้เปิด และยังมีผู้คนที่ไม่เข้าใจเรื่องความหลากหลายทางเพศอยู่มาก จะพบว่า มีบางคนที่ไม่เข้าใจแต่ก็จะไม่ “แสดงออก” ว่า ไม่เห็นด้วย หรือแสดงอาการดูถูกดูแคลน แต่ก็มีบางคนที่ “แสดงออก” ว่า รังเกียจและไม่อยากคบค้าสมาคมคนที่เป็นเกย์

ผู้ชายที่เป็นเกย์ส่วนใหญ่ และไม่ได้มีจริต “สาว” จึงมักจะระมัดระวังตัว กลัวคนจะรู้ว่า ตนเป็นเกย์ คำว่า “ไม่แสดงออก” ของคนกลุ่มนี้ จึงมีความหมายรวมไปถึง ไม่มีใครรู้หรอกว่า ผมเป็นเกย์  และอีกนัยหนึ่งก็คือ จะไม่ให้เกย์คนอื่นที่ถูกมองรู้ว่าเป็นเกย์ เข้าไปใกล้ๆ ตัวเขา เพราะเขากลัวสายตาของสาธารณชน

เมื่อเป็นดังนี้ จะบอกได้ไหมว่า การที่เกย์ “ออกแมน” ไม่ยอมรับตัวตนและการแสดงออกของเกย์ “ออกสาว” จึงกลายเป็น “การกีดกันทางเพศซับซ้อน”

นอกจากสังคมใหญ่จะมีความรู้สึกกีดกันความแตกต่าง และไม่ยอมรับเรื่องความหลากหลายทางเพศ รวมถึงสิทธิทางเพศแล้ว ในหมู่เกย์เอง ก็มีการแบ่งแยก และรู้สึกกีดกันกันเองเช่นกัน เช่นเดียวกับเกย์บางคนที่ไม่ชอบกะเทย

“การแสดงออก” หรือ “การไม่แสงออก” จึงมีส่วนเกี่ยวข้องกับความเข้าใจในตัวเอง ระดับการยอมรับตัวเองของคนเป็นเกย์ โดยเฉพาะเกย์ที่คนมองไม่ออกว่า เป็นเกย์

ส่วนเกย์ที่ออกสาว (feminine gays) นั้น พวกเขาก็ไม่ได้ความตั้งใจจะออกสาว ให้คนหันมามอง แล้วขมวดคิ้ว ผมเดาเอาเองว่า คงเป็นธรรมชาติของพวกเขาที่ทำให้เขาแสดงออกเช่นนั้น พวกเขา  “แสดงออก” ในสิ่งที่พวกเขารู้สึก แล้วมันผิดตรงไหน?

ระดับของการยอมรับตัวเองของคนเป็นเกย์นั้น มีความแตกต่างกันไป บางคนยอมรับว่า ตัวเป็นเกย์ กับแค่เพื่อนสนิท บางคนยอมรับกับคนที่บ้าน แต่ไม่มีวันให้คนในที่ทำงานรู้เด็ดขาด หรือบางคนตรงกันข้าม จะระวังไม่ให้เจ้านาย เพื่อนร่วมงานรับรู้

ชาวต่างชาติหลายคนมาเที่ยวเมืองไทย แล้วไปเดินสีลม ซึ่งเป็นแหล่งที่นักท่องเที่ยวไปถูก และรู้จักมากกว่าย่านเกย์อื่นๆ ในกทม. พวกเขามักจะคิดไปว่า เหล่าเกย์ที่เดินอยู่ที่สีลมมากมาย เป็นผู้ที่เปิดเผยตัวแล้ว ถึงกล้ามาเดิน หรือมาเที่ยวกันที่นี่ แต่ในความจริง การปรากฏตัวที่สีลม กับการเปิดเผยตัวที่บ้าน หรือที่ทำงาน เป็นคนละเรื่องกัน เกย์หลายคนที่มาเดินที่สีลม ไม่ใช่ทุกคนนะครับ ไม่คิดว่าจะเจอใครจากทางบ้าน หรือจากที่ทำงานยามมาพักผ่อนที่สีลม พวกเขาจึงไปสีลมได้บ่อยๆ

การแสดงออก หรือไม่แสดงออกเกี่ยวข้องแค่ “การแสดงออกภายนอก” เช่น ท่าทางการเดิน การพูดจา การแต่งตัว จริตจะก้านเท่านั้นหรือไม่?

ผมพบว่า ในบางกรณี คำว่า “แสดงออก”  หรือ “ไม่แสดงออก” มันครอบคลุมไปถึง การแสดงออกทางความคิด การแสดงออกทางทัศนคติ หรือสิ่งที่กระทำอีกด้วย

ดังนั้น จึงมีเกย์บางกลุ่ม หรือเกย์บางคนที่ไม่มีใครมองออกว่า ตนเป็นเกย์ รวมถึงเกย์ที่นิยมในมายาคติของ “ความเป็นแมน” และดูแคลน “ความเป็นสาว” จะเป็นกลุ่มคนที่แทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์กับเรื่องราว เหตุการณ์ สิ่งรอบตัวใดๆ ที่เกี่ยวกับเกย์ พวกเขาจะใช้ชีวิตเยี่ยงคนทั่วไปที่เป็นผู้ชายที่รักผู้หญิง ไม่รับรู้ ไม่ติดตามอะไรที่เกี่ยวกับเกย์ ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะ พวกเขาบอกตัวเองว่า เขาแค่เป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชาย ก็แค่นั้น
หากจะบอกว่า ในโลกนี้มีสิ่งหนึ่งที่เรียกว่า “เกย์คัลเจอร์” (Gay Culture – ซึ่งบางคนก็บอกว่ ามี บางคนก็ตั้งข้อสงสัยอยู่ว่า มันคืออะไรกันแน่)  คนกลุ่มนี้จะนึกไม่ออกว่า คนพูด พูดถึงอะไร

ความเป็นเกย์คือความหลากหลายอย่างหนึ่ง เกย์ไม่ได้มีแบบเดียว และผมเชื่อว่า เกย์ที่ออกสาว หรือเกย์ที่โดนเกย์สาวเรียกว่า พวก “เก๊กแมน” ก็ไม่ได้มีอยู่แบบเดียว เช่นเดียวกับผู้ชายที่รักผู้หญิง บางคน ก็ “ออกสาว” โดยที่ตัวเอง ไม่ได้เป็นเกย์

___________________________
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ เขาและเพื่อนจัดรายการอยู่คลื่น FM102 ทุกวันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน ฟังรายการย้อนหลัง www.nationradio.co.th  Hi5: http://bangkokradioformen.hi5.com email: vitayamail@gmail.com

-end-

ชายชู้ประตูสีม่วง (ไม่ค่อยชอบสีม่วงเท่าไหร่ แต่เอาเหอะ…)

สวัดดีครับ แฟนๆ บล็อค

พอได้รับแจ้งว่า ตีสิบจะเอาเทปสัมภาษณ์เกย์คนหนึ่งที่จัดงานแต่งงาน
ที่อัดไว้นานแล้วมาออกรายการก็รีบโทรแจ้งเพื่อนๆ ทันที ให้ดู
ดูตัวอย่างก่อนหน้า รู้สึกอัดใจยิ่งหนัก เพราะภาพหนุ่มในสองนั่น
โดนทำเบลอ อะไรนะเนี่ย ไหงต้องเบลอด้วย

พอถึงรายการจริง ก็เข้าใจ ที่เบลอเพราะอีกหนึ่งหนุ่ม
เค้าไม่ได้แสดงความจำนงว่าจะมาออกรายการด้วย
แต่เพราะเขาเป็นคู่กรณีกัน

ได้ฟังสัมภาษณ์ก็อึดอัดใจเล็กน้อย (ไม่น้อยล่ะ จริงๆ มาก)
ทำไม เหมือนรายการแฉ เลยล่ะ เหมือนพูดฝ่ายเดียว
แล้วจริงๆ คุณพี่เป้ เธอทำอะไรมาบ้าง หรือไม่ได้เล่าอะไร
ถึงได้เจอเรื่องราวร้ายๆ เช่นนี้ ไม่ได้ล่ะ อยากสัมภาษณ์เอง
ทุกเม็ด

ต้องขอบคุณโปรดิวเซอร์และเจ้าหน้าที่รายการตีสิบ
นะครับที่ช่วยติดต่อให้ รู้สึกเป็นพระคุณยิ่ง

สามทุ่ม ครึ่ง หนุ่มหน้ายิ้ม อารมณ์ดี ก็มาที่สถานี
เราพูดคุยซักถามกันให้แน่ก่อนว่า จะถามอะไรได้
จะถามอะไรแล้ว ไม่อยากตอบ ก็เพราะมันรายการสด
อ้ะนะ พลาดอะไรไป แก้ไขไม่ได้ล่ะครับ

เค้าตอบทุกเรื่อง!
ยกเว้นเรื่องที่ทำงาน เพราะเริ่มโดนเพ่งเล็ง
ส่วนน้องคู่กรณี น่าจะเรียกว่า แฟนเก่า คนนั้นก็ยังทำงาน
อยู่ในพื้นที่สนามบินเหมือนกัน แล้วสองคนก็ยังเจอหน้ากัน
ทุกวัน แต่ทำเป็นเห็นอากาศธาตุ ไม่รู้ว่า มันเป็นยังไง
แต่มันคงยากมากๆ ที่เห็นคนเคยรัก เดินผ่านมา

สัมภาษณ์ถามหมดทุกเรื่องที่ใจอยากถาม
และคิดว่า ครอบคลุมดีแล้วล่ะครับ
พอกลับบ้าน ยังไม่ง่วง ก็เลยหยิบหนังสือ
ที่ผู้ให้สัมภาษณ์มอบให้ มาอ่าน อ่าน อ่าน จนจบตอนตีสาม

ต้องบอกว่า ผู้ชายคนนี้ อาจจะรักพี่เป้อยู่บ้าง แต่คงเป็นขณะสั้นๆ
และดูเหมือนเค้าจะพยายามจะรัก แต่เค้าไม่อาจทำได้
เพราะเค้าเป็นคนไม่นิ่ง ไม่พอ ไม่ค่อยมีสติ ไม่คิด
(สงสัย ไม่กินปลา เหมือนที่ในหนังสือเขียน เลยไม่มีโอเมก้า 3)

ใครยังไม่ได้ฟังคลิป โหลดไปเลยครับ
ส่วนใครอยากรู้เรื่องราว เหลือเชื่อว่า มีคนแบบนี้ในโลก
(หมายถึงทั้งสองคนนะ) ก็ไปหาอ่านได้ ร้านนานอินทร์
หรือไม่ก็รอแป๊บ ที่ 7-11

(เล่มนี้ เจ้าตัวควักเงินพิมพ์เอง และตอนแรกบอกว่า
จะตั้งชื่อว่า ชายชู้ประตูหลัง แต่มีคนบอกว่า แรงไป
เดวเข้าร้านหนังสือไม่ได้)

โหลดไปฟังเลย คนที่รักแล้วช้ำ คนที่บอกว่า
ไม่มีรักแท้ ลองฟังดู…

สัมภาษณ์พี่เป้ (คุณพัฒน์ สุวรรณโรจน์) เรื่องราวความรัก
ที่จบลงไปพร้อมบทเรียนชีวิตเล่มโต

ช่วงที่1
http://www.mediafire.com/?inxu4utfykz

ช่วงที่ 2
http://www.mediafire.com/?wxzwmzyhwhz

ข่าวลือเกย์กับคนดัง

หน้าม่านมายา 15 ก.ย. 2009 วิทยา แสงอรุณ

ยังไม่มีใครนับให้ชัดๆ ลงไปว่า เฉพาะในสื่อสิ่งพิมพ์มีสัดส่วนข่าวคราวเกี่ยวกับดาราหรือนักร้อง ที่ถูกตั้งข้อสงสัยว่าเป็นเกย์อยู่ร้อยละเท่าไหร่ของบรรดาข่าวบันเทิงทั้งหมด

แต่หากจะประเมินคร่าวๆ คุณผู้อ่านคงจะไม่ปฏิเสธว่า เห็นและได้ยินอยู่แทบทุกวัน

ขณะที่ข้อสงสัยในทำนองเดียวต่อคนดังที่เป็นสตรีมีน้อยกว่ามากอย่างเห็นได้ชัด และเนื้อหาที่นำเสนอ ส่วนใหญ่จะเป็น “…ควงสาวหล่อ” ซึ่งแท้จริงแล้ว มีคนดังที่ควงคนดังและมีสัมพันธ์แบบเพศเดียวกัน โดยที่ทั้งคู่เป็นสาวสวย แต่ผู้คนก็มองไม่ออก เลยไม่เป็นข่าว

นั่นนะสิครับ ใครจะมาพาดหัว “นักร้องสาว…ควงสาวสวย?

นอกจากนี้ เมื่อใดที่เกิดข่าว “ควงสาวหล่อ” คุณอาจจะสังเกตได้ว่า เนื้อหาของข่าวจะไม่เจาะลึก รุมเร้า กระแทกกระทั้น หรือเป็นข่าวซ้ำๆ ติดๆ กัน เท่ากับฝ่ายชายหากตกพวกเขาเป็นเป้าหมาย

เราจะฟันธงลงไปได้เลยหรือไม่ว่า “ข่าวลือเกย์” มักจะได้รับความสนใจจากคนอ่านมากกว่า “ข่าวลือสาวหล่อ”?

ที่เป็นเช่นนี้เป็นเพราะ ข่าวบันเทิง มีผู้อ่านเป็นผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย?

และสาเหตุที่โดนใจผู้อ่านหญิงมากกว่า ก็เป็นเพราะดาราชายที่โดนลือว่าเป็นเกย์ ไม่ส่งผลกระทบทางด้านจิตใจต่อผู้ชมที่เป็นชาย แต่ผู้หญิงจะรู้สึกเดือดร้อนทุกที เมื่อมีข่าวลือเกย์ พวกเธอคงรู้สึกผิดหวัง

“ข่าวลือเกย์” จึงขายได้เสมอ

แต่น่าเสียดาย “ข่าวลือเกย์” ส่วนใหญ่ที่ได้รับรายงานไม่ได้ทำหน้าที่อื่นๆ ที่ควรจะทำ แต่ทำสิ่งซ้ำๆ กันอยู่ไม่กี่อย่าง

“ข่าวลือเกย์” ทำหน้าที่ “จับผิด” โดยต้องการจะบอกผู้อ่านว่า ดาราหรือคนดังคนนั้น “กำลังแอ๊บแมน” การ “แอ๊บแมน” จึงไม่ต่างอะไรกับการกระทำที่เข้าข่าย “หลอกลวง” “แหกตา” หรือ “ลวงโลก”
ผู้ที่นำเสนอ “ข่าวลือเกย์” กำลังทำตัวเหมือนผู้้ตรวจตราสอดส่อง และแจ้งเตือน “ด้วยความปรารถนาดี” โดยเฉพาะให้กับสาวๆ แฟนคลับว่า นักร้องหรือดาราคนนี้เค้า “เป็น” นะตัวเอง อย่าไปหลงเพ้อละเมอหาเข้าล่ะ!

“ข่าวลือเกย์” ในอีกมุมหนึ่ง ก็ทำหน้าที่สนับสนุนข่าวรักๆ ใคร่ๆ ที่มีอยู่แล้วให้มีสีสัน “น่าเม้าท์” ยิ่งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นข่าวคุณป. ชวนคุณณ. นักร้องดังไปเที่ยวผับ คุณต. แอบควงคุณช. ไปห้าง คิดๆ ดูนะครับ ถ้ามีแต่ข่าวดาราหรือคนดังชายควงสาวๆ ไม่ซ้ำหน้า หรือข่าวรักๆ เลิกๆ ของคนใดคนหนึ่ง ข่าวบันเทิงก็จะดูเหมือนๆ กันหมด

การนำเสนอ “ข่าวลือเกย์” ในที่นี้จึงช่วยให้ข่าวบันเทิง “บันเทิง” ขึ้นไปอีก

คำถามตรงนี้ก็คือว่า ในเมื่อมันเป็นข่าวบันเทิง เราจะมองมันแค่เรื่อง “บันเทิง” แบบ “ชิลๆ” ไม่ต้องคิดมาก ได้หรือไม่?

คำตอบก็คือ ก็น่าจะได้ เพราะมันเป็นแค่ข่าวบันเทิง แต่ในความเป็นจริง มันก็เป็น “ข่าว” ด้วย ซึ่งมีผลกระทบต่อความรู้สึกนึกคิดของสาธารณชน ถ้าเราบอกว่า มันเป็นแค่ข่าวบันเทิง ก็ไม่ต้องคิดมากหรอก เรากำลังหมายความว่า แล้วข่าวบันเทิงก็ไม่ต้องมีจริยธรรมในการนำเสนอ อย่างนั้นเหรอ?

สำหรับผมมองว่า “ข่าวลือเกย์” ซึ่งอยู่ในหน้าบันเทิงกำลังทำหน้าที่ตรวจตรา สอดส่อง หรือจ้องจะ “แฉ” ก็แล้วแต่ กำลังส่งสัญญาณว่า การปกปิด หลอกลวงว่า ตนเป็นชายทั่วไป (ไม่ใช้คำว่า ชายแท้) ไม่ได้เป็นชายเกย์ เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ในสังคม สมควร “ถูกแฉ”

ทว่า หากมองในมุมกลับกัน ถ้าคนดังคนนั้นไม่ได้ปกปิด แต่กลับเปิดเผยคู่รัก หรือคนรัก หรือความรักของเขา แล้วสังคมจะยอมรับได้มั๊ย? แล้วต่อไปพวกเขาจะยังคงรับบทพระเอกตบจูบ เจ้าชู้ยักษ์ หรือมาดบู๊นักเลงโตต่อไปอีกได้หรือไม่?

ถ้าคำตอบคือ “ไม่” บุคคลเหล่านี้ก็ไม่จำเป็นต้อง “ถูกแฉ” เพราะคนดูต้องการให้พวกเขาเป็นในสิ่งที่คนดูต้องการจะให้เป็น คนดูต้องการเชื่อในสิ่งที่เห็น

คนดูถูกละเลย และไม่เคยได้รับการบอกเล่า หรือตอกย้ำจากสื่อเลยว่า เป็นเกย์ ก็ไม่เป็นไร ยังทำงานบันเทิงเหมือนเดิมได้ การยอมรับตัวเอง ซื่อสัตย์ต่อตัวเอง และต่อคนอื่นต่างหาก นั่นแหละเป็นสิ่งที่น่ายกย่อง

___________________________
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ กับเพื่อน จัดรายการอยู่คลื่น FM102 ทุกวันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน
ฟังรายการย้อนหลัง www.nationradio.co.th หรือดูที่ http://bangkokradioformen.hi5.com
อีเมล์ vitayamail@gmail.com

“เพศศึกษารอบด้าน” ยังไง?

ได้มีโอกาสไปแสดงความคิดเห็นเรื่องเพศมาครับ เป็นเวทีสัมมนาขนาดใหญ่ที่จัดกันสองวันครึ่ง พูดกันแต่เรื่องเพศศึกษา

รายการนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการก้าวย่างอย่างเข้าใจขององค์กรพัฒนาเอกชนชื่อ องค์การแพธ (PATH)

หลายคนคงเคยได้ยินชื่อหน่วยงานนี้มาแล้วนะครับ เขามุ่งมั่นยกเครื่องเรื่องการเรียนการสอนด้านเพศในสถานศึกษา ไล่ตั้งแต่ชั้นประถมเลย เรียกว่า ต้องรีบเร่งนำองค์ความรู้ “ชุดใหม่” มามอบให้เยาวชนไทยอย่างเท่าทัน เพราะที่ผ่านมา นอกจากความรู้เรื่องเพศชุดเดิมจะขาดวิ่นมีหยากไย่ ไม่ทันความว่องไวของเยาวชนในเรื่องเพศแถมยังถ่วงความเจริญของประเทศอีกด้วย ตรงนี้ ผมไม่ได้พูดถึงผู้หลักผู้ใหญ่ที่ยึดมั่นปรัชญา “อย่าชี้โพรงให้กระรอก” นะครับ

ในความเป็นจริงแล้ว เราไม่อาจปฏิเสธว่า เรื่องเพศ เพศวิถี เพศศึกษา อัตลักษณ์ทางเพศ ฯลฯ ล้วนแล้วแต่เกี่ยวข้องกับเราตั้งแต่ตื่นนอนยันล้มตัวลงหลับ เรียกว่า เรื่องเพศเป็น “แก่นชีวิต” เลยก็ได้ เพราะเรื่องเพศไม่ได้เกี่ยวแค่ว่า ใครกะใครมีไรกัน แต่เกี่ยวโยงถึงสุขภาพทางเพศ สุุขภาพทางจิต ทักษะการใช้ชีวิต ฯลฯ

ปัญหาของประเทศหลายๆ ประเด็นล้วนเกี่ยวกับเพศ ไม่ว่าจำนวนสส. หญิงในสภา มีน้อยเกินไป สส. ชายไม่เข้าใจคำว่า ข่มขืนภรรยา สิทธิของประชาชนชายหญิงที่ไม่เท่าเทียม นกเขาไม่ขัน หรือขันเร็วเกิน รวมถึงความเสี่ยงด้านสุขภาพของเยาวชนที่คิดว่า มีอะไรกันไม่ต้องใช้ถุงยาง มันเรียกว่าความรัก ฯลฯ

แต่ที่ผ่านมาหลักสูตรเพศศึกษามุ่งเน้นแต่เรื่องเพศทางสรีระ เรื่องเครื่องเพศ เรื่องอวัยวะทำงานเพื่อการสืบพันธ์ุ แต่ไม่พูดเรื่องประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเพศ ค่านิยมที่เปลี่ยนแปลงไปในแต่ละยุคสมัย สังคม วัฒนธรรม หรือวิถีชีวิตชาวบ้านที่ไม่ใช่คนเมือง และอีกเรื่องที่สำคัญและมาแรงในยุคนี้ ก็คือ เรื่องความหลากหลายทางเพศ

อาจารย์หญิงท่่านหนึ่งยืนขึ้น ถามว่า ผมเองบอกแม่ยังไงตอนนั้น บอกเมื่อไหร่ว่าผมเป็นเกย์? ผมก็เล่าให้ฟังคร่าวๆ แต่ดูเหมือนเธอจะยังไม่พอใจในคำตอบ หลังงานบนเวทีเสร็จ นอกรอบ อาจารย์หญิงวัยกลางคนท่านนั้นเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

เธอเล่าว่า ไม่เคยคิดว่าจะเจอปัญหาที่แก้ไม่ได้ เพราะปกติเป็นคนแก้ปัญหาให้คนอื่นเป็นประจำในฐานะอาจารย์อาวุโส สิ่งที่อาจารย์เรียกว่าปัญหาคือ “ลูกชายน่ะค่ะ เค้าชอบร้องเพลงผู้หญิงทั้งนั้นเลย ชอบทำกับข้าว แล้วก็ชอบมาบอกว่า แม่แต่งตัวไม่สวย ต้องแต่งหน้้าด้วยยังโง้นยังงี้ แล้วเพื่อนเค้าแต่ละคนก็ออกแนวหญิงๆ น่ะค่ะ”

ผมถามไปว่า “แล้วลูกเคยพูดเหรือเปล่าครับว่า เค้าชอบผู้ชาย เค้าไม่ชอบผู้หญิง เค้าเคยคุยกับคุณแม่ตรงๆ มั๊ย”

“อ๋อ คือเค้าไม่เคยบอกค่ะ แต่ตอนเค้าเล่นเอ็ม (MSN) เค้าตั้งชื่อตัวเองว่า ‘เกย์น่ารัก’ อย่างนี้ เค้าเป็นหรือเปล่าคะ?”

ผมมองหน้าคุณแม่นิดหนึ่งเพื่อดูว่า เธอกำลังพูดให้ผมขำเล่นหรือเปล่า แต่ไม่มีสัญญาณแบบนั้นบนหน้าเธอ “เอ่อ อย่างนี้ก็ชัดเจนนะครับ ลูกคงอยากจะบอกอ้อมๆ แล้วเค้ากลัวอะไรหรือเปล่า”

“คือพ่อเค้าจะเกลียดมากเรื่องพวกนี้น่ะค่ะ แล้วก้ออีกอย่าง พี่สาวเค้า ลูกสาวคนโตน่ะคะเป็นทอม เห็นคบเพื่อนสนิทเป็นผู้หญิง ดูสิคะ บ้านนี้มีครบเลย แต่ลูกชายคนเล็กคงไม่เป็นมั้ง เพราะเค้าดูห้าวๆ”

ผมเกือบจะบอกไปว่า มีเด็กช่างกลเป็นเกย์กันเยอะนะครับคุณแม่ แต่ห้ามใจได้ทันซะก่อน

คุณผู้อ่านครับ ผมคิดว่า เพศศึกษาจึงไม่ใช่เรื่องของผู้ใหญ่จะจ้องสอนเยาวชน หรือครูมีหน้าที่ต้องคอยสั่งสอนนักเรียน หรือผู้ปกครองพ่อแม่ เอาแต่จะยกหน้าที่นี้ให้ครู หรือให้โรงเรียนทำฝ่ายเดียว แต่ด้วยความรอบด้านที่ว่านี้ ผมอยากจะเห็นว่า หลักสูตรเพศศึกษาไม่เพียงมีไว้ให้เฉพาะเยาวชน แต่ควรมีไว้ให้ทุกๆ คน รวมถึงผู้ใหญ่ด้วยที่รับข้อมูลบิดเบือนเรื่องเพศมาตั้งแต่เด็ก

กลุ่มคนหลากหลายทางเพศเป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดของการถูกกระทำจากสังคม รวมถึงจากคนในครอบครัว เพราะข้อมูลบิดเบือนเรื่องเพศฟุ้งกระจายไปทั่ว

คำพูด การกระทำ ความเชื่อผิดๆ ทำให้คนเหล่านี้รู้สึกต่ำต้อย ด้อยค่า และไร้ศักดิ์ศรี ผมก็ได้แต่หวังว่า หากหลักสูตรเพศศึกษายุคใหม่ และการรณรงค์เรียนรู้เรื่องเพศรอบด้าน ทำได้อย่างที่ประเทศไทยเคยรณรงค์ระดับประเทศเรื่อง “ถุงยางอนามัย ร้อยเปอร์เซ็นต์” คงทำให้อคติทางเพศในสังคมไทยลดลง

แต่อคติทางเพศคงไม่หมดไปหรอกคับ เพราะเชื้่อชั่วตายยาก…

ในงานสัมมนา ก่อนหัวข้อถัดไปจะเริ่มขึ้นแล้ว และก่อนจะแยกจากกันในห้องสัมมนานั้น ผมยื่นนามบัตรให้คุณครูท่านนั้น แล้วบอกว่า

“คุณแม่ครับทำใจให้สบายนะครับ ผมคิดว่า คุณแม่มีลูกที่น่ารักมาก เค้าไม่แอบ เค้าไม่ปิดบังคุณแม่ เพราะเค้าไว้ใจคุณแม่ไง ผมคิดว่าเขาโชคดี ที่มีแม่แบบนี้นะครับ”

จากหน้าม่านมายา 13 ต.ค. 2009 วิทยา แสงอรุณ
___________________________
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ เขาและเพื่อนจัดรายการอยู่คลื่น FM102 ทุกวันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน ฟังรายการย้อนหลัง www.nationradio.co.th อีเมล์ vitayamail@gmail.com

เค้าว่า…เดี๋ยวนี้ผู้ชายเป็นเกย์กันเยอะ?

หน้าม่านมายา 27 ต.ค. 2009 วิทยา แสงอรุณ

“บอย” อายุ 11 ชอบเล่นเกมคอมพิวเตอร์ออนไลน์เป็นชีวิตจิตใจ เพื่อนคนหนึ่งแนะนำให้รู้จักกับ “เปิ้ล” รุ่นราวคราวเดียวกัน ทั้งสองคนเล่นเกมออนไลน์อย่างสนุกสนานโดยไม่เคยเห็นหน้ากัน เวลาเปิ้ลพิมพ์ ก็เรียกแทนตัวเองว่า “เรา” และลงท้ายประโยคว่า “จ้ะ”

บอยไม่มีทางรู้เลยว่า เปิ้ลเป็นยังไง จนกระทั่งแลกรูปกัน และถึงแม้รู้ว่า เปิ้ลไม่ใช่ผู้หญิง แต่นั่นก็ไม่ทำให้บอยเปลี่ยนความรู้สึกของตัวเองที่ตกหลุมรักเพื่อนคนนี้ไปแล้ว นับเวลาหลังจากนัดเจอกัน และตกลงเป็นแฟนกัน ก็ 11 ปีที่ผ่านมา ปัจจุบันทั้งสองอายุราว 22 เรียนอยู่มหาวิทยาลัยชื่อดังทั้งคู่ อยู่หอพักเดียวกัน และยังคงเป็นแฟนกัน

“ดอน” เพิ่งเริ่มหัด “แชท” หลังจากรู้จัก “โพสต์” ข้อความประกาศหาเพื่อนเป็น ด้วยหน้าตาดี เขารู้สึกมันส์ในชีวิตมากๆ ที่มีสาวๆ มาขอแอดเยอะแยะ ในบรรดาคนเหล่านั้น มีคนหนึ่งที่อายุมากกว่าดอน และได้สร้างความประทับใจอย่างพิเศษให้แก่เขาทั้งๆ ที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนเลย

ดอนรู้สึกเหมือนมีเพื่อนเสนดีที่เข้าใจเขา รับฟังเขาอย่างไม่รู้เบื่อ แล้วทั้งสองก็นัดพบกันในวันหนึ่ง แต่เบื้องหน้ากลับกลายเป็นผู้ชายวัยกลางคน และเป็นคนในเครื่องแบบ

เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลย และต่อมา เมื่อนึกย้อนไป เขาก็ไม่อยากจะเชื่ออีกด้วยว่า เขารักกับผู้ชายคนนี้ มีอะไรกับผู้ชายคนนี้มาเป็นเวลาสามปีแล้ว ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ตาม

ดอนยำ้ว่า ตั้งแต่เกิด และเติบโตมาเป็นวัยรุ่น จนเขาแต่งงานกับเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย มีลูกด้วยกันอายุเกือบจะสี่ขวบแล้ว เขาก็ไม่รู้มาก่อนเลยว่า เขารักกับผู้ชายเป็นด้วยเหมือนกัน เขายังงงๆ อยู่ว่า จะเรียกตัวเองว่าอะไร

“อินน์” หนุ่มวัย 25 ไม่เคยมีแฟนมาก่อนในชีวิต เขารู้ตัวว่า ตัวเองชอบผู้ชาย แต่ไม่คิดไม่ฝันว่า จะเจอกับผู้ชายคนหนึ่งที่อายุแก่กว่าเขาเกือบยี่สิบปี

ผู้ชายคนนั้นทำงานตำแหน่งใหญ่โตในบริษัทแห่งหนึ่ง อินน์เล่าให้ฟังว่า เขาคนนี้แต่งงานและมีลูกแล้ว เพราะหล่อ สูง สมาร์ท ผู้หญิงในออฟฟิศติดใจ และเสนอตัวให้เขาไม่น้อย แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมถึงมาเลือกตัวเขาทั้งๆ ที่เขา บางครั้งเป็นคนพูดจาขวานผ่าซาก และไม่ค่อยลงให้ใคร

ผู้ชายสูงวัยเคยบอกอินน์ว่า เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมถึงชอบอินน์ และอินน์เป็นผู้ชายคนแรกที่เขารู้สึกรัก และถ้าจะให้เขาทิ้งภรรยามาอยู่กับอินน์ เขาก็ยอมทำ แต่เพราะอินน์ไม่รู้มาก่อนว่า เขามีภรรยาแล้ว สุดท้าย ด้วยความรู้สึกอยากแก้ไขสถานการณ์ อินน์เลือกที่จะเลิกคบกับผู้ชายคนนี้

เรื่องทั้งหมดที่เล่ามานี้ ไม่ใช่เรื่องแต่งนะครับ หรือเป็นเรื่องที่ไปเก็บตกมาตามเน็ต แต่เป็นเรื่องจริง ที่ผ่านการ “ตรวจสอบ” แล้วด้วยตัวเอง ได้พบเจอเจ้าของเรื่อง และลองสืบ ลองสอบสวน ครบถ้วนกระบวนความว่า มันแปลกนะ แต่จริง

“เดี๋ยวนี้ผู้ชายเป็นเกย์กันเยอะ” ประโยคนี้ คุณผู้อ่านคงได้ยินบ่อยๆ และบังเอิญ ก็โดนถามอยู่บ่อยๆ เหมือนกันว่าจริงหรือเปล่า และยิ่งมาอ่านเรื่องราวข้างต้น คุณอาจจะยิ่งปักใจว่า มันคงจะจริงที่ เดี๋ยวนี้ผู้ชายเป็นเกย์กันเยอะ

ถ้าคุณผู้อ่านเป็นคนที่ยังนึกไม่ออกว่า ผู้ชายสองคนจะรักกันได้ยังไง คงยิ่งงงและสับสน เป็นไปได้มั๊ยที่ว่า บอย ซึ่งเป็นเด็กอยู่แค่ป. 5 สับสน เพราะ “สื่อเกมออนไลน์” เลยเกิด “เบี่ยงเบน” ไปรักผู้ชาย

ขณะที่เรื่องดอนที่รักผู้ชาย ก็คงคล้ายๆ กันเขาเกิดความประทับใจกับเพื่อนร่วมแชท
อย่างโงหัวไม่ขึ้นเพราะแชทกันมานาน พอเจอหน้าว่า เป็นผู้ชาย ก็ไม่อาจเปลี่ยนใจได้ ส่วนผู้ใหญ่คนนั้น คงรักอินน์ เพราะอินน์ “กวนตีน” ดี?

ดีนะเนี่ยที่ทั้งสามไม่ได้มีเหตุให้รู้สึก “เซ็ง” ผู้หญิง เลยหันมาคบผู้ชายแทน

ผมเองเป็นคนหนึ่งที่ไม่เชื่อเรื่องสภาพแวดล้อมว่า เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ใครเป็นเกย์ แม้จะให้โตมาในครอบครัวที่มีแต่ผู้หญิง หรือทั้งหมู่บ้านมีแต่ผู้หญิง ก็ไม่ได้ทำให้เด็กผู้ชายคนหนึ่งเป็นเกย์ หรือกลายเป็นเกย์ เพราะการเป็นเกย์ มีอยู่แล้ว และเกิดจากข้างใน…ข้างในจิตใจ

คุณผู้อ่านที่เป็นชายหญิงทั่วไป หรือเป็นคนรักเพศเดียวกัน อาจจะเชื่อไปคนละอย่าง เพราะยังไม่มีทฤษฎีใดๆ รองรับ คุณก็สามารถเชื่อในสิ่งที่อยากจะเชื่อ ผมก็เช่นกัน ผมเลือกจะเชื่อว่า คนเป็นเกย์ ก็เพราะเขาเกิดมาเป็นยังงั้นเอง ไม่ต้องมีเทคโนโลยี ไม่ต้องมีคนชี้ชวน ไม่ต้องไปลองแล้ว “ติดใจ”

คุณก็อาจเป็นคนหนึ่งที่เป็นผู้ชาย อยู่ชั้นมัธยมเคยจับอวัยวะของเพื่อนชายเล่นกัน หรือกระทั่งบางคนเคย “ออรัล” ให้เพื่อนชายที่เตะฟุตบอลด้วยกันมาแล้ว ถ้าคุณไม่ใช่ คุณก็ไม่ใช่ล่ะครับ

ในทางตรงกันข้าม ก็มีผู้ชายที่มีความรู้สึกชอบพอเพศเดียวกันอีกหลายคนที่ไม่เคย “สำรวจ” ความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองเลย จนกระทั่งไปค้นพบความรู้สึกของตัวเองเข้า และขณะเดียวกัน ก็มีผู้ชายอีกหลายคนที่รักผู้ชายและรักผู้หญิงได้

แต่มีน้อยคนนักที่จะรู้สึกรักชายและหญิงในระดับความรู้สึกเท่าๆ กัน และส่วนใหญ่ ชายไบเซ็กช่วลเหล่านี้ ก็เลือกจะแต่งงานและมีลูก เพราะเป็นสิ่งที่สังคมรองรับ

คำว่า เดี๋ยวนี้ผู้ชายเป็นเกย์กันเยอะ คงเป็นประโยคเจ็บปวดใจและไม่อยากได้ยินอีกแล้วสำหรับหญิงสาวที่ยังไม่ได้แต่งงาน ยังรอคอย และคิดว่า โลกนี้คงมีผู้ชายเยอะ แต่จริงๆ แล้ว ผู้ชายที่เป็นเกย์ มีอยู่เยอะแยะมากมาย เขาอาจกำลังทำหน้าที่สามี หน้าที่พ่อ หรือน้า อา ลุง หรือกระทั่งปู่

ผู้ชายไม่ได้เป็นเกย์กันเยอะหรอกครับ แต่เกย์มีเยอะอยู่แล้ว เพียงแต่เรามักมองไม่ค่อยเห็น คุณว่างั้นมั๊ย?
___________________________
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ เขาและเพื่อนจัดรายการอยู่คลื่น FM102 ทุกวันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน ฟังรายการย้อนหลัง www.nationradio.co.th อีเมล์ vitayamail@gmail.com

แอบ…สุดๆ

หน้าม่านมายา 10 พ.ย. 2009 วิทยา แสงอรุณ

ระดับอาการ “แอบ” ของคนเป็นเกย์เนี่ยไม่เท่ากัน

อาจารย์เสรี วงศ์มณฑา กูรูใหญ่จัดแบ่งการใช้ชีวิตของคนเป็นเกย์ออกเป็น “แอบจิต” “สว่างจิต” และ “สลัวจิต” ถ้าจะอธิบายกันอย่างเร็วๆ ก็คือ คนที่แอบสุดๆ และไม่มีใครรู้ นอกจากตัวฉันเองเรียกว่า แอบจิต

สว่างจิตก็หมายถึง คนที่ไม่ปิดบังอะไรอีกแล้ว ไม่ว่ากับใคร

ส่วนสลัวจิตคือ คนที่ยังปกปิดตัวเองอยู่ แต่ก็แอบสลัวๆ ในบางเวลา ขึ้นอยู่กับสถานการณ์และสิ่งแวดล้อม แต่จะให้พวกเขาไปสว่างไสวในทุกขณะ เค้าไม่เอาหรอก

ในสังคมไทย คนที่สว่างจิตจริงๆ หรือได้เลิกแอบแล้วอย่างถาวร โดยเฉพาะคนอายุ 30 ปีขึ้นไป ยังคงมีจำนวนค่อนข้างน้อย เพราะคนเหล่านี้เติบโตมาโดยขาดการเชื่อมโยงทางสังคม และไม่มีโอกาสเข้าใจสิ่งที่ตัวเองเป็น พวกเขาหลายคนเลยยังอยู่ในโหมด แอบจิต ซะเยอะ

นี่ไม่นับรวมหลายๆ คนที่อยู่ในเฟซบุ๊ค หรือไฮไฟว์ ที่ดูคร่าวๆ นึกว่า สว่างจิตเรียบร้อย เพราะดูเหมือนจะไม่ปิดบังเวลา “เม้นท์” ให้ผู้ชายด้วยกัน

แต่ผมก็ถือว่า หลายๆ คนในสื่อบนเน็ตเหล่านี้ ไมได้สว่างนะครับ พวกเขาสลัวแบบชิลๆ ต่างหาก เพราะถ้าเกิดมีคนมาเปิดหน้าไฟว์หรือหน้่าเฟซบุ๊คของเขาแล้วจับได้ พวกเขาก็อ้างได้ว่า เป็นเพื่อนผู้ชายเข้ามาคุยเล่นๆ กัน เพราะในกลุ่มเพื่อนที่ “แอด” มา และโชว์ในหน้าเว็บของเขา ก็มีผู้หญิงอยู่ นี่ไงเยอะแยะเลย…

เมื่อเทียบระหว่างแอบจิตกับสลัวจิต แล้วดูว่า ประชากรกลุ่มไหนมีมากกว่ากัน ก็ยากที่จะหามาตรวัดที่ชัดเจน แต่ที่แน่ๆ โดยไม่ต้องสำรวจหรือวัด ก็คือ ประชากรสลัวจิตนั้นยังไม่น่าเป็นห่วงเท่าประชากร แอบจิต

คุณเชื่อมั๊ยว่า อาการแอบจิตมากๆ ทำให้บุคคลนั้นเจ็บป่วยได้

“นิด” เล่าว่า เขาเป็นไมเกรนบ่อยๆ บางครั้งก็มีอาการแพ้อากาศ ทั้งๆ ที่ออกกำลังกายเป็นประจำ ดูภายนอกแล้ว เขาเป็นชายหนุ่มที่แข็งแรง แต่ภายในเขาแสนจะว้าวุ่น เพราะเขาบอกว่า นอกจากผมแล้วที่อ่านและตอบอีเมล์ของเขา บนโลกใบนี้ ไม่มีใครอีกเลยที่รู้ว่า เขาเป็นเกย์

ส่วน “ดอน” (คนเดียวกันกับสองสัปดาห์ก่อนหน้านี้ที่ผมเขียนถึงเขาในตอนที่ชื่อว่า “เค้าว่า…เดี๋ยวนี้ผู้ชายเป็นเกย์กันเยอะ”) เกือบต้องหายไปจากโลกนี้ เขาเล่าให้ฟังว่า ถึงเขาเคยมีเพศสัมพันธ์กับผู้ชายมาแล้ว และรู้ตัวว่า รักผู้ชาย และคงไม่มีวันไปมีสัมพันธ์กับผู้หญิงอีก เขาก็ยังต้องแอบอยู่ต่อไป และยิ่งไปกว่านั้น ลึกๆ แล้ว เขายังรู้สึกรังเกียจคนเป็นเกย์

“พี่ครับ ผมว่า ผมเห็นร้านที่พี่บอกแล้วนะครับ ผมยืนอยู่หน้าร้านแล้ว แต่ผมไม่กล้าเข้าไป หน้าร้านมีเกย์นั่งอยู่เต็มเลย”

เขาโทรศัพท์มาตอนผมนัดให้เขามาคุยเรื่องราวของตัวเอง เรานัดกันแถวสีลม ผมเดาว่า เขาน่าจะเป็นตัวเองได้มากขึ้นที่นั่น แต่คาดผิด เขากลัวสุดชีวิต ตอนที่เจอหน้ากัน เขายังดูสั่นๆ อยู่ เขาบอกว่า เพิ่งออกจากโรงพยาบาล เพราะเครียดมาจากหลายอย่างทั้งเรื่องที่ทำงาน และเรื่องที่บ้าน จนพยายามฆ่าตัวตาย ตอนนี้เขากำลังเยียวยาตัวเองอยู่

ผมบอกเขาไปว่า น่าจะเริ่มต้นด้วยการปรับทัศนคติของตัวเองต่อสิ่งที่ตัวเองเป็นเสียก่อน ส่วนเรื่องหาแฟน อย่าเพิ่งรีบร้อน

ส่วนอีกราย ติดต่อมาทาง SMS “สวัสดีครับ…ผมฟังรายการมา 3 เดือนแล้ว ผมเป็น GAY ที่แอ๊บแมนมาตลอด ผมอยากมีคนที่เข้าใจ…ชีวิตผมหลอกลวงทุกคน..ผมไม่กล้าโทรไป…”

เขาคงอยากส่งข้อความยาวกว่านี้ แต่มันเป็น SMS

สิ่งเหล่านี้ เป็นเรื่องราวบางส่วนของคนที่แอบ หรือสลัวๆ อยู่ คนที่แอบๆ ซ่อนๆ หลอกๆ คนอื่นมาค่อนชีวิตอย่างพี่ชายคนนี้คงมีเรื่องราวเล่าได้อีกเยอะ เหมือนเมื่อสองสามปีก่อน ที่ผมและเพื่อนอาสาช่วยคนอื่นกัน

เราเรียกกิจกรรมนั้นว่า “รวมพลคนไม่มีเพื่อน” โครงการนั้นเป็นไปอย่างสวยงาม เพราะคนมาร่วมโครงการ ตั้งก๊วนเพื่อนกันอย่างสนุกสนาน และหลายคนหายเครียดจากสิ่งที่ตัวเองเป็นแล้ว และตอนนี้ก็ได้ช่วยคนอื่นๆ ต่อๆ ไป

ผมคงไม่ตั้งกิจกรรมชื่อประหลาดอย่างนั้นอีก แต่อยากจะเชิญชวน และบอกต่อๆ ไป ถึงคุณผู้อ่านกรุงเทพธุรกิจว่า หากคุณครียด และกังวลกับสิ่งที่เป็น หากคุณหาใครคุยไม่ได้ หากคุณคิดจะจากโลกนี้ หรือคุณกำลังโดนข่มขู่จากเพื่อนร่วมงาน หรือคนใกล้ชิดที่จะเปิดเผยตัวคุณให้ทางบ้าน หรือบุคคลสำคัญในชีวิตคุณได้รับรู้ ไม่ต้องโทร 1900 นะครับ อีเมลมาที่ bangkokradioformen@hotmail.com

กิจกรรมนี้จะมีนักจิตวิทยาที่มีประสบการณ์ (ไม่ใช่ผมนะ) และอาสาสมัครที่ผ่านการฝึกอบรมเรื่องการให้คำปรึกษา หรือ counseling มาจัดกิจกรรมพูดคุยกันอย่างมืออาชีพ คุยกันเป็นกลุ่มเล็กๆ 10-15 คน สถานที่คุยเป็นที่ส่วนตัว คุณไม่ต้องกลัวว่า คนรู้จักจะรู้ และไม่ต้องห่วงว่า จะมีคนอื่นที่ไม่ได้เครียดมาปะปน เพราะเราใช้วิธีสัมภาษณ์แบบเข้มข้น สกรีนคนที่เครียด และมีปัญหาจริงๆ เพื่อเข้ากิจกรรมเท่านั้น

พบกันวันเสาร์ หรือวันศุกร์ตอนเย็น แล้วแต่จะสะดวก ครั้งละสองชั่วโมง
คุณผู้อ่านที่อ่านคอลัมน์นี้อยู่ แล้วมีเพื่อนหรือคนในครอบครัวที่เครียดกับสิ่งที่เป็น รังเกียจตัวเอง หวาดหวั่นกับอนาคตตัวเอง และมีปัญหาเรื่องการปรับตัว ช่วยบอกต่อๆ ไปด้วยนะครับ ไม่ได้ให้โทรศัพท์ไว้ อีเมล์มาขอรายละเอียดเพิ่มเติม รวมทั้งทิ้งเบอร์โทรศัพท์ จะมีเจ้าหน้าที่โทรกลับ

ผมได้แต่หวังว่า จะเพิ่มประชากรสว่างจิตที่มีสุขภาพจิตที่ดี ไม่เครียด ไม่กังวลให้มากขึ้น

___________________________
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ เขาและเพื่อนจัดรายการอยู่คลื่น FM102 ทุกวันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน ฟังรายการย้อนหลัง www.nationradio.co.th อีเมล์ vitayamail@gmail.com

พาเหรดที่หายไป

หน้าม่านมายา กรุงเทพธุรกิจ 24 พ.ย. 2009 วิทยา แสงอรุณ

จริงๆ แล้วในเดือนพฤศจิกายนของทุกปี ใกล้ๆ กับงานลอยกระทง ในกรุงเทพฯ จะมีงาน “เกย์พาเหรด” จัดขึ้นที่สีลม และมักจะจัดกันวันอาทิตย์ตอนบ่ายๆ และพอถึงเช้าวันจันทร์ บนหน้าแรกของหนังสือพิมพ์หลายฉบับ ก็จะมีรูปภาพของงานนี้ ช่วยให้ข่าวในเช้าวันจันทร์ดูคึกคักไม่น้อย

ไม่ว่าจะเป็นภาพผู้ชายนุ่งน้อยห่มน้อย ภาพสาวประเภทสองในชุดแฟนซีมีขนนกฟูฟ่อง หรือภาพรถขบวนมีคนยืนเต้นโหยงเหยงอย่างสนุกสนาน ส่วนภาพหนุ่มเกย์ไทยใส่ชุดไทย หรือสาวประเภทสองใส่ชุดไทยที่อยู่ในขบวนพาเหรด หนังสือพิมพ์เค้าไม่ลงหรอก เพราะดู “ทำ-มะ-ดา”

แต่ในปีนี้ คุณผู้อ่านสังเกตหรือเปล่าว่า ไม่เห็นจะมีข่าวเกย์พาเหรด และในช่วงปีสองปีมานี้ ไม่ค่อยจะได้ยินคำว่า เกย์พาเหรดหรือพาเหรดเกย์อีกแล้ว ยกเว้นพาเหรดที่เชียงใหม่ ที่คนใส่เสื้่อแดงออกมาเดินพาเหรดประท้วงแทน

แล้วงานเกย์พาเหรดที่สีลม หายไปไหน?

งานเกย์พาเหรดที่กรุงเทพฯ ในภาพรวมแล้ว ก็ไม่ใช่งานใหญ่โตขนาดการท่องเที่ยวเอาไปบรรจุ
ไว้ในปฏิทินเที่ยวทั่วไทยไม่ไปไม่รู้ ทั้งๆ ที่มีนักท่องเที่ยวจากต่างประเทศมาดูกันเยอะ

และคุณคงจะไม่ได้สังเกตหรอก เพราะงานเกย์พาเหรด ไม่ใช่งานแห่บั้งไฟ หรืองานประเพณีใดที่มีคติ ฐานความเชื่อ หรือมีวัฒนธรรมหลักของชาติมารองรับ ทั้งๆ ที่งานเกย์พาเหรด คืองานสิทธิมนุษยชนแขนงหนึ่งที่เป็นสากล

พอไม่มีภาพงานนี้ในหนังสือพิมพ์เช้าวันจันทร์ ก็ไม่เห็นจะแปลกอะไร

โดยส่วนตัว ผมไม่ได้แอนตี้งานแบบนี้ ยังเคยไปช่วยเค้าจัดงานอยู่เลยครับเมื่อหลายปีก่อนโน้น แต่พอได้สัมผัส ได้รับรู้ และได้เรียนรู้ในเวลาต่อๆ มา ก้อบอกได้เลยว่า

ก้อ…มันไม่ใช่อ้ะ (คุณต้องทำเสียงขึ้นจมูกนิดหน่อยเวลาพูด ไม่ถึงกับเหมือนคุณลิเดีย แต่จะได้ “ฟิว” มาก ลองทำดู)

ที่บอกว่า “มันไม่ใช่” ไม่ใช่เพราะงานเกย์พาเหรดไม่ดี ไร้สาระ ไร้ความหมาย หรือไม่สำคัญ แต่งานเกย์พาเหรดในกทม. ไม่มีทางจัดได้ใหญ่โตไปกว่ารถขบวนห้าคัน คนมาร่วมเดินในขบวนสักร้อย ไม่มีการปิดถนน มีแต่ปิดเลนๆ หนึ่ง ให้คนในขบวนเดินไป เต้นไป พร้อมๆ ไปกับยวดยานพาหนะทั่วไป รวมถึงรถเมล์ และแท็กซี่ เพราะตำรวจ ไม่ยอมให้ปิดถนน และขบวนแห่ที่มีปีละครั้งนี้จะหายวับไปในเวลาไม่ถึง 45 นาที ถ้าคุณโผล่มาดูช้้าไป

งานเกย์พาเหรดในกทม. จะไม่มีทางจัดให้ยิ่งใหญ่เหมือนในต่างประเทศที่เค้าปิดถนนทั้งถนน นับสิบๆ กิโล มีคนมาเดินในขบวนเป็นพันๆ คน และมีนักท่องเที่ยวบินมาดูเป็นหมื่น

ที่สีลม คนที่เดินอยู่ในขบวนเกย์พาเหรด ไม่ใช่ใครอื่น ส่วนใหญ่เป็นพนักงานของผับ บาร์ และผองเพื่อนที่อยู่ในย่านนั้นที่เค้ามีความสุขที่จะได้ทำ และตัวงานก็มุ่งเน้นการท่องเที่ยว
ในย่านสีลม และเหตุผลที่เขาจัดงานกันวันอาทิตย์ ก็เพราะวันเสาร์ ผับบาร์ของคนย่านนั้น เต็มอยู่แล้ว

อีกอย่างคนจัดก็ไม่ใช่คนไทย เพราะคนไทย ไม่รวมตัวกัน มีแต่เจ้าของธุรกิจซึ่งเป็นต่างชาติส่วนใหญ่แถวนั้น ซึ่งเห็นพ้องกันว่า งานเกย์พาเหรด ก็มีกันทุกประเทศ ประเทศไทยควรจะมี และอาจมีส่วนช่วยลดอคติทางเพศในสังคมไทย ช่วยทำให้คนเป็นเกย์มี “ที่ทาง” หรือมีพื้นที่ในสังคมได้บ้าง

ที่เกย์พาเหรดสีลม “ไม่เวิร์ค” ไม่ใช่เพราะคนไทยไม่รวมตัวกันอย่างเดียว แต่เป็นเพราะ ในสังคมไทย เกย์ไทยไม่เคยโดนรังแกในระดับเดียวกับเกย์ในโลกตะวันตก ที่เดินๆ อยู่ ก็มีคนเอาไม้มาตีกบาล รุมตื้บ หรือโชคร้ายสุดๆ เดินๆ อยู่ ก็มีคนปืนมายิง

เกย์ไทย ไม่เคยเจอเหตุการณ์กดดันขนาดนี้ เกย์พาเหรดที่สีลมเลยไม่ได้มี “รากเหง้า” มาจากอะไรนอกจากช่วยโปรโมทการท่องเที่ยวในย่านนั้น และเป็นการรวมตัวกันแบบเฉพาะกิจ
ของเพื่อนๆ กัน

พาเหรดในต่างประเทศ เกิดขึ้นเพราะความรู้สึกกดดันจากสังคม และความรู้สึกถึงสิทธิของตน
ที่ถูกปิดกีดกั้น สิ่งเหล่านี้เป็นพื้นฐานในจิตวิญญาณของคนที่ออกมาเดินในท้องถนนนับพันๆ และมีอาสาสมัครมาช่วยจัดงาน เตรียมงานกันเป็นปี

ในเมื่อเกย์ไทย ไม่ได้มีรากเหง้าความรู้สึกแบบเดียวกับเกย์ในตะวันตก ไม่ได้มีจิตวิญญาณอยากจะเรียกร้องอะไร และหลายๆ คน ก็รู้สึกว่า อยู่ๆ ไป ใช้ชีวิตไป ไม่ต้องทำอะไร ก็ดีอยู่แล้ว สังคมไทยไม่มีตีกบาลกันอย่างนั้น

เกย์พาเหรดที่่หายไปจากสีลม จึงไม่ได้ทำให้เกย์ไทยในกทม. ส่วนใหญ่รู้สึกเสียดาย หรืออยากจะให้มีการจัดขึ้นอีก
แต่เกย์พาเหรดที่เชียงใหม่ ไม่เหมือนกัน หลังจากโดนเสื้อแดงปิดล้อม ด่าทอ และขู่ทำร้าย ขัดขวางการเดินขบวนอย่างที่เห็นในข่าวแล้ว เหล่าเกย์ กะเทย ทอม ดี้ โดยเฉพาะที่เชียงใหม่ จึงได้รับรู้รู้สึกถึงความรุนแรง และรู้สึกถึงว่า ทำไมเราไม่รวมตัวกันและต่อสู้กับความอยุติธรรมแบบนี้

แต่อย่างไรก็ตาม เกย์ไทยส่วนใหญ่ ไม่ได้รับรู้สึกไปด้วย ส่วนหนึ่งเพราะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ จึงไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไร แต่สาเหตุหลักแล้ว ก็เพราะคนอื่นๆ ในสังคม แม่ พ่อ ครู หรือเพื่อนในที่ทำงานไม่มีทางรู้ว่า ฉัันเป็นเกย์ แล้วฉันจะไปเรียกร้องอะไร ทำไม?

___________________________
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ เขาและเพื่อนจัดรายการอยู่คลื่น FM102 ทุกวันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน ฟังรายการย้อนหลัง www.nationradio.co.th อีเมล์ vitayamail@gmail.com

“พี-ก้อง” พรุ่งนี้ก็รักเธอ

หน้าม่านมายา 8 ธ.ค. 2009 วิทยา แสงอรุณ

ท่านผู้หลักผู้ใหญ่ที่ดูละคร “พรุ่งนี้ก็รักเธอ” เห็น “นายพีกับนายก้อง” รักกัน แล้วรับไม่ได้ ไม่ใช่เพราะท่านเป็นคน “หัวโบราณ” แต่เพราะท่านเป็นคนมีอาการ “โฮโมโฟเบีย”

“โฮโมโฟเบีย” ไม่ใช่อาการใหม่ของสังคม แต่เป็นอาการที่เป็นมาแต่โบราณ มีมานานแล้ว คนส่วนใหญ่เลยสับสนคิดว่า เพราะตัวเองเป็นคนหัวโบราณ จึงรับภาพผู้ชายสองคนเป็นแฟนกันในจอทีวีไม่ได้

คนที่มีอาการโฮโมโฟเบีย จะแสดงออกดังนี้

รู้สึกเป็นห่วงเป็นใยแทนเยาวชน: กลัวไปว่า เด็กๆ ที่ได้รับชมภาพเกย์ กะเทย ทอม ดี้ผ่านสื่อ แล้วจะติดใจ อยากเลียนแบบ “เราต้องปกป้องเยาวชนของเรา” คือหลักการเหนียวแน่นของท่าน

หรืออีกนัยหนึ่ง ท่านเป็นผู้ที่เชื่อว่า เยาวชนไทยไม่ค่อยมีความคิด ไม่ค่อยมีวิจารณญาน ต้องคอยปกป้องและชี้นำว่า อะไรควร อะไรไม่ควร เดี๋ยวเห็นอะไรโผล่มาทางจอทีวีก็อยากเลียนแบบไปหมด หรืออีกนัยหนึ่ง เยาวชนไทย “ไม่ค่อยมีสมอง”?

รู้สึกเป็นห่วงวัฒนธรรม ประเพณี และความเป็นไทย: ภาพความรักของผู้ชายสองคนจะทำให้วัฒนธรรม ประเพณี และคุณค่าความเป็นไทยที่ดีงามเสื่อมทรามลงไป ด้วยสิ่งเหล่านี้เป็นอิทธิพลจากตะวันตก

เป็นเรื่องน่าสนใจที่ว่า ท่านที่พูดแบบนี้มักไม่สามารถอธิบายได้ว่า อะไรคือคุณค่าความเป็นไทยที่ดี หรืออะไรคือ วัฒนธรรมประเพณีที่งดงาม ความดีความงามวัดกันตรงไหน?

และเหนือสิ่งอื่นใดที่คนเป็นเกย์ (อย่างผม) ต้องเกาศีรษะสามทีเสมอๆ ก็คือ เป็นเกย์ แล้วไปเดือดร้อนวัฒนธรรมประเพณียังไง?

รู้สึกเป็นห่วงเรื่องการสืบพันธุ์: ถ้ามีคนเพศเดียวกันรักกันมากๆ โลกทั้งโลกจะล่มสลาย เพราะรักเพศเดียวกันไม่มีการสืบเผ่าพันธุ์ ไม่มีลูกมีหลาน

ท่านผู้ใหญ่ที่มีแนวคิดแบบนี้แล้วรู้สึกเดือดร้อน เป็นห่วงโลก คงเข้าใจผิดมาตลอดเกี่ยวกับเรื่องเพศสัมพันธ์ การมีเพศสัมพันธ์ไม่ได้หมายถึง การสืบเผ่าพันธุ์แต่อย่างเดียว ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว มนุษย์ไม่ได้ “เอากัน” เพราะจะผลิตลูก มนุษย์ไม่ได้มีฤดู “ติดสัด” เพราะฉะนั้น การที่คนเพศเดียวกันมีอะไรกัน ก็ไม่จำเป็นต้องผลิตอะไรออกมา หรือกระทั่งคนรักต่างเพศ มีอะไรกัน ก็ไม่เห็นต้องตั้งหน้าตั้งตาผลิตลูก หรืออยากสืบสกุลลูกเดียว

แต่ที่น่าสนใจก็คือ คู่รักเพศเดียวกันที่อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ก็อยากมีลูกด้วยกันทั้งนั้น พวกเขาเลยใช้การผสมเทียม หรือฝากให้ชาวบ้านท้องแทนเพื่อมีลูก แล้วอย่างนี้ โลกจะล่ม
สลายมั๊ย? อีกอย่างแล้วคนโสด หรือคนที่เป็นหมัน คนที่นกเขาไม่ขัน หรือคุณผู้หญิงที่เกลียดการมีเพศสัมพันธ์ คนเหล่านี้มีส่วนทำให้โลกล่มสลายด้วยหรือเปล่า?

อาการโฮโมโฟเบีย เกิดขึ้นได้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ เรียกได้ว่าไม่จำกัดอายุ เพศ เชื้อชาติ และศาสนา แม้บางศาสนา เช่น ศาสนาพุทธไม่ได้แอนตี้คนเป็นเกย์ และความรักชอบเพศเดียวกัน แต่เราจะพบเห็นคนพุทธที่ชอบอ้างความเป็นพุทธและอ้าง “ความเป็นไทย” จับมาผสมกันจนแยกแยะไม่ออกว่า สิ่งที่ตัวเองรู้สึกไม่พอใจ จริงๆ แล้ว มันเกิดมาจากอะไรกันแน่?

ความรู้สึกต่อต้านเหล่านี้ ลึกๆ แล้ว เป็นความรู้สึกที่เราจะพบเห็นได้ในหมู่คนใกล้ชิด คุณผู้อ่านเคยเจอหรือเคยคบเพื่อนที่ไม่อยากให้คนอื่นได้ดี จนเกินหน้าหรือเปล่า?

คนที่มีอาการโฮโมโฟเบียก็เช่นกัน คนเหล่านี้มีความรู้สึกว่า เกย์ เลสเบี้่ยน กะเทย สาวประเททสอง ทอม ดี้ อีทีซี (etc.) เป็นประชากร “ชั้นสอง” หรือเป็น “ความบกพร่อง” ที่ควรถูกกำจัด เพราะโลกนี้ นอกจากจะเจอปัญหาโลกร้อนแล้ว ไม่น่าจะมีคนประเภทนี้อยู่บนโลกให้รู้สึกเดือดร้อนอีก ทั้งๆ ที่มีแต่ท่านเท่านั้นแหละที่มักเดือดร้อนไปเอง ขออภัยถ้าพูดตรงเกินไป

แต่ผมยังรู้สึกชื่นชมนะครับ ที่ท่านที่เป็นโฮโมโฟเบีย กล้าแสดงความคิดเห็นออกมา นั่นแสดงว่า ท่านมีโอกาสที่จะเปิดรับฟังความคิด เปิดทัศนะ และมุมมองใหม่ๆ ของท่าน ท่านไม่ใช่คนย่ำอยู่กับที่ ซึ่งต่างจากคนที่มักจะพูดให้คนอื่นฟังว่า “ผม/ฉัน มีเพื่อนเป็นเกย์ กะเทย ทอม ดี้ เยอะแยะ” ผม/ฉัน ไม่ได้แอนตี้พวกคุณ” แต่ท้ายที่สุด ก็ปฏิเสธตัวตนและไม่สนับสนุนให้คนกลุ่มนี้ให้ได้รับความเป็นธรรม

คนกลุ่มหลังนี้ ผมว่า น่ากลัวที่สุด เพราะเขาพูดอย่างนั้น เพื่อให้คนอื่นคิดว่า ตนเป็นคนใจกว้าง แต่จริงๆ แล้วตรงกัันข้ามอย่างสิ้นเชิง คนเหล่านี้ เป็น “อีแอบ” ตัวจริง

ตัวละคร “ก้องและพี” ไม่ใช่ตัวละครเกย์คู่แรกในจอทีวี แต่เป็นตัวละครเกย์ไม่กี่คู่ในละครตู้ที่แสดงความรักได้อย่างน่าติดตามและทำให้คนดู (ที่ไม่ได้เป็นโฮโมโฟเบียขึ้นสมอง) รู้สึกอยากติดตามละครเรื่องนี้ คนที่ไม่ได้ดูเรื่องนี้ อาจเข้่าใจว่า ตัวละครสองตัวนี้เป็นตัวเอก เปล่าเลย เป็นตัวละครประกอบที่ดัน “ดัง” กว่าพระนางในเรื่อง และบทที่ทั้งสองแสดง “กลมกล่อม ลงตัว​”

คู่รักตัวอย่างที่ดีอย่าง “ทีและจอน” ใน “รักแปดพันเก้า” (ช่อง 9) ก็ห่างหายจากจอตู้ไปนานแล้ว จึงไม่แปลกอะไรที่คอละครที่ใจกว้างเลยรู้สึกต้อนรับ “ก้องและพี” อย่างรอคอย

จริงๆ แล้ว ก่อนหน้านี้มีตัวละครคู่เกย์ที่เพิ่งจบไป แต่ “ตาวและแอ” ในน้ำตาลไหม้ เป็นภาพสะท้อนที่ต่างจาก “ก้องและพี” เพราะคู่เกย์ในละครช่อง 3 เรื่องนี้ ไม่ได้มีความรู้สึกต่อกันอย่างจริงใจ แต่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของการเอารัดเอาเปรียบ เป็นภาพลบของความสัมพันธ์ที่ผ่านตัวละครเพศเดียวกัน ที่ท่านผู้ใหญ่โฮโมโฟเบียดูแล้วสบายใจ รับได้ “เพราะเยาวชนไทยคงไม่เอาอย่าง หรือเลียนแบบ”

ในประเทศสิงคโปร์ ผู้มีอำนาจที่นั่นใช้หลักคิดเดียวกัน “พรุ่งนี้ก็รักเธอ” คงไม่มีทางไปฉายที่เกาะนั่นได้ ไม่ใช่เพราะมีตัวละครเป็นเกย์ แต่เพราะมีตัวละครเป็นเกย์ที่มีความรู้สึกเหมือนมนุษย์ทั่วไป และมีความรักที่สวยงามให้กัน

___________________________
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ กับเพื่อนจัดรายการอยู่คลื่น FM102 ทุกวันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน ฟังรายการย้อนหลัง www.nationradio.co.th อีเมล์ vitayamail@gmail.com

จูบนี้คืนสนอง

หน้าม่านมายา 22 ธ.ค. 2009 วิทยา แสงอรุณ

ตอนที่อดัม แลมเบิร์ทคว้าหนุ่มคีย์บอร์ดมาแล้วจูบปากจ๊วบใหญ่ เขาบอกว่า ไม่รู้ตัว และไม่ได้ตั้งใจ แต่เพราะ “เพลงพาไป” ถ้าเป็นเวทีละคอนบรอดเวย์ หรือช่วงงานเกย์พาเหรด เขาคงไม่โดนกระแสโจมตีทั่วบ้านเมืองมะกันแบบนี้แน่ๆ

แต่ยกนี้เกิดบนเวทียักษ์ใหญ่ในงานแจกรางวัลประจำปีของ American Music Awards 2009 (AMA) เขาเป็นช่วงไฮไลท์ของงานที่ถ่ายทอดสดไปทั่วประเทศ และมีการตีฆ้องร้องป่าวให้เตรียมจับตาดูการแสดงเพลงเปิดตัวอัลบั้มใหม่ของนักร้องน้องใหม่ที่เพิ่งผ่านเวที Amercian Idol มาหมาดๆ

AMA จัดขึ้นเมื่อปลายเดือนพฤศจิกายน มาถึงธันวา กระแส ADAM-AMA ยังคงคุกรุ่นเมื่อเพิ่งเกิดเมื่อวาน และนายอดัมก็งานเข้าแทบทุกวันหลังจากผู้สื่อข่าวสำนักต่างๆ พากันลงข่าวว่า มีคนส่งเรื่องร้องเรียนไปยังหน่วยงานรัฐที่ดูแลกำกับสื่อกว่า 1,500 ราย

รายการทีวีบางรายโดยเฉพาะฟรีทีวีประกาศยกเลิกการแสดงสดของเขา อ้างว่า ถึงแม้ศิลปินคนนี้จะฮ็อตแค่ไหน ถ้าเกิดเขาไม่ทำตามแบบที่ซ้อมให้ดู แล้วดันไปเติมบทจูบ หรือบทอื่นใดเหมือนในงาน AMA จะพากันซวยเอา

บางรายการก็ยกเลิกเทปที่เตรียมออกอากาศไปเลย หรือบางกรณี ก็ขอเลื่อนการให้สัมภาษณ์ ต้องดูทิศทางลมซะก่อน ในบรรดางานปรากฏตัวของเขาผ่านช่องฟรีทีวี สถานี ABC โดนตั้งคำถามและเป็นข่าวครึกโครมมากที่สุดเพราะเป็นรายแรกที่ยกเลิก

เหตุการณ์ตึงเครียดมากขึ้น เมื่อหน่วยงานที่ปกติแล้วจะออกมาปกป้องภาพลักษณ์ของคนเป็นเกย์ในสื่ออย่าง GLAAD (Gay & Lesbian Alliance Against Defamation) ยังแสดงความไม่เห็นด้วยที่นายอดัมทำอย่างนั้น นักวิจารณ์บางคนถึงกับบอกว่า ดาวรุ่งดวงนี้ดับ very soon แหงๆ

โดนของหนักอย่างนี้ ถ้าเป็นคนอื่น คงนอนซม ตาบวมอยู่กับบ้าน หรือไม่ก็รีบออกมากราบขอขมาผ่านสื่อไปเรียบร้อย แต่ไม่ใช่อดัม แลมเบิร์ต

ตอนประกวดแข่งขันร้องเพลง American Idol ในช่วงขาขึ้น นักร้องวัย 27 คนนี้ก็โดนภาพหลอนว่อนอินเตอร์เน็ต เป็นภาพที่เขาเคยจูจุ๊บกับหนุ่มวัยรุ่นอีกคน ตามข่าวบอกว่า เป็นแฟนเก่า ตอนนั้น American Idol เป็นช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน เพราะผู้เข้าแข่งขันต้องเก็บคะแนนเรียกเสียงโหวตใกล้รอบสุดท้าย

เขาพาตัวหลุดกระแส “ปากต่อปาก” มาได้ เพียงแค่บอกเรียบๆ ตอบสื่อว่า เขายอมรับว่า ภาพนั้นเป็นตัวเขาเอง และเขาก็ไม่เคยปิดบังตัวเอง แถมยังรู้สึกดีกับสิ่งที่เป็นอีกด้วย เพียงแต่ คุณๆ ไม่ต้องไปสนใจอะไรกับภาพนั้น มาสนใจว่า ฉันจะแสดงอะไรบนเวทีจะดีกว่า

ในการให้สัมภาษณ์ช่วงนั้น เขาไม่ได้พูดซักคำว่า ผมเป็นเกย์ ในเมื่อยังไม่ได้คำตอบฟันธง สื่อก็ยังตั้งหน้าตั้งตารอว่า เมื่อไหร่นะจะยอมรับกับสาธารณชนว่า ตนเป็นเกย์ ซะที

อดัมมาพูดชัดๆ ว่า ตัวเองเป็นเกย์ ก็ตอนที่ลงหน้าปกหนังสือดนตรีเล่มดังโรลลิ่ง สโตน หลังจากที่รายการแข่งขัน American Idol จบลงแล้ว และเข้าวินเป็นที่สอง ทั้งๆ ที่ความสามารถของเขากับคนได้ที่หนึ่ง (Kris Allen) ห่างกันอย่างเห็นได้ชัด อดัมยอมรับว่า เขาแพ้ผลโหวต อาจเป็นเพราะเขาเป็นเกย์

งาน AMA คงจะสร้างผลสะเทือนให้นักร้องคนนี้ไม่น้อย แต่คงไม่ทำให้เขาล้ม

หลังงาน AMA จบลง อดัมสวนกลับว่า เขาไม่ได้ทำอะไรที่แตกต่างจากนักร้องหญิงคนดังอย่างตอนที่ มาดอนน่าหันหน้าไปจูบปากกับบริทนีย์ ในงานประจำปีรายการมิวสิควิดีโอของเอ็มทีวี เมื่อหกปีก่อน (ใครเคยได้ดู จะรู้ว่า หล่อนจูบปากจ๊วบใหญ่พอๆ กันกับรายการ AMA เชียวแหละ)

แต่นั่นเป็นหญิงจูบกัน ซึ่งผู้ชมทางบ้านที่เป็นหญิงและเป็นผู้ชายทั่วไปบางคนรับได้ และมีคุณผู้ชายหลายคนชอบดูคุณผู้หญิงจูบกันด้วย อย่าปฏิเสธ…

แต่ถ้าผู้ชายจูบกัน ผู้ชมไม่ค่อยได้เห็นกัน ยิ่งเป็นรายการแสดงสดบนเวทีที่มีลุ้นตลอด ไม่เหมือนกับรายการละครตอนกลางวันของบรรดาฟรีทีวียักษ์ใหญ่ที่เพิ่งจะสองสามปีมานี้ มีตัวละครเป็นเกย์ และจูบกันแซมๆ ให้เห็น ซึ่งมันให้ผลต่างกันในแง่การดูการชม

แต่สิ่งหนึ่งที่มองข้ามไม่ได้ว่า ทำไมอดัมถึงโดนโจมตีหนักนัก ผมคิดว่า เป็นเพราะ หนึ่ง ในมุมมองบันเทิง เขาเป็นนักร้องน้องใหม่ ไม่ใช่เจ้าแม่ข้ามยุคอย่างมาดอนนน่าที่ถ่ายทอดงานมาแล้วสารพัดความแรง ทั้งภาพเซ็กซ์หมู่ ภาพนู้ด ภาพกระทำชำเราบนเวที เรียกได้ว่า หล่อนจับกระแสยุคสมัยได้อยู่หมัด ส่วนอดัมยังไม่มี “ราศี” จับ

สอง ในมุมมองเรื่องความเป็นเกย์ของเขา คนที่ไม่เห็นด้วยจะรู้สึกไม่พอใจเพราะคิดว่า ในเมื่อสังคมยอมรับให้ “เกย์คนนี้” เป็นนักร้องได้อย่างเปิดเผย ให้มีชื่อเสียง ให้มีผลงาน เรียกว่า ชั้นเพิ่งให้ “บัตรผ่าน” แกมา เพราะฉะนั้นก็อย่ามา “ล้ำเส้น” มากเกินไป

แต่ถ้าคุณผู้ชมพิจารณาในมุมมองความเท่าเทียมกัน คุณจะเห็นว่า สิ่งที่อดัมแสดงไม่ได้เกินเลยขอบเขตแต่อย่างใด เพียงแต่ คนดูที่ส่งจดหมายไปร้องเรียนหน่วยงานกำกับดูแลนั้น “ยังไม่ชิน”

ว่างๆ ลองเปิด ดูงานเก่าๆ สมัยเอลวิส เพรสลีย์​เพิ่งเข้าวงการใหม่ๆ พร้อมกับท่า “ควงสะโพกโยกหน้าหลัง” ของเขาสิครับ สมัยนั้น เอลวิสโดนโจมตีพอๆ กัน

อ้อ…ต่างกันที่ เอลวิส เป็นผู้ชาย แต่อดัมเป็นเกย์

___________________________
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ เขาและเพื่อนจัดรายการอยู่คลื่น FM102 ทุกวันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน ฟังรายการย้อนหลัง www.nationradio.co.th อีเมล์ vitayamail@gmail.com

สวัสดีครับขอความเห็นนิดนึง

เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ และผู้อ่านที่รักครับ

ขอบคุณที่ติดตามกันมาโดยตลอด
อัพช้ามั่ง หายหัวมั่ง ตอบช้ามั่ง
แต่ไม่มีใครโกรธเลย
รู้สึกดีจริงๆ ครับ

ตอนนี้กำลังคิดว่า จะทำยังไงให้ชีวิตตัวเอง
ดีขึ้น ทำงานมากขึ้น ในเวลาที่น้อยลง

เลยคิดว่าจะนำ blog นี้ไปรวมอยู่ใน facebook
เพื่อการอัพเดทที่เร็ว จะต่อเนื่องกว่านี้น่ะครับ
อยากทราบความเห็นว่า คิดยังไงกัน
เท่าที่ลองใช้ๆ ดู ก็มี pages ที่มี discussion
ิboard ที่ดี ทุกๆ คนก็ได้แลกเปลี่ยนความเห็นกันได้
ดีกว่าจะคุยกะกระผมเพียงคนเดียว อยากให้สังคมเล็กๆ นี้
มีคนที่สนใจข่าวสารและแลกเปลี่ยนกันแบบนี้ต่อไปครับ

facebook: www.facebook.com/vitayas

ฝากความเห็นไว้ได้ หรือจะส่งเมลมาก็ได้นะ
vitayamail@gmail.com

รักคนอ่าน
วิทยา แสงอรุณ

นะยะ 2010

นะยะ 2010 หน้าม่านมายา กรุงเทพธุรกิจ วิทยา แสงอรุณ

ละครเวทีเรื่องดังเมื่อยี่สิบสามปีที่แล้ว “ฉันผู้ชายนะยะ” กำลังกลับมาลงโรงอีกครั้งหนึ่งโดยผู้สร้างและทีมนักแสดงชุดเดิมเกือบทั้งหมด ด้านฝีมือการแสดงชองนักแสดง คงไม่เป็นคำถาม เพราะบัดนี้ แต่ละท่านเข้าขั้นชั้นครูแห่งวงการบันเทิงแล้วทั้งสิ้น

ที่น่าติดตาม ก็คือ คนดูในยุคปัจจุบัน ทั้งที่เป็นเกย์ และเป็นคนดูทั่วไปรู้สึกอย่างไรกับเนื้อหาของละครเรื่องนี้?

“ฉันผู้ชายนะยะ” ดัดแปลงมาจากบทละครอเมริกัน ชื่อ The Boys in the Band ละครนอกวงจรบรอดเวย์ (Off-Broadway) หมายถึง ไม่ได้เล่นในย่านถนนบรอดเวย์ ซึ่งเป็นถิ่นโรงละครดังในนิวยอร์ค แต่เป็นโปรดักชั่นเล็กๆ มีตัวละครเป็นเกย์เป็นหลัก และไม่ได้คาดหวังว่าประชาชนส่วนใหญ่ที่ไม่ใช่เกย์จะให้ความสนใจ แต่กลับสร้างความฮือฮา เล่นซ้ำเป็นพันรอบเมื่อ 40 ปีที่แล้ว และต่อมาอีกไม่กี่ปี ก็ทำเป็นภาพยนตร์ในชื่อเดียวกัน โดยมีนักแสดงชุดเดิม และเนื้อหาเหมือนเดิมเกือบทั้งหมด

เรื่องราวของกลุ่มเพื่อนเกย์ที่มาร่วมงานวันเกิดของเพื่อนคนหนึ่ง โดยมีของขวัญวันเกิดชิ้นหนึ่งเป็น “ผู้ชายขายแรง”เขาเซ็กซี่ หล่อล่ำ แต่ไม่ค่อยมีมันสมอง ขณะที่งานปาร์ตี้วันเกิดดำเนินไปด้วยบทสนทนาโต้ตอบเผ็ดมันจากผองเพื่อน ตัวละครแต่ละตัวเผยชีวิตด้านมืดของตัวเอง เนื้อหาทวีความเข้มข้นมากขึ้น เมื่อเจ้าของงานวันเกิด ท้าทายให้เพื่อนๆ เล่นเกมๆ หนึ่ง ด้วยการยกหูโทรศัพท์ไปหาบอกรักคนที่รัก และพูดความจริงอะไรบางอย่างให้คนอื่นได้รับรู้

The Boys in the Band ไม่ใช่ละครตลกล้อเลียนคนเป็นเกย์ หรือคนที่แตกต่างเพื่อความฮา เอามัน “ไปวันๆ” แต่ตั้งคำถามเรื่องชีวิตของคนเป็นเกย์ และเสียดสี “ตัวเอง” ได้อย่างแสบสันต์ กระชากความรู้สึกเบื้องลึกของคนกลุ่มนี้ และเผยให้เห็นถึงความรู้สึกผิดหวัง ชิงชัง และ “ขมขื่น”

ถ้าคุณติดตามสื่อที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับ เกย์ กะเทย ไม่ว่าสื่อบันเทิงในรูปละครหลังข่าว หรือหนังฉายโรง คุณจะพบความแตกต่างในการคิดของคนที่ทำสื่อที่เป็นเกย์และคนทำสื่อที่ไม่ได้เป็นเกย์

อะไรคือความพอดี อะไรคือเสียดสี แต่ไม่ได้ย่ำยี?

ความยากมันอยู่ตรงนี้แหละ

ดร.เสรี วงษ์มณฑา ผู้ดัดแปลงบทเป็นภาคภาษาไทย และผู้กำกับ และแสดงในเรื่องนี้ด้วย ให้สัมภาษณ์ไว้ว่า ละครเรื่องนี้ ไม่ตกยุคสมัยแน่นอน เพราะเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว เมื่อละครเรื่องนี้เล่นที่โรงละครของโรงแรมมณเฑียร ต้องเรียกว่า เป็นละครที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเกย์ และมีความ “ล้ำยุค” กว่าสภาวะแวดล้อมและความเข้าใจของคนในสังคมไทย และเมื่อนำมาเสนออีกครั้งในพ.ศ. นี้ ต้องบอกว่ “ทันยุค” พอดี
ความล้ำยุค หรือทันยุค คงไม่ได้ขึ้นอยู่ที่ ปัจจัย “เวลา” ของท้องเรื่องว่า นำเสนอเหตุการณ์ สถานการณ์ และรายละเอียดเป็นปัจจุบัน ด้วยค่านิยม ทัศนคติ และความเชื่อของคนในปัจจุบัน หรือนำเสนอเหตุการณ์ ย้อนยุค?

แต่อยู่ที่ “แนวความคิด” ที่แฝงอยู่ในบทสนทนา การแสดงออก และทัศนคติของตัวละคร รวมถึงองค์ประกอบอื่นๆ อีก ไม่ว่าจะเป็นมุข แก๊กตลก หรือองค์ประกอบฉาก และทั้งหมดนี้ รวมเป็นภาพสะท้อนตัวตน และวิธีคิดของผู้สร้างและผู้ทำบท
เพราะบทละครเรื่องนี้เป็นบทดัดแปลง ไม่จำเป็นต้องเหมือนต้นฉบับทุกกระเบียดนิ้ว

และในปีพ.ศ. 2010 นี้ เชื่อว่า “ฉันผู้ชายนะยะ” คงไม่ใช่ “ฉันผู้ชายนะยะ” เหมือนเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้วทั้งหมด เพราะค่านิยม ทัศนคติ และการแสดงออกของเกย์ในยุคนี้ มีแง่มุมใหม่ๆ ที่เกิดขึ้น และสิ่งที่เกิดขึ้นนี้น่าจะช่วยให้สังคมปรับความเข้าใจเกี่ยวกับคนเป็นเกย์ได้ดีขึ้น และเป็นไปในทิศทางที่ “สร้างสรรค์” มากกว่าจะให้คนดูรู้สึกขมขื่น และตื่นตกใจกับด้านมืดของตัวเอง หรือที่ตัวเองก็เคยทำ

และจะน่าสนใจยิ่งกว่านั้น ก็คือ คนดูที่ไม่ได้เป็นเกย์ น่าจะมีโอกาสเข้าใจชีวิตของคนเป็นเกย์มากขึ้น หันมาตั้งคำถามเรื่องความรัก ความสัมพันธ์ และการพูดความจริง โดยไม่ต้องมองผ่านแว่นตาแห่ง “ความสงสาร” และ “ความเห็นใจ” คอยตบหลังตบไหล่คนเป็นเกย์ ยามที่พวกเขามีปัญหา แล้วพร่ำบอกว่า “ไม่เป็นไรหรอก เป็นคนดี ก็พอนะ”

“ฉันผู้ชายนะยะ” จะจัดแสดง 16 รอบ เริ่ม 29 มกราคม 2553 แสดงทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ ณ โรงละครอักษรา คิงพาวเวอร์ (ซ. รางน้ำ) นำแสดงโดย “ชลิต เฟิ่องอารมณ์ , มารุต สาโรวาท , วสันต์ อุตตมะโยธิน, เดย์ ฟรีแมน, สมชาย เข็มกลัด, ธิตินันท์ สุวรรณศักดิ์ , และ อาชัญ ชัยสุวรรณ เขียนบท, กำกับการแสดง และร่วมแสดง โดย “ดร.เสรี วงษ์มณฑา” รายได้ส่วนหนึ่งมอบให้กับ “โครงการคืนชีวิตให้พ่อแม่เพื่อลูกน้อยที่ปลอดเอดส์” สภากาชาดไทย ในพระอุปถัมภ์พระเจ้าวรวงศ์เธอพระองค์-เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ บัตรที่ไทย ทิกเก็ต เมเจอร์ 02-2623456 www.thaiticketmajor.com ราคา 2,000 / 1,500 / 1,200 / 1,000 / 800 และ 500 บาท
………………………
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ และผู้จัดรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men, FM 102 สี่ทุ่ม ทุกวันอาทิตย์ www.facebook/vitayas หรือที่ wordpress: http://vitayas.wordpress.com email: vitayamail แอ้ด gmail.com

เมื่อเหล่าเกย์ Face-off บน Facebook

หน้าม่านมายา 16 ก.พ. 2010 วิทยา แสงอรุณ

เฟซบุ๊คไม่เพียงช่วยให้คุณหาเพื่อนนุ่งกางเกงขาสั้น คนที่เคยโดดยางสมัยผูกคอซอง หรือกระทั่งหากิ๊กเก่าสมัยยังเยาว์ได้อย่างง่ายดาย แต่ดูเหมือนจะกลายเป็นพื้นที่ที่เหล่าเกย์ทั่วโลกใช้ประกาศตัวตนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ รวมถึงคนไทยรุ่นใหม่ที่เป็นเกย์และอายุยังไม่ถึง 30

คุณผู้หญิงที่คิดจะ Add คุณผู้ชายซักคนเพราะเห็นรูปแล้วเกิดปิ๊งกะทันหัน ดูราศีแล้วมีแนวโน้มว่าน่าจะจีบได้ ก็สามารถแตะเบรคนิดนึงก่อนจะกดปุ่มขอ “Add as Friend” ที่อยู่ด้านขวามือของหน้าหล่อๆ นั้น โดย:

ลองสังเกตรูปภาพของบรรดาเพื่อนๆ ที่เขามีอยู่ ดูซิว่า ในจำนวนนั้น มีรูปผู้ชายมากกว่ารูปผู้หญิง?

ในช่วงเวลานี้ ถือว่าเป็นโอกาสที่ดี เพราะผู้คนเพิ่งจะเริ่มทยอยย้ายบ้านจาก hi5 มาเล่นเฟซบุ๊ค หลายๆ คนเลยยังไม่ค่อยมีเพื่อนเข้ามาเป็นเรือนพันเรือนหมื่นเหมือนตอนเล่นอยู่ใน hi5 กัน จึงไม่น่ายากสำหรับคุณผู้หญิงหากจะลองสังเกตสักนิดว่า เป้าหมายชายคนนั้นมีเพื่อนเพศไหนมากกว่ากัน?

เรียกได้ว่า เป็นการสังเกตแบบปฐมภูมิ

อีกระดับหนึ่ง ใต้รูปภาพโปรไฟล์ของชายหนุ่มเป้าหมาย คุณจะเห็นหัวข้อ “Information” ซึ่งเฟซบุ๊คอนุญาตให้ผู้สมัครเลือกที่จะเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวอย่างไรก็ได้ บางคนระบุข้อมูลเพียงสั้นๆ ราวกับไม่มีตัวตนมาก่อนในโลกนี้ และบางคนก็น้อยมากจนคนไม่ขอแอด เพราะไม่รู้จะเริ่มคุยด้วยยังไง (แล้วจะขอแอดไปทำไม?)

และมีอีกหลายคนที่เปิดเผยมาก รวมไปถึงให้ข้อมูลที่ระบุไว้เปรี้ยงๆ ไปเลยว่า ตอนนี้ “ชั้นคบกะใครอยู่” ซึ่งดูได้ตรงที่เขาเขียนว่า Relationship Status: In a Relationship with ..ตามด้วยลิงก์ที่เป็นชื่อของบุคคลอีกคนหนึ่ง ลองดูชื่อซิว่า ชื่อผู้หญิงหรือชื่อผู้ชาย

ไหนๆ ก็ไหนๆ คุณก็ควรจะคลิกลิงก์นั้นซักนิดหนึ่งเพื่อจะดูว่า ใครนะเป็นแฟนกับหนุ่มคนนี้ที่คุณหมายปอง ไม่แน่ …คุณอาจจะได้เจอหน้าแฟนเก่าของคุณ (อันนี้ผมล้อเล่น เพราะคงไม่มีเหตุการณ์บังเอิญขนาดนั้น อย่าเพิ่งตกอกตกใจไป แต่ถ้าเกิดใช่ คุณก็จะได้รู้ซะทีว่า ทำไมอยู่ดีๆ เขาถึงเลิกกับคุณโดยไม่มีสาเหตุที่ชัดเจน หรืออยู่ๆ ก็หายไป)

ในส่วน Information นี้ คุณอาจจะคลิกตรงเข้าไปได้เลย โดยดูบรรทัดที่มีลิงค์ใต้ชื่อเจ้าของเฟซบุ๊ค ต้องเรียกได้ว่า จุดนี้เอง ถือเป็นพื้นที่ประกาศตัวตนอย่างหนึ่งที่น่าสนใจมากของคนเป็นเกย์ เพราะหัวข้อย่อยหนึ่งในนั้นคือ “Interested in”

ถ้าเขาระบุว่า “Men” ก็คงไม่ต้องเดาอีกต่อไปว่า เขาชอบเพศเดียวกันหรือต่างเพศ คงไม่มีผู้ชายคนไหนหรอกนะครับที่ไม่ได้เป็นเกย์ และเลือกที่จะระบุว่า Interested in “Men” แต่ถ้าเค้าระบุว่า Interested in “Men and Women” ก็ไม่ต้องงงนะครับว่าจะเอากันแน่

คนที่ระบุอย่างนี้ ในความเห็นผมนะครับ ไม่มีสถิติใดรองรับ แนวโน้มจะเลือก Interested in “Men” ซะมากกว่า เพราะครั้นจะระบุเพียง “Men” ไม่มี “Women” ก็อาจจะโปร่งใสเกินไป ไหนๆ มชีวิตคลุมเครือตั้งแต่เด็กแล้ว ก็ของคลุมเครือของฉันต่อไป

สำหรับผมแล้ว อาจจะไม่ถูกทั้งหมดที่ไปเหมารวมเอาว่า ชายผู้ใดที่ระบุว่า Interested in “Men and Women” จะเป็นเกย์ซะหมด เขาผู้นั้นอาจจะเป็น “ไบเซ็กช่วล” คือ รักได้ทั้งสองเพศ แต่อีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งเชื่อว่าไม่น้อย เป็นเกย์นั่นเอง แต่พวกเขายังไม่สบายใจที่เปิดเผยให้ใครๆ ได้รับรู้ ก็เป็นสิทธิ์ของเขาเอง

งั้นคุณผู้อ่านที่เป็นผู้หญิง ก็ควรใช้วิจารณญาณในการรับชมและถามตัวเองว่า เวลาเจอใครที่บอกว่า “​Interested in Men and Women” คุณอยากจะจีบมั๊ย เพราะคุณจะมีคู่แข่งในอนาคตเป็นสองเท่าเลยนะ ทันทีที่คุณได้จีบผู้ชายคนนี้

ถ้าสังเกตจากบรรดาเพื่อนๆ ที่เขามีอยู่ในลิสต์ก็แล้ว สังเกตจาก เซคชั่น Information ก็แล้ว ยังไม่มีตัวบ่งชี้ว่า เขาเป็นผู้ชายสายพันธุ์พิเศษหรือเปล่า คุณอาจจะลองดูอีกจุดหนึ่ง ที่เซคชั่น Pages ดูซิว่า เขาเข้าเป็นแฟนคลับของเพจใดบ้าง

ถ้าเป็น Page อย่างเดวิด เบคเคม ก็ยังธรรมดาอยู่ ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น แต่ถ้า Pages อย่างแดเนียล วู ดาราหนุ่มลูกครึ่งอเมริกัน-จีนละสิ เริ่มเข้าเค้า

ในบางประเทศที่ยังคงเกลียดเกย์สุดๆ ก็ใช้เฟซบุ๊คนี่แหละ ตามล่าหาคนเป็นเกย์ บริษัทบางแห่งก็อาศัยเฟซบุ๊คในการสังเกตพฤติกรรมและทัศนคติของลูกจ้าง เพราะฉะนั้น สิทธิส่วนบุคคลหรือความต้องการมี “Privacy” หรือความเป็นส่วนตัว เมื่อพูดถึงโลกออนไลน์แล้ว “ไม่มี” เพราะใครๆ ก็เข้าถึงข้อมูลได้

ว่างๆ คุณลองเสิร์ชชื่อของคุณเองดูในกูเกิ้ลดู คุณอาจจะเจอรหัสนักศึกษาของคุณ และคณะที่สังกัด เผลอๆ คุณจะได้เจอใบเกรดตอนเรียนจบ แล้วมีเอฟติดหราในบางวิชาให้คุณอาจะช้ำใจได้อีกครั้ง

___________________________
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ เขาและเพื่อนจัดรายการอยู่คลื่น FM102 ทุกวันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน ฟังรายการย้อนหลัง www.nationradio.co.th Facebook: www.facebook.com/vitayas อีเมล์ vitayamail @ gmail.com

เมื่อรักสุกงอม เกย์/เลสฯ ก็อยากแต่งงานเหมือนกัน

Gay Marriage Battle in California

หน้าม่านมายา 2 มี.ค. 2010 วิทยา แสงอรุณ

เดือนที่แล้ว วันที่ 14 ก.พ. เหตุการณ์เดียวกันเกิดขึ้นสองแห่งโดยบังเอิญ

หญิงรักหญิงสองคู่จูงมือกันไปขอแต่งงาน คู่แรกที่ปทุมธานี อีกคู่ที่เชียงใหม่ ทั้งสองคู่โดนปฏิเสธ เหมือนๆ กัน

เจ้าหน้าที่บอกว่า จดทะเบียนให้ไม่ได้เพราะไม่มีกฎหมายรองรับ คู่ปทุมธานีบ่นรู้สึกผิดหวัง ส่วนคู่เชียงใหม่ชิลๆ บอกว่า รู้อยู่แล้ว ไม่ได้ผิดหวัง แต่อยากรู้ว่า ภาครัฐจะทำอะไรให้มั่งมั๊ย?

คุณผู้อ่านรู้สึกยังไงกับข่าวนี้?

“เรื่องไม่เป็นเรื่อง” “แต่งไปทำไม เดี๋ยวก็หย่ากัน” “อายเค้าน่า” “เพี้ยน พิสดาร” ??!??

การแต่่งงานของคนเพศเดียวกันกำลังเป็นกระแสมาแรงทั่วโลก ทั้งกระแสเชิงสังคม เชิงธุรกิจ และกระแสการเมือง ถ้าดุเด็ดเผ็ดมันที่สุดก็ต้องยกให้ที่เมืองลุงแซมนั่นแหละ

ที่นั่น เกย์และเลสเบี้ยนต่อสู้ฟาดฟันเพื่อให้ได้สิทธิ์รับรองทางกฎหมายมาตลอด ย่ิงในช่วงสองสามปีหลังมานี้ จะสังเกตเห็นได้ว่า เหตุการณ์เข้มข้นขึ้นเป็นลำดับนับตั้งแต่สมัยรัฐบาลบุชออกโรงต่อต้านการแต่งงานและการรับรองสถานะทางกฎหมายของคู่รักเพศเดียวกัน โดยมีกลุ่มศาสนาอย่างมอร์มอนเป็นถุงเงินสำคัญให้เงินไม่อั้น (แต่ถ้าคุณถามหนุ่มๆ มอร์มอนที่ขี่จักรยานไปทั่ว พวกเขาจะปฏิเสธ)

บนพื้นที่สื่อ แคมเปญแย่งชิงเสียงสนับสนุนผ่านสื่อของ “ฝ่ายอยากแต่ง” กับ “ฝ่ายห้ามแต่ง” แรงขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นซื้อแอดโฆษณาทางสื่อสิ่งพิมพ์และทางทีวีโจมตีกันทั้งทางตรงและทางอ้อม ใครว่างๆ ลองคลิกยูทูปดู หาคำว่า gay marriage แล้วนั่งดูแคมเปญโจมตีกัน ไม่แน่ คุณอาจได้ความคิดใหม่ๆ ไปใช้ในงานสร้างสรรค์ที่ออฟฟิศ

ในเชิงธุรกิจ กิจการแต่งงานไม่เพียงแต่ทำให้ Wedding Studio มีรายได้ไหลมาเทมา ยังส่งเสริมการท่องเที่ยวของประเทศได้อีกทางหนึ่ง

รัฐบาลแคนาดา และอัังกฤษ รวมถีงอีกหลายประเทศถึงกับลงโฆษณาในนิตรสารและช่องทางสื่อสำหรับเกย์และเลสเบี้ยน ชักชวนให้คู่รักเพศเดียวกันมาแต่งในประเทศตนแล้วฮันนีมูนเสร็จสรรพ ถึงแม้จะไม่มีผลทางกฎหมายในประเทศบ้านเกิดก็เถอะ

หากมีใครไล่เลียงแจกแจงผลประโยชน์ที่คู่แต่งงานได้รับ เมื่อเปรียบเทียบกับคนที่อยู่ด้วยกันแต่ไม่ได้ตีทะเบียน จะพบเรื่องที่ไม่รู้แต่น่ารู้อีกหลายเรื่อง ทั้งเรื่องลดหย่อนภาษี ทั้งเรื่องสุขภาพ และการรับรองการใช้ชีวิตสารพัด

เสียดายยังไม่เคยมีใครแจกแจงเรื่องนี้ในเมืองไทย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเกย์และเลสเบี้ยนไทย เพิ่งจะเริ่มรู้ว่า ตัวเองก็มีสิทธิ์เหมือนเพื่อนชายหญิงที่จบมาจากโรงเรียนเดียวกัน หรือจบจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน และตอนนี้ก็ได้แต่งงาน มีลูกไปแล้วหลายคน

การจดทะเบียนสมรสอาจไม่ใช่สิ่งที่ทุกคู่ต้องการ แต่การจดทะเบียนสมรสเป็นสิทธิ์ที่พลเมืองทุกคนควรมี เกย์และเลสเบี้ยนไม่ได้เรียกร้องอะไรที่เหนือกว่า หรือมากกว่า ประชาชนพลเมืองทั่วไป และเมื่อมีสิทธิ์ พวกเขาและเธอก็จะเลือกที่จะจดหรือไม่จด จะอยู่ด้วยกันเฉยๆ เหมือนเดิมก็ได้ ไม่มีใครว่าอะไร

และผมคิดว่า ไม่จำเป็นต้องเรียกว่า การจดทะเบียนเหมือนคู่ชายหญิง จะเรียกว่าอะไรก็ได้แต่มีผลรับรองทางกฎหมายใกล้เคียงหรือเสมอกัน ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นหน้าที่ของรัฐด้วยซ้ำที่จะต้องดูแลและแสดงความรับผิดชอบพลเมืองกลุ่มนี้ที่ถูกละเลยและถูกเลือกปฏิบัติมาโดยตลอด

ตกลงแล้ว การแต่งงานเป็นเรื่องของคนสองคน หรือเป็นกิจการที่ผู้อื่นจำเป็นต้องคัดค้านด้วย?

ในปีนี้ เราอาจจะได้เห็นการจัดงานแต่งงานหมู่ของคนเพศเดียวกัน ซึ่งน่าจะเป็นการจัดครั้งแรกของประเทศไทย ขณะนี้มีหลายคู่แล้วที่แสดงความจำนงอยากจะเข้าร่วม แชร์ค่าใช้จ่ายกัน และขณะเดียวกัน ก็ให้สังคมได้รับรู้ด้วยว่า คนเพศเดียวกันก็รักกัน และอยากมีครอบครัวที่ได้รับการรับรองจากญาติพี่น้องและผองเพื่อนเหมือนกัน

ถ้าคุณเป็นคู่เพศเดียวกัน และคิดว่า จะอยู่ด้วยกันไปจนตาย หมดความกลัว หมดความกังวลว่า ใครจะคิดยังไงกับความรักของคุณแล้ว คุณน่าจะไปร่วมงานแต่งงานหมู่กับคู่อื่นๆ นะครับ

ลองวาดภาพดู ไม่เพียงคุณและคุณจูงมือกันวิวาห์ และมีเพียงญาติคุณและคุณมางาน แต่มีญาติชาวบ้านอีกนับร้อยมางานของคุณ ผมว่า น่าสนุกและตื่นเต้นกว่าการแต่งหมู่ของคู่ชายหญิงเป็นไหนๆ เพราะคู่ชายหญิงส่วนใหญ่คงไม่ได้ฝ่าฟันดิ้นรน สู้อคติในสังคม เพื่อให้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเหมือนกับคุณและคุณ

ถึงแม้ ทางการจะไม่มีอะไรมารับรองทางกฎหมาย แต่ทางสังคม คุณได้แล้ว เต็มๆ

ปีหน้า วันวาเลนไทน์ ผมฝันไปว่า จะไม่มีแค่คู่รักสองคู่ไปที่ปทุมธานีและเชียงใหม่อีกครั้ง และไม่ใช่จะมีแต่คู่หญิงรักหญิง แต่จะมีคู่รักเกย์-เกย์ กะเทย-ผู้ชาย ทอม-กะเทย หรือทอม-ทอม หรือคู่ที่ไม่ใช่ชายและไม่ใช่หญิงที่รู้สึกถึงความรักที่อยู่ตัว มั่นคงในรักและในคู่ของตนหลังดิ้นรนเพื่อจะได้อยู่ด้วยกัน จูงมือกัน ไปขอจดทะเบียนในทุกจังหวัด

เมื่อคุณแสดงตัวออกมา คนในสังคมถึงจะเห็นคุณ และพวกเขาก็จะรู้ว่า ที่จริงแล้ว เป็นเรื่องแสนจะธรรมดาที่ใครๆ ก็อยากจะแต่งงานเหมือนกัน

___________________________
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ เขาและเพื่อนจัดรายการอยู่คลื่น FM102 ทุกวันอาทิตย์ สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน ฟังรายการย้อนหลัง www.nationradio.co.th Facebook: www.facebook.com/vitayas อีเมล์ vitayamail@gmail.com

คลิปรายการ “เปลี่ยนประเทศไทย” ตอน ความหลากหลายทางเพศ

Change Thailand: ความหลากหลายทางเพศ

คลิป รายการเปลี่ยนประเทศไทย ถกประเด็น LGBT
ออกอากาศ 24 ก.พ. 2553
ประเด็น “ความหลากหลายทางเพศในสังคมไทย”

ผู้ร่วมรายการ:
วิทยา แสงอรุณ (ฺBangkok Radio For Men FM102),
มันทนา อิศยเทพกุล lesla.com,
และนัยนา สุภาพึ่ง ผู้อำนวยการมูลนิธธีรนาถ กาญจนอักษร
(อดีตกรรมการสิทธิมนุษยชน)

Part 1: http://www.youtube.com/watch?v=v8bOdi2drTE
Part 2: http://www.youtube.com/watch?v=zChGJK8GBa0
Part 3: http://www.youtube.com/watch?v=2-cIPNHKrVE
Part 4: http://www.youtube.com/watch?v=9YmqY_1P7PI
Part 5: http://www.youtube.com/watch?v=c942JynHJHE

มือถือเลิกแอบ

หน้าม่านมายา: 16 มีนาคม 2010 วิทยา แสงอรุณ

Dbug Workshop by Dtac on March 6, 2010, Campus Room, The Erawan Hotel

เดี๋ยวนี้ ค่ายฮัลโหลออกบริการใหม่ๆ กันเยอะ “ซิมกันแดด” “เจ้าบุญทุ่ม” ฯลฯ ฟังชื่อแล้ว ตัองเลิกคิ้วตาม แต่เท่าที่ปล่อยๆออกมา ส่วนใหญ่ก็ยังไม่ได้มี “innovation” อะไรใหม่ๆ หากจะให้ชวนฉงน น่าค้นหายิ่งกว่าแล้วละก้อ ต้องอันนี้เลย

“ซิมเลิกแอบ!”

อะฮ่า! คุณผู้อ่านครับ ใครใส่ซิมนี้เข้าไปปุ๊บ เลิกแอ๊บปั๊บ จะเป็นไปได้มั๊ยเนี่ย? แต่เหนือสิ่งอื่นใด ก่อนจะไปถึงจุดนั้น ไม่ว่าบริษัทฮัลโหลค่ายไหนคงต้องคิดแล้วคิดอีกว่า จะมีกี่คนกล้าไปซื้อซิมพรรค์นี้มาใช้? เกย์ไทยน่ะขี้อายจะตาย?

น่าแปลกนะครับ ขณะที่ชาวต่างชาติมักมองว่า เมืองไทยเป็นสวรรค์ของเกย์ กะเทย ทอม ดี้ แต่คนกลุ่มนี้มักนิยมเล่นซ่อนแอบมากกว่าจะอยู่ในไฟสว่าง น้อยนักที่จะเห็นอานิสงส์ของการอยู่อย่างไม่กลัว น้อยนักอยากจะเปิดเผยให้รู้ว่า มีฉันอยู่ตรงนี้อีกคน (เปิดเผยในที่นี้หมายถึง ยอมรับและไม่กลัวคนรู้ว่าเป็นเก้งเป็นกวางนะครับ ไม่ใช่ต้องป่าวประกาศ)

พอไม่มีการยอมรับตัวเองและไม่มีการแสดงตัวตนออกมา เหล่ากุมาราเกย์ และกุมารีเลสเบี้ยนก็เลยเป็นประชากร
ที่สังคมมักจะมองไม่ค่อยเห็น เป็นพวกล่องหน ยกเว้นกรณีที่ว่า ถ้าคุณเป็นกะเทย พอคุณแต่งหญิง หรือคุณตัดสินใจแปลงร่าง ผ่าหรือเฉาะตามชอบ คุณก็ไม่มีอะไรต้องแอบอีกต่อไป

ทีนี้ หากสังคมใดมีคนแอบมากๆ เข้า สังคมนั้นก็จะไม่มีวันได้เห็น ไม่เกิดการเรียนรู้ ไม่เกิดการสื่อสารพูดคุยให้เข้าใจกัน พอเกิดปัญหาอะไร ก็ไม่รู้จะแก้ไขยังไง อคติมีอยู่ไปทั่ว เพราะเจ้าตัวไม่รู้จักใช้สิทธิ์ของตัวเอง

ในแง่การตลาดและการบริการ ผู้ให้บริการก็จะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่า ลูกค้าอย่างคุณต้องการอะไร ก้อคุณไม่เคยปรากฏตัวให้เค้ารู้ ก้อคุณไม่เคยเรียกร้องอะไร แต่เมื่อเร็วๆ นี้ บางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น

ผมคงต้องขอบคุณเจ้าเครื่อง O2 ที่ใช้มานานจนพังไปคามือ ผมเคยคิดว่าจะไม่ใช้สมาร์ทโฟนอีกแล้ว เพราะไม่เคยใช้คุ้ม แต่แล้วก็อดไม่ได้ พอค่ายดีแทคนำ Blackberry มาขาย ก็ให้กระหายอยากลอง

แล้วผมก็อดไม่ได้ที่จะใช้ Blackberry เพื่อมา “บีบี” แบบชาวบ้านเค้า ทีนี้ล่ะคุณเอ๊ย อารมณ์อยากลองพุ่งเลยล่ะ ถ้าใครใช้ Blackberry แล้ว ไม่มีคนมาแชทกับคุณ คุณจะเสียดาย แล้วอยากปามันทิ้ง (แต่ก็หลายตังค์อยู่นะ) แต่ผมก็เริ่มสนุกขึ้น วันๆ เอาแต่เสาะแสวงหาญาติมิตร ทั้งท่านผู้อ่าน ท่านผู้ฟังมาร่วมแชท จะใช้บีบีให้มันคุ้มไงล่ะคุณ!

เวลาเดือนเศษ ผมควานมาได้ประมาณสามสิบคน (เฉลี่ยวันละคน เชียวนะคุณ นี่ขนาดไม่ตั้งใจ!!) ก็มีมาจากทั้งสามค่ายล่ะครับ แล้ววันหนึ่ง ผมก็คิดอะไรขึ้นมา “ดีแทคเค้าเพิ่งเอา Blackberry มาขาย แต่ตอนนั้น ดูเหมือนเค้าจะตั้งใจขายลูกเดียว ไม่เห็นจะสนใจลูกค้าที่ซื้อไปแล้วว่าจะเป็นยังไง แล้วหากผมเกิดรวบรวมลูกค้า BB ของเค้า แล้วไปขอให้เค้าช่วยจัดเทรนนิ่งการใช้เครื่องให้ล่ะ เค้าจะจัดให้มั๊ย?”

ผมกลับมานับคนในก๊วนที่ใช้ค่ายดีแทค ผมหามาได้ 11 คนเอง ช่างน้อยนิด จะไปขออะไรให้ใครช่วยได้? แต่ผมคิดว่า น่าจะได้ถึงยี่สิบ ถ้าผมขยันกว่านี้ ตอนนั้นแค่คิดน่ะครับ เพราะพอถามเพื่อนฝูงดูทีไร พวกมักก็ตอกย้ำว่า ทำไมไม่ไปรวบรวมไพร่พลคนใช้บีบีของค่ายเจ้าตลาดล่ะ เกย์ที่ใช้บีบีของค่ายเอไอเอสน่ะ เพรียบ หาไม่ยาก”

ก็จริงครับ แต่ผมเชื่ออยู่อีกอย่างหนึ่งก็คือ ดีแทคเป็นเบอร์สอง เค้าต้อง “Try harder” สิ!

คุณผู้อ่านที่เป็นนักการตลาด เคยคิดมั๊ยว่า หากต้องนับเกย์ที่เป็นคอนซูมเมอร์ หรือลูกค้าของคุณ คุณจะทำได้ยังไง? ผมไม่แน่ใจว่า ผมคิดถูกหรือเปล่า อยากจะเสนอคุณๆ ว่า ลองนับจากจำนวนมือถือดูสิ ผมนี่แหละคนหนึ่งที่อยากจะนับ

แล้ววันหนึ่ง ในงานประจำปียิ่งใหญ่ขายมือถือที่ศูนย์สิริกิติ์ คงเป็นโชคดี ได้เจอผู้บริหารหนุ่มหล่อของค่ายดีแทคที่ดูแล Blackberry พอดีเลย สบจังหวะนั่งลงคุย ผมบอกความประสงค์ท่านว่า ต้องการความช่วยเหลือ เพราะใช้เจ้าบีบี ไม่ค่อยจะเป็น และตอนนี้ผมมีก๊วน สมาชิกไม่เยอะหรอกครับ ดีแทคพอจะช่วยจัดเวิร์คช้อปหรือเทรนนิ่งให้ได้มั๊ย? ค่ายโน้นเค้ายังทำเลย (เน้นหน่อย)

ท่านผู้บริหารฟังแล้ว ก็รับปากในทันที แล้วผมก็บอกว่า “ก๊วนผมชื่อดีบัค (DBUG: Dtac Blackberry User Group for Men Only) น่ะครับ และที่สำคัญสมาชิกทุกคนของผมเป็นเกย์ที่เป็นลูกค้าของคุณมานานแล้ว” ว่าแล้ว ผมก็ควักบีบีพร้อมโชว์โลโก้ก๊วนผมที่หน้าจอให้ท่านดู ก่อนจะลาจาก ขออีกนิด ไหนก็ไหนๆ เลยบอกท่านไปด้วยว่า “ยังไงๆ ถ้าจะจัดให้ ก็ขอเทรนเนอร์หล่อๆ ด้วยนะ”

อีกไม่กี่วันต่อมา (หลังจากใช้กำลังภายในโทรหาคนโน้นคนนี้ให้ช่วย) ผมก็ได้รับโทรศัพท์จากเจ้าหน้าที่จากดีแทคว่า “จะจัดสิ่งที่ต้องการให้” คุณผู้อ่านครับ วันนั้น ผมคิดว่า สิ่งที่แชทๆ ไปกับสมาชิกก๊วนผม มันกำลังมีค่ามากกว่าแค่แชทไปวันๆ

วันเสาร์ที่ 6 มีนาคมที่ผ่านมา ดีแทคใจดี…จัดให้ พวกเรา 17 ชีวิต (จากสามาชิก 23 คนแล้ว) ไปพบกันที่โรงแรมเอราวัณ ห้องแคมปัสสุดสบาย ได้นั่งเรียนรู้การใช้บีบีอย่างสนุกสนาน เพลินละสิครับ มีเทรนเนอร์น่ารักอยู่หลายคนนะคุณ

แล้ววันนั้น งานก็จบลงอย่างแฮปปี้ (ผมไม่ได้ค่าโฆษณานะ ขอยืนยัน)

ผมคิดว่า เราทุกคนย่อมมีจุดเริ่มต้น และเมื่อถึงเวลาต้องทำอะไรใหม่ๆ ที่ยังไม่มีคนทำ ก็ขอให้ตั้งใจทำ และสิ่งที่ค่ายมือถือทำครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะต้องมาเอาใจก๊วนเกย์อย่างพวกผม แต่เพราะเราก็เป็นลูกค้าเหมือนกัน เหมือนกับอีกหลายล้านคนที่ได้รับการดูแล ไม่ว่าจะเป็นงานรวมพลคนโสด งานดูหนังวันวาเวนไทน์ ผู้ให้บริการสิต้องหันมาถามว่า เคยให้ความสำคัญกับลูกค้าทุกๆ กลุ่มหรือยัง?
………………………
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ และผู้จัดรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men, FM 102 สี่ทุ่ม ทุกวัน อาทิตย์ www.facebook/vitayas

“Gay Romance” นิยายสุดโปรดของแม่บ้านอเมริกัน

gay romance books

หน้าม่านมายา: “Gay Romance” นิยายสุดโปรดของแม่บ้านอเมริกัน
30 มีนาคม 2010 วิทยา แสงอรุณ

คุณเอ็มมี่ ฟรอส พยาบาลสาวจากฮาวายบอกว่า เธออ่านนิยายแนว Gay Romance ราวๆ 15-20 เล่มต่อเดือน (อะไรจะปานนั้น?)

“เวลาผู้ชายหล่อๆ สองคนถูไถกันไปมา ชั้นว่า มันเซ็กซี่จะตาย” เธอให้สัมภาษณ์กับนิตยสาร LA Weekly เมื่อเร็วๆ นี้

นิยายแนว “เกย์โรแมนซ์” กำลังกลายเป็นอาหารจานใหม่ของนักอ่านชาวอเมริกันตั้งแต่ผู้หญิงวัยทำงานจนถึงแม่บ้านทั่วไป อายุระหว่าง 31-49 ซึ่งต่างจากตลาดของไทยนะครับ การ์ตูนญี่ปุ่นและนิยายเกย์วัยรุ่นมีนักอ่านที่ชื่นชอบเป็นวัยรุ่นเสียส่วนใหญ่ หรือไม่ก็เป็นวัยเพิ่งเริ่มต้นทำงาน เพราะตอนเรียนมัธยม พวกเธอก็อ่านการ์ตูนเกย์และนิยายแนวนี้จนติดงอมแงม

จริงๆ แล้ว นิยายแนวเกย์โรแมนซ์ของอเมริกันมีทั้งส่วนต่างและส่วนเหมือนกับเนื้อหาของการ์ตูนเกย์ญี่ปุ่นในแง่เนื้อหาและการนำเสนอ และที่แน่ๆ ก็คือ ทั้งนิยายเกย์โรแมนซ์อเมริกันและการ์ตูนเกย์จากญี่ปุ่นล้วนแล้วแต่มีผู้หญิงอ่านเป็นส่วนใหญ่ และเขียนโดยผู้หญิงเพื่อผู้หญิง โดยไม่ได้คาดหวังว่าจะมีเกย์มาอ่าน

ก้อเค้าไม่ได้จับตลาดเกย์นี่…

แล้วทำไมตลาดนี้ถึงโตวันโตคืน?

คุณผู้อ่านที่เป็นผู้ชายอ่านบทความนี้แล้วอาจจะงงๆ นะครับ แต่ลองนึกทบทวนดูนิดนึง คุณเคยชมหนังโป๊ที่ผู้หญิงสองคนมีอะไรกันมั่งใช่มั๊ย แล้วคุณรู้สึก “ฮ็อต” เปล่า? น่านแหละครับ นักวิจารณ์ให้ทัศนะว่า ผู้หญิงที่ชอบอ่านนิยาย “Gay Romance” ก็ไม่ต่างอะไรกับผู้ชายที่ชอบดูหนังโป๊!

แต่ก็ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้นไปทั้งหมด ด้วยส่วนหนึ่ง ตลาดนิยายโรแมนซ์มูลค่ามโหฬารของสหรัฐมีผู้หญิงครองแชมป์เป็นผู้อ่านกลุ่มใหญ่ที่สุดอยู่แล้ว เกินกว่า 90% ของนิยายประเภทนี้ จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่นิยายแนวเกย์โรแมนซ์จะค่อยๆ เบียดตัว และถีบตัวเองขึ้นเป็นดาวเด่น แถมมาแรง ชวนติดตามซะด้วย

“Publishers Weekly” นิตยสารทรงอิทธิพลในวงการธุรกิจหนังสืออเมริกัน เคยมีรายงานฉบับหนึ่งออกมาว่า กระแสตอบรับนิยายแนวนี้แรงขึ้นเรื่อย ๆ เป็นลำดับ และค่อนข้างจะร้อนขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัดก็หลังจากหนังเรื่อง Brokeback Mountain ออกฉาย (2005) และเพิ่งปีที่แล้วนี่เอง ค่ายหนังสือชื่อดังที่ผลิตนิยายแนวโรแมนซ์ชาย-หญิงทั่ว่ไปอยู่แล้วอย่าง Running Press ก็เพิ่งตัดสินใจจับตลาดนี้อย่างจริงๆ จังๆ

แนวทางการตลาดของค่ายนี้ก็น่าสนใจทีเดียวครับ เขาเรียกนิยายแนวนี้ว่า “M/M” ซึ่งจะมีเนื้อหาสนุกสนาน พาฝันและมีความโรแมนติก

ตัวละครชายสองตัวจะมีความแมนด้วยอาชีพการงาน อย่างตำรวจ (มีเกย์แมนๆ เป็นตำรวจอยู่เยอะ) หรือไม่ก็ เป็นอาชีพที่มีความน่าตื่นเต้นแนวผจญภัยอยู่ในตัว เช่น นักสืบ ทนายความ บางแนวทางก็อาศัยจินตนาการสูงส่ง อย่าง “อาชีพแวมไพร์” หรีือเป็นอาชีพกัปตันเรือรบผู้เก่งกล้า แต่แล้วก็กลับมาศิโรราบให้กับนายทหารฝ่ายศัตรู…ซะฉิบ

หนังสือแนวเกย์โรแมนซ์ ไม่ได้เป็นหนังสือแนว “Erotica” ที่เน้นการบรรยายฉากร่วมรักซู่ซ่า อ่านแล้วเหงื่อซึมตามเนื้อตัว แต่จะเน้นฉากรักโรแมนติก แนว “softcore” แต่ก็ไม่หน่อมแน้ม ล่องลอย ไร้การบรรยายอย่างลุ่มลึกที่จะช่วยพาคุณผู้อ่านที่เป็นผู้หญิงให้ “ร้อนๆ” ตามไปด้วย

ผู้บริหารของ Running Press บอกว่า ตำแหน่งทางการตลาดของนิยายแนวเกย์โรแมนซ์จะอยู่ในกลุ่ม
“นิยายโรแมนซ์” นั่นแหละ และถึงแม้ว่าจะมีฉากรักเร่าร้อนแนว “อีโรติก” ปน แต่ก็ไม่ได้ฮาร์ดคอร์จนเกินไป

นักเขียนหญิงท่านหนึ่ง ซึ่งเป็นคุณแม่ลูกสองเล่าว่า เธอต้องใช้ชื่อผู้ชายในการเขียนหนังสือแนวนี้ เพื่อให้ดูน่าตื่นเต้นสำหรับผู้อ่านและถึงแม้แฟนคลับของเธอรู้ว่า เธอเป็นผู้หญิง ก็ไม่เห็นมีใครว่าอะไร เธอเล่าขำๆ ว่า ตอนที่สำนักพิมพ์หนึ่งรับพิจารณางานของเธอ สำนักพิมพ์แนะว่า น่าจะใส่ฉากร่วมรักอีกซักสี่ฉากนะ ถึงจะพิมพ์ให้

บรรดาผู้เชี่ยวชาญต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า การที่ผู้หญิงหันมาเขียนนิยายแนวชายรักชาย และมีผู้อ่านที่เป็นผู้หญิงส่วนใหญ่ เป็นภาพสะท้อนของข้อจำกัดตัวตนของการเป็นผู้หญิง เพราะอะไร? เพราะผู้หญิงถูกห้ามไม่ให้ทำอะไรหลายๆ อย่าง แต่การที่ผู้หญิงเขียนหนังสือ หรืออ่านหนังสือที่มีตัวละครเป็นผู้ชาย และ “กล้า” ที่จะรักกัน ถือเป็นการปลดปล่อยทางเพศ และทางอารมณ์ของผู้ถูกบังคับชีวิตส่วนหนึ่ง

หากจะมองในแง่เนื้อหาหลักแล้ว เกย์โรแมนซ์ ก็ยังคงความเป็นโรแมนซ์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ตรงกับความต้องการพื้นฐานทางธรรมชาติของผู้อ่านเพศหญิงอยู่ดี โดยเนื้อหาของหลายๆ เรื่องแล้ว จะพบว่า ผู้ชายสองคนจะประสบกับความยากลำบาก ต้องต่อสู้ฟาดฟัน “กว่าเราจะรักกันได้” และเมื่อเรื่องดำเนินมาถึงตอนจบ ก็จะเป็นไปในทิศทางเดียวกัน คือ “Happily ever after” ก็เป็นสิ่งที่สมปรารถนาของผู้หญิงเช่นกัน ไม่ต่างอะไรจากโรแมนซ์ชายหญิงนี่นา?

ใช่ครับ แต่การสร้างตัวละครสองตัวเป็นชายทั้งคู่ และตกหลุมรักกันนั้น ถือว่า สร้างความหฤหรรษ์ทางกามารมณ์อย่างหนึ่ง นักวิเคราะห์บางท่านกล่าวว่า เวลาเราอ่านอะไร เราก็นำตัวเราไปแทนที่ตรงนั้น ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา ผู้หญิงสามารถที่จะ “เข้าถึง” อารมณ์และแรงปรารถนาที่บรรยายอยู่ในหนังสือนั้นเช่นกัน ถึงแม้ตัวละคอนทั้งสองคนนั้น ไม่มีคนหนึ่งคนใดเป็นผู้หญิง หรือแสดงอาการเป็นผู้หญิงเลย

“อารมณ์โรแมนซ์ ในตัวมันเอง เป็นอารมณ์ที่เป็นสัญลักษณ์ของเพศหญิงอยู่แล้ว” นักทฤษฎีท่านหนึ่งแสดงความคิดเห็น
และที่น่าสนใจก็คือ การที่ผู้หญิงถูกสอนให้เป็นผู้ตามเสมอ และเป็นผู้ฟังที่ต้องเชื่อฟังเสมอแม้กระทั่งยามอยู่บนเตียง เพราะฉะนั้น สำหรับผู้หญิงหลายๆ คน เวลาได้ดูหนังโป๊ หลายกรณีอาจพบว่า พวกเธอจะคิดไปว่า เป็นผู้หญิง ยังไงๆ ก็คือ “ผู้ถูกกระทำ” หรือเป็นเพียง “เครื่องรองรับอารมณ์” ของผู้ชาย ผู้หญิงมักจะตกเป็น “เบี้ยล่าง” ในความสัมพันธ์กับผู้ชายอยู่เสมอ

จุดนี้เอง อาจช่วยอธิบายได้ว่า การที่ผู้หญิงหลายคนชอบอ่านนิยายแนวเกย์โรแมนซ์ ก็เป็นเพราะพวกเธอไม่รู้สึกโดยลดทอนความเป็นตัวตน หรือริดรอนสิทธ์ และอำนาจ แต่ในทางกลับกัน เธอรู้สึก ตัวเองมี power ขึ้นมาเช่นกัน

ตลาดนิยายเกย์โรแมนซ์ ในประเทศไทยกำลังค่อยๆ ขยายตัวขึ้นนะครับ ถ้าคุณเคยอ่านนิยายที่เขียนให้อ่านกันตามเว็บ ด้วยการจับตัวละครชายที่มีอยู่ในหนัง หรือในหนังสือชื่อดัง มาตกหลุมรักกัน นั่นแหละ โรแมนซ์ดีๆ กำลังจะเกิดขึ้น
………………………
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ และผู้จัดรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men, FM 102 สี่ทุ่ม ทุกวัน อาทิตย์ www.facebook/vitayas

ตีสิบ: เกย์-ตุ๊ด ถ้าไม่อยากข้ามเพศ ห้ามลอง

เนื้อหารายการตีสิบ ช่วง “สนทนา” ตอน: เกย์-ตุ๊ด ถ้าไม่อยากข้ามเพศ ห้ามลอง
ออกอากาศ: 6 เมษ. 2553
ผู้สัมภาษณ์: วิทวัส แขกรับเชิญ: อนันต์ บุญกลาง

วิทยา แสงอรุณ

เนื้อหาสรุป: “อนันต์” เคยมาแข่งขันช่วงดันดาราและมาออกทีวีในรายการนี้
มาก่อน ทีมงานไปพบว่า เขามีประวัติน่าสนใจ โดยนายอนันต์อ้างว่า เคยเป็นผู้ชาย
รักผู้หญิงมาก่อน ต่อมามีเพศสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมห้อง และตกหลุมรักกัน
ทั้งๆ ที่ทั้งสองคน “เป็นผู้ชาย”

ทางรายการตั้งประเด็นว่า ถ้าผู้ชายสองคนเกิดมีอะไรกัน สามารถ “เบี่ยงเบนทางเพศ”
ได้ โดยทั้งพิธีกร (คุณวิทวัส) พยายามจูงผู้สัมภาษณ์ให้เข้าประเด็น
เพื่อเพิ่มน้ำหนักให้กับหัวข้อที่ตั้งไว้ ทั้งๆ ที่ผู้สัมภาษณ์ก็ไม่แน่ใจว่า
สิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองและผู้ชายคนนั้นคืออะไรกันแน่

ตลอดทั้งรายการทั้งผู้สัมภาษณ์และผู้ถูกสัมภาษณ์ ใช้คำว่า
“เบี่ยงเบนทางเพศ” โดยไม่รู้ความหมายที่แท้จริงอยู่หลายครั้ง และตั้งคำถาม
เป็นห่วงเยาวชน กลัวจะเบี่ยงเบน หากมีอะไรกับเพื่อนชายด้วยกัน

ตอนท้ายพิธีกรสรุปว่า “การเบี่ยงเบนทางเพศไม่ใช่เรื่องไม่ดี
แต่ที่แน่ๆ เป็นเรื่องผิดปกติแน่นอน คุณพ่อคุณแม่ดูให้ดีแล้วกัน”
____________________________________________________________
หมายเหตุ: ด้านล่างนี้ ไม่ใช่ถอดเทป และไม่ได้ต่อเนื่องกัน เป็นเนื้อหาที่เลือกมา

พิธีกร (เปิดประเด็น): ไม่อยากข้ามเพศไปเป็นเกย์ตุ๊ดแต๋ว
อย่าได้ลองมีอะไรกับผู้ชายด้วยกับเพศเดียวกันเด็ดขาด
ถ้าได้ลองเพียงครั้งเดียว อาจกลับมาเป็นเพศเดิมไม่ได้

เขายอมรับว่า เป็นเกย์ตั้งใจ เพราะไปลองเพียงครั้งเดียว
ชายแท้ที่ข้ามเพศไปเป็นเกย์แบบถาวรเกย์แบบไม่ได้ตั้งใจ

วิทวัส: ชายแมนแมนแท้สามารถเแปลงโฉมไปอีกคนได้

วิทวัส: การทดลองสิ่งผิดแปลกจากธรรมชาติเพียงครั้งเดียวกลายไปเลย

วิทวัส: จริง เมื่อก่อนเป็นผู้ชายแท้ ผู้ชายทั้งแท่ง100% ชายจริงๆ เกือบแต่งงานกับผู้หญิง

อนันต์: อายุ16 มาทำงานโรงงาน เคยชอบผู้หญิง จะไปขอผู้หญิงคนนั้น
พอกลับบ้าน ไปหาเขาที่ห้อง เห็นเขาอยู่กับผู้ชายอีกคนหนึ่ง แต่ตรงนี้ไม่ใช่จุดเบี่ยงเบน

วิทวัส: แต่ส่วนหนึ่งได้รับความผิดหวังจากความรัก
ที่ไปอยู่ด้วยคือผู้ชายปกติที่ไม่ได้เบียงเบนทางเพศด้วยกัน

อนันต์: วันนี้เรามีอะไรกัน อย่าคิดอะไรมาก มันเป็นไปไม่ได้ (พูดกับผู้ชายคนนั้น)

วิทวัส: ลองเล่นสนุกๆ

อนันต์: เขากลับมามาบอกรักเราถึงเราจะเป็นผู้ชายด้วยกันเราคือ
คนที่เขารัก เขาบอกกลับบ้านไมได้บอกจะกลับไปแต่งงานคบกับเรา
เรามีความเป็นผู้หญิงมากกว่า พออยู่นานๆไปขาดเขาไม่ได้

คุณพ่อรับไม่ได้เพื่อนไปบอกว่า ลูกไปอยู่กรุงเทพเบี่ยงเบนทางเพศ
เอาผู้ชายด้วยกัน แม่ไม่เชื่อ เพราะลูกเคยบอกว่า จะเอาผู้หญิง
แม่เลยลองบอกว่าป่วย ก็เลยไปด้วยกันกับแฟน
ความเคยชินอยู่ด้วยกันตอนเช้าแม่ตื่นมาเจอหนุนแขนอยู่
แม่ถามเป็นอะไรกันบอกแม่มันเผลอ แม่เลยไปบอกพ่อ
พ่อล่ามโซ่เอาไว้ หาว่า เป็นบ้ารักผู้ชายด้วยกัน
แฟนมารอทุกวัน พ่อไม่ให้เข้าบ้าน แม่สงสารปล่อยให้หนีตามกันไป

อยู่ด้วยกันหกเดือน พ่อบอก ถ้ารักกันจริง กล้าขอแต่งงานไหม
จะไปแต่งฝั่งพ่อแม่เขา ลูกชายเขาบอกพ่อจะแต่งงาน
(เขาพาเราไปหาพ่อเค้า) ลูกชายพูดเสร็จพ่อใช้ข้าวเหนียวปาหน้า
ตัดพ่อตัดลูก ถ้าไม่ได้เราเขาก็ไม่เอาใคร เขาบอก

วิทวัส: จากการที่ได้ทดลองอะไรเล่นๆ ด้วยความซุกซนของผู้ชายสองคน

วิทวัส: เด็กๆ วัยรุ่นจะเตือนอย่างไรถ้าไม่อยากเป็นลักเพศ
เกย์ตุ๊ดแต๋วเขาบอกว่าห้ามลอง

อนันต์: มีส่วน ตั้งแต่เด็ก รักแม่เราจะเอาแม่เป็นตัวอย่าง
เด็กผู้ชายจะเห็นว่า ผู้หญิงมีความสำคัญกว่าผู้ชาย
อยากเป็นแบบเขา เลยทำตัวเป็นผู้หญิง พอมาโดน เขาก็เลยเป็น
มีเพื่อนที่เป็นนักร้อง ทีแรกไม่ได้เป็นเกย์ แต่พอลอง ก็เป็น
เดี๋ยวนี้ ไม่ไปกับผู้หญิง เพราะบางเรื่อง ผู้หญิงไม่เข้าใจ
ผู้ชายเข้าใจมากกว่าเพศที่เป็นผู้หญิง

(อนันต์เล่าเรื่องไปเกณฑ์ทหาร)
อนันต์: ในใจบอก เรามีสามีแล้ว ไม่อาบน้ำร่วมกัน บางทีเราเบี่ยงเบนทางเพศ
ถ้าเป็นผู้ชายด้วยกัน เขาไม่คิดอะไร เราเบี่ยงเบนทางเพศ
เราเห็น เราคิดกลัวเขารู้ เพื่อนทหารด้วยกันไม่ทราบ เพราะถ้าเขารู้
เขาจะแกล้ง

วิทวัส: ถ้าเป็นเกย์แล้วกลับมาเป็นผู้ชายปกติไม่ได้

อนันต์: ไม่เสมอไป ทุกวันนี้เขา (แฟนเก่า) ยังกลับมาเป็นเกย์
เหมือนเดิม กลับมาเบี่ยงเบนเหมือนเดิม

วิทวัส: (สรุป) การเบี่ยงเบนทางเพศคุณอนันต์เกิดจากการลอง
เพียงครั้งเดียว และชีวิตทุกวันนี้เป็นเกย์100% จากการทดลองครั้งนั้น
เป็นเรื่องจริงอย่าทดลองเป็นอันขาด ถ้าไม่อยากเป็น

การเบี่ยงเบนทางเพศไม่ใช่เรื่องไม่ดี
แต่ที่แน่ๆ เป็นเรื่องผิดปกติแน่นอน
คุณพ่อคุณแม่ดูให้ดีแล้วกัน

ปิดรายการด้วยการโชว์เพลงของคุณอนันต์ในรูปแบบ
ของจินตหรา พูลลาภ และเป็นไมค์ ภิรมย์พร

(ข้อมูลบันทึกโดย ไซเบอร์ฟิช มีเดีย, http://www.cyberfish-usa.com)

Bkk Post: We are family

BKK Post ใจดี ลงเรื่องให้หน้าแรกของเซคชั่น Outlook นำมาฝากไว้ตรงนี้ เผื่อใครอยากอ่านนะครับ
(14 apr 2010)

Link: http://www.bangkokpost.com/print/36056/

Bangkok Post on Bangkok Radio For Men FM 102

ดีน่าดู “ผ่าผิวน้ำ”

หน้าม่านมายา: ละครเวทีน่าดู “ผ่าผิวน้ำ” 27 เมษายน 2010 วิทยา แสงอรุณ

ถ้าคุณเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ คุณจะเปลี่ยนตรงไหนก่อน? แล้วจะเปลี่ยนมันยังไง?

นั่นคือคำถามหัวใจหลักของละครเวทีเรื่อง “ผ่าผิวน้ำ” ชื่อไทยแปลตรงๆ จากหนังสืออัตชีวประวัติ “Breaking the Surface” บอกเล่าชีวิตของ “เกร็ก ลูกานีส” นักกีฬากระโดดน้ำคนดังที่หัวฟาดสปริงบอร์ดอย่างจัง แต่ยังได้เหรียญทองโอลิมปิกมาครอง
เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นที่กรุงโซล โอลิมปิกฤดูร้อนปี 2531 (Youtube search: greg louganis dive olympics)

ผมชอบเกร็กมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว คนอะไร หล่อ เท่ เก่ง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกบางอย่างทุกครั้งที่เห็นเขา และดูเหมือนผมจะเข้าข้างตัวเอง เกร็ก ลูกานิสดูเป็นบุรุษลึกลับ และมักมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในความนิ่งนั้นเสมอ ผมอยากให้เขาเป็นเกย์ชะมัด ผมจะได้มีฮีโร่ซักคน!

ในปี 1994 เกร็ก ยอมรับอย่างเป็นทางการว่า เขาเป็นเกย์ และในอีกหนึ่งปีถัดมา เขาเปิดเผยความจริงผ่านจอในรายการสัมภาษณ์อีกด้วยว่า เขามีเซ็กซ์โดยไม่ป้องกัน

หลายเดือนก่อนหน้าจะไปแข่งที่กรุงโซล เขาตัดสินใจไปตรวจหลังจากได้ทราบข่าวว่า คนที่เขาเคยคบหาป่วยด้วยเอช ไอ วี ผลเลือดของเขาออกมาเป็นบวก และเขาเริ่มรับยาต้านไวรัส (AZT) นับตั้งแต่นั้น
ตอนที่เกร็กรู้ความจริง ความกดดันทำให้เขาตัดสินใจเลิกการแข่งขัน แต่เพื่อน ญาติ และคนใกล้ชิด ซึ่งรู้มาตลอดว่า เขาเป็นเกย์ และเขาก็ไม่ได้ปิดบังคนเหล่านั้น ต่างพากันสนับสนุนให้เขา “ไปต่อ”

ถึงแม้หัวจะเกิดอุบัติเหตุในการแข่ง และกลายเป็นผู้ติดเชื้อ เกร็กก็สามารถนำเหรียญทองมาให้กับทีมอเมริกัน ผลงานกระโดดน้ำ เหรียญรางวัลต่างๆ สถิติยอดเยี่ยมตั้งแต่ยังเยาว์ ทำให้เขาเป็นนักกระโดดน้ำผู้ยิ่งใหญ่ที่ได้รับการจารึกชื่อในประวัติศาสตร์นับจนทุกวันนี้

เขายังไม่ตายนะครับ ตอนตรวจพบเอช ไอ วี เขาอายุ 28 ตอนนี้อายุ 50

ใครที่อ่านหนังสือเรื่อง Breaking the surface จะวางไม่ลง ด้วยเนื้อหาเข้มข้น ครบแทบทุกรส และไม่น่าเชื่อว่า นักกีฬาผู้ยิ่งยงคนนี้ มีปัญหาชีวิตรุมเร้ามาตลอดแทบทั้งชีวิตของเขา
“ดำเกิง ฐิตะปิยะศักดิ์” เป็นคนหนึ่งที่อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วเกิดแรงบันดาลใจ ในฐานะคนเขียนบท ผู้กำกับ และอื่นๆ ในแวดวงละคร เขาจัดการแสดง “ผ่าผิวน้ำ” ด้วยบทดัดแปลงสุดล้ำครั้งแรกในเดือนพฤษภาคม ปี 2551 และในสัปดาห์นี้ละครเวทีเรื่องนี้กลับมาอีกครั้ง พร้อมความแปลกใหม่จากการปรับปรุงบทเมื่อครั้งเก่า

ความน่าสนใจของผ่าผิวน้ำ คงไม่ได้อยู่ที่นักแสดงในกางเกงว่ายน้ำ และชีวิตของเกร็ก ลูกานีส ที่มาเล่าเป็นฉากๆ แต่ผู้จัดได้ใช้เทคนิคสื่อผสมต่างๆ มาช่วยให้การแสดงดูแปลกตา และทันสมัยยิ่งขึ้น

เขาเล่าว่า ผ่าผิวน้ำ เป็นการผสมผสานเนื้อหาของหนังสือสองเรื่องเข้าด้วยกัน อีกเรื่องคือ Biography: A Game ของ Max Frisch และนำเสนอในแนว ละครซ้อนละคร

“กันตชาติ” (รับบทโดยกฤษณะ พันธุ์เพ็ง จากเวอร์ชั่นเดิม) และ “ท๊อป” (รับบทโดยปราโมทย์ แสงศร) เป็นคู่รักกัน

ท๊อปยังทำหน้าที่เป็นผู้จัดการส่วนตัว และผู้ดูแลผลประโยชน์ให้กับกันตชาติอีกด้วย ความสัมพันธ์ของทั้งสองจึงพัวพันทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว ขัดแย้งและส่งเสริมกันอย่างมีสีสันสุดขั้ว ถึงขนาดที่ว่า คุณรักเขามาจนอยากจะกำจัดออกไปจากชีวิตคุณ! เรื่องบทรัก บทจูบ ไม่ต้องพูดถึง มีครบ

ถึงแม้เกร็กไม่เคยปิดบังว่า ตัวเองเป็นเกย์กับคนใกล้ชิด แต่กับสาธารณะ เขาจะไม่พูดถึงเรื่องพวกนี้เลย การ “เลิกแอบ” ต่อสาธารณของเขาในปี 1994 นั่น ก็คือ การที่เขายอมเจ็บปวด ด้วยผ่านกระบวนการยอมรับตัวเองอย่างแท้จริง เขาได้ “ผ่าทางตัน” ของชีวิตของเขา เฉกเช่นเดียวกับการกระโดดดิ่งลงไป เพื่อเปิดทางให้กับตัวเอง

ถ้าคุณได้อ่านหนังสือเล่มนี้แล้ว คุณจะต้องบอกว่า “เหลือเชื่อ” ที่เกร็กผ่านชีวิตและความกดดันอย่างนั้นมาได้อย่างไร เขาเคยคิดฆ่าตัวตายมาแล้ว (Breaking the surface มีภาคแปลโดยสนพ. เรือนบุญ ชื่อ เกร็ก ลูกานิส กับชีวิตสู่ผิวน้ำ แปลโดยจิตพะงา วาระศิริ)

ผู้เขียนบทและผู้กำกับเล่าเขียนไว้ว่า
“….ในเมื่อเราทุกคนเกิดมาในโลกนี้แล้ว เราย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีประวัติชีวิตชุดหนึ่งติดมาด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย และแน่นอน เราทุกคนย่อมมี “บาดแผล” อะไรบางอย่างในอดีต ซึ่งถ้าหากเราสามารถหลีกเลี่ยงหรือจัดการแก้ไขมันได้ มันก็ย่อมไม่ส่งผลของการกระทำ นั้น ๆ มาให้เราประสบดังที่เราเป็นอยู่ ในทุกวันนี้

ละครเวที “ผ่าผิวน้ำ” ระดมนักแสดงมากฝีมือหลายท่าน วรรณศักดิ์ ศิริหล้า เกรียงไกร ฟูเกษม, อาคีรา โหมดสกุล, ศิรเมศร์ อัครภากุลเศรษฐ์, พิมณภัทร์ เจริญทิพยรักษ์ และ คเณศ บุณยะปานะโชติ กำกับศิลป์และออกแบบงานสร้างโดย บรรพต วุฑฒิปรีชา
เริ่ม 27 เมษายน ถึง 9 พฤษภาคม 2553 แสดงทุกวันเวลา 19.30 น. เว้นคืนวันจันทร์ ณ Democrazy Theatre Studio ลุมพินี (เยื้องสวนลุมไนท์บาร์ซาร์ ประตู 6 หรือใกล้ MRT ลุมพินี ทางออกที่ 1) จองบัตรได้ที่ 086 787 7155, 089 109 5909 และ 084 530 6969 www.siamdemocrazy.com (โรงละครขนาดเล็ก รับได้ 50 ที่นั่งต่อรอบ ควรโทรจองก่อนนะครับ และจะขึ้นราคาครั้งละ 50 บาททุก ๆ 3 รอบจนถึง 450 บาท)
………………………
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ และผู้จัดรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men, FM 102 สี่ทุ่ม
ทุกวันอาทิตย์ www.facebook/vitayas

เลื่อมพรายลายรัก (ฉบับเกย์)

หน้าม่านมายา 11 พ.ค. 2553: เลื่อมพรายลายรัก (ฉบับเกย์)
วิทยา แสงอรุณ

นิมมานปะทะคารมกับบันลือ

บันลือโต้กลับอย่างเผ็ดมัน

พอคุณนาย “นิมมาน” รู้ความจริงที่ถูกปกปิดมานานเกี่ยวกับ “เรวัติ” คนสนิท เธอก็เกรี้ยวกราดราวจะฉีกเนื้อเขาออกเป็นชิ้นๆ “เธอคบกับนายบันลือมานานแค่ไหนแล้ว” หล่อนถมึงตาใส่

เขาสั่นๆ และตอบไปสั้นๆ ถึงเหตุการณ์ที่พบรักกัน หล่อนยิงคำถามต่อเนื่อง “นอกจากนายบันลือแล้ว เธอมีพฤติกรรมแบบนี้กับใครอีก” เมื่อเห็นอีกฝ่ายอ้ำอึ้ง หล่อนจึงไม่ยั้งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “งั้นฉันถามอีกคำ มีพฤติกรรมแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว”

ในละครเรื่อง “เลื่อมพรายลายรัก” (ช่อง 3) สองตระกูลต่อสู้ฟาดฟันกันอย่างดุเดือดในเรื่องผลประโยชน์และอื่นๆ ถึงขั้นหมายเอาชีวิตกันและกัน แต่ก็น่าแปลกที่คนในตระกูลนี้ขยันจับคู่กัน ลักลอบได้เสียเรื่อยมาทั้งคู่ชายหญิง และลักลอบได้-ได้กันอย่างคู่เรวัติ และบันลือ

เท่าที่ผมสังเกตดู ในช่วงสองสามปีมานี้ ละครจอตู้ รวมถึงซิทคอมหลายเรื่องมีตัวละครชายรักชายเป็นองค์ประกอบมากขึ้นแทบทุกช่อง ผู้จัด คนเขียนบท และผู้กำกับ มีพัฒนาการมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในการจับประเด็นที่ละเอียดอ่อนต่อความเข้าใจและในสภาวะที่สังคมไทยยังมีฐานคติเรื่องเพศในแง่ลบ ไม่ว่าจะเรื่องใด

คนทำสื่อต่างเข้าใจดีว่า หากจะออกแรงเชียร์เกย์ กะเทย ทอม ดี้ในสื่อ ก็จะโดนตั้งข้อหา “ ทำให้เยาวชนเป็นเกย์” หรือถ้านำเสนอแบบบางเบา ก็จะกลายเป็น “ไม่รู้จริง” และจะโดนถามว่า ทำการบ้านมาหรือเปล่าเนี่ย?

สำหรับละครเรื่องนี้ เป็นตัวอย่างการ “Balance” เนื้อหาได้อย่างลงตัว และน่าปรบมือให้ เรียกได้ว่า คุณจะด่าทอ ว่าร้ายคนเป็นเกย์ก็ย่อมทำได้ในละครหรือเนื้อหาของคุณ แต่คุณต้อง “แฟร์” ด้วยในการนำเสนอเนื้อหา เพื่อคานน้ำหนักกันและกัน ผมคิดว่า สิ่งนี้เป็นตัวตัดสินว่า คุณเป็นมืออาชีพหรือไม่ในการนำเสนอบท

ในเรื่อง หลังจากที่นิมมาน (คุณชไมพร จตุรพุช) รับรู้ความจริง และพร้อมจะขย้ำ เรวัติ (คุณปิติศักดิ์ เยาวนนท์) ด้วยการด่าทอเขาเป็นพรวน ผมดูได้พักหนึ่ง ก็เปลี่ยนช่องไป เพราะคิดเหมาเอาเองว่า เดี๋ยวนิมมานก็ต้องกระทำรุนแรงต่อเรวัติ นอกจากด่าแล้ว ถ้าไม่ตบเขา ก็คงถีบเขาออกจากบ้าน ถ้าเป็นอย่างนี้ ผมเลือกรีโมทครับ ผมกดไปดูช่องอื่น

และแล้วผมก็คิดผิด เพื่อนคนหนึ่งที่ดูจนจบ เล่าให้ฟังว่า มีฉากเด็ดที่ผมพลาดไป แล้วผมควรจะเสียใจ แต่คุณผู้อ่านครับ เดี๋ยวนี้ดูยูทูปได้ และโชคดีช่วงที่ละครเรื่องนี้เริ่มออกอากาศ ผมมีคู่มือ (ก้อหนังสือเล่มบางๆ รวมบทโทรทัศน์ของละครที่ขายเล่มละ 20 บาทตามแผงนั่นแหละ)

ในเรื่อง คนเขียนบทไม่ได้ให้นิมมานตบเรวัติจนคว่ำ แล้วด่าเขาซ้ำอีกสองสามรอบ จึงเดินกระทืบเท้าจากไป ในเรื่องนี้ เกย์อย่างเรวัติรู้จักปกป้องตัวเอง

นิมมาน “ ขยะแขยงอะไรอย่างนี้ แค่วิตถารทางเพศกับคนอื่น ฉันยังให้อภัย แต่นี่กับนายบันลือ….ไอ้โรควิปริตนี่ มันแพร่ไปทุกตระกูลจริงๆ”

เรวัติ “ผมกับคุณบันลือไม่ได้วิปริตนะครับคุณท่าน เลิกใช้คำนี้กับผมเสียที” หลังจากที่เขาพยายามก้มกราบขอโทษที่ทำให้ผู้มีพระคุณผิดหวังนิมมานยื่นคำขาดว่า ถ้าเขาเลิกเป็นเกย์ได้ หล่อนจะยกโทษให้ “มันไม่ใช่โรคร้าย ไม่ใส่สิ่งเสพติด หรือไม่ใช่สิ่งที่ผมสร้างมันขึ้นเอง มันคือตัวตนของผมครับคุณท่าน ผมเลิกไม่ได้หรอกครับ”

เท่านั้นแหละ เขาก็ถูกไล่ออกจากงาน และออกจากบ้าน บันลือ (คุณวรวุฒิ นิยมทรัพย์) ทราบข่าว ก็รีบรุดมารับแฟนหนุ่มของเขาอย่างไม่อายใครอีกแล้ว แต่ไม่วายต้องปะทะกับคุณนิมมานอีกครั้ง “พูดได้ไม่ละอายปากคนรัก ไม่ละอายบ้างหรือไงที่เกิดมาเป็นชายทั้งที แต่เสียชาติเกิดมารักเพศเดียวกันวิปริตสิ้นดี”

เจอบทนี้เข้าไป ไม่ตบก็เหมือนตบครับ เพราะคำพูดเชือดเฉือนสะเทือนอารมณ์คู่รักเสียจริงๆ สิ่งที่บันลือตอบโต้ ก็ไม่แพ้กัน “คุณนิมมาน ความรักไม่เลือกเพศเลือกพันธุ์หรอกครับ เกิดมาทั้งทีมีคนรัก เขาเรียกไม่เสียชาติเกิด ดีกว่าเกิดมาแล้วไม่มีใครรักหรือรักใครไม่เป็น…”

เลื่อมพรายลายรักเป็นละครที่มี “Sense of responsibility” ไม่เหมือนรายการทีวีหรือหนังบางเรื่องที่นำคนที่แตกต่างมาย่ำยีเป็นตัวตลก ขำๆ แล้วจบไป

(คลิปฉากบันลือมารับเรวัติ เริ่มที่ 0.40 นาที)

รายละเอียดอื่นๆ
บทประพันธ์ ดวงตะวัน
บริษัท บรอดคาซท์ ไทยเทเลวิชั่น
เลื่อม พรายลายรัก นำแสดงโดย
กำกับการแสดง เติม
รายชื่อนักแสดง
วิทยา วสุไกรไพศาล รับบท แสนยากร
ศรีริต้า เจนเซ่น รับบท ญาณิน (นิกกี้)
ชไมพร จตุรภุช รับบท นิมมาน
ดารัณ บุญยศักดิ์ รับบท ฆรณี
ศรัณยู ประชากริช รับบท เริงฤทธา
พริมรตา เดชอุดม รับบท รังสิมา
ดิลก ทองวัฒนา รับบท กัมปนาท
วรวุฒิ นิยมทรัพย์ รับบท บันลือ
เจนสุดา ปานโต รับบท แป้งร่ำ
ปิติศักดิ์ เยาวนานนท์ รับบท เรวัติ
พศิน เรืองวุฒิ รับบท ทม
สุเมธ องอาจ รับบท เนืองนิตย์
ภูดิศ สุริยวงศ์ รับบท โดม
กานต์ อรุณเรืองสวัสดิ์ รับบท ตอย
ลิลลี่ แม็คกร๊าธ รับบท เดียร์
อณูวรรณ ปรีญานนท์ รับบท กอบัว
ติดตามชมเลื่อมพรายลายรัก ทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.30 น. ทางช่องสาม
(ออกอากาศเมื่อต้นปี 2553)
………………………………………….
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ เขาจัดรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืนทาง FM102 รับฟังย้อนหลังได้ที่ http://bkkfanclub.blogspot.com

เปิดแคสติ้ง Love Audition (Season 2)

Cyberfish Media Co., Ltd. เปิดรับสมัครนักแสดง

Love Audition

ซีรีย์หนังสั้นภาคสอง ชื่อ Love Audition

ถ้าคุณ หุ่นดี หน้าตาดี บุคลิกดี และคิดว่าอยากท้าทาย
กับบทต่างๆ เหล่านี้ (คุณเป็นเกย์ หรือชายทั่วไป หรือไบฯ ก็ได้)
เรากำลังจะเปิดแคสติ้ง

บท “นก”
อายุ 22-28 ตี๋/ไทย รักจริง จริงจังกับความสัมพันธ์ มีอารมณ์ขัน

บท “ภูมิ”
อายุ 25-30 ตี๋/ไทย ภูมิฐาน ดูน่าเชื่อถือ จริงจังกับความสัมพันธ์ ยังแอบๆ อยู่

บท “ก้อง”
อายุ 28-35 Bad Boy look ตี๋/ไทย ก็ได้ อบอุ่น รักสนุก เล่นบทเลิฟซีนได้

บท “พัฒน์”
อายุ 25-30 เซ็กซี่ กล้าแสดงออก มาดแมน เจ้าเล่ห์ มีเสน่ห์เหลือร้าย ไม่ต้องการหาคนรัก ขอสนุกไปเรื่อยๆ เล่นบทเลิฟซีนได้ ตี๋/ไทย ได้

บท “ชัย”
อายุ 25-30 ขับขี่มอเตอร์ไซค์ได้ ต้องเป็นหนุ่มหน้าไทย เท่านั้น

Extras
อายุ 18-50 หลากหลายบุคลิก ตี๋ได้ ไทยได้ สูง 170 ขึ้นไป ถ้าสามารถเต้นลีลาศ/บอลรูมได้
จะพิจารณาเป็นพิเศษ

เริ่มถ่ายปลายเดือน พค – กลางเดือนมิถุนายน 2553
ส่งรูปปัจจุบันที่ชัดเจน พร้อมประวัติ เบอร์โทรศัพท์ติดต่อ
ภายใน วันที่ 22 พค 2553 มาที่

cyberfishmedia@yahoo.com

ดู Trailer ภาคแรก

ภาพเบื้องหลัง Season 1

หน้าม่านมายา: I Love You Phillip Morris (จะคุกกี่หน ก้อ…คนมันรัก)

หน้าม่านมายา 25 พ.ค. 2553: I Love You Phillip Morris (จะคุกกี่หน ก้อ…คนมันรัก)

Stephen is making a fake phone call.

คุณจะให้อภัยและยังรักเขา คนที่ทำชีวิตคุณพังพินาศยับเยิน หากเขาจะแหกคุกออกมาอีกสักครั้งเพื่อมาขอรักคุณต่ออีกสักครั้ง และอีกครั้ง หรือไม่?

สตีเฟน เจย์ รัซเซลเป็นนักโทษชื่อดังของอเมริกาที่อ้างตัวว่ามีไอคิวสูงถึง 160 เขานิยมการโกหก ฉ้อฉล ปลิ้นปล้อน ยักยอก หลอกลวงเงินทองของชาวบ้านมาปรนเปรอความอู้ฟู่ของตัวเองและคนที่เขารัก ชีวิตของนายคนนี้มักแวะเวียนอยู่กับคุก และจากหลายๆ คุกนั้น พอเขาแหกซังเตออกมาทีไร เจ้าหน้าที่ก็รู้ทันทีว่าจะไปคว้าตัวเขาได้ที่ไหน

บ้านของฟิลลิป มอร์ริส คนรักของเขานั่นเอง และก่อนหน้านี้ ทั้งสองได้พบกัน…ได้-ได้กัน และตกหลุมรักกันก็ในคุกนี่แหละ

I Love You Phillip Morrisเป็นหนังที่สร้างจากหนังสือชื่อ “I Love You Phillip Morris : A True Story of Life, Love, and Prison Breaks เขียนโดย Steve McVicker ที่เล่าเรื่องจริงการแหกคุกพิสดารพันลึกของคุณสตีเฟน เขาคือจอมโจรพันหน้า ปลอมเสียง ปลอมชื่อ ปลอมหลักฐานได้แทบทุกอย่าง

ตอนแรกผมไม่แน่ใจว่าทำไมบทนี้ต้องเป็นคุณจิม แครีย์ กระทั่งไปดูถึงรู้ว่าจะเป็นของใครคนอื่นไม่ได้นอกจากนักแสดงพันหน้าคนนี้ ในบางฉาก ใบหน้าของคุณจิมจะอยู่ในมุมที่ไม่เหมือนตัวเขาอยู่เสมอ ส่วนในชีวิตจริง คุณสตีเฟ่นนิยมปลอมเป็นตำรวจ หมอ ผู้พิพากษา กะเทย และนักการเงิน และด้วยไหวพริบ เขามักเอาตัวรอดหนีออกจากคุกได้โดยไม่เคยใช้ความรุนแรงใดๆ เลย

หนหนึ่ง เขาเคยเดินออกจากที่คุมขังแบบสบายๆ ด้วยความเพียรแท้ๆ

หลังจากลอบสะสมปากกาวาดเขียน เขาเอาหมึกจากปากกามาแช่น้ำย้อมเสื้อเป็นสีเดียวกับชุดทำงานแพทย์ แล้วเดินปร๋อออกจากคุกหน้าตาเฉย ชนิดที่เอาหมาดมก็ไม่เจอ

แต่สิ่งหนึ่งที่เขาไม่คิดจะปลอมเลยคือ ความรักที่มีให้กับฟิลลิป เขารักผู้ชายคนนี้จนหมดหัวใจ

ยวน แม็คเกรเกอร์ ผู้รับบทฟิลลิป เล่าว่า ก่อนถ่ายทำ เขาได้มีโอกาสเดินทางไปเจอฟิลลิปตัวจริง และใช้เวลาอยู่ด้วยกันวันกว่าๆ ไม่ใช่เพื่อไปเลียนแบบบุคลิกของตัวจริง แต่ไปรับรู้ความรู้สึกลึกๆ ของเขา ยวนบอกว่า มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เมื่อคนรักที่บอกรักกันอยู่เสมอนำปัญหามาให้ถึงขนาดที่ตัวฟิลลิปต้องกลับไปติดคุกต่ออีก 9 ปี โดยไม่ได้ตั้งใจทำความผิด

ตัวหนังพยายามเลี้ยงนำ้หนักระหว่างความเป็นจริงของชีวิตทั้งคู่ และการวางโทนของเรื่อง ไม่ให้ประเด็นความเป็นเกย์ของตัวเอกเป็นตัวชูโรงขับเคลื่อนเรื่องราว เพราะหนังเรื่องนี้ ไม่ได้ต้องการขับนำเสนอปัญหาหรืออุปสรรคที่เกย์ในยุคนั้น (1970s) หรือในยุคนี้กำลังเผชิญอยู่ คนดูแทบจะไม่รู้สึกว่า ตัวละครสองตัวนี้มีความแปลกแยก หรือรู้สึกต่อต้านในใจว่า “นี่ฉันกำลังดูหนังเกย์” อยู่หรือ?

ผู้กำกับและผู้เขียนบทเป็นทีมผู้ชายสองคน (Glenn Ficarra และ John Requa) เรียนจบที่เดียวกัน เริ่มต้นทำงานเหมือนกัน และเป็นเพื่อนรักกันมากจนใครๆ นึกว่าเป็นคนรักกัน ทั้งสองคนไม่ได้ถือว่าเป็นมือใหม่ในวงการ และให้สัมภาษณ์ยืนยันว่า เขาไม่ได้เป็นเกย์ และไม่คิดว่าหนังเรื่องนี้คือหนังเพื่อผลักดันประเด็นเกี่ยวกับเกย์ แต่เป็นหนังเกี่ยวกับความรักของผู้ชายสองคนที่บังเอิญมาพบกัน

ความน่าสนใจมีอยู่หลายจุดให้ชวนติดตามในหนังเรื่องนี้ และที่แน่ๆ รู้สึกแปลกๆ ผมว่าน่าจะมีบางฉากที่โดนตัดออกไป

ตอนนี้บ้านเรามีระบบจัดเรตติ้งใหม่ ในหนังคุณจะได้เห็นจิม แครี่ย์ในบทของสตีเฟน ตอนที่ยังไม่ยอมรับตัวเองว่าเป็นเกย์กำลัง “เย่อ” อยู่กับแฟนสาวบนเตียงคุณคงไม่ถึงกับสยิวกิ้วตามเท่าไหร่ เพราะยี่ห้อจิม แครี่ย์แล้ว ดูไปขำไป

ส่วนบทจูบปากกับยวนนั้น ไม่ได้โดนตัด คุณยวนเคยเล่นบทเป็นเกย์ออกสาวมาแล้ว และบทแรงกว่านี้ ไม่ว่าจะเป็นบทเปลือยเห็นด้านหน้าเต็มๆ ก็ผ่านมือพี่แกมาหมดเกลี้ยงแล้ว เรื่องจูบกับจิมจึงเป็นเรื่องจิ๊บๆ ทั้งสองยังเคยจูบโชว์ให้นักข่าวถ่ายรูปในงานเทศกาลหนังมาแล้วอีกต่างหาก คนดูเลยไม่ค่อยตื่นเต้น แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นทอม ครูซจูบสิ เตรียมสัมภาษณ์ใหญ่กันได้เลย

ในหนัง สตีเฟนกับฟิลลิปกอดกันอย่างอบอุ่นแสนโรแมนติก-ในห้องขัง แม้จะเป็นภาพเงามืดของคนเต้นรำ แล้วก็มีเสียงซ้อมผู้ต้องหาที่อยู่อีกห้องข้างๆ ดังสนั่นเป็นซาวด์แทรกประกอบเพลงหวานซึ้ง ตัวหนังก็ทำออกมาได้ดี และเนียน

ผมถามเพื่อนๆ ที่ไปดูด้วยกันว่า รู้สึกยังไงกับหนังเรื่องนี้ มีหลากหลายความเห็นครับ คุณควรจะไปดูเอาเอง ดูให้รู้ว่า แล้วคุณล่ะรู้สึกยังไง

ปัจจุบันคุณรัซเซลยังคงนอนอยู่ในคุก แต่ละวัน ต้องอยู่ในห้องแคบๆ 23 ชั่วโมงห้ามออกมาเห็นเดือนเห็นตะวัน หลังโดนพิพากษาจากข้อหาหลายกระทง ไม่รู้ว่าเขาจะตายในคุกเลยหรือเปล่า เพราะศาลสั่งให้อยู่ในคุกจนครบ 114 ปี

นักข่าวสาวของสื่อแขนงหนึ่งไปสัมภาษณ์เขาและเขียนไว้ว่า ดูแล้ว เขาเป็นคนมีเสน่ห์ มีอารมณ์ขัน และตอนนี้ได้กลายเป็นที่รักของหมู่นักโทษด้วยกัน มีการขอลายเซ็น แม้เจ้าตัวจะยังไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้เต็มๆ ดูแต่เทรลเลอร์เขาบอกว่า รู้สึกพอใจที่ผู้เขียนบทและผู้กำกับเข้าใจเรื่องราวของเขาและความรู้สึกของเขาต่อฟิลลิป

“ผมชอบชื่อเรื่องมาก ใช่ครับ I love you, Phillip Morris ตอนนี้ผมก็ยังรักเขาอยู่ แม้มันจะเป็นไปไม่ได้อีกแล้วที่เราจะได้อยู่ด้วยกันอีก ผมไม่ได้มีใครเลย และผมก็แค่อยากรู้ว่า เขายังรักผมอยู่มั๊ย”

(ภาพยนตร์จากเอ็ม พิคเจอร์ส เริ่มฉายแล้ว20 พ.ค. ในโครงการซิลเวอร์มูฟวี่ ที่เมเจอร์ ซีนีเพล็กซ์)
……………………………………….
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ จัดรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืนทาง FM102 รับฟังย้อนหลังได้ที่ http://bkkfanclub.blogspot.com

เก้งกวางไปพบกันรอบการกุศล บัตรลดราคาสุดๆ 23 มิ.ย. นี้

รอบพิเศษละครเพลง “กินรีสีรุ้ง”
คุณจะรักเรา หากคุณได้รู้จักพวกเราชาวสีรุ้ง

สมาคมฟ้าสีรุ้งแห่งประเทศไทย
เปิดรอบพิเศษวันที่ 23 มิ.ย .2553
เวลา19.30 น.

ติดต่อซื้อบัตรราคาพิเศษได้ที่
สมาคมฟ้าสีรุ้งแห่งประเทศไทย
สำนักงานกรุงเทพมหานคร
026907733-4 ต่อ 114,
0834021148,
0863631148
(ในเวลาทำการ)

บัตรราคา 60% ของท้องตลาด (จำนวนจำกัด)

* บัตรราคา 2,800บาท เหลือเพียง ราคา 1,680 บาท
* บัตรราคา 2,300บาท เหลือเพียง ราคา 1,380 บาท
* บัตรราคา 1,800บาท เหลือเพียง ราคา 1,080 บาท
* บัตรราคา 1,500บาท เหลือเพียง ราคา 900 บาท
* บัตรราคา 1,000บาท เหลือเพียง ราคา 600 บาท
* บัตรราคา 500บาท เหลือเพียง ราคา 300 บาท

รัก  เข้าใจ  ศักดิ์ศรี  เท่าเทียม
ดนัย (เมี้ยว)  ลินจงรัตน์
สมาคมฟ้าสีรุ้งแห่งประเทศไทย

คนดังระดับโลกกับ “Gay-CSR”

หน้าม่านมายา กรุงเทพธุรกิจ 8 มิ.ย. 2553

ในหนังเรื่อง “Brüno” (2009) ตัวละครเกย์ชื่อเดียวกันกับชื่อหนังได้รับคำแนะนำว่า ถ้าอยากจะดัง ต้องทำตัวอย่างคนดัง หนทางหนึ่งที่ได้ผลมากๆ ดังเร้วเร็วก็คือ “รับเด็กมาเลี้ยง”

ดูอย่างแองเจลินา โจลี กับมาดอนน่านั่นปะไร! รับเด็กมาเลี้ยงเต็มบ้าน!

และแล้วบรูโนก็ไปหาเด็กแอฟริกันมาเลี้ยง กระเตงลูกไป และทำกับเด็กเหมือนเป็นเครื่องมือพีอาร์อย่างหนึ่ง

ยุคปัจจุบัน อาจจะเรียกได้ว่า ถ้าคุณดังและอยากจะดังยาว ๆ นานๆ ต้องมี “กิจกรรมเพื่อสังคม” ควบคู่กันไป แต่ถ้าคุณไม่ได้สนใจเรื่องนั้นจริงๆ (Corporate) Social Responsibility ที่คุณโฆษณา หรือขายความดังทำโปรโมทลงไป ก็คงไม่รอด และในที่สุด คุณก็จะถูกตราหน้าว่าเป็นของปลอม

เร็วๆ นี้ มาดอนน่าตอกย้ำความสนใจด้านสังคมของเธออีกครั้งหนึ่งว่า เธอเป็นตัวจริง ด้วยการเรียกร้องให้ประเทศมาลาวีเคารพสิทธิมนุษยชนของเกย์สองคนที่ถูกจับเพราะแสดงตนว่าเป็นเกย์ แถมจัดพิธีหมั้นเป็นที่โจษจัน

โทษทัณฑ์ที่สองหนุ่มจะได้รับคือต้องติดคุก 14 ปีและถูกลงโทษให้ทำงานอย่างหนัก

ที่ประเทศเล็กๆ แต่มีประชากรหนาแน่นและเด็กๆ เจ็บป่วยมากมายในแอฟริกานั้น พฤติกรรมรักเพศเดียวกันยังถือว่าผิดกฎหมาย เสื่อมเสียศีลธรรม และไม่เป็นที่ยอมรับของสังคม

ข่าวชายสองคนนี้ดังไปทั่วโลก และต่อมา ด้วยเสียงเรียกร้องของนานาชาติ พร้อมการรณรงค์ผ่านแคมเปญเว็บไซต์ของนักร้องดังขวัญใจเกย์ในเวลาอันรวดเร็วและแข็งขัน ทำให้มีคนส่งเสียงสนับสนุนให้เธอถึง 30,000 คน และเป็นส่วนหนึ่งที่ส่งผลให้ประธานาธิบดีของมาลาวีประกาศอภัยโทษให้พวกเขาในเวลาต่อมา

นักร้องสาวใหญ่ดาวค้างฟ้าที่รับเด็กมาลาวีมาเลี้ยงเลยรู้สึกปลื้มถึงกับส่งสาส์นขอบคุณแฟนๆ ของเธอยกใหญ่ ที่ร่วมด้วยช่วยกัน ไม่รู้ว่ามีเกย์-เลสฯ คนไทยได้รับรู้ และช่วยกันลงชื่อในแคมเปญนี้?

ก่อนหน้ากรณีมาดอนน่ากับประเทศมาลาวี ก็ยังมีคนดังอีกคนที่น่าสมควรกล่าวถึงนะครับ

พ่อมดน้อยวัย 20 แห่งฝั่งอังกฤษ แดเนียล เรดคลิฟฟ์ ได้ออกมาร่ายมนต์เสน่ห์ของเขา ด้วยการับเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้ผลงานโฆษณาใหม่ล่าสุดขององค์กรช่วยเหลือเกย์วัยรุ่นที่ประสบปัญหาชีวิตและคิดฆ่าตัวตายที่ชื่อว่า Trevor Project (www.trevorproject.org) เขาให้สัมภาษณ์กับเอ็มทีวีไว้ว่า

“ผลงานชิ้นนี้ เป็นสิ่งที่ผมสนใจทำมากๆ อยู่แล้ว เพราะว่าโตมา ก็แวดล้อมด้วยคนที่เป็นเกย์ทั้งนั้น ผมเลยรู้สึกเหมือนเรื่องธรรมดา ผมไม่เคยรู้สึกต้องลังเลใจเลยแม้แต่น้อย เวลาจะทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ และตอนนี้ ผมอยู่ในสถานะที่สามารถช่วยโครงการดีๆ นี้ได้”

เขาไม่ได้แค่พูด หรือมีผู้ใหญ่มาบอกใบ้ให้ทำน่ะครับ ย้อนกลับไปสองสามปีที่แล้ว เขาเคยให้สัมภาษณ์ว่า อยากจะลองรับบทเกย์ดีๆ ซักบทดู ตอนนั้นมีโครงการหนังจะ remake ใหม่ เป็นเรื่องที่เคยทำให้รูเพิร์ต เอเวอร์เรตต์ ดังมาแล้วทั้งภาคละครเวทีและแผ่นฟิล์มชื่อ “Another Country” (1984) ตัวเอกเป็นจารชนจากรัสเซียที่เป็นเกย์ ปลอมตัวเป็นนักศึกษาอยู่ที่อังกฤษ

แดเนียลเล่าว่า ด้วยอายุของเขาตอนนั้น (18) เหมาะมากกับบททำนองนี้ เพราะเป็นช่วงที่วัยรุ่นค้นหาตัวเองในด้านเพศอยู่

คุณอ่านถึงบรรทัดนี้แล้วอาจจะสงสัยว่า ข่าวลือที่ว่าแดเนียลเป็นเกย์ อาจจะเป็นจริงแน่ๆ แต่ว่าในความเป็นจริง เขาไม่ได้เป็นเกย์ และยืนยันว่า ไม่เคยคิดว่าอะไร และไม่ได้คิดอะไรมาก หากใครจะคิดว่าเขาเป็นเกย์ เพราะเขาไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไรที่ถูกมองเช่นนั้นเลย

ดาราไทยคนไหนที่เป็นเกย์แล้วต้องแอ๊บอยู่ สามารถนำประโยคข้างต้นนี้ไปใช้ต่อได้ ยังไงๆ ผมก็ว่า น่าจะดีกว่า ท้าทายให้คนมา “เหยียบหน้า” หรือเปรียบเทียบว่า “ผมรักพ่อ รักพี่ชาย ผมไม่ได้เป็นเกย์” นะครับ ฟังไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่

มาที่สาวๆ นักแสดงจาก Sex And the City กันบ้าง พวกเธอก็มีแคมเปญเพื่อเกย์เช่นกัน

เร็วๆ นี้เว็บเกย์ชื่อดัง www.365gay.com นำสี่สาวมาทยอยตอบคำถามจากประชาชนทั่วไป ทั้งจากคุณแม่ คุณลูก และผู้หญิงที่คิดว่าแฟนเป็นเกย์ พวกเธอคิดไม่ออกว่า เวลาเจอปัญหาของคนไม่เข้าใจเกย์ จะหาทางออกให้อย่างไร

คำถามหนึ่งที่คุณ “มิรานด้า” (คุณซินเธีย นิกสัน) ได้รับก็คือ คุณแม่คนหนึ่งมีลูกอายุ 7 ขวบ และหล่อนคิดว่าลูกน่าจะเป็นเกย์ หล่อนกลัวว่าลูกจะถูกแกล้งตอนไปโรงเรียน ในฐานะแม่จะเตรียมตัวยังไงดี?
ในฐานะแม่ คุณซินเธียตอบว่า สิ่งที่คุณแม่ทำได้ก็คือคอยดูแล บอกให้ลูกรู้ว่าไม่ว่า ลูกจะเป็นอะไร ก็รักลูกเสมอ และถ้าเป็นไปได้ ต้องคอยสื่อสารกับครูและผู้ปกครองคนอื่น เพราะ “ดิฉันเชื่อว่า พ่อแม่คนอื่นก็คงไม่อยากให้ลูกๆ ของตัวเองทำตัวชั่วร้ายกับคนอื่นนะคะ”

ในบรรดาสี่สาวนักแสดงนำ คุณซินเธียน่าจะ “อิน” กับโครงการนี้ที่สุด เพราะเมื่อเร็วๆ นี้เอง เธอยอมรับว่า ตัวเองก็รักผู้หญิงเหมือนกัน และเพิ่งจะเปิดตัวแฟนสาวของเธอให้โลกรับรู้ ทั้งสองอยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผยแล้ว

ดารา นักร้อง หรือคนดังที่ทำสิ่งดีๆ เพื่อสังคมยังมีอีกหลายคนนะครับ แต่คนที่ทำอะไรดีๆ เพื่อลดความเกลียดชังเรื่องเพศในสังคม ไม่ค่อยมีใครพูดถึง ทั้งๆ ที่เรื่องเพศเป็นเรื่องใกล้ตัวที่สุดเรื่องหนึ่ง

คุณติ๊นา คุณมาช่า คุณทาทา คุณเจนนิเฟอร์ คิ้ม ฯลฯ คุณๆ กำลังทำสิ่งดีๆ เพื่อสังคมเหมือนคนดังระดับโลกอยู่นะครับ
……………………………………….
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ จัดรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืนทาง FM102 รับฟังย้อนหลังได้ที่ http://bkkfanclub.blogspot.com /FB: www.facebook.com/vitayas

เสวนา Sex & Sin ล้วงลึกผู้ชายห้าบาป เสาร์ 26 นี้ เที่ยง

ว่างๆ มาฟังกันนะครับ

Saturday, June 26, 2010
Time: 12:00pm – 3:00pm
Location: คลินิกชุมชนสีลม http://www.silomclinic.in.th/contact.html
Street: ถนนสีลม

Description .พบกับ
ต๊อบ ชัยวัฒน์ ทองแสง (เพื่อน…กูรักมึง)
“สุขภาพผู้ชาย ดูแลให้ถึงจุด ทำยังไง”
ในงานเสวนา “เพศสัมพันธ์กับตราบาป: ล้วงลึกเรื่องลับสุขภาพเพศชาย” ตอน “ผู้ชาย 5 บาปกับกามสุข”
คุยคุ้ยเรื่องเสพสุขกับผู้ชาย 5 บาป
-เจ้าแม่ซาวน่า
-เจ้าพ่อที่สาธารณะและเอ๊าท์ดอร์
-มรว. ถนัดซื้อ สะดวกดีค่ะ
-แกนนำรวมกันเรามันส์และอินเตอร์เนทฟีเจอร์ริ่ง
-หนูสวยซื่อรักเดียว
(มีอาหารเที่ยงเลี้ยงรับรอง และของแถมแจกฟรีในงาน)

Meet Mr. Tob Chaiwat Thongsaeng (Bangkok Love Story)
“men’s health: taking care at the right spot”
in talk show “Sex & Sin: revealing the secret of men’s sexual health” episode 1 “5 sinned men and sexual pleasure”
dig deep about sex with 5 sinned men
-Goddess of sauna
-God of outdoor and public places
-M.R. Thanudsue Saduakdeeka
-Leader of group sex and internet featuring
-Miss Innocent monogamy beauty
(Free food and souvenir)

I Am What I am

หน้าม่านมายา 11 พ.ค. 2553:
วิทยา แสงอรุณ

“คุณคะ ลูกชายเราจะแต่งงานกับผู้หญิง!!”

ข้างต้นเป็นบทตกใจของ “อิซซี่” เกย์สาวในละครเพลงชื่อก้องโลก La Cage Aux Folles ในฉบับภาษาไทยที่ตั้งชื่อได้กิ๊บเก๋ว่า “กินรีสีรุ้ง” ดีใจนะครับที่คนจัดไม่ตั้งชื่อว่า กินรีสีม่วง เพราะจะฟังดูโบราณไปนิดนึง ถึงแม้ว่าละครเรื่องนี้จะอายุกว่า 30 ปีแล้ว

อิซซี่เป็นนางโชว์ขั้นลายครามอยู่ในโรงละครคาบาเร่ต์ที่ภูเก็ต เจ้าของโรงละครคือแฟนเกย์ของเธอเอง ในวัยหนุ่ม “จอร์จ” พลาดไปหน จนทำผู้หญิงท้อง ได้ลูกชายมาหนึ่งชีวิต

เติบใหญ่สู่วัยยี่สิบ “ต้น” ลูกชายคนเดียวของจอร์จพบรักกับลูกสาวนักการเมืองผู้หนึ่งที่เกลียดเกย์และกะเทยเข้าไส้ แต่ด้วยรักบังตา ต้นกลับมาบ้าน เพื่อขอร้องให้พ่อจอร์จช่วยเปลี่ยนแปลงบ้าน ไม่ว่าจะเป็นสร้างฉากใหม่หลอกพ่อตาในอนาคตไม่ให้รู้ว่า เขามีพ่อสองคนที่เป็นเกย์ และบอกว่าประกอบสัมมาอาชีพอื่น ไม่ใช่ทำโรงเต้นระบำของสาวประเภทสอง

เปลี่ยนบ้าน สร้างประวัติใหม่พอไหว แต่สิ่งที่สร้างความโกลาหลจนเป็นที่มาของละครเพลงคลาสสิคสุดฮิตเรื่องนี้ก็คือ ลูกต้องกำจัดพ่อคนที่สองของเขา หรือที่เรียกกันในเรื่องว่า “แม่อิซซี่” ออกไปให้พ้นบ้านนี้

อิซซี่เลี้ยงดูต้นมาตั้้งแต่เด็กหลังจากแม่บังเกิดเกล้าทิ้งเขาไป เขา/เธอ เลยอดรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้ที่จะถูกไล่ออกจากบ้านและเป็นที่มาของบทเพลงอมตะ I Am What I Am

คุณๆ ส่วนใหญ่มักจะนึกว่า เหล่าเกย์มีเพลง I Will Survive เป็นเพลงประจำ แต่จริงๆ แล้ว มีหลายเพลงนะครับที่ใช้แทนสัญลักษณ์แห่งตัวตน หรือเป็นเพลงที่บรรดา “เก้งกวาง” กะเทย และผู้หญิงข้ามเพศนิยม “ฟังแล้วโดน”

หากเพลง I Will Survive คือเพลงปลุกปลอบเรียกขวัญและกำลังใจยามอกหัก เพลง I Am What I Am ก็ทำหน้าที่ปลุกใจให้คนที่คิดว่า ตัวเองต่ำต้อยด้อยค่ากว่าคนอื่นๆ ในสังคม ลุกขึ้นมา และต่อสู้เพื่อศักดิ์ศรี และสิทธิการมีชีวิตอยู่ของตัวเองอย่างมั่นคง

ผมชอบท่อนนี้ที่สุด เพราะมันมีความหมายอธิบายความรู้สึกคนเป็นเกย์ได้ดี ไม่ว่าจะยุคสมัยใด

I am what I am
And what I am needs no excuses.
I deal my own deck.
Sometimes the ace, sometimes the deuces.

There’s one life, and there’s no return and no deposit;
One life, so it’s time to open up your closet.
Life’s not worth a damn ’til you can say,
“Hey world, I am what I am!”
“I Am What I Am”

ความหมายรวมๆ นะครับ ตัวฉันเป็นของฉันอย่างนี้ ไม่จำเป็นต้องไปขอโทษหรือเกรงใจใคร ฉันจัดการชีวิตของฉันได้ ไม่ว่าจะดีหรือร้าย ก็เพราะมีชีวิตนี้เพียงชีวิตเดียว จงเปิดประตู และยอมรับตัวเองจะดีกว่า บอกโลกทั้งใบไปเลยว่า ฉันนี่แหละคือฉัน นี่ไง!

แต่กว่าคุณๆ จะ “เลิกแอบ” แล้วกล้ายอมรับตัวเอง พร้อมทั้งกล้าจะเปิดปากพูดเรื่องนี้ให้คนอื่นรู้ ย่อมต้องใช้เวลา และการฝึกฝน ผมไม่ได้พูดเล่นๆ นะครับ สำหรับหลายคนที่ยังแอบอยู่ หวาดกลัวอยู่ ไม่แน่ใจในตัวเองว่า จะพบเจออะไรบ้างหากพูดความจริงออกไป แถมคุณยังแอบมานานนับสิบๆ ปี ลองให้โอกาสตัวคุณเองสักครั้งนะ

ค่อยๆ ปรับเปลี่ยนทัศนคติ มุมมอง มองโลกแบบที่อิซซี่บอกในละครคือ มองในมุมอื่นๆ ที่แตกต่างบ้าง อย่ายึดติด และอย่าไปฟังเสียงนกเสียงกาที่บอกคุณว่า จงแอบต่อไป-อย่าบอกให้ใครรู้ เพราะถามเข้าจริงๆ คนที่บอกคุณอย่างนั้น ก็อยากมีชีวิตที่ไม่ต้องกลัวคน “จะรู้” ทั้งนั้นแหละ

I Am What I Am จึงเป็นเพลงที่ใช้ป่าวประกาศ ให้คุณฮึกเหิม ลุกขึ้นมาทำเพื่อตัวเอง สลัดสิ่งทีี่เป็นมายาและอคติออกให้หมด เมื่อคุณทำได้ คุณถึงจะ “survive” อย่างแท้จริง!

……………………………………….
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ จัดรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men สี่ทุ่มถึงเที่ยงคืนทาง FM102 รับฟังย้อนหลังได้ที่ http://bkkfanclub.blogspot.com

วัยรุ่น ถุง เซ็กส์

หน้าม่านมายา 6 ก.ค. 2553: วัยรุ่น ถุง เซ็กส์
วิทยา แสงอรุณ

วันก่อน มีคนชวนไปนั่งฟังการคัดเลือกเอเยนซีที่มาแข่งขันชิงงานโครงการสร้างสื่อเพื่อลดการติดเชื้่อเอช ไอ วี ในหมู่วัยรุ่น มูลค่าโครงการเกือบห้าสิบล้านบาท ฟังเอเยนซีพรีเซ้นท์เพลินๆ อยู่ๆ ก็มีตัวแทนจากบริษัทหนึ่งถามโพล่งขึ้นมากลางห้องประชุม

“ในที่นี้ มีใครพกถุงยางมั่งคะ”

จำได้ว่าตอนนั้นไม่ได้ง่วง เผลอหลับ หรือแอบเล่นบีบี พอได้ยินดังนั้น และเพื่อการมีส่วนร่วมที่ดี ผมก็ยกมือขึ้นทันที โช๊ะ! ได้เรื่อง! มองไปรอบๆ ห้อง ไหงมีตูคนเดียว (ฟะ)??!??? วาบสิครับ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง นอยด์ก็ตามมา

‘เอ๊ะ นี่คนอื่นๆ เค้าจะคิดว่าเรา ‘สำส่อน’ หรือเปล่า?”

สองสามวันต่อมา พอนั่งคิดๆ ดู สมมุติเป็นเด็กนักเรียนชายวัยรุ่นถูกค้นพบว่าพกถุงติดตัว หรือถ้าเป็นนักเรียนหญิงวัยรุ่นมีถุงยางในกระเป๋านักเรียนล่ะ? แล้วน้องๆ จะทำหน้ายังไง แล้วถ้าผู้ค้นพบเป็นครู หรือเป็นผู้ปกครองล่ะ? ว่าแต่ว่า…แล้ววันนั้นคณะกรรมการท่านอื่นๆ เค้าจะคิดยังไงกับชั้น?

เอาเถอะครับ ได้แต่บอกตัวเองว่า…อย่าได้แคร์!

คุณผู้อ่านคงจำได้กับแคมเปญฮาๆ แต่โดนจุดที่สุดได้ นั่นคือ ผลงานของกองทุนโลกและกระทรวงสาธารณสุขที่ใช้สโลแกนว่า “ยืดอกพกถุง” (เอเยนซี: ลีโลเบอร์เนทท์) เป็นซีรียส์เรื่องราวเกี่ยวกับวัยรุ่นที่เกิดอาการ “นอยด์” เวลาไปซื้อถุงยางอนามัยที่ร้านสะดวกซื้อ คิดไปต่างๆ นานาว่า กำลังมีคนจับตามองอยู่ รู้สึกอายแทบจะแทรกแผ่นดินหนี นี่ถ้ามีคนรู้…แต่จริงๆ แล้ว คนขาย หรือคนในร้านก็ไม่ได้สนใจอะไรหรอก

ตอนที่แคมเปญนี้ออกมา กระแสตอบรับแรงดีมาก ได้รับทั้งเสียงเชียร์และเสียงด่ามาพร้อมกัน แต่ต้องถือว่าประสบความสำเร็จ เพราะยิ่งด่าก็ยิ่งดัง และคุณๆ อาจสังเกตได้ว่า คนด่าส่วนใหญ่ไม่ใช่วัยรุ่น แต่เป็นผู้ใหญ่

ต้องถือว่าเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของสังคมไทยที่เราหยิบยกเรื่องการพกถุงยางให้ประชาชนได้รับรู้ในพื่นที่สาธารณะ ถึงแม้กระแสในตอนนี้จะแผ่วลงไปบ้าง หรือไม่ได้ทำให้วัยรุ่นรู้สึกอยากจะยืดอกพกถุงกันทันทีทันใด แต่ถือว่า มีคน“จุดประกาย” ให้แล้ว
และต่อไปนี้ การพูดเร่ื่องเพศน่าจะมีช่องทางมากขึ้น และผู้ชมไม่ว่าจะเป็นเด็ก หรือผู้ใหญ่น่าให้โอกาสตัวเอง “สำรวจ” ดูว่า คุณรู้จักตัวเองในเรื่องเพศ หรือความรู้สึกของตัวเองมากน้อยแค่ไหน

ผมไม่แน่ใจว่า มีการสำรวจความเข้าใจเรื่องเพศในหมู่ผู้ปกครอง ครู และ “ผู้ใหญ่” แบบครอบคลุมทุกด้านมาก่อนหรือเปล่า ก่อนนี้ เรามักจะบอกว่า พ่อแม่และครูเป็นบุคคลสำคัญในการให้ความรู้เรื่องเพศแก่วัยรุ่น ซึ่งก็ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้นในทางปฏิบัติ เพราะพ่อแม่มักจะนิยม “ห้าม” และ “สั่ง” และเหนือสิ่งอื่นใด “ไม่รู้จริง”

ดังนั้น เราคงจะบอกให้วัยรุ่นภูมิใจ “ยืดอก แล้วพกถุงซะ​” คงไม่ได้ แต่ต้องโละระบบการเรียนการสอนเรื่องเพศใหม่ ปรับปรุงให้ทันสมัย ให้เด็กมองเรื่องเพศเหมือนอยู่ในวิชา…อะไรดี…คหกรรม?

การรู้จักตัวเอง ความต้องการของตัวเอง ก็เหมือนการเรียนรู้ส่วนผสมของอาหารต่างๆ เวลาหนูๆ เอาของมาผสมกันมั่วซั่ว บางทีก็กินได้ บางทีกินไม่ได้ หนูๆ ต้องรู้จัก “mix and match” ให้ดี จะได้รสชาติที่กลมกล่อม กินแล้วอร่อย ไม่ใช่กินแล้วท้องเสีย!

จริงๆ แล้วน่าจะปรับปรุงหลักสูตรให้เรียนรู้เรื่องเพศรอบด้านผ่านวิชาสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิต (ยุคใหม่) โดยให้คุณครูเรียนรู้เรื่องเพศกันเองให้แน่นๆ เสียก่อน รวมถึงค้นหาเทคนิคการสอนใหม่ๆ เพื่อให้เท่าทัน ส่วนกระรอกตัวนั้นที่มักจะตกเป็นข้ออ้างของผู้ใหญ่ขี้กลัว ก็ยิงมันซะ

ในปีนี้ เราอาจจะได้เห็นแคมเปญเด็ดๆ สองชิ้นที่จะออกมาสอดประสานกัน เพื่อกระตุ้นให้วัยรุ่นได้ “คิดเป็น” เพศสัมพันธ์ คุณห้ามได้มั๊ย คุณแม่คุณพ่อเฝ้าลูกตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงมั๊ย ตกลงแล้ว เด็กเรียน กับเด็กเกเร และเด็กที่เป็นเกย์ ต้องได้รับการดูแลและ “สื่อสาร” แตกต่างกันหรือไม่ อย่างไร เพื่อให้โดนใจพวกเขา

นี่คือโจทย์สำคัญของผู้ใหญ่ และเป็นโจทย์ยากของคนทำงานด้านการศึกษาและสาธารณสุขที่ต้องไขปริศนา.ห้ได้และทันท่วงทีว่า วัยรุ่นไทยยุคนี้ คือใครกันแน่?
_______________________________________________________
วิทยา แสงอรุณ เป็นคอลัมนิสต์อิสระ ปัจจุบันผลิตรายการเมโทร-โฮโมแนววาไรตี้มีสาระ ให้กับ Mango Channel ชมรายการฮ็อต “Pink Mango” ย้อนหลังได้ที่ www.youtube.com/pinkmangoTV

พวกเขาคือ เกย์ “นอกกระแส”

หน้าม่านมายา พวกเขาคือ เกย์ “นอกกระแส” 20 ก.ค. 2010 วิทยา แสงอรุณ

เดินตามห้าง เข้าฟิตเนส ไปเสม็ด (โดยเฉพาะวันหยุดยาว) ไปโรงหนัง เล่นเฟซบุค ฯ แหมคุณ เดี๋ยวนี้เจอแต่เกย์เต็มไปหมด คุณผู้อ่านคงถามอย่างนั้น เอ่อ คุณครับ นั่นน่ะยังน้อยไป มีอีกเยอะที่คุณ “มองไม่เห็น” และผมก้อ “มองไม่เห็น”

อ้าว ก็ไหนว่า “ผีเห็นผี” ไง แล้วไหงผมมองไม่เห็น? เจอคำถามแบบนี้เข้าให้ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมจะตอบแบบสุภาพๆ ว่า ผีตาถั่วก็มี แต่ตอนนี้ ผมขอตอบแบบอย่าได้แคร์ว่า “ผีขั้นเทพน่ะคุณ” ไม่มีทางรู้ ไม่มีทางดู ยังไงๆ ก็ไม่เห็น!

ฟังเรื่องนี้ก่อน

น้องช. อายุยี่สิบปลายๆ รู้ตัวมานานแล้วว่าชอบผู้ชายเหมือนกัน ไม่ได้รังเกียจตัวเอง ไม่ได้มองตัวเองในแง่ลบ แต่น้องช. ก็ไม่สามารถเปิดเผยความรู้สึกลึกๆ เช่นนี้ให้ใครฟัง ยกเว้น

วันหนึ่งน้องช. ได้รับรู้มาว่า มีซาวน่าแห่งหนึ่งใกล้ๆ บ้าน ทั้งชีวิตนี้ไม่เคยไปนุ่งผ้าขนหนู แล้วเดินตามหาใครๆ ไปในที่มืดๆ เลยซักครั้ง แต่ด้วยความอยากรู้ และความเหงาเกินบรรยาย น้องช. ต้องศึกษาหาองค์ความรู้ จึงพาตัวเองไปเดินเล่นในสถานที่ส่วนตัวแห่งนั้น หัวใจตุ๊มๆ ต่อมๆ

เดินไปเดินมา คงเป็นคราวซวย น้องช. ดันไปเหยียบ (ขออภัยนะครับ ไม่ตั้งใจหยาบคาย หรือรู้สึกแหวะ แต่ถ้าคุณจะแหวะ รออีกนิด) ดันไปเหยียบของเหลวที่ถูกทิ้งไว้บนพื้น เขาตกใจสุดขีด และคิดทันทีว่า ตัวเองคงจะติดเชื้อเอชไอวี เข้าให้แล้ว รีบรุดไปหาหมอให้ตรวจเลือด

คุณๆ บางคนก็คงรู้ว่า ไม่มีทางติดหรอก เหยียบอย่างนั้น เพราะการติดเชื้ออยู่ที่ปริมาณและช่องทางการติด
แบบที่ช. เจอ ไม่มีทางติด ถึงแม้เท้าจะเป็นแผลในเวลานั้น ก็ต้องเป็นแผลเหวอะมาก และสิ่งที่เป็นของเหลวต้องมีปริมาณพอควร โธ่คุณโดนอากาศแป๊บ น้องเอสก็ตายเรียบแล้ว

ดังนั้นโอกาสเสี่ยงต่อชีวิตในกรณีนี้ก็น้อยมาก ยกเว้นไปเจอปริมาณมาก เหยียบแล้วลื่น ตกบันได หัวร้างข้างแตก นั่นน่ะเสี่ยง ถึงแก่ชีวิตเชียวนะคุณ

ส่วนอีกคน นายป. เป็นผู้ฟังรายการวิทยุ Bangkok Radio For Men FM 102 ทุกคืนวันอาทิตย์นั่นแหละ (โฆษณาแฝงนิดนึง) ตอนสี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน (เอาให้ครบ) สอบถามมาว่า พี่ครับ ผมไม่เคยเที่ยวกลางคืนเลย บาร์เกย์ นี่มัน…เป็นยังไงล่ะครับ

และวันก่อน ผมเจอชายเกย์รูปงามคนหนึ่ง เขาเล่าให้ผมฟังว่า เขาเคยคบผู้หญิงมาก่อน และมารู้ตัวว่า ตัวเองชอบผู้ชายก็ตอนเลขสามกว่าแล้ว เพื่อนผู้หญิงคนนั้น ก็เป็นเพื่อนกันไป เป็นมากกว่านั้นไม่ได้ แต่เรื่องของเรื่องก็คือ ตอนนี้ เขาเหงามาก ไม่มีเพื่อนเป็นเกย์เลย เพราะมารู้สึกตัวว่า ตัวเองชอบอะไร เพื่อนๆ ที่คบกันมา เค้าก็ไม่มารับรู้อะไรด้วยแล้ว เพราะต่างพากันแต่งงาน มีลูก ส่วนตัวเอง ทุกวันนี้รู้สึกเหงามาก ไม่รู้จะไปหาเพื่อนที่ไหน ไม่รู้จะเริ่มต้นผูกมิตรกับใคร ทำแต่งาน

อีกคน เป็นคุณผู้ฟังเหมือนกัน บอกมาว่า พี่ครับ ผมฟังรายการพี่ๆ อยู่ตั้งนาน กว่าจะเข้าใจว่า เก้งกวาง หมายถึงอะไร (หมายถึงเกย์น่ะคุณ เก้ง ก็เกย์ทำหน้าที่รุกบนเตียง กวางก็ทำหน้าที่ฝ่ายรับ) และหลังจากฟังเค้าคนนี้ ผมก็เพิ่งรู้ตัวว่า ยังมีคำศัพท์อื่นๆ อีกมากมายที่พวกผม เข้าใจไปเองว่า คนฟังเข้าใจ แต่จริงๆ เค้าไม่เข้าใจ

คนเหล่านี้ล่ะครับ ผมขอเรียกว่า เกย์นอกกระแส

พวกเขาคือ คนธรรมดาทั่วไป คุณไม่มีทางพบเค้าที่สีลมซอยสอง ผับย่านอตก หลังสวน รัชดา ลำสาลี หรือถ้าคุณเป็นเก้ง กวาง คุณก็ไม่มีทางเจอเกย์นอกกระแสที่ซาวน่า สปา บาร์นวดใดๆ เพราะพวกเค้า “ไม่เคยไป”

ที่ไม่เคยไป ไม่ใช่เพราะเป็นคนไม่ทันสมัย หรือไม่ใส่ใจเรื่องรอบตัว แต่เป็นเพราะ ไม่กล้า ไม่รู้จะทำตัวยังไง ไม่มีเพื่อนไป ไม่แน่ใจว่าไปแล้ว จะเจอคนรู้จัก (ประเด็นนี้คือ เก้งกวางนอกกระแสที่ยังแอบๆ อยู่) และสุดท้าย คนเหล่านี้ คิดว่า พวกเขาไม่สามารถเข้ากับคนอื่นๆ ได้ เพราะไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเกย์เลย!

ตอนแรก ผมคิดว่าจะตั้งชื่อบทความตอนนี้ว่า “เกย์นอกโลก” แต่คิด ๆ ดูแล้ว ไม่น่าจะเหมาะ เพราะจะไปสร้างความแตกแยกและไม่ปรองดองสามัคคีในหมู่คนไทย

ที่น่าสนใจมากๆ ก็คือ “เกย์นอกกระแส” ไม่ใช่คนแก่ๆ อายุเกินสามสิบ แต่ผมเจอทุกช่วงอายุ ตั้งแต่มหาวิทยาลัยเรื่อยมาจนถึงอายุห้าสิบ และที่น่าสนใจไปกว่านั้นก็คือ คนกลุ่มนี้มีเยอะมาก และอาจจะมากกว่า “เกย์ในกระแส” เสียอีก!!!!

ยังไม่มีอะไรมาพิสูจน์ยืนยันนะครับ แต่เป็นเรื่องที่นักวิจัยน่าจะนำมาวิเคราะห์ทำเป็นการศึกษาเรื่องประชากรเกย์ศาสตร์ในประเทศไทยเสียเลย

คุณผู้อ่านครับ ตอนนี้ผมชักไม่แน่ใจแล้วว่า ถ้าผมให้ข้อมูลมากๆ กับเกย์นอกกระแส แล้วพวกเค้ากลายเป็นเกย์ในกระแส จะส่งผลกระทบอะไรกับชีวิตของพวกเขามั๊ย เพราะการเป็นเกย์นอกกระแส ก็เป็นสีสัน และสร้างความหลากหลายอย่างหนึ่ง เหมือนโลกนี้ที่มีความหลากหลายทางเพศ นั่นไง

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมแน่ใจก็คือ ถ้าคุณได้เจอเกย์นอกกระแสที่แลดูไม่ประสีประสา ยิ่งหน้าตาบ๊องแบ๊ว คุณจะอดใจเอ็นดูพวกเค้าไม่ได้ จริงๆ

­………………………………………….
วิทยา แสงอรุณ เป็นโปรดิวเซอร์ และนักเขียนอิสระ ปัจจุบันผลิตรายการ Pink Mango ทาง Mango Channel ทุกคืนวันเสาร์ ห้าทุ่มครึ่ง www.facebook.com/vitayas

ามว่า เดี๋ยวนี้ทำไมเกย์เยอะจัง ถ้าเป็นผมเจอคำถามแบบนี้ ผมก็มักจะตอลว่า คุณครับผมอยากจะ